"It is because G-d acted for my sake when I left Egypt."
გახსოვთ ჩემი შარშანდელი პესახი? წინააღმდეგობებით სავსე, მაგრამ საუკეთესო და მნიშვნელოვანი ჩემს ცხოვრებაში.
წელს ყველაფერი სიხარულით დავიწყე და პესახის პირველ დღეებზე ისევ როზენბლატებმა დამპატიჟეს. რაბი ავიმელეხ როზენბლატი საქართველოს მთავარი რაბინია, რებეცინი იულია კიდევ - მისი მეუღლე. უამრავ ოჯახში ვყოფილვარ შაბათზე, სხვადასხვა დღესასწაულზე, მაგრამ თავს ისე კარგად არსად ვგრძნობ, როგორც მათთან. მერე, სახლში ვბრუნდები და ისევ მათთან მინდა, ისეთი სიმშვიდე, საინტერესო საუბრები და სრულიად სხვა ღირებულებები აქვთ. "გარე" სამყაროსგან განსხვავებით, სადაც სოციალურ-ეკონომიკური მდგომარეობა, გარეგნობა, ჩაცმა და კიდევ ბევრი რაღაცაა მნიშვნელოვანი. როზენბლატებთან კი, უბრალოდ, ისეთი ვარ, როგორიც სინამდვილეში, ნაკლებს ვსაუბრობ და არ ვღელავ იმაზე, თუ რას იფიქრებენ ჩემზე, რადგან ზუსტად ვიცი, რახან სტუმრად მიწვევენ, ესე იგი, ჩემზე კარგი შთაბეჭდილება აქვთ და ღმერთს ვუყვარვარ, რომ ასეთი შესაძლებლობა მომცა.
ადრე ვწერდი, როგორ არ მიყვარდა დღესასწაულები, მაგრამ რელიგიასთან დაახლოებამ დამანახა ყველაზე მნიშვნელოვანი, რომ საკუთარ ხასიათზე, პიროვნებაზე ვიფიქრო და არ განვსაჯო სხვების საქციელი, ვიცხოვრო ისე, როგორც თორაში წერია და ძალიან ბევრს (ალბათ სამყაროს 90%) მოძველებული ტრადიციები ჰგონია. ხან შეცდომებსაც ვუშვებ, სირთულეებიც მხვდება და ტირილიც მიწევს, მაგრამ ყოველთვის მახსოვს, რომ არსებობს საყვარელი სცენარისტი და მერე ისეთი ადამიანები, რომლებიც აუცილებლად მომკიდებენ ხელს; რა თქმა უნდა, არაპირდაპირი მნიშვნელობით, თავისი სიტყვით ან თუნდაც ერთი გამოხედვით მაგრძნობინებენ, რომ მილიარდიან სამყაროში მცხოვრები უმნიშვნელო ჭიანჭველა კი არა, ადამიანი ვარ, თავისუფალი და გონიერი, რომელიც ცხოველისგან უნდა განსხვავდებოდეს - აზროვნებდეს და სრულყოფილებისკენ ისწრაფვოდეს.
P.S. რადგანაც შარშანდელ პოსტში ყველაფერი დაწვრილებით მიწერია, წლევანდელი მხოლოდ ჩემს ემოციებს ეხება და შედარებით მოკლე გამოვიდა. But my love to you is The same :)
