How do you rate the morning Sun?

არ მჯერა, რომ am back for good :) და ინგლისურ სიტყვებს ისევ ვურევ პოსტში; რომ ისევ მაინტერესებს ბლოგი. როგორც ჩემი ერთი ჭკვიანი მასწავლებელი იტყოდა, წერა იმიტომ ჯობია ზეპირ მახსოვრობას, რომ საკუთარ თავს უკეთ ეცნობი და გიადვილდება ხასიათის რაღაც შტრიხების გამოსწორება. ალბათ, ამიტომ ვწერ ისევ, რომ რამდენიმე წელში გადავხედო ჩემს ბლოგს და მივხვდე, რა გამოვასწორე და რა – არა.

ქეთ_ევა_ნმა, როგორც იცის ხოლმე, მშვენიერი გულახდილი პოსტი დაწერა, "წაუმარაზმეთო" – მე კიდევ, ზუსტად ისიც არ ვიცი, ეს სიტყვა რას ნიშნავს და ცხოვრებაში სულ ერთი–ორჯერ მექნება გამოყენებული. ესეც უკვე შედის იმ თემაში, რასაც ქეთ_ევა_ნი გულისხმობდა: რაღაც სიტყვები ლექსიკონში, რასაც არასოდეს ვიყენებ.

ამასთან ერთად, იუდაიზმში არ არის მიღებული, როგორც სხვების, ისევე საკუთარ უარყოფით თვისებებზე ხმამაღლა საუბარი. ყველა ადამიანში ღმერთის ნაწილია და როგორ შეიძლება ეს ნაწილი "მარაზმი" იყოს? უცნაურად დაემთხვა ისიც, რომ რობი უილიამსის (ჩემი მისდამი გრძნობები გეცნობათ) ახალ სიმღერას ვუსმენდი და ასეთი ფრაზა "ვიპოვე": "Who am I to rate the morning sun?". სიმბოლურია, არა?

ბევრი რაღაცაა ჩემში, რის შეცვლასაც ვცდილობ და მიხარია კიდეც, რომ შემიძლია შემჩნევა და მერე ამაზე მუშაობა. დილით ძალიან საინტერესო გაკვეთილი მქონდა, ფიზიკურად ცოცხალ ადამიანებზე, რომლებიც სინამდვილეში სულიერად უკვე აღარ არსებობენ. ადამიანი მაშინ კვდება, როცა კმაყოფილია მიღწეულით, როცა არ იხედება საკუთარ სულში (სანამ ჯერ კიდევ გააჩნია) და არ ფიქრობს იმაზე, რომ სამყარო მისთვის შეიქმნა და მასზე უკვე თავად უნდა იზრუნოს (სამყაროში ვგულისხმობ, როგორც ზოგადს, ისე მის შინაგანს). ვერ წარმოიდგენთ, რამხელა სასწაულია, როცა ყოველ ახალ დღეს პოზიტიურად ხვდები და იცი, რამდენი რამეა შენზე, შენს საქციელზე დამოკიდებული. საკმარისია ამაზე დაფიქრდე და საკუთარ თავს უფრო დააფასებ, რაც მერე სხვა ადამიანების სიყვარულში დაგეხმარება. It works, trust me.

So never rate the morning sun! ;)

Держаться за воздух

ვფიქრობდი, რახან დავბრუნდი ბლოგზე, იქნებ რაღაცები შემეცვალა–მეთქი, მაგრამ ჯერჯერობით ვერ გადავწყვიტე. "დაბრუნებაც" ძალიან სიმბოლურია, მგონი, არც წავსულვარ, უბრალოდ საუბარი არ მინდოდა და ჩუმად ვიჯექი. მერე ბევრი საყვარელი და მნიშვნელოვანი ადამიანისგან მივიღე წერილები. მივხვდი, ეგოისტობა იყო წერის მიტოვება მხოლოდ იმიტომ, რომ სამყარო სადღაც მიექანება და მე არ მინდა თან მივყვე. მოდი, განვაგრძობ წერას, იქნებ იმაზე მეტია იმ ადამიანების რიცხვი, ვისაც "იქითკენ" არ უნდა წასვლა და შვებას SUNNY WORLD–ზე პოულობს, ვიდრე მე მგონია.

ამიტომაც ვაგრძელებ და

ისევ:

• წითელი თმა მაქვს.
• სელინჯერი მიყვარს.
• სამყარო სასაცილო, მწვანე ვაშლად მიმაჩნია.
• ბერლინში ვცხოვრობ და ყოველდღე ახალ–ახალ ქუჩებს ვპოულობ.
• ბევრ სიზმარს ვხედავ.

ამ ბოლო დროს კი –

სულ რუსულ მუსიკას ვუსმენ: ზემფირა, ბი2, ნაუტილუს პომპილუსი, კინო... სერგეი ბოდროვ უმცროსზე ვფიქრობ და მინდა მჯეროდეს ყოფიერების სამართლიანობის.


აქ უკვე ძალიან ცივა. თბილად მაცვია და აივანზე მოფრენილი ბეღურაც ისევ საქართველოს მახსენებს.

დღეს კიდევ ერთი შაბათია, როგორიც ყოველ პარასკევ საღამოს მოდის ხოლმე და ახალ კვირას ველოდები, რომელიც მზეს დამანახებს და იმას მომცემს, რაც ახლა მჭირდება.

ბედნიერ შაბათ–კვირას გისურვებთ!

მესამედ მოსვლა ანუ მილან კუნდერა

მესამედ მომიწია ბერლინში წასვლამ და ყველაზე ძნელი ამ ჯერზე გამოდგა. გარდა იმისა, რომ ვტოვებ დედას, ნათესავებს, მეგობრებს, ყველაზე რთული იმის ცოდნაა, რომ საქართველოში ვერ ვიპოვე ჩემი ადგილი. არც ის ვიცი, თუ გერმანიაშია ჩემი ადგილი, მაგრამ ფაქტია, როცა ქუჩაში დავდივარ, სულ იმედი მაქვს, რომ აქ ყველაფერი შესაძლებელია, ხალხიც არ არის დაღლილი და გაღიზიანებული. ყველა თავის საქმეზე დადის, არავის აინტერესებს ვინ ხარ, რა გაცვია... მაგრამ ისიც კარგად იგრძნობა, რომ აქ არაფერია ჩემი და მშობლიური. აეროპორტიდან რომ გამოვედი, ავტობუსში ერთი თურქი გოგო მეჩხუბა, რადგან ჩემოდნით მივეჯახე, რა მექნა, ორი სხვა ჩანთა მქონდა კიდევ აკიდებული. სამაგიეროდ, მეტროში ორმა გერმანელმა ბომჟმა ბედნიერი საღამო მისურვა. მერე მეტროდან ორი გაჩერების ფეხით გავლა მომიწია, ქუჩას რომ გადავხედე, პირველი, რაც გავიფიქრე, ეს იყო: Dear old f-ing Berlin, here I am once again (ამ აბზაცს თუ გადახედავთ, აღმოაჩენთ, რომ "ორი" სიმბოლურად და არა ტავტოლოგიურად მეორდება)!!!

ბერლინში პრაღის გავლით ჩამოვფრინდი. უცნაური აურა აქვს ჩეხეთს. მართალია მხოლოდ აეროპორტით და თვითმფრინავიდან დანახული შთაბეჭდილებით შემოვიფარგლე, მაგრამ მაინც. ვინც იცის ჩემი განსაკუთრებული გატაცების, ლამის sexual & spiritual addiction–ის შესახებ მილან კუნდერას მიმართ, ის გამიგებს. ჩეხებს რომ ვუყურებდი, სულ კუნდერას წიგნის გმირები მიდგებოდნენ თვალწინ. მერე ერთი წყვილი ჩამოჯდა ჩემს გვერდით, ისე ჰგავდა ეს წყვილი ტომაშს და ტერეზას, "ყოფიერების აუტანელი სიმსუბუქის" პერსონაჟებს, ლამის სუნთქვა შემეკრა.

აეროპორტში ვეძებდი რამე საინტერესო წიგნების მაღაზიას, მაგრამ არ იყო. სუვენირების მაღაზია კი ვიპოვე, სადაც კაფკას და კუნდერას წიგნები, ბლოკნოტები მათი გამოსახულებით და სხვა რაღაცები იყიდებოდა, თუმცა კუნდერას ყველა წიგნი მაქვს და ყიდვა აღარ მიფიქრია. კაფკა კიდევ იმდენად არ მიყვარს. ვიცი, ბევრისთვის ჩეხეთი, პრაღა კაფკასთან უფრო ასოცირდება, მაგრამ მე ისეთი სულიერი კავშირი ვერ ვიპოვე ამ მწერალთან, როგორიც კუნდერასთან.

მგზავრობისას ყოველთვის წარმოვიდგენ ხოლმე, რომ ცხოვრება მხოლოდ აწმყოა, მე ერთ ადგილას ვდგავარ და სამყარო გიჟივით ბრუნავს, სხვა ადამიანებიც გიჟებივით დარბიან... მე კი – ვუყურებ, ვუყურებ და იმაზე ვფიქრობ, როგორ ცხოვრობს თითოეული მათგანი, რაზე ფიქრობს და რა უნდათ. მერე საშინელი სევდა შემიპყრობს ხოლმე და საქართველო მომენატრება, ჩემი სახლი და ენა, რომელზეც ვფიქრობ და ვოცნებობ, ბავშვობის ადგილები, მდინარეები, მთები, ტყეები. თავს ვირწმუნებ, რომ არაფერია სადარდებელი, ჩემი ადგილი იქაა, სადაც ვარ და უნდა განვაგრძო პოზიტიურად, ცხოვრება არასოდეს იქნება მარტივი. უმიზეზოდ არაფერი ხდება და ჩემს "მოსვლასაც" თავისი მიზეზი უნდა ჰქონდეს.

ასე მოვედი ბერლინში მესამედ.

Resurrection

Coming BACK soon :)