"პატარა არეულობა" და ჩემი ქეითი

ფილმების ნერვები კაი ხანია აღარ მაქვს :ლოლ:
სერიალებს როგორ უყურებენ ადამიანები, ესეც აღარ მესმის.
ბოლო ფილმი რაც ვნახე, ედრიენ ბროდის "ცალკე" იყო (არა, დიდ ეკრანზე ბოლოს "გამოსვლა: ღმერთები და მეფეები" ვნახე შარშან დეკემბერში, რომელზე პოსტის დაწერასაც თავი ვეღარ მოვაბი).
ბოლო სერიალი "მეგობრები".

მაგრამ ქეით უინსლეთს რომ მოვკარი თვალი აფიშაზე, ძალიან მომინდა ამ ფილმის ნახვა. ძველი დროის ეკრანიზაციებში ის მხიბლავს, რომ მოქმედებები ნელა მიმდინარეობს. არავინ დარბის, არავინ ილანძღება და რაც მთავარია, ბრიტანული ფილმების ამ ჟანრში ყოველთვის ქეით უინსლეთია მთავარ როლში და მასზე უკეთესი მსახიობი, არ ვიცი, ვინ შეიძლება იყოს. ადრე ემა ტომფსონიც მომწონდა, მაგრამ ქეითმა ნამდვილად დაჩრდილა ყველა.

"პატარა არეულობა" - ვერსალელ მებაღე ქალზე

გახსოვთ ძალიან ადრე დავწერე იმ სამ მსახიობ ქალზე, რომლებიც ძალიან მომწონდა ადრე და ერთგვარად ჩემს თავს მათ ვამსგავსებდი? მეც არ მახსოვდა და ახლა გადავაწყდი.

ნიჭიერია ქეითი, დრამატულ როლებს მასზე კარგად ვერავინ ასრულებს, ვისაც მისი ფილმოგრაფია ეცნობა (და მხოლოდ "ტიტანიკით" არ ნსჯის), ნამდვილად დამეთანხმება.

აი, ჩემგან რეკომენდებული სამი ფილმი:

"ჯუდი" - საკმაოდ მძიმე ფილმია. ქეითის როლი - ტრაგიკული და როგორც ყოველთვის, საუკეთესოდ შესრულებული სრულიად ახალგაზრდა გოგოსგან.

კენეტ ბრანას "ჰამლეტში". ქეითის ძალიან ძველი როლი და მეორე ფილმი, რომელშიც ვნახე "ტიტანიკის" შემდეგ. ვერ ვიტყვი, რომ განსაკუთრებულად აღვფრთოვანდი, მაგრამ ისეთი ახალგაზრდა და განსხვავებულია, სიამოვნებით შეიძლება ყურება.

გარდა ამისა, ვისაც კენეტ ბრანას ფილმები მოსწონს, ძალიან ისიამოვნებს.

"ირისი" - ერთი პერიოდი ისე მიყვარდა ეს ფილმი, ყოველდღე არა და ლამის კვირაში რამდენჯერმე მაინც ვნახავდი ხოლმე. შეიძლება იმიტომ, რომ მეც მწერლობა მინდოდა, წყალი მეც უზომო თავისუფლებას მანიჭებდა და ველოსიპედით ქროლვაც ჩემი სულისად მიმაჩნდა.

ისიამოვნეთ ქეითის ფილმებით დასვენების დღეებში!!! ველოდები თქვენს შთაბეჭდილებებს, თუ გადაწყვეტთ რომელიმე ფილმის ნახვას და თქვენი აზრის გაზიარება ძალიან გამახარებს.

არაეგოისტური გამოსვლა

მომენატრა ჩემი ბლოგი.

სავარაუდოდ, ეს ჩემი თავის მონატრებას უფრო ნიშნავს, რომელსაც ბოლო პერიოდია, ძალიან ცოტა დროს ვუთმობ.
მინდა, ჩემს ოჯახთან მეტი დრო გავატარო, ჩემი ბაღის ბავშვებს საინტერესო აქტივობები მოვუმზადო, მერე გემრიელი ნამცხვრებიც ჰქონდეთ ეზრას და აარონს საღამოს რძესთან და ბოლოს, ცოტა ადრე დავიძინო, რომ დილით მხნედ ავდგე.

ასე გადის დღეები და თვეები...
მტკიცედ მჯერა, თქვენც იცით, რომ ყველაფერს თავისი ეტაპი აქვს.
ჩემი ცხოვრების პირველი 26 წელი სასწაულად დამოუკიდებლად გავატარე, მოგზაურობაში, საკუთარი თავისა და სხვების შეცნობაში (ეს ისევ გრძელდება), წარმატებებსა და მარცხებში. ამიტომ ახლა მჯერა, რომ ჩემი ცხოვრების ეს პერიოდი ჩემს შვილებს უნდა დავუთმო, რომლებიც ძალიან პატარები არიან და დედა ყოველ ნაბიჯზე სჭირდებათ (მიუხედავად იმისა, რომ ეზრას თავი დიდად მიაჩნია, დამოუკიდებლად ჭამს, იცმევს, კბილებს იხეხავს და ელოდება, როდის გახდება იმხელა, რომ ქუჩაში ხელჩაუკიდებლად ვიაროთ :-) ).

Mama სოფის დაგვიანებული საუზმე

ფიზიკური დაღლაც გრძელდება, როგორც ყველა დედის ცხოვრებაში, მაგრამ ისე აღარ, როგორც პატარების პირველ თვეებშია ხოლმე. ახლა, ვგრძნობ, რომ ჩემი დაღლილობა უფრო მენტალურია, რადგან სულ იმაზე ვფიქრობ, სწორია თუ არა ჩვენი აღზრდის მეთოდები, იქნებ უფრო მკაცრები ან უფრო რბილები უნდა ვიყოთ? იქნებ უფრო მეტად უნდა დავაძალოთ რაღაცები? ან პირიქით, იქნებ თავისუფლად უნდა ვანავარდოთ?
ჩემი გერმანელ-ირლანდიელი მეგობარი, რომელიც 7 შვილის დედაა და ახლა მერვეს ელოდება, 38 წლისაა და ამ დროს, მოდელივით წერწეტა, მამშვიდებს ხოლმე, რომ ყველა მშობელს უჩნდება დანაშაულისა თუ დაუკმაყოფილებლობის გრძნობები.
ყველა ადამიანი, ოჯახი და შესაბამისად, ბავშვები განსხვავებულია ერთმანეთისგან, ყველა თავად პოულობს თავის შესაფერის მეთოდს და ასე ცხოვრობს.
რაც ყველაზე მთავარია, ბავშვებმა უნდა იცოდნენ, რომ მშობლებს ყველაფრის მიუხედავად, ყოველთვის, ეყვარებათ და არასოდეს უარყოფენ. თუმცა ამავე დროს, უნდა გაიზარდონ მშობლების პატივისცემითა და რიდით, ისევე როგორც სხვა ასაკოვანი ადამიანებისა.

ბოლოს და ბოლოს, ათ მცნებაში არავინ გვავალებს შვილების სიყვარულს :ლოლ: აი, შვილებს კი გვავალდებულებს, დედა და მამა გვიყვარდეს და პატივს ვცემდეთ.
საბოლოოდ, კი ყველაფერი "ჯაჭვურრეაქციურია", არა?

მოიცა, ეს პოსტი სულაც არ უნდა ყოფილიყო აღზრდის მეთოდებზე, ჩემს თავზე მინდოდა ორი სიტყვის თქმა და სულ დამავიწყდა.
აი, ხომ გეუბნებოდით, დედობა იმისთვისაა კარგი, რომ ეგოიზმის ნატამალიც აღარ დაგრჩება-მეთქი.

ბედნიერ დღეს გისურვებთ!!! 

ვიმედოვნებ, მალე შევძლებ კიდევ ახალი პოსტის დაწერას.
მოკითხვა ჩემი ბურთულებისგან, რომლებსაც მთლად ბურთულებსაც ვეღარ დავარქმევ, ისე გაიზარდნენ და შეიცვალნენ :-)