ბალახეული ორშაბათი

სადაც არ უნდა მოვხვდე, როცა რამე მწვანეს ვხედავ, თვალები მიფართოვდება და მინდა, ჩემი იყოს, მნიშვნელობა არა აქვს, ტყეა, ბალახი, ტანსაცმელი თუ საკვები პროდუქტი. შაბათს ჩვენი community–ის რაბინთან ვიყავით სტუმრად და სადილად იმდენნაირი სალათა ჰქონდათ, სხვას უკვე ვეღარაფერს ვამჩნევდი. ბოლოს შევნიშნე, რომ ჩემ გარშემო იდგა ყველაფერი მწვანე, დანარჩენი სტუმრები კიდევ – მხოლოდ თევზს, ხორცს და მაკარონს მიირთმევდნენ.
როგორც კი სახლში დავბრუნდით, ჩემს ქმარს ვუთხარი, ორშაბათს დილიდან სუპერმარკეტში გავრბივარ და ყველაფერ მწვანე ბალახს, რაც შემხვდება, ვყიდულობ–მეთქი. იცის, ვინც ჩემს ბლოგს კითხულობს, რომ ბოსტნეული, მით უმეტეს მწვანე ბალახეულთა ოჯახიდან, ჩემს ქმარს დიდად არ შთააგონებს, ამიტომ მითხრა, იყიდე, რაც გინდა, ოღონდ მე არ დაგავიწყდე და მხოლოდ მწვანეს ნუ მიეტანებიო (მთლად ამ სიტყვებით არ უთქვამს, რა თქმა უნდა). ამიტომ, დღეს 10 საათზე უკვე სუპერმარკეტში ვიყავი, ვაგზალზე, ვიყიდე ყველაფერი, რამაც მიმიზიდა და ჩემზე ბედნიერი, სახეგაბრწყინებული ადამიანი არავინ ბრუნდებოდა სახლში; ისედაც, ჩემზე სახეგაბადრული, კაციშვილი არ დადის გერმანიაში, მით უმეტეს აღმოსავლეთში, მაგრამ დღევანდელ გაბადრულობას არცერთი სხვა დღის სიხარული შეედრებოდა.

ვიცი, ნატალიას აინტერესებს, რას ვამზადებ ხოლმე. ჩვენს დღევანდელ სადილს შეადგენს: მსოფლიოს უმწვანესი სალათა lamb's lettuce-ით, rucola salad–ით (თუ სწორად მახსოვს, საქართველოშიც უნდა იყოს ეს მცენარე, მაგრამ არავინ იყენებს), პატარა ოჯახური პომიდვრებით, კიტრით, ჩვეულებრივი მწვანე სალათის ფურცლებით, შეზავებული მარილით, ლიმონის წვენით, მცენარეული ზეთითა და მზესუმზირის თესლებით (რომელიც, ასევე, ჩვენი რაბინის ოჯახში აღმოვაჩინე, რომ სასწაულად უხდება სალათს). ზემოთ, ჩვენს კი არა, ჩემს უნდა დამეწერა, რადგან ჩემი ქმრის სადილი თევზის სუპი (იგივე "უხა") და აღმოსავლური ფლავია გახეხილი სტაფილოთი, ქიშმიშით, ამერიკული ნიგვზითა და შავი ქლიავის ჩირით. ადრე ფეისბუქზეც დავდე, მგონი, ასეთივე სადილის ფოტო და რადგანაც ჩვენს სახლში ერთობ პოპულარულია, ხშირად ვამზადებ მსგავს სადილს (ამასთან ერთად, იმ იშვიათ სადილთაგანია, რომელიც ძალიან გემრიელი და არამაჭკატური გამომდის).

დესერტად ხილი და სასმელი: ჩემი გუშინდელი შედევრი, ვაშლის, ქლიავისა და ქიშმიშის ტრი/ო/ვიალური კომპოტი, რომელიც ვიზუალურად ძალიან წააგავს ბორშჩს...


როგორც ყოველთვის, მთავარი ის არ არის, რას ამზადებ, არამედ ვისთვის და როგორი განწყობით. ალბათ, მამჩნევთ, როგორი განწყობით ვმზარეულობ და შედეგი ყოველთვის დადებითია ხოლმე.

ბედნიერ სამუშაო კვირას გისურვებთ!!! სიმწვანე არ დაივიწყოთ!!!

ის იყო, ავოკადოს ვფცქვნიდი...

ფრენსის ბინი ადრე

I was slicing up an avocado...

Jens Lekman 'Put your arms around me'

რომ ფრენსის ბინ კობეინი გამახსენდა და ვფიქრობდი, როგორი უნდა იყო, როცა 1992 წელს დაიბადე, მამა კურტ კობეინია, რომელიც არც კი გახსოვს, რადგან ორი წლის იყავი, როცა გაქრა. დედა კიდევ უარესი – კორტნი ლავი და ნათლია, მთლად ყვავილი – დრიუ ბერიმორი.

ფრენსის ბინი ახლა

ყველაფერი მაშინ დაიწყო, როცა დრიუ ბერიმორმა იენს ლეკმანის ეს სიმღერა თავის ფილმში შეუშვა და მე მოვისმინე. ავოკადოს მოყვარული არასოდეს ვიყავი, მაგრამ გავიგე, უამრავ ვიტამინს შეიცავსო და ამ ბოლო დროს დავიწყე მისი ფცქვნა (მართალია, სიმღერაში ნაჭრებად ჭრის, მაგრამ მე ჯერ გულს ვიღებ და კანთან ერთად ვაგდებ, რბილობს კი ნაზად ვეპყრობი). სუპერმარკეტში 99 ცენტი ღირს ერთი ცალი ავოკადო, რომელსაც რამდენიმე დღე მაცივარში ვინახავ, იქ მწიფდება და მერე პომიდორისა და კიტრის სალათაში ვურევ, მწვანე წიწაკასა და ხახვთან ერთად. თუ ძმარს ან ლიმონის წვენს ვუმატებ, კიდევ უფრო გემრიელი გამოდის, თუ მავიწყდება, თივის გემო აქვს. კაცმა არ იცის, თივას რა გემო უნდა ჰქონდეს, მაგრამ ძმრის დამატება როცა დამავიწყდა და ისე ვჭამეთ სალათა, მაშინ წარმოვიდგინე, რომ თივა ასეთი უნდა ყოფილიყო.

იცის დრიუ ბერიმორმა სიმღერების არჩევა თავისი ფილმებისთვის, ფრენსის ბინ კობეინმაც იცის ალბათ.
მაგრამ ავოკადო მხოლოდ ჩემია და მე მესმის, რას ნიშნავს, როცა მთელი დღეები ამ სიმღერას აიკვიატებ და გეღიმება, რადგან ისიც მხოლოდ შენ იცი, რა გემრიელია ავოკადოს სალათა, თუ არაფერი დაგავიწყდა და თივას არ დაემსგავსა.

იშვიათი რამეები

ჩემს კულინარიულ შესაძლებლობებთან ერთად, ინგლისურიც იხვეწება და დღეს პირველად გავიგე, რომ shortening, რეცეპტში, ცხიმს ნიშნავს, ხოლო green bell peppers–ს ჩვენებურ მწვანე, ბულგარულ წიწაკას ეძახიან.

ახლა მსხვილად დაფქვილი ხორბლის პურს ვაცხობ (რუხი ფერის გამოდის), სახლში გემრიელი სუნი ტრიალებს და მე ამ დროს ჩემს თავს ვეკითხები, სოფი, სად ხარ–მეთქი...

ჩვენი ბინა რაც ავეჯით გავავსეთ, დაპატარავდა, არადა თავიდან ისეთი დიდი ჩანდა. თუმცა, ისევ ისეთი ნათელია და ეს გვახარებს.

ჩვენთან ყველაზე ახლო სუპერმარკეტი რკინიგზის ვაგზალზეა.
რაც უფრო ცენტრში ცხოვრობ ადამიანი, მით უფრო შორსაა იაფი მაღაზიები და ერთადერთი მინუსი ესაა ჩვენი რაიონის. თუმცა, თავიდანვე ვიცოდით, ჩვენი მთავარი ორიენტირი სინაგოგა და Tora Zentrum იყო, სადაც შაბათს ფეხით მივდივართ; თანაც ყველა ჩვენი მეგობარი აქ ცხოვრობს.
ვაგზლამდე სულ ათი წუთი უნდა, მაგრამ როცა უცებ კარტოფილის ყიდვა გინდა, გეზარება ადამიანს ჩაცმა–დახურვა და ტრასების გადაჭრა. ამ მხრივ, ჩემი მიდრაშა მენატრება, "მშობლიური" LIDL მაღაზია ორ ნაბიჯზე იყო.

მთელი ქალაქი გარუჯული დადის. ზოგი ახლა მიდის დასასვენებლად, ჩვენ კიდევ – სასწაულად დატვირთული ზაფხული გვქონდა და არც საქორწინო მოგზაურობა გამოგვივიდა ჩრდილოეთის ზღვაზე, როგორც მე მთელი ნიშნობის პერიოდში ვოცნებობდი.

სამაგიეროდ, გუშინ შაბათის ნათელი დასასრული ასეთი იყო:
მთელი თვეა ვოცნებობდი ჩიპსებზე. დიაღ, უბრალო კარტოფილის ჩიპსებზედ. ვინც არ იცის კოშერი შიპსების შოვნა რა ძნელია ლაიპციგში, იმისთვის არაფერს ნიშნავს ჩემი სიხარული. გუშინ შაბათის გასვლის შემდეგ, ჩემმა ქმარმა საიდანღაც სასწაულად იშოვა ჩიპსები და ჩემს სიხარულს საზღვარი არ ჰქონდა. მთელი დღეა, გამოვაღებ კარადას და ვუყურებ ჩემს დიდი ხნის ნანატრ ჩიპსებს, რომლებსაც, ჯერ არ ვიცი, როდის გავხსნი, მერე მივხურავ კარს და გაბრწყინებული სახით დავდივარ. ახდენილი ოცნება წინ რომ გიდევს და ვერ ეხები, ზუსტად ასე მჭირს.

საქმე, რა თქმა უნდა, მხოლოდ ჩიპსები არ არის, არც ჩაშლილი საქორწინო მოგზაურობა. მთავარი ყოველთვის ყურადღება და ძალისხმევაა, საყვარელი ადამიანი გაახარო და აგრძნობინო, რომ ამქვეყნად ყველაზე მნიშვნელოვანია და იშვიათი ჩიპსებიც კი – მისთვის ხელმისაწვდომი.

ქორწინების მეორე თვე: ჩიპსები და სიყვარული ლაიპციგში.

ორშაბათი და ყვითელი სამშაბათი

ორშაბათი ბავშვობიდან არ მიყვარს. ახალი სამუშაო კვირა რომ იწყება და არანაირი რომანტიკის დრო არ გრჩება. მაღაზიები დილიდან იღება და გული გერევა იმაზე ფიქრით, რამდენ ფულს ხარჯავს ცივილიზებული მსოფლიო საკვებში, კიდევ უფრო მეტს ძონძებში. მეინსტრიმი მაღაზიები თითქმის ყოველ კვირას ცვლიან კოლექციას და კიდევ უფრო მეტი ნაგავი გამოაქვთ, ხან აიაფებენ, ხან აძვირებენ და ადამიანების ნერვებზე თამაშობენ, რომლებმაც აღარ იციან, რა ფერია წელს მოდაში – იისფერი თუ ყვითელი? ან იქნებ ორივე და კიდევ ბევრი სხვაც?

ლაიპციგი ერთი პატარა ქალაქია, უფერული ადამიანებით, ძველებური ტრამვაით და გოთებით სავსე. გოთების გარდა, პირველად ვნახე ამდენი ბერძენი და კვიპროსელი გერმანიაში; როგორც ბერლინში ყოველ ნაბიჯზე თურქული Döner–ია გახსნილი, ისე ლაიპციგში ბერძნული რესტორნები და მაღაზიები.

ცენტრში, სადაც კვირასა და სამშაბათს ბაზრობაა ხოლმე, ახლა კლასიკური მუსიკის ფესტივალი მიმდინარეობს, ღია ცის ქვეშ უზარმაზარი სცენაა დამონტაჟებული, სადაც საღამოობით კონცერტები იმართება, დღისით კი საზაფხულო კაფის როლს ასრულებს. ისეთი სიმშვიდეა, ხანდახან ადამიანს მოგინდება, ჯანმრთელი სიცილი გაიგონო და დაივიწყო მთელი გერმანული დეპრესიული ლიტერატურა და მუსიკა, რომელსაც მხოლოდ ბერლინში თუ გაექცევი, ჩემს ყოფილ უბანში, სადაც ყველაზე ალტერნატიული და უზრუნველი ხალხი ცხოვრობს.

არც სამშაბათი მიყვარს, სტრესული დღეა და ყვითელი ფერის. ასე მაქვს წარმოდგენილი კვირის ყველა დღე – სხვადასხვე ფერებში. სამშაბათი კიდევ ყვითელია, მზესავით და ოქროსავით კი არა, გულისამრევი კვერცხისგულისფერი და გერმანელების თმისფერი.
წერა მომენატრა და დრო არ მაქვს. ამ პოსტს თითქმის ერთი კვირაა ვწერ, მანამდე დიდხანს ვგეგმავდი და როგორც კი კომპიუტერს მივუჯდებოდი, მაშინ იწყებოდა ყველა საქმე, ავეჯის მაღაზიაში წასვლით დაწყებული, სახლის დალაგებითა და სადილის მომზადებით დამთავრებული.

ამ ბოლო დროს ეს ამეკვიატა "კაბარედან": 'Life is a Cabaret old chum, come to the Cabaret!'

...
...
...

ნამცხვრობაზე მეოცნებე მაჭკატი

ხომ არის შემთხვევა, როცა დარწმუნებული ხარ საცივის გაკეთება შეგიძლია?
ან სიზმარში გინახავს, რა გემრიელი და ფუმფულა ალუბლის ნამცხვარი გამოგივიდა?

ზუსტად ასე მჯეროდა მეც პარასკევამდე, სანამ შაბათისთვის საცივისა და ალუბლის ნამცხვრის გაკეთება არ დავაპირე.
საცივის რეცეპტი ჩემი ბავშვობის მეგობრის დედამ მომცა, რომელიც უგემრიელეს საცივს აკეთებს, ნამცხვარი კი – ინტერნეტში ვიპოვე, რატომღაც ისე მარტივად გამოიყურებოდა, ვიფიქრე, ჩემი amateur–ობა ამას დაძლევს–მეთქი.

ასევე სჯეროდა ჩემს ქმარს და მთელ ჩვენს ლაიპციგურ "ოჯახს", რომ ჩვენს ოჯახში ყველაზე ორიგინალური კერძი მზადდებოდა. უნდა გითხრათ, რომ ლაიპციგში, არცთუ ისე ბევრი რელიგიური ოჯახი ცხოვრობს, ყველანი ერთმანეთთან ვურთიერთობთ, სტუმრად დავდივართ და ყოველთვის ვიცით, ვისთან რა სადილი მზადდება შაბათისთვის.
ამიტომ, შაბათ დილას, როცა ჩემი ქმარი სინაგოგიდან ბრუნდებოდა, ყველას აინტერესებდა, როგორი საცივი მოუმზადა "ხუჭუჭაასოებიან" ენაზე მოსაუბრე ცოლმა (მადლობა ღმ–ერთს, იმ დღეს სტუმარი არ მოგვიწვევია, რითიც ნაციონალურ სირცხვილს გადავურჩი)...

ბედის ირონია მაინც ისაა, ჩემი მეგობარი, რომელიც საუკეთესო მზარეულია და ჩაქაფულ–ყაურმა–ხარჩო–ტოლმის ოსტატი ბავშობიდან, ვეგეტარიანელს გაჰყვა ცოლად. მე კიდევ – მაჭკატებისა და სალათების მოყვარული, ისეთ ადამიანთან ვცხოვრობ, რომელიც ქართული სუნელებით გატენილ კარადას ღიას ტოვებს, სუნი რომ მთელ სახლში იდგეს.

ძნელად გამოსაცნობი არ უნდა იყოს, რომ საცივი არ გამომივიდა.
ნამცხვარი ჩამივარდა და ერთ უზარმაზარ ალუბლიან მაჭკატად იქცა.
ამ შაბათს იმდენი ვიცინეთ, ცხოვრებაში არ გვიცინია და მაინც –

– ყველაზე კარგი ისაა, ქორწინებიდან თითქმის ორი თვის გასვლის შემდეგ, ჩემს ქმარს სჯერა, ჩემგან საუკეთესო მზარეული დადგება და ქართული საჭმელების კეთებას ლაიპციგში ვისწავლი.
წარუმატებელი საცივი, ნამცხვრობაზე მეოცნებე მაჭკატი და სიყვარული, ბევრზე ბევრი სიყვარული, ჩვენი თანაცხოვრების მეორე თვე.