რანაირი sunny დედა ვარ, როცა თვეებია ჩემს ბურთულებზე აღარაფერი დამიწერია. ასეა. პირველ შვილზე აღფრთოვანება მეორეზე ნელდება და უკვე დიდი mama რომ ხდები, წერაც გეზარება და ყველაფერი :დ
ეზრას თურმე უცხო მოყმეს ვეძახდი
7 თვის ასაკში.
აარონი კიდევ უბურთულესი ბურთულაა. პირველი 4 თვე უძნელესი იყო კოლიკების გამო, გემახსოვრებათ, პლუს ეზრა სანამ მიეჩვეოდა უფროსი ძმის როლს და ბევრი რთული დღე და ღამე გამოვიარეთ.
სიმართლე გითხრათ, რადგანაც ეზრა პატარა დაიბადა და თანაც 3 კვირით ადრე, ძალიან შეშლილი ვიყავი მის აწონვა-გაზომვაზე, კვებაზე. სულ განვიცდიდი, რომ ცუდად ჭამდა და დამატებითი საჭმელების მიცემაც 6 თვიდან დავუწყე,
სტაფილო, გოგრა და
ავოკადო. აარონი კი კარგი წონის, თავის დროზე გაჩნდა და ნორმალურად იმატებს წონაში. შესაბამისად, დამატებითი კვების მიცემაც ამ ბოლო დროს დავუწყე, ისიც ხანდახან, როცა თვითონ ითხოვს. ასე ვუკეთებ ზოგჯერ გოგრის პიურეს, ხანაც მანის ფაფას და თუ კუჭი ძალიან შეეკრა Hipp-ის ქლიავ-მსხლის ხილფაფას ვაძლევ. საერთოდ,
დახუფული პროდუქტების წინააღმდეგი ვარ, მაგრამ ამ ფირმას ვენდობი.
მეორედ ძალიან განსხვავებული დედა ვარ.
არა, ძირითადი პრინციპები იგივე დარჩა. მხოლოდ ერთი შვილი როცა მყავდა, სხვანაირად ვფიქრობდი, ახლა კი ბევრ რამეზე შემეცვალა აზრი. მივხვდი,
ჩემებურად უნდა შევხედო სიტუაციას და არა - ზოგადად.
ლაქტაციის ნომერი პირველი მომხრე ისევ ვარ, ოღონდ იმიტომ არა, რახან ამბობენ, ვითომ განსაკუთრებული ვიტამინებია რძეში (ბევრმა კვლევამ აჩვენა, რომ არც ისეთი უნიკალურია: იგივე ვიტამინები მოიპოვება თხის რძეში და სავარაუდოდ, მაღალტექნოლოგიურ ხელოვნურ რძეშიც უმატებენ), უბრალოდ
სწრაფია და იაფი.
ყოველთვის თან მაქვს, სადაც არ უნდა წავიდე, ტემპერატურის გაზომვა, გათბობა, გაციება არ სჭირდება და თანაც
უფასოა. ოღონდ ვისაც ატმებივით (ნესვებივით) თუ როგორც არის, მკერდი უნდა სიცოცხლის ბოლომდე, ბუნებრივია ეს არ გამოადგება :დ
ასევე მჯერა, რომ არ არსებობს დროის განსაზღვრული მონაკვეთი, განსაკუთრებით ძუძუმწოვარა ბავშვებისთვის (როგორც წესი, ხელოვნური რძე უფრო ხანგრძლივად ანაყრებს). ბავშვს შია, წუწუნებს, ფეხებს იქნევს - ძუძუ ჩქარა! კიდევ წუწუნებს - ესე იგი დედასთან უნდა ჩახუტება -
"კენგურუ", სლინგი, რაც თქვენ გაგიხარდებათ. აარონი ჩემი კოალა ბავშვია, სძულს "კალიასკა",
Ergo Baby ვიყიდე და ძალიან კმაყოფილი ვარ, ზურგჩანთასავითაა, თეძოებზე მაგრდება ქამრით და ბეჭებზეც, რაც ბავშვის წონას ძალიან კარგად ანაწილებს და მხოლოდ ზურგი აღარ გეწვება. ზოგი 2-3 წლის ბავშვსაც კი ატარებს ასე. ერთხელ ეზრაც მოვიკიდე ზურგზე და ძალიან სასაცილო იყო (უფრო მეტად მძიმე). მაშინ მივხვდი, რომ მთლად ისეთი ჰიპიც არ ვარ, 2,5 წლის ბავშვი ხელით/ზურგით ვატარო. თან მჯერა, როგორც კი ბავშვი სიარულს იწყებს, თავად უნდა იაროს და დედის ბეჭები დაასვენოს.
კიდევ რაზე შემეცვალა აზრი?
ძილზე.
ოღონდ ძილი ყოველთვის ინდივიდზეა დამოკიდებული და ყველა წიგნი რომ წაიკითხო, რაც ბავშვების ძილზე დაუწერიათ, მაინც არ გამოგადგებათ. თვითონ უნდა იპოვოს ყველამ თავისი რიტმი და სტილი (სასაცილოდ ვწერ ძალიან, ვიცი, უფრო გონიერ ფრაზებს ვერ ვიხსენებ).
ეზრაზე ძალიან დაძაბული ვიყავი. ერთმა
გამოცდილმა დედამ (ჩემზე ერთი წლით ადრე გააჩინა) მირჩია, 3-4 თვიდან უნდა მიაჩვიო ბავშვი, რომ თავად დაიძინოსო, რაღაც
საშინელი წიგნიც მათხოვა და მეც შევუდექი ეზრას "გაწვრთნას" 3 თვიდან (ok, good luck, mama!).
ზემოთ გალინკულ პოსტზე მომწერა ერთმა მკითხველმა, სადისტი ხარ, როგორ ატირე ამდენ ხანს ბავშვიო და მინდა ახლა ვუპასუხო, სადისტი კი არა, ახალბედა დედა ვიყავი, რომელსაც დასვენება უნდოდა-მეთქი :'(
ბუნებრივია, მაშინ ეზრა ვერ მივაჩვიე თავისით დაძინებას.
იმ წიგნის ავტორი მშობლებს პირდაპირ აგიჟებს, არ დაამარცხებინოთ ბავშვს თავიო და მე დიდხანს ვნერვიულობდი, რომ დავმარცხდი. სისულელე!!!
მე ვიტყვი, რომ არასოდეს მოუსმინოთ იმ ადამიანებს, ვინც გიმტკიცებთ, რომ ერთ წლამდე ბავშვი მშობლების მანიპულირებას ცდილობს და ამიტომ არ უნდა დაძინება.
არა!
ერთ წლამდე ბავშვი პატარაა, ძალიან ძალიან პატარა. იმიტომ ტირის და ჭირვეულობს, რომ მშობლების ყურადღება და სითბო უნდა. სამყარო მისთვის ძალიან დიდია, ჰაერი მძიმე და ყურისწამღები ხმაური, როცა პატარას ამ დროს არაფერი ურჩევნია თავის დედ-მამასთან ჩახუტებას და ისე ტკბილად დაძინებას.
აარონი ძალიან განსხვავდება ეზრასგან. არ ვიცი მე მეჩვენება ასე, რადგან მეორე შვილია და ნაკლებად მიჭირს მასთან ურთიერთობა, თუ მართლა ასეთი ბურთულა ბავშვია. ან იქნებ იმიტომ, რომ დაძაბულ-ნერვიული დედა აღარ ვარ, რომელიც წიგნის მიხედვით აძინებს და აღვიძებს ბავშვს.
როგორც უნდა იყოს, მჯერა, ყველა მშობელმა თვითონ უნდა გაიაროს ეს "პირველი და მომდევნო" გზა. თავიდან ყველაფერი არ გეცოდინება, შეცდომებსაც დაუშვებ, იტირებ, იჩხუბებ, დროც დაგჭირდება შვილთან შესაჩვევად და ეს ძალიან ბუნებრივია.
დანარჩენს გამოცდილება მოიტანს... ამბობს "გამოცდილი" sunny mama სოფი და
ამ საშემოდგომო სიმღერას გიტოვებთ.
პოსტ სკრიპტუმ: ნაცნობმა მითხრა ადრე,
სიყვარული არასოდეს არის ზედმეტი და სიყვარულით გაფუჭებული ადამიანები არ არსებობენო. ოღონდ, სიყვარული, სითავხედე და გათამამება არა, დავამატებდი მე ;-)
ისე რომ, ჩემი დედობის მთავარი დევიზი სიყვარულია.
ბედნიერ დასვენების დღეებს გისურვებთ!
