23 მარტის შემდეგ ორი ნიშნობა გვქონდა.
არცერთი ნიშნობიდან ფოტოები არ მაქვს, რადგან ყველას ვთხოვე ფეისბუქზე არ დაედოთ, მეილზე გამოგზავნა კიდევ ავიწყდებათ. არც დედაჩემს და არც – ლილუს (ჩემს ყველაზე "ახლო" დას) არ უნახავთ, როგორ გამოვიყურებით ერთად მე და ჩემი საქმრო (ფოტოზე არც მე მინახავს, პრინციპში).
ადრე რამდენს ვწერდი ებრაულ ტრადიციებზე და ამ ბოლო დროს აღარაფერი მომიყოლია.
ნიშნობა ყველაზე ჩვეულებრივია ორთოდოქსულ წრეებში. მხოლოდ იმისთვისაა საჭირო, რომ ოფიციალურად გახდეს ცნობილი წყვილის ურთიერთობა. "ნიშნობა" ქართულად ვთარგმნე, თორემ არავინ ინიშნება და ბეჭდის გადაცემაც არ ხდება. ძველი ებრაული ტრადიციის მიხედვით, უბრალოდ ბეჭდის (ნებისმიერი ფასეული ნივთის) გადაცემა, რამდენიმე ზრდასრული მამაკაცის თანდასწრებით, უკვე ქორწინებად ითვლება და ოფიციალურ ხუპამდე არ არის რეკომენდებული.
ჩვენი პირველი ნიშნობა ლაიპციგში რაღაცნაირად ქართულს ჰგავდა, უმეტესად ასაკოვანი სტუმრები იყვნენ, ქალები შეკითხვებს მაყრიდნენ და ოჯახურ პრობლემებზე ყვებოდნენ, კაცები სვამდნენ და ლაპარაკობდნენ. სამაგიეროდ, გუშინ ბერლინში გვქონდა ზუსტად ისეთი, როგორიც მინდოდა: ცოცხალი, მხიარული, საინტერესო და ახალგაზრდული.
ჩემმა მეგობარმა ამერიკელმა წყვილმა მოგვიწყო თავის ბინაში, რომელიც მიდრაშას შენობაშია და შესაბამისად, ერთი სართულის ქვემოთ ჩარბენა გვიწევდა გოგოებს.
არ მეგონა, თუ ამდენი სტუმარი მოვიდოდა: მთელი მიდრაშა (გოგოების ინსტიტუტი), იეშივა (სადაც ბიჭები სწავლობენ თორას), რაბინები, ოჯახები, ბავშვები...
გარდა იმისა, რომ ჩვენთვის ბედნიერი დღე იყო, უცნაური გრძნობა მქონდა – ვინ წარმოიდგენდა, წლების შემდეგ გერმანიაში, ბერლინში ისევ იქნებოდა ებრაული თემები, ოჯახები, ნიშნობები, ქორწილები და ღმ–ერთი კიდევ ერთხელ გაგვათავისუფლებდა.
ისტორია იცვლება, ხან მეორდება და ერთადერთი, რაც მუდმივად იყო და იქნება – თორაა, რომლის მიხედვითაც ცხოვრობს მსოფლიო ცნობიერად თუ გაუაზრებლად. ვერანაირი სისტემა, ვერანაირი დიქტატორი მოერევა იმას, ვინც თვითონ შექმნა ეს სისტემაც და სამყაროც. მთავარია, ადამიანებმა იცოდნენ, საით მიდიან და რა უნდათ, ბედნიერები იყვნენ და სხვებსაც აბედნიერებდნენ.
UPDATED:
აშკარად პოსტი ძალიან მოკლე და მშრალია :))))
ბერლინში კარგი ამინდებია, ისე თბილა და მზე ისე ურცხვად ანათებს, თითქოს მთელი ზამთარი სადღაც არ იყო დაკარგული. გარდერობის განახლების დროა, მე კი – ქორწილის მოსაწვევები მაქვს ასარჩევი, დეკორაციების ფერები და სხვა გოგოშკური ამბები, რომლებსაც ისეთი მოუმზადებელი ვხვდები, მრცხვენია. ჩემს საქმროს ბევრად ორგანიზებულად აქვს ყველაფერი წარმოდგენილი, მე კიდევ გაზაფხულს ვგრძნობ თუ არა, მავიწყდება ყველაფერი, თვალები მიბრჭყვიალებს და მზეზე მინდა სიარული.
არ უნდა მენახა ამდენი ფილმი.
:)
ბედნიერ და გიჟურ კვირას გისურვებთ, ისეთს, გული რომ სიხარულით გიცემს და სიცილით კვდები :))))
