Sunday, June 29, 2008

წიგნიერების სამი დღე






















წიგნების ფესტივალზე წელს მეორედ ვიყავი, სიმართლე გითხრათ და კმაყოფილი დავრჩი. საერთოდ, ძალიან კმაყოფილი ვარ, როცა ბევრ წიგნს ვხედავ და მით უფრო, როცა ვყიდულობ და დოჩანაშვილისა არ იყოს, ფართოჯიბიან შარვლებს ვივსებ :)

წელს წიგნების ფესტივალი 27 ივნისიდან 30-მდე გაგრძელდა, ისევ წერეთელზე, საგამოფენო ცენტრ "ექსპო ჯორჯიაში" და წელს, უნდა აღვნიშნო, რომ უკეთესი იყო გამოფენა, რადგან მეტი საგამომცემლო სახლი იღებდა მონაწილეობას. ასევე სხვადასხვა ქვეყნებიც: რუსეთი, უკრაინა, თურქეთი, აზერბაიჯანი, მოლდოვა; თუმცა, უცხოური წიგნების ნაკლებობა მაინც აღინიშნებოდა, რადგან ვერ ვნახე ის ლიტერატურა, რაც მსურდა :(

სამაგიეროდ, გამომცემლობა "დიოგენეს" ჰქონდა სუპერ ფასდაკლება და 3 წიგნი 5 ლარად შევიძინე: ბორის ვიანის 2 პატაფიზიკური რომანი და ერთიც ემილი დიკონსონის ლირიკა ორიგინალში, პლუს ქართული თარგმანით.

ფესტივალით ძალიან კმაყოფილი დავრჩი და ვისურვებდი მსგავსი რამ წელიწადში უფრო ბევრჯერ ეწყობოდეს და კიდევ უფრო ბევრი ქვეყანა ღებულობდეს მონაწილეობას.

Tuesday, June 17, 2008

ფერადი ამბები





თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის III კორპუსის მდებარეობა ძალიან ცოტამ თუ იცის, ამიტომ მის სარდაფში არსებული სოციალურ-თერაპიული სახელოსნოს შესახებ მხოლოდ სტუდენტებს გაუგიათ.

სოციალური დახმარების სახელოსნო უკვე მესამე წელია, რაც უნივერსიტეტის მესამე კორპუსის მიწისქვეშა სართულზე მუშაობს. მის დერეფანშივე გვხვდება ხასხასა ფერის ნახატები და თბილ, მეგობრულ გარემოს ქმნიან.

სახელოსნოში სხვადასხვა ასაკის ადამიანები მუშაობენ. მიუხედავად ჯანმრთელობისა და სხვადასხვა უნარების შეზღუდულობისა, ქალბატონ მაია სუხიტაშვილის დახმარებით, ისინი ბევრ გამოსადეგ ნივთს ამზადებენ. ფერად-ფერადი ბლოკნოტები, წიგნის ასაკინძები, მხიარული ნახატები - ეს ყველაფერი სახელოსნოს მუშაკების ნახელავია, რომლებსაც სიხარულითა და სითბოთი აჩვენებენ დაინტერესებულ მნახველებს.

სახელოსნოში მხოლოდ ოთხი მოზრდილი მუშაობს, დამზადებულ ნივთებს ისინი სხვადასხვა ორგანიზაციების მოწყობილ ბაზრობებზე ყიდიან. შემოსული თანხით კი - ისევ სამუშაო მასალას იძენენ და ახალ ნივთებს ამზადებენ.

ამ ადამიანებთან შეხვედრის შემდეგ კიდევ უფრო აშკარა ხდება, რომ მათ არ სჭირდებათ შებრალება და ფსევდოთანაგრძნობა. ისინი საზოგადოების ჩვეულებრივი წევრები არიან საკუთარი ხასიათებით, დამოკიდებულებით. რაც ჩვენ შეგვიძლია მათთვის გავაკეთოთ, ისაა, რომ უბრალო ადამიანური მეგობრობა და გულწრფელობა შევთავაზოთ.

თუმცა, სულიერი თანადგომის გარდა, სოციალური თერაპიის სახელოსნოს ფინანსური დახმარებაც ძლიერ ესაჭიროება. მას მუდმივი სპონსორი არ ჰყავს, რის გამოც ბევრი პრობლემა ექმნება მუშაკების გადაადგილებასთან დაკავშირებით; ამის გამო სახელოსნო ვერ იმატებს ახალ წევრებს, რომლებიც კიდევ უფრო მეტ ლამაზ ნივთს შეჰმატებდნენ უნივერსიტეტის ნაცრისფერ კორპუსს და ჩვენ, სტუდენტებს - ახალ, საინტერესო მეგობრებს.

Tuesday, June 10, 2008

რა ჰქვია ამას...

რა ჰქვია და ცხოვრება, სხვა რა უნდა ერქვას: როცა სულ სხვაგან მიგიწევს გული და შენ კიდევ აქ გიწევს ცხოვრება. Блядь! – სულ ეს ბილწი სიტყვა გაკერია პირზე, ავტობუსში ძილი გინდება, აბა რა იქნება, ისეთი ჩახუთულობაა... აბაზანასთანაც საკმაოდ მწყრალად არის ქართული საზოგადოება, რას იზამ, ალბათ ესეც უძველესი ერის ჩვევაა, ჩვეულება რჯულზე უმტკიცესიაო, ამბობენ... თუ უთქვამთ.

ეს ჟურნალისტიკა, გულისამრევი მეცნიერებაა, ვფიცავ პულიცერის სინდისს, ისეთ ჩარჩოებში გსვამს, რომ თავადაც გვიან ხვდები და საკუთარი დღიურიც კი ვერ დაგიწერია ისე, რომ ბალანსსა და ობიექტურობაზე არ იფიქრო, საპირისპირო მხარეები არ წარმოაჩინო და შენი ორივე (ან ოთხივე) ყოფილი ბოიფრენდის პოზიცია არ “დააფიქსირო”. ჰო, ზუსტად ასეა, ჩვენს ჟურნალისტიკაში ხომ ყველა რაღაცას აფიქსირებს ან აჟღერებს, მე კიდევ გოიმურად ვმეტყველებ, “ჩემმა თავისა წონამან”.

ჩემს ბოიფრენდებს რაც შეეხებათ, ყველას თავისი პოზიცია ნამდვილად გააჩნდა... ერთს – ქართული ტრადიციების დარღვევა სააღდგომო მარხვის დარღვევაზე უარესად მიაჩნდა და ვერ წარმოედგინა, რომ მის მომავალ მეუღლეს სიტყვა ორგაზმის მნიშვნელობა შეიძლება სცოდნოდა... ამიტომ გაქვთ შანსი გახდეთ ის მომავალი ბედნიერი მეუღლე, რომელიც ბევრ ახალ რამეს შეიმეცნებს ჩემი ყოფილისაგან. მეორესთან – ათეისტი იყო... ბევრი საერთო გვქონდა, ირონიული ღიმილი გვიპყრობდა, გაჭედილი ავტობუსი ეკლესიასთან რომ გაივლიდა და ყველა (დიდი თუ პატარა) ხელების ქნევით გადაიწერდა პირჯვარს, ამ დროს ყველაზე დაფახფახებული მოხუცი ცალ ფეხზე იდგა და ჯანიანი, ლოყაწითელი ბიჭი წინა სკამზე იყო გაჯგიმული, თანაც ისე, რომ გვერდით მჯდომი გოგო კუთხეში ჰყავდა მიმწყვდეული და ფეხს უხახუნებდა. მაგრამ ჩვეულება ხომ მაინც რჯულზე უმტკიცესია და ყველანი ერთად ურახუნებდნენ თავებს ფანჯარას ეკლესიის დანახვისას. მერე რა მოხდა? ჩემი ათეისტი სადღაც წავიდა, ღმერთთანო, ვერ ვიტყვი, მაგრამ სადღაც იქვე...

თუმცა მთავარი ისაა, რომ ერთი კაი ტიპი ფრანგი მწერალი, ბორის ვიანი, ზუსტად აღწერს მსგავს სცენებს და, თუ საკაიფო ლიტერატურის წაკითხვა გირჩევნიათ ჩემს ჟურნალისტურჩარჩოიან "ბლოგ-ბასტერს", მისი წიგნები უნდა წაიკითხოთ; ჩემსავით შეიყვაროთ ამადის დუდუ და უარი არაფერზე თქვათ.

ჰო, ამას რა ჰქვია? ჩემი ლექსიკონით: ბულშითოლოგია, როცა რაღაც განსხვავებულის თქმა და გაკეთება გინდა, მაგრამ რაღაც გაბრკოლებს. იქნებ, ამ ყველაფერს ჯობდა, მეც ჩვენი მთავრობის ლოზუნგი ამეღო მაგალითად და ბულშითოლოგიის სროლისთვის თავი დამენებებინა (აუ, რა საშინელი კალკია, ბლინ!)?

ამას ჟურნალისტური დღიური ჰქვია ვითომ? ჰო, ეგაა რა!

პ. ს. ლეკვი ლომისა სწორია, ძუ იყოს თუნდა ხვადია!!! – ეს მე მქვია, როგორც არარსებული ქართველი ფემინისტების დედამარჩენალს. სერიოზულად ვამბობ.

Friday, June 6, 2008

My Favourite Music from My Space











ეს კვირა საკმაოდ მძიმე აღმოჩნდა ჩემთვის, თუმცა ძალიან საინტერესოც და ბევრი სიახლისმომტანიც... ისე რომ, წუწუნი არ ღირს...

რადგანაც 1 კვირაში დაგვითხოვენ უნივერსიტეტიდან და გამოცდები დაიწყება, ამბებისა და ფოტოების მოსაპოვებლად ვეღარ ვიცლი.

თუმცა ჩემმა ბლოგმა რომ არ მოიწყინოს, რამდენიმე მუსიკალურ რეკომენდაციას დაგიწერთ და თქვენ შეგეძლებათ - მოუსმინოთ ამ მუსიკას, შეაფასოთ და შემდეგ სხვებსაც მოამენინოთ.

My Space - მსოფლიოში ერთერთი საინტერესო და მრავალფეროვანი საიტია, სადაც მსოფლიოს აბსოლუტურად ყველა (არ ვაჭარბებ) მუსიკოსს, რეჟისორსა თუ მსახიობს ნახავთ, მეგობრებში დაიმატებთ და მის შემოქმედებას გაეცნობით.
დღეს სწორედ ასეთ შემსრულებლებზე გესაუბრებით, რომელთა მუსიკას მე ამ საიტზე გავეცანი და ძალიან დავინტერესდი.

პირველი მათ შორის - ისრაელელი ფოლკ-როკ მუსიკოსი ჰადარა ლევინ-არედია, რომლის სიმღერამ რადიოზე, ძალიან შთამაგონა და თავი შემაყვარა. გარდა იმისა, რომ რადიო ჩემი სისუსტეა ბავშვობიდან, ტექსტიც ასე ჟღერს, რომ მომღერალ გოგოს, რომელსაც ძალიან სურს პოპულარულობა და რადიოთი გამოსვლა, თავისი წარმოსახვით საუბრობს რადიოწამყვანთან... :))) ამ ლინკზე შეგიძლიათ მოუსმინოთ თელ ავიველ ჰადარას და მისი ოფიციალური საიტის მონახულებაც შეგიძლიათ:

მეორე - ბერძენი შემსრულებელი ილიას კიტიდისი, რომლის მუსიკა თითქოს არ განსხვავდება ჩვეულებრივი ანარქისტული პანკ-როკისგან პლუს ფოლკლორული ელემენტებითა და ანტიკური ენის რეჩიტატივით, რომელიც პირადად მე ძალიან მიყვარს. "მატარებელი-მოჩვენება" ანუ "Traino Fantasma" - ეს ჩემი საყვარელი სიმღერაა ილიას რეპერტუარიდან:

მესამე - ჯორჯ ბოროვსკი, ინგლისელი შემსრულებელი, რომელსაც განსხვავებული ჟღერადობის მუსიკა აქვს, თუმცა ხმით შეიძლება როდ სტიუარტსაც კი მიამსგავსოთ.

მეოთხე - არ შეიძლება არ აღვნიშნო, ქართული წარმოშობის მევიოლინე ნატალია გაბუნია, რომელიც ჰოლანდიაში ცხოვრობს და მოღვაწეობს. როგორც მითხრა, შემოდგომისათვის აპირებს საქართველოში ჩამოსვლას და ელის ქართველ მსმენელს. ბრამსი, სენ სანსი - ყველა ვიოლინის გრანდი კიდევ უფრო ორიგინალური ხდება მისი შესრულებით და შეგიძლიათ თავად დარწმუნდეთ ამაში.

Tuesday, June 3, 2008

PHOTO OF THE DAY!



This is one of my favourite photos in the world.
Why?
* It is simple
* It is so true
* It is deep
* It inspires you to respect every religion
* It shows how stupid world is to believe in some enemy icons and disregard the Islam religion.
* It is written in easiest way: black pencil, old paper and green background - WE ARE ALL SAME!!!
ISLAM IS NOT THE ENEMY - definitely. It is some lousy and bloody system, which makes it look horrible. It is all about oil and moneymaking; it is all about us - be afraid of something that is traditional and different.
So, I told you the reason why I uploaded this photo and wanted to show you all that matters.
Wish you peace of spirit!
GOD BLESS YOU - HE IS SAME FOR US ALL!

Monday, June 2, 2008

Как закалялась сталь, что ли? :P























1 ივნისი ბავშვთა დაცვის დღეა და თბილისში, რა თქმა უნდა, დღესასწაულობენ ამ დღეს - ბავშვებიც, დიდებიც და ისინიც, ვინც მათ შორისაა გამოჭყლეტილი :P
მთელი დღის განმავლობაში ტარდებოდა კონცერტები, კოსტუმირებული დადგმები...

საღამოს 5 საათზე მეგობრებთან ვიყავი შეთანხმებული, რომ შარდენის 19-ში საინტერესო აქცია თუ გამოფენა უნდა გვენახა... სინამდვილეში, ეს "აქცია" კი არა (როგორც ამ ბოლო დროს გვესმის), სრულიად უწყინარი გამოფენა იყო:
რამდენიმე ორიგინალურად მოაზროვნე ახალგაზრდამ გადაწყვიტა ძველი, როგორც თავად თქვეს: "საბჭოთა პერიოდის ნივთებით გააკეთეს სხვადასხვა სათამაშო..."; რევოლუციამდელი ბავშვის სიჩლუნგის მიზეზი ყვლამ იცის და დღეს უკვე სხვა რევოლუციასაც გულისხმობენ ხოლმე... ასეა თუ ისე, თუნუქის ფრთოსანი ღუმელი, ფალოსიანი ჭანჭიკი (ასეთი რაღაც იყო) და ჯაგრისებით აწყობილი ცხენები ნამდვილად საინტერესო სანახავი იყო... იქვე შეგეძლოთ გაგეხსენებინათ (თუ საერთოდ გახსოვთ) საბჭოთა მითოლოგიის გმირი პავლიკ მოროზოვი, ნახევარი მსოფლიო სექსის გარეშე და მამალო =)) ჰო, გემრიელი სალოკი კანფეტი, ჩუპა-ჩუპსის წინამორბედი ჩვენს ცნობიერებაში.

პირადად ჩემთვის ამ დღემ საინტერესოდ ჩაიარა მეგობრების წრეში, ძველი ნივთების გამოფენაზე, ახალბედა და მონდომებული როკ მუსიკოსების შესრულებული მუსიკის ფონზე... პლუს ცივი ლუდი და ზაფხულის პირველი დღის თბილი ნიავი...

ფილოსოფიური პოსტ სკრიპტუმ: გამოფენის დათვალიერების მერე, ნარიყალაზე ავედით... სიმაღლე ძალიან მიყვარს, მგონია, რომ იქ ვეღარავინ მომწვდება, რომ იქ ფრთებს შევისხამ... ხომ გესმით? ამას მნიშვნელობა არა აქვს... მოკლედ, გალავანზე რომ ავედი, ხომ იცით, მთელი ტფილისი რომ მოჩანს, სული გეკვრება სიხარულისგან, სიმსუბუქისგან და ფიქრობ: რა იყო გუშინ? არ ვიცი, მე აქ არ ვყოფილვარ... რა იქნება ხვალ? ღმერთის საქმეა... აი, დღეს კი - მე აქ ვდგავარ და ვცოცხლობ, ვხედავ და სიმაღლეებზე ავდივარ... სწორედ ამ ფიქრებში ვიყავი, როცა ვიღაც მომიახლოვდა და რუსულად მკითხა, შეგიძლიათ, ფოტო გადამიღოთ, ჩემს მეგობარს სიმაღლეზე ამოსვლის ეშინიაო, და კეთილად გამიღიმა... რა პრობლემაა-მეთქი, ისე გამიხარდა... რუსულად გავისაუბრეთ... მერე მივხვდი, რომ რუსული ჩემი ენაა, ის, რომელიც მშობლიურ, ქართულთან ერთად შევითვისე და რომელიც მსოფლიოში ყველაზე ტკბილად ჟღერს. ჰო, გამოფენაც ხომ რაღაც ნოსტალგიისმაგვარი იყო, საბჭოთა ნივთების გამოფენა, მამალოები, ჭანჭიკები, პიონერების წითელი ყელსახვევები...

Да, почему, блин, нам не жить дружно, а?