ცალკე

არ ვიცი, მაინცდამაინც ამ ქრონიკული დაღლილობის პერიოდში რატომ ვუყურე ამ ფილმს. უბრალოდ, დიდი ხანია არაფერი ნორმალური მინახავს. დრო და ნერვები არ მყოფნის ფილმებს ბოლომდე გავუძლო და ვიფიქრე, ედრიენ ბროდის (my old flame) გონიერი და სევდიანი თვალები თუ დამაკავებს ეკრანის წინ საათზე მეტი–მეთქი.
მაშ ასე, ბროდის სევდიანი თვალებისა და ლამაზი თითების მოყვარულებო,
here's the DETACHMENT:
რომელიც, ჩემებურად, "ცალკე"–დ ვთარგმნე.

 

ტონი ქეის ფილმია, იმავე რეჟისორის, ვინც თავის დროზე American history X–ით გამაოცა და დიდხანს მაფიქრა. სახელწოდება ალბერ კამიუს ფრაზიდანაა აღებული და გავრცობილი, თუ როგორ არიან ადამიანები ერთმანეთისგან გაცალკევებულები, როგორ ვერ პოულობენ ორ წამს ერთმანეთის მოსასმენად და ყველაზე მნიშვნელოვანი, როგორია დღევანდელი ოჯახები – ტელევიზორსა და კომპიუტერში შემძვრალი, თვალებდაცარიელებული და ინდიფერენტული. თუ არ ვცდები, ფრანგულსა და ესპანურ ენებზე, ფილმი, როგორც "ინდიფერენტულობა" თარგმნეს და შეესაბამება კიდეც.

სასწაული ფილმია. დედაჩემი როგორც იტყვის ხოლმე, დაავადებულ საზოგადოებას ისე კარგად აჩვენებს, გეშინია და ხვდები, შენც აღარაფერი დაგრჩენია, მისგან განცალკევებისა და დამალვისა.

საერთო ჯამში, ფილმი ამერიკის განათლების სისტემას ეხება, თუმცა ასევე კარგად ერგება ნებისმიერი სხვა ქვეყნისას, რადგან მთელ მსოფლიოში დღეს ერთნაირი სკოლებია: დაჩაგრული მასწავლებლებით სავსე, რომლებმაც თავხედი მოსწავლეების უფლებები არ უნდა დაარღვიონ, ამ დროს მოსწავლეებს შეუძლიათ გამოვარდნენ და ერთმანეთი ისე დახოცონ, თვალი არ დაახამხამონ. ბუნებრივია, ასე ცალსახად არ არის ყველაფერი და ამ ფილმშიც ერთმანეთს არავინ ხოცავს, უბრალოდ, სხვადასხვა მხარეა ნაჩვენები, ძალიან ჭკვიანურად და გულისგამყინავად, როგორც ქეიმ იცის ხოლმე.
ვისი ბრალია ძალადობა?
ვისი ბრალია მარტოობა და გაცალკევება?
ვისი ბრალია, მედია რომ გონებას გვიყინავს?
მე გამიჩნდა ასეთი კითხვები ფილმის ნახვის შემდეგ და კიდევ უფრო ავღელდი: როგორ უნდა აღვზარდო ჩემი შვილი მშვიდ და მოაზროვნე ადამიანად? გულკეთილ და ამავე დროს ძლიერი ხასიათის, ნებისყოფის მქონედ?
ან იქნებ მხოლოდ აღზრდაც არ არის "თუ ბუნებამც არ უშველა?.."

ედრიენ ბროდია მთავარ როლში და თვითონაც იცით, როგორი კარგი ფილმი უნდა იყოს, როგორი საინტერესო და სევდიანი.

მიუხედავად იმისა, ბევრი იტყვის, რომ "პიანისტს" ვერ შეედრება ეს ფილმი და ვერც შეედრება, ისევე როგორც ბროდის გმირი. აქ ისეთი სულისშემძვრელი ვერ არის, როგორც შპილმანის როლში იყო, მაგრამ ცდილობს, ძალიან ცდილობს და ამიტომ, კიდევ უფრო მიახლოებულია რეალობასთან.
ბროდის გარდა, ფილმი სავსეა ბევრი ძალიან ნიჭიერი და საინტერესო მსახიობით, მათ შორის მარსია გეი ჰარდენი, ლუსი ლუ, ჯეიმს კაანი, ბლაით დენერი (გვინეტ პელტროუს ჩრდილში მყოფი დახვეწილმანერებიანი დედა), უილიამ პიტერსენი და სხვები, რომლებიც საოცრად კარგად ასრულებენ როლებს და დიდ სიამოვნებას ანიჭებენ მაყურებელს. ყოჩაღ, ტონი ქეი, ასეთი კარგი ფილმისთვის!

მადლობა ღმ–ერთო ედრიენ ბროდისთვის! :)

 

 

 ბლაით დენერი

 ლუსი ლუ

მარსია გეი ჰარდენი

 უილიამ პიტერსენი

დედა, რომელსაც ცალი თვალი ეხუჭებოდა

ეს სურათი 3 მარტს უნდა დამედო და ახლაღა გამახსენდა. ერთი საიტია და ასეთ ლამაზ ბარათებს აკეთებენ სხვადასხვა დღესასწაულებისთვის.

როგორც იტყვიან, I'm a sucker for cards და მინდა, ეზრამ მაჩუქოს ასეთი ბარათები, რომ გაიზრდება, თვითონ დამიწეროს რაღაცები და დილით საწოლთან დამიდოს :)))
ამის მერე კიდევ ვინმე იტყვის, რატომ არიან დედამთილები "ასეთები"?
სისხლში გვიჩნდება ბიჭების დედებს ასეთი გრძნობა, რომ ჩვენია ეს ლამაზი და კარგად აღზრდილი მამაკაცი, რომელსაც ვიღაც უცნაური ჩვეულებების მქონე და ჩემივაჟისთითისფრჩხილისტოლიც რომ არ არის, ის გოგო გვართმევს.

გიჟი ვარ. ერთი წლისაც არ არის ეზრა და რაზე ვფიქრობ.
არა, მე მაგარი დედა უნდა ვიყო, cool and hip :ლოლ:
ან ვიქნები.
ან უკვე ვარ დიდი ხანია.

სინამდვილეში ახლა ძალიან დაღლილი ვარ. ცალი თვალიდან წესიერად ვერ ვხედავ, იმიტომ რომ მეხუჭება ძილისგან. კიდევ ბევრი საქმე მაქვს და წავალ პირს დავიბან, რომ გამომეღვიძოს.

დაუსრულებელი ზამთარი და ახალი რომის პაპი

აქ ისევ ცივა და თოვლია. კიდევ უფრო ცივა, ვიდრე ზამთარში. მთელი ზამთარი ერთი ჯემპრი მყოფნიდა და გუშინ მეორეც ჩავიცვი ზემოდან. ეზრას კიდევ ხელები ძლივს გავუთბე.
გუშინ განწყობაც საშინელი მქონდა, დაუსრულებელ ზამთარში მოხვედრილი ადამიანის, რომელსაც ჰგონია ამდენი სუფთა, თოვლიანი ჰაერით ფილტვები ეყინება და ნელ–ნელა მაღალი, გამხდარი და ქერათმიანი "არიელი" ხდება ;)
თან ყავა გაგვითავდა გუშინ და ვერ მოვახერხეთ ყიდვა, ამანაც იმოქმედა. მიუხედავად იმისა, რომ დღეში ლამის 7 ჭიქამდე ჩაის ვსვამ, თუ ერთხელ მაინც არ დავლიე რძიანი ყავა, ის დღე საშინლად იწელება და იღრუბლება.

მომავალ ორშაბათ საღამოს უკვე პესახი/პასექი დაიწყება და ჩვენ ნელ–ნელა ვემზადებით. პესახი ერთ კვირას გრძელდება და მთელი ამ დღეების განმავლობაში პურეული ნაწარმის მიღება არ შეიძლება, ასევე სახლშიც არ უნდა გქონდეს პური, ნამცხვარი, ფქვილი, ხორბალზე დამზადებული ალკოჰოლური სასმელები და ა.შ. წლების წინ, მგონი, დეტალურად უნდა მქონდეს დაწერილი, აღარ მახსოვს. პესახი ის დღესასწაულია, რომელიც ებრაელების ეგვიპტის მონობიდან გათავისუფლებას აღნიშნავს. ღმ–ერთმა ძალიან სპონტანურად გაუშვა ებრაელები ეგვიპტიდან და მათმა პურმა აფუება ვერ მოასწრო, ამიტომაც გახდა მაცა – უფუარი პური – ამ პერიოდის საკვები.
მაცასა და ებრაელებზე რომ სასწაული ჭორები დადის საუკუნეებია, ალბათ თქვენც გექნებათ გაგონილი (თუმცა, დარწმუნებული ვარ, ჩემს ინტელექტუალურ მკითხველებს სასაცილოდაც არ ყოფნით). ვითომ მაცაში რომ ქრისტიანების სისხლს ურევენ და ასე აცხობენ. ეს საშინელი ჭორი ერთმა ძალიან ახლობელმა ადამიანმა ისე მითხრა, აშკარად მომესმა მის ხმაში, რომ სულ ოდნავ სჯეროდა, რასაც ამბობდა. მერე ავუხსენი კოშერი/ქაშრუთის წესები, რომ ჩვენთვის ცხოველის სისხლიანი ხორციც კი მიუღებელია, არათუ ადამიანის.
ეს "ლეგენდა", რამდენადაც ვიცი, ევროპელი ანტისემიტების მოგონილია შუა საუკუნეებში, რომელიც საკმაოდ ეფექტური იყო ხოლმე, განსაკუთრებით, აღდგომის წინაპერიოდში (ზუსტად პესახზე) და შემდეგ ნელ–ნელა აღმოსავლეთშიც გადმოინაცვლა. საქართველო რომ ყოველთვის სასწაულად ტოლერანტული იყო ებრაელებისადმი, იქაც სადღაც მე–18 საუკუნის ბოლოს ქუთაისში მოხდა შემთხვევა, რომ ერთ ებრაელ კაცს ქრისტიანი ბავშვის მოკვლა დააბრალეს. შემდეგ, მსოფლიოში ერთადერთი პრეცედენტიც აქ მოხდა, სასამართლო ჩატარდა და ის კაცი გაამართლეს, რადგან გამოძიებამ დაამტკიცა, რომ ბავშვი მდინარეში ჩავარდნილიყო. პრეცედენტი იმიტომ, რომ არცერთ სხვა ქვეყანაში შეუწუხებიათ თავი სასამართლო პროცესებით და მაშინვე სიკვდილით სჯიდნენ ებრაელებს და არა მხოლოდ ერთს, ვითომ დამნაშავეს, არამედ ყველას, ვისაც მასთან კავშირი ჰქონდა.
როგორც უმეტეს შემთხვევაში, ევროპაში დიადი ვატიკანი და მისი პაპ–კარდინალები იყვნენ ასეთი ჭორების გამავრცელებლები და სამწუხაროდ, ხშირად ისეც ხდებოდა, წმინდა ეკლესიის მსახურები ხოცავდნენ გლეხების ბავშვებს და მერე ებრაელებს აბრალებდნენ. ებრაელების იმდროინდელ უუფლებობას თუ გავიხსენებთ, ძნელი არ იყო მათი დამნაშავეობად ცნობა და სიკვდილით დასჯა.

არა, ეს საშინელი ისტორიები რატომ გავიხსენე, არ ვიცი, ანასთვისაც ჰამანის ყურების რეცეპტი უნდა დამეწერა მხოლოდ.

 ესე იგი:

1/2 ჭიქა მარგარინი (1 ჭიქა = 250 მლ)
1 ჭიქა შაქარი
1 დიდი კვერცხი
1/3 ჭიქა ფორთოხლის წვენი
1 ჩაის კოვზი ვანილი
3 ჭიქა თეთრი ფქვილი
2 ჩაის კოვზი baking powder, რომელსაც მე ვთარგმნი "საცხობ ფხვნილად", ამის მაგივრად შეიძლება 1,5 ჩაის კოვზი ჩვეულებრივი სოდა
1/2 ჩაის კოვზი მარილი

მარგარინს მიქსერის საშუალო სიჩქარეზე ვთქვეფთ, სანამ კრემივით არ გახდება. ნელ–ნელა ვუმატებთ შაქარს და კარგად თქვეფას ვაგრძელებთ. ვუმატებთ კვერცხს, ფორთოხლის წვენსა და ვანილს.
ცალკე (ღრმა თეფშში, ჯამში) ერთმანეთში ვურევთ ფქვილს, საცხობ ფხვნილს/სოდას და მარილს და ცოტ–ცოტას ვურევთ მარგარინის მასაში, რაც აქამდე გავთქვიფეთ. ცომი უნდა იყოს რბილი, მაგრამ კარგად იკვრებოდეს გუნდად. ვახვევთ პოლიეთილენში და ვდებთ მაცივარში მინიმუმ ნახევარი საათით (შეიძლება ორი დღით ადრე გააკეთო ცომი და მერე გამოაცხო, უფრო გემრიელი გამოდის).
გაციებულ ცომს თხლად ვაბრტყელებთ დაფაზე, სადღაც 3–4 სმ–ის სისქეზე და მინის ჭიქით რგოლებს გამოვჭრით.
ამ რგოლებს სულ ოდნავ ვაბრტყელებთ და ცენტრში ვუდებთ 1/2 ჩაის კოვზ ნებისმიერ ხილფაფას/ჯემს. ვაძლევთ სამკუთხედის ფორმას და ვაწყობთ გამოსაცხობ ლანგარზე (მომიტევეთ, თუ მხოლოდ ძალიან ანტიკური სიტყვები მახსენდება).
ღუმელს ვაცხელებთ 175–180 გრადუსზე და "ყურებს" ვაცხობთ 20 წუთი, რომ ძალიან არ გამოშრეს და არც გამოუცხობი დარჩეს.
Bon appetit!

ჟ, ინდაური ლავაშით და თოვლი, ან პირიქით

ასე მგონია ეს ზამთარი არასოდეს დასრულდება. ისევ ყინვები და თოვლია აქ, მეორე დღეა თოვს და მე აღარ შემიძლია. მომბეზრდა სააბაზანოში გამშრალი სარეცხი, მომბეზრდა ძველი გერმანული ბინების დაორთქლილი ფანჯრები და კიდევ უფრო ჩაჟამებული სახეები.

წუხელ ღამით ვიჯექი და ნუტელას ვჭამდი, მანამდე, ვახშმად, შემწვარი კარტოფილი და თევზი გვქონდა არაჟნით. ეს არაჟანიც რა საზიზღარი სიტყვაა. ჟ – ასო არ მომწონდა არასოდეს.

 

ისე მგონია, ძალიან ბებერი ვარ და შეუფერებელი PMS მაქვს, უფრო სწორად, პ(ოსტ)მს.

19:19 საათია, ახლა დავხედე უცბად. ადრე მიყვარდა, როცა საათს დავხედავდი და ასეთი დრო იყო, რამეს ჩავიფიქრებდი და ვითომ, ამისრულდებოდა. Yeah, right.

მზე ისე მჭირდება, ვით უბინაოს ყოფნა ბინაში, ოსტაპ ბენდერის არ იყოს, გალაკტიონს რომ არ დაეწერა, მე დავწერდი ამ სტრიქონს.
გუშინ საზაფხულო სარაფანი ვიყიდე :| გამყიდველმა ღიმილით მითხრა, ნელა, მაგრამ გაზაფხული მაინც მოდისო, ხო... ასე როცა ცივა ხოლმე, აუცილებლად მჭირდება მზის და გაზაფხულის ერთი ნაგლეჯი და ამ შემთხვევაში ეს ნაგლეჯი ჩემი ახალი ნაცრისფერი სარაფანი აღმოჩნდა, უწვრილესი ვარდისფერი წერტილებით, თუ ყვავილებით.

[ეზრა კიდევ უკვე 11 თვისაა.
11.
გული მიჩქარდება, მალე ერთი წლის უნდა გახდეს და კიდევ უფრო ვღელდები, მისი გაჩენის მომენტი და შეგრძნებები რომ მახსენდება. უცნაური ისაა, ყველაზე გულისამაფანცქალებლად სულ სხვა რამ მახსენდება: სახლში რომ დავბრუნდით სამშობიაროდან, ეზრამ დაიძინა, მე სხვა ოთახში გავედი და ისეთი სიცარიელე ვიგრძენი სხეულში, არ ვიცოდი, რა მექნა. მაშინ მივხვდი, babyblues რა ყოფილა. ისე ეჩვევი მთელი 9 თვე სავსე რომ ხარ, მერე აღარ იცი რა ქნა და თავიდან ვერაფერს უგებ პატარა რბილ არსებას, უკვე ცალკე პიროვნება რომ გამხდარა.
ახლა წელიწადი რომ ახლოვდება, ყველა ემოცია ცოცხლდება იმდენად აშკარად, რომ ცოტა მეშინია კიდეც.]

ერთი ავსტრალიელი გოგოს ბლოგს ვკითხულობ, ადრეც ხომ გითხარით, ახლა პოსტპარტუმ დეპრესია აქვს და თან ისრაელშია სამოგზაუროდ ქმართან და 14 თვის შვილთან ერთად.
ეს გოგო იმიტომ გამახსენდა, რომ კარგად წერს და ჭკვიანია ძალიან, სურათებს იღებს ლამაზად და ავსტრალიელია, ჩემი ოცნების ქვეყნიდან. თან ეზრას ტოლი ბიჭი ჰყავს და იმასაც ებრაული სახელი ჰქვია. თან ისეთი გოგო უნდა იყოს, მზე რომ უყვარს ჩემსავით და გემრიელად ჭამა.

მართლა, დღეს სადილად ინდაურის ხორცი გვქონდა ლავაშით :) ლავაშს ვეძახი მე, უბრალოდ ფქვილს წყლით ვზელ და პიცის ცომივით უთხელესად ვაბრტყელებ, მერე ღუმელში ვაცხობ 200 გრადუსზე. მანამდე ინდაურის მოხარშულ ხორცს წვრილად ვფლეთ, ტაფაზე ვხრაკავ ხახვთან და ტომატთან ერთად (+ყველანაირი ქართული სუნელი, რასაც ვიპოვი) და ამას ვახვევთ ზემოხსენებულ ლავაშში. უგემრიელესია. აღმოსავლურარომატიანი.

ახლა თქვით, სადმე თუ გინახავთ ასეთი ჰოლდენკოლფილდური ბლოგი/პოსტი, სადაც ადამიანი ამინდზე წუწუნით იწყებს, მერე პოეზიას გამოურევს, ცოტას ეზრასა და ბეიბიბლუზზე დაწერს, ბოლოში კი ავსტრალიელი გოგოს ბლოგზე მოჰყვება, რომელსაც ინდაურის ხორციანი ლავაში დაასრულებს?

კლარა ცეტკინი

უცნაურია, მაგრამ ფაქტია, რომ დღევანდელი დღის უმეტესი მოვლენა ირანს ეხება:
1010 წელს ფერდუსიმ "შაჰნამეს" წერა დაასრულა.
1702 წელს საფავიდების იმპერია დაამარცხა ავღანეთმა და სპარსეთი ანარქიამ მოიცვა.
1736 წელს ჩვენთვისაც კარგად ნაცნობი ნადირ შაჰი ავიდა ტახტზე.

კლარა ცეტკინი და როზა ლუქსემბურგი

კიდევ სხვა საინტერესო (ზოგი არც ისე) ამბები ხდებოდა 8 მარტს, მაგრამ ყველაზე მნიშვნელოვანი, მაინც, 1910 წელს, კოპენჰაგენში მოხდა, როცა სოციალ დემოკრატიული პარტიის, ქალთა ბლოკის, ლიდერმა კლარა ცეტკინმა ეს დღე საერთაშორისო ქალთა დღედ დაასახელა.
კლარა ცეტკინი საქსონიის პატარა სოფელში დაიბადა. მშობლები საშუალო კლასს ეკუთვნოდნენ და როგორც ბიოგრაფები ამბობენ, ძალიან განათლებული დედა ჰყავდა, რომელიც ბევრს კითხულობდა. მოგვიანებით თავის ქალიშვილსაც შთააგონებდა, კარგად ესწავლა და ქალთა საკითხებზე ეფიქრა. ბავშვების დაბადების შემდეგ, ოჯახი ლაიპციგში გადავიდა საცხოვრებლად, რომ მათ კარგი განათლება მიეღოთ.
მალე კლარა იმდროინდელ სოციალისტებს დაუახლოვდა და მთელი ცხოვრების განმავლობაში ცდილობდა ქალის როლის გაზრდას პოლიტიკაში. დღევანდელ გერმანიას თუ შევხედავთ, მერკელი ყოველდღე დიდ მადლობას უნდა სწირავდეს ცეტკინსა და როზა ლუქსემბურგს.
როცა ჰიტლერმა კომუნისტური მოძრაობა აკრძალა და მათ წევრებს დევნა დაუწყო, კლარა იძულებული გახდა, რუსეთში გაქცეულიყო, სადაც გარდაიცვალა კიდეც 1933 წელს.

ხშირად არც ვფიქრობთ იმაზე, როგორ ცხოვრობდნენ ქალები ადრე, რას აკეთებდნენ, რა აინტერესებდათ... ძალიან ბევრ ქვეყანაში და საქართველოში ყოველთვის ამაყობენ "ქალის კულტით", ემანსიპაციით, თამარ მეფით და პოსტის დასაწყისში ნახსენები "შაჰნამეთი", სადაც ბევრი მთავარი ქალი პერსონაჟია და მათი სიძლიერე პოლიტიკური აქტივობით კი არა შინაგანი სიბრძნითა და გამჭრიახობით გამოიხატება.
როგორც ყოველთვის ყველაფერი, "ქალობაც" ძალიან ინდივიდუალურია და მით უმეტეს ძლიერი ქალობა, თუ ზოგს ამისთვის კაცურად ჩაცმა და ჩიბუხის გაბოლება სჭირდება, ზოგი თავის მზიან სამზარეულოშიც ახერხებს, ბავშვის დაძინება–ჭმევის შუალედებში წიგნები წაიკითხოს და ბევრი იფიქროს ;)

ბედნიერი დღე გქონოდეთ!!! ძალიან საინტერესოა, ქალი იყო და იმდენი ჰორმონი ირეოდეს შენში, რამდენიც კაცებს არასოდეს ექნებათ და ვერც გამოცდიან იმდენ ტკივილსა თუ სიხარულს, რაც ჩვენ ყოველ ჯერზე უფრო გვაძლიერებს.
მე მიყვარს 8 მარტი, იმიტომ, რომ კლარა ცეტკინის დედაც, ვინ იცის, იჯდა ჩემსავით ლაიპციგში, თავის სამზარეულოში, წიგნებს კითხულობდა და შვილებს გონიერ და აქტიურ ადამიანებად ზრდიდა.
ყველა ქალი მიყვარს და განსაკუთრებით კლარა ცეტკინი. ყოველ შემთხვევაში, დღეს.

საშუალო კლასის ოთხშაბათი

ალბათ, ადამიანს რომ შეეძლოს, ყველაფერს უფასოდ მიიღებდა. აი, გაცემაზე დარწმუნებული არა ვარ.

საშუალო კლასის (=ჩემი) სიბრძნეებიდან

'Gimme your money, b***'

რამდენიმე თვის წინ ვწერდი, თუ გახსოვთ, საქართველოს საკონსულოზე, რაღაც საბუთი რომ მჭირდებოდა, ვრეკავდი და არავინ მპასუხობდა. მერე თვითონ დამირეკეს კვირადღეს და გამაოცეს. მოკლედ იმ ზარის და ჩვეულებრივი ცხოვრებისეული სასწაულის წყალობით, ისე მოხდა, რომ ყველაზე ჭკვიანი ფეხმძიმე გოგო გავიცანი.
საქმე იმაშია, რომ იმ საბუთის გაკეთებას აქამდე თავი ვერ მოვაბი.
ერთი ცნობის აღებას, თითქმის, ნახევარი დღე უნდება და მე თან ამ დროს ეზრას დღის რეჟიმს უნდა შევუთავსო ყველაფერი, რომ გამოიძინოს და დროზე ჭამოს კიდეც. რაც ამ ბოლო დღეებში სასწაულად აერია.
გუშინ ვიყავით Bürgeramt–ში, რასაც ალბათ სამოქალაქო სამსახური თუ რეესტრი ჰქვია ქართულად. ეზრას ბებიაც წამოგვყვა, რომ გავერთეთ, ყოველთვის დიდი რიგებია ხოლმე. ეზრას კიდევ უყვარს დიდი რიგები და რაც მეტი "მაყურებელია", მით უფრო მაიმუნობს. ახალგაზრდებს აქ ბავშვები არ აინტერესებთ, სამაგიეროდ 45–ს ზემოთ ასაკის ქალებს თავისი რიგიც კი ავიწყდებათ და ეზრას ეთამაშებიან. მიუხედავად იმისა, რომ ჩვენ ისეთი მშობლები არ ვართ, ბავშვები რომ ყველგან დაჰყავთ და ნებისმიერ გამვლელს შეუძლიათ მიაჩეჩონ, ეზრა მაინც ისეთი სასწაულად სოციალური ბავშვია, ვინ დაიჯერებს, მისი დედა დიდხანს რომ არავის ანახებდა.

არიან, მაგალითად, ლამაზი ბავშვები, ისეთები, პამპერსის რეკლამის: ფუმფულა ბურთები, თეთრი, ქერა ან ჟღალთმიანი კულულები რომ აქვთ და აფახულებენ თავის დიდ ცისფერ თვალებს. ეზრა ყველაფერ ამის საპირისპიროა =)) ჭამა არ უყვარს, სულ მოძრაობაშია და შესაბამისად, არც ფუმფულაა; თეთრი კია, მაგრამ ქერა თმა არ აქვს, ანუ თმა ჯერ, საერთოდ, ძალიან ცოტა აქვს :)) თვალებიც უცნაური ფერის უხდება დღითიდღე, მუქი ლურჯი ჰქონდა თავიდან, მწვანეში გადასული და ახლა თაფლისფერისკენ შეეცვალა. სარეკლამო ბავშვი არ არის, მაგრამ ოჰ, ისეთი ყურება იცის, მერე უცებ გაიცინებს და მთელი მსოფლიოს სევდას და ღრუბლებს ისე გადაყრის, როგორც იტყვიან, you just can't resist.
[ნამდვილი აჟიტირებული დედასავით ვწერ, მრცხვენია ცოტა]

სინამდვილეში, პოსტის მთავარი არსი იმაშია, რომ საკონსულო ძალიან ბევრ საბუთს თხოულობს. შესაბამისად, ყველა ცნობის აღებისთვის რაღაც თანხაა საჭირო, პლუს გადათარგმნა, აპოსტილი, დამოწმება და ისე გამოდის, რომ ხელფასიდან მნიშვნელოვან პროცენტს სახელმწიფო ორგანოებს უხდი, თითქოს ისე ადამიანს ნაკლებად გიწევდეს გადასახადების გადახდა.
ხო, ვიცი, რომ სხვანაირად სისტემა ვერ იმუშავებს და ყველა ერთმანეთს კვებავს, ხელს უწყობს, მაგრამ საშუალო კლასმა (=მე) რა ქნას, ვისთვისაც, ვითომ, არცთუ ისე დიდი თანხა ხელს უშლის ამაზონიდან მეტი წიგნის გამოიწეროს, ივ როშეს თავი დავანებოთ, მგონი, ამისგან ნელ–ნელა ვიკურნები.

ამ ყველაფერთან ერთად უგო ჩავესი მოკვდა. ვის შევჩივლო?

სხვა ყველაფერი კარგადაა. ლაიპციგში ისეთი მზეა უკვე მესამე დღეა, გინდა, ყველაფერი ზედმეტი გაიხადო და ველად მზეზე გაიჭრა.

Happy Wednesday, loves!