ბავშვობის ზღაპარი

С легким паром?..

სექტემბერი იყო, მგონი, 2000 წლის, მე და ჩემი მეგობარი (რომელიც ამავე დროს ჩემი დეიდაშვილების მამიდაშვილი იყო) სკოლიდან სახლში მივდიოდით. იმ პერიოდში ორივე ჩემს უმცროს დეიდასთან ვცხოვრობდით (რომელიც მისთვის ბიცოლა იყო) [დეტალურად იმიტომ ვწერ, რომ ვგიჟდები ქართულ ნათესაურ ჯაჭვზე, ყველაზე საკაიფო ფენომენია და მიხარია, ამის გამო ბევრზე ბევრი ნათესავი და მეგობარი რომ მყავდა ბავშვობაში] და საკმაოდ დიდი გზა უნდა გაგვევლო. ხოდა, იცით რას ვშვრებოდით? ახალ წლამდე რამდენი დღე იყო დარჩენილი, იმას ვთვლიდით და თან კანფეტებზე და ნამცხვრებზე ვსაუბრობდით, დიდხანს რომ არ დავიძინებდით ღამე და ტელევიზორთან გავათენებდით...

არ ვიცი, ეს რატომ გამახსენდა დღეს. ეზრა რომ დავაძინე, მეც ჩამეძინა და ძილში გამახსენდა ის სექტემბერი. მე და იმ გოგოს დიდი ხანია ერთმანეთი აღარ გვინახავს, ისიც წასულია საქართველოდან და ბუნებრივია, ჩემგან სრულიად განსხვავებული ცხოვრება აქვს; ჩემი ახალი წელი შემოდგომაზე მოდის, იმ კანფეტებისა და ნამცხვრების გემოც ნელ–ნელა მავიწყდება... ერთადერთი, გოზინაყს ბევრად ხშირად ვაკეთებ, ვიდრე ჩემს ბავშვობაში იყო ხოლმე.

მიყვარს ახალი წელი რაღაცნაირად, ალბათ იმიტომ, რომ ჩემი ბავშვობა მიყვარს და რაც უფრო ვიზრდები, მით უფრო ტკბება და მენატრება. მენატრებიან ის ადამიანები, ვისთან ერთადაც ბავშვობა გავატარე, ზოგჯერ მოწყენილი და უფრო ხშირად – ბედნიერი ვიყავი. მიყვარს იმ გემოების და სურნელების გახსენება, რაც მაშინ სახლებში ტრიალებდა ხოლმე...
არა, კი არ მიყვარს, ტკბილად მესევდიანება.

ბედნიერ ახალ წელს გისურვებთ, ზღაპრულს, როგორც ჩვენს ბავშვობაში იყო. მერე რა, რომ თოვლის პაპის არასოდეს მჯეროდა და არც დავლოდებივარ, არც ნაძვის ხის გარშემო მიცეკვია; კანფეტებისა და დეიდაჩემის გამომცხვარი, მსოფლიოში ყველაზე გემრიელი ნამცხვრების დღესასწაული იყო ხოლმე, ტელევიზორს რომ ვუყურებდი დილამდე და ხანდახან დაორთქლილ ფანჯარაში გავიხედავდი ოცნებით...

ფემინისტური ლაქტაცია

აქამდე მილიონი პოსტი უნდა დამეწერა, მაგრამ წინა პოსტი ხომ ისე დავასრულე, როცა გადამივლის, მოვალ–მეთქი. iThingsფობიამ კი გადამიარა, მაგრამ სხვა პრობლემებმა გემოზე შემომიტიეს.

დეკემბრის შუა რიცხვებიდან დღემდე ბევრი არეული დღე გვქონდა.
იმ დღეს, როცა ეზრა 37 კვირის გახდა ანუ ზუსტად იმდენის, რამდენი კვირაც მუცელში იჯდა, სასტიკი უარი განაცხადა ძუძუს მოწოვაზე და პროტესტს თითქმის მთელი კვირა აგრძელებდა. ამან კი რძის რაოდენობაზე იმოქმედა. ყოველ შემთხვევაში, მე ასე მეგონა. სინამდვილეში, აღმოჩნდა, რადგანაც, მერვე თვიდან, უკვე დღეში სამჯერ ჭამს ფაფებს და ხორცს, ძუძუს წოვა შეამცირა, ჰორმონებმა სწრაფად დაიწყეს "მოძრაობა" და 18 თვიანი შესვენების შემდეგ ჩემი ციკლი აღდგა.
ეს მათ საყურადღებოდ, ვინც ორსულადაა ან უკვე ჰყავს მეძუძური ბავშვი (სასწაული ტერმინებია, მაგრამ რა ვქნა). ლაქტაციის პერიოდში, გააჩნია, რამდენ ხანს გრძელდება, ზოგ ქალს საერთოდ არ აქვს მენსტრუაცია წლების განმავლობაში და ზოგს – კიდევ შეიძლება ბავშვის გაჩენიდან მესამე თვეშიც კი დაუბრუნდეს, რაც დამოკიდებულია ბავშვის კვების სიხშირესა და ქალის სხეულში არსებული ჰორმონების აქტივობაზე.

ძნელია ასახსნელია, რას გრძნობს დედა, რომელიც მოტივირებულია თავის შვილს, რაც შეიძლება, დიდხანს აწოვოს ძუძუ (ერთ წლამდე მაინც) და ამ დროს ბავშვი უარს ამბობს, რადგან ციკლის პერიოდში რძეს გემო შესამჩნევად ეცვლება.
საშინლად განვიცდიდი და არაფრის განწყობა აღარ მქონდა, თან ხომ იცით, ასეთ დროს რამდენ რჩევას დაგაყრიან. ზოგი მეუბნებოდა, ბუნებას ვერ მოატყუებ (არა, როდის დავაპირე?), თავი უნდა დაანებებინო და ხელოვნური რძე მოიმარაგოო, სხვები მიკიჟინებდნენ, არავითარ შემთხვევაში, ეს ქენი, ის ქენი, "ჩაები" დალიე, milk pump (ქართულად როგორც მოწველა, ისე ჟღერს და სპეციალურად არ ვამბობ) გამოიყენე...

სამწუხაროდ, თუ საბედნიეროდ, ის ადამიანი არა ვარ, სხვების რჩევებს რომ გაფაციცებით უსმენს; თან სიმართლე გითხრათ, ხელოვნური კვება და რძის ფხვნილები დიდად არ შთამაგონებს (არავითარ შემთხვევაში, ვინმეს არ ეგონოს, ვნსჯიდე, ვისაც ხელოვნურ კვებაზე ჰყავს ბავშვი, ჩემზე ტოლერანტი არავინ არსებობს). გარდა იმისა, რომ დედის რძეში ისეთი ანტისხეულებია, რომელიც ბავშვის იმუნიტეტს აძლიერებს და ჩამოყალიბებაში ეხმარება, რძის ფხვნილები საშინლად ძვირი ღირს და ამას ტონა პამპერსიც დაუმატეთ, თვეში ძალიან დიდი თანხის გადაყრა მოუწევს ადამიანს.
თან მე მომწონს ლაქტაცია – ამაზე ლამაზ და თბილ პერიოდად არაფერი მიმაჩნია. ჩემს პოსტ–ფემინიზმსაც თუ გავიხსენებთ, რატომღაც მგონია, ამ დროს ქალი სასწაულად ძლიერი და თავისუფალია. ყოველ შემთხვევაში, მე ასე ვგრძნობ თავს და კაციშვილი ვერ გადამარწმუნებს. ადრე ფემინიზმის მჯეროდა და ახლა ძუძუთი კვებიზმის. ყველა დედამ უნდა სცადოს და საკუთარი თავი იპოვოს ამაში. ყველაფერი ფილოსოფიაა, ხომ იცით. ესეც.

...ბოლოს, ჩემს თავს რაც ვუთხარი, ეს იყო: სოფი, ეზრას ჩაეხუტე და როგორც თავს იგრძნობ, ისე გააგრძელე–მეთქი.
მადლობა ღმ–ერთს და კიდევ ერთ მეგობარს, რომელმაც ამიხსნა, რომ ციკლის დაბრუნება ხელს არ უშლის ლაქტაციას და მისი დასრულების შემდეგ, რძე ისევ მოიმატებს და ისევ შესაძლებელია ბავშვისთვის ძუძუს წოვება (ოღონდ ამ პერიოდში უნდა ეცადო, სულ ცოტა მაინც მოწოვოს, მაგალითად, ღამით "შეაპარო").
როგორც ყოველთვის, მთავარია ადამიანი არ დაპანიკდე და მხოლოდ პოზიტიური რჩევები გაითვალისწინო. 

შემდეგ სტერეოტიპებს კი – არ დაუჯეროთ, რადგან ყველაფერი ინდივიდუალურია:

• ლაქტაციის პერიოდში ქალებს თავები ძროხად მიაჩნიათ
• ლაქტაცია რთული და უსიამოვნო პროცესია
• ლაქტაციის პერიოდში მენსტრუაცია არ მოდის
• ლაქტაცია დაფეხმძიმებისგან იცავს
• ლაქტაციის პერიოდში ბევრი უნდა ჭამო, რომ ბევრი რძე გქონდეს

^^^
საკმაოდ უსიამოვნო კვირა იყო ჩემს დაბადების დღემდე, 23 დეკემბრამდე, ოდეს მე 28 წლის big fat mama გავხდი. პიცა party გავაკეთეთ სახლში, ეზრას ბებიამ ბაყაყიანი ტორტი გამომიცხო, იცის, როგორ მიყვარს ბაყაყუნები.

დანარჩენი ყველაფერი კარგადაა, როგორც ამელი იტყოდა.
:)

Happy Holidays!

საშუალო კლასი

ეს იქნება პატარა, პოსტ–საბჭოთა ტრავმებით სავსე სოფი გოლდენის პოსტი, რომელსაც ეს "გვარი ფსევდონიმი" საერთოდ არ შეეფერება, თუ პირდაპირი გაგებით შევხედავთ.

საიდან დავიწყო?
ოთხშაბათ საღამოს ეზრამ თავისი ბებია მიაძინა და მერე თვითონაც დაიძინა, ამიტომ მე და ჩემი ქმარმა ნაყინის საჭმელად წასვლა გადავწყვიტეთ ლაიპციგში ახალგახსნილ სავაჭრო ცენტრში, რომელსაც მე "ნაჭრებისა" და კონსიუმერიზმის უფსკრულს ვეძახი; რომ წარმოვიდგენ, რამდენი ტანსაცმელი იკერება ყოველდღე და რამდენი ნივთი კეთდება, რომლებიც ვიტრინებსა და შიგნით, მაღაზიების თაროებზე აწყვია, გულისრევის შეგრძნება მიპყრობს. ან მერე სად მიდის ეს ყველაფერი? რომელ ოკეანეში იძირება, როცა რაც უფრო აღმოსავლეთისკენ მივდივართ ევროპაში, ყველაფერი მცირდება და ბოლოს იმ ქვეყნებს მივაღწევთ, სადაც ხალხს შუქისა და გაზის გადასახადის გადახდა უჭირს, ან ყვითელ ავტობუსებს ელოდება საათობით...

სანამ იქამდე მივაღწიეთ, სადაც ჩვენი კოშერი Ben and Jerry's ნაყინი იყიდება, მილიონი მაღაზიის გავლა მოგვიწია და ბუნებრივია, რამდენიმემ შეგვიტყუა კიდეც.

თან ამ ბოლო დროს აბსოლუტურად ყველა ტექნიკა, რაც კი მაქვს, ისე დაძველდა, მალე ანტიკვარად გამოცხადდება: ჩემი 2006 წლის დროინდელი ლეპტოპი ფუჯიცუ სიმენსი, 2007 წლის მობილური ტელეფონი ნოკია, 2008 წლის 8 მეგაპიქსელიანი ფოტოკამერა ოლიმპუსი. გადავწყვიტეთ, ჩემი პროლეტარული ხასიათი რამდენიმე საათით მაინც გაგვეჩუმებინა და ელექტრომაღაზიაში შევედით. ცოტა ხნით კი შემიპყრო აღტაცებამ და ყველანაირი "iThing" მოვსინჯე; რად ღირს ის თხელზე თხელი და მსუბუქი ეფლ მაკბუქი და ბოლო აიფედი, აიფონ5 და ფოტოაპარატების ზღვა 22 მეგაპიქსელამდე რომ ადის, მაგრამ რომ გამოვედით გარეთ და სასიამოვნო, თოვლიან–სუსხიანი ჰაერი ჩავისუნთქე და ჩემი გონება კაპიტალიზმის ნივთებისგან გავათავისუფლე, მივხვდი, რომ საშინლად საშინლად ტრავმირებული ადამიანი ვარ.
ტრავმირებული თუ არა, მაშინ ისეთ ქვეყანასა და ოჯახში უნდა დავბადებულიყავი, სადაც არ იციან, რა არის გაჭირვება და უშუქობა, სადაც ბავშვებს სხვების სიყვარულითა და სიბრალულით არ ზრდიან.
რა ვქნა, რომ ყოველთვის საშუალო კლასს ვეკუთვნოდი: მთელი ჩემი ოჯახი მასწავლებლებისა და ალტრუისტი ექიმებისგან შედგებოდა, რომლებსაც ყოველთვის საბჭოთა და მერე ქართული პატიოსანი ხელფასები ჰქონდათ, მხოლოდ განათლება და სურვილი, რომ შვილებსა და შვილიშვილებსაც განათლება მიეღოთ და ფულის დახარჯვა რაშიც არასოდეს ენანებოდათ, წიგნები იყო და მეც ზუსტად ასეთი გავიზარდე.
ჰოდა, ახლაც საშუალო კლასი ვართ მე, ჩემი ქმარი და ეზრა: გვყავს ციცქნა მანქანა, ვცხოვრობთ ციცქნა ბინაში და ყველაზე მასიური, რაც გვაქვს – ეზრას სათამაშო დათუჩაა.
მადლობა ღმ–ერთს, შეგვიძლია თავს უფლება მივცეთ, რომ ჩემი 2006 წელს ნაყიდი ლეპტოპი შევცვალოთ, რადგან ალბათ კიდევ ამდენივე წელი აღარ შევცვლი ახალს, მაგრამ ძალიან ძნელია სოფი გოლდენისთვის ამის გაკეთება და იმ ფულის დახარჯვა, რომელიც მძიმე მუშაობით მოდის და იმ ზემო კლასებში უნდა წავიდეს, რომელიც ძვირფას ტექნიკას ქმნის და ვინ იცის, რამდენ ადამიანს უწევს ექპლუატაციას, როცა თავის ნაწილებს აწყობინებს.

იუდაიზმში ამბობენ, ადამიანმა სიამოვნება უნდა მიიღოს ცხოვრებისგანო.
მე ვერ ვიღებ სიამოვნებას, ვერ ვისიამოვნებ დიადი მაკბუქით, როცა ციცქნა ბინა და მანქანა გვაქვს, როცა ვფიქრობ, ეზრას მომავალში კარგი განათლება უნდა მივცეთ, როცა ვიხსენებ, რამდენ ადამიანს უჭირს საქართველოში, როცა ვუყურებ ამ საშინელ კონსიუმერიზმს და ერთადერთი, რაც მინდა – ყველა ფარდის ჩამოფარება და ყველა სოციალური წერტილის გათიშვაა.

აქ პოსტსაც დავასრულებ და როცა გადამივლის, მერე ისევ მოვალ.

"ასაკში შესული ველოსიპედისტის აღსარება"

ველოსიპედის ტარება რამხელა ასაკში ვისწავლე, ამაზე არ "დავკონკრეტდები", უკვე საკმაოდ დიდი ვიყავი და ჩემი 10 წლის დეიდაშვილიშვილი დათუნა მასწავლიდა. არ დამავიწყდება, როგორ მიჭერდა იმხელა გოგოს პატარა ბავშვი, წონასწორობა რომ დამეცვა. მართალია, როგორც ნიჭიერმა ახალგაზრდამ, ერთ დღეში ვისწავლე, მუხლები ცოტა დავინგრიე და დათოსაც ლამის ხელები გადავუტყავე, მაგრამ მომდევნო დღეს უკვე ქარის საწინააღმდეგოდ დავქროდი.
მანამდე რატომ არ ვისწავლე ველოსიპედის ტარება, არ ვიცი, ალბათ იმიტომ, რომ დედაჩემს საშინლად ეშინოდა, არ გადმოვვარდნილიყავი და ისევ ერჩივნა, მეცურავა და სულ წყალში ვყოფილიყავი სელაპივით. მერე კიდევ სულ წიგნებში მქონდა თავი ჩარგული და გარეთ თუ გავიდოდი, ბადმინტონის და "ემთივობანას" (რაც ნიშნავს, იმ დროს ემთივიზე რასაც აჩვენებდნენ, ყველაფერი ზეპირად უნდა გცოდნოდა) გარდა, არაფერს ვთამაშობდი.

ისე, რად უნდა ეზრას გაზრდას ლოდინი? ეს ბავშვი ზუსტად მისი ტოლი იქნება, გაზაფხულს უნდა დაველოდოთ და ეგაა.

ახლა კოპენჰაგენის სურათებს ვათვალიერებდი და ველოსიპედიც ამან გამახსენა. ჰანს ქრისტიან ანდერსენის ზღაპრების გარდა, რომლებსაც მსოფლიო იცნობს, დანიას კიდევ ველოსიპედების სამოთხეს ეძახიან.
მართალია ბერლინშიც უამრავი ადამიანი დადის ველოსიპედით და დილაობით მათი საცობიც ბევრგან შეგხვდებათ, მაგრამ ისეთი კულტურა, როგორიც კოპენჰაგენშია, მე სხვაგან არსად შემხვედრია.
ჩემს ლაიპციგშიც ბევრი დადის ველოსიპედით, ბავშვებიც ჰყავთ მიბმულები ასე, ან ასე (ჯერ მთლად ასე არავინ მინახავს, უბრალოდ, ფოტო მომეწონა) რაც მე ძალიან მაშინებს, რადგან ჩემს თვალწინ მოუსხლტა ერთ დედას ველოსიპედი და წაიქცა. თვითონ კი სწრაფად წამოხტა, მაგრამ ბავშვი რომ მიმაგრებული იყო, ხომ ვერ გაითავისუფლებდა თვითონ თავს და ისეთი ღრიალი ატეხა, გული გამიჩერდა, მაგრამ მადლობა ღმერთს, "შლემი" ეფარა და არაფერი სტკენია. ზუსტად ამ შემთხვევამდე ორი წუთით ადრე ვეუბნებოდი ჩემს ქმარს, ეზრა რომ წამოიზრდება, ასე ვატარებ–მეთქი და სიტყვები პირზე შემეყინა.
სამაგიეროდ, მომწონს ასე რომ უზით ბავშვები, ბევრად უსაფრთხოა და გადაადგილებაც ადვილია, რადგან წონასწორობის დაცვა ადვილდება.

ლაიპციგში ძალიან მოხერხებულია "კალიასკით" გადაადგილება, იმიტომ, რომ პატარა ბავშვს (რომელიც ამ ქალაქში დაიბადა) და მის მშობელს, საზოგადოებრივი ტრანსპორტით უფასოდ შეუძლიათ მგზავრობა 1 წლის განმავლობაში. ჩვენი უფასო სამგზავრო ბარათი ზუსტად გაზაფხულზე სრულდება და ვიმედოვნებ, იმ დროიდან მე და ეზრა ასე დავიწყებთ ველოსიპედით სიარულს. ეს ფოტო კი დღეს ჩემი უსაყვარლესი გახდა.

მახსოვს, ერთი ჩემი ნაცნობი ამბობდა, ნეტა თბილისშიც შეიძლებოდეს ველოსიპედით სიარულიო; მაგრამ გიჟური ავტომოძრაობის გარდა, ისეთი გეოგრაფიული მდებარეობა აქვს თბილისს, სასწაულად ძლიერი სუნთქვა უნდა გქონდეს, თბილისის პლატოებზე რომ აგორდე და ჩამოგორდე.

ველოსიპედი უდრის ჯანსაღ ცხოვრებას, ენერგიას და სიცოცხლით ავსებას, ყოველ შემთხვევაში, მე ასე ვგრძნობ თავს. ჯერჯერობით მხოლოდ იმ სავარჯიშო ველოსიპედს ვახარჯავ ჩემს ენერგიას, რომელიც უკვე წელიწადნახევარია სააბაზანოში გვიდგას და ჩემს სწრაფ და მსუბუქ მშობიარობასაც მას (ასევე სიარულის სიყვარულს) ვუმადლი.
[რჩევა ორსულებს: ექიმის რჩევის გარეშე, ნუ ივარჯიშებთ ველოსიპედზე, ყველას სხვადასხვა აზრი აქვს ამასთან დაკავშირებით და თან, როგორც ყოველთვის, ყველაფერი ადამიანის ინდივიდუალურ ჯანმრთელობაზეა დამოკიდებული, განსაკუთრებით მაშინ, თუ მანამდე არ ვარჯიშობდით და არც ბევრს დადიოდით.]

უკვე ღამე მშვიდობისა და პარასკევი დღის გათენებისა!!!

ჩვენი ხანუკა

წლის ამ პერიოდში, ჩემს ბლოგზე ძალიან ბევრი მკითხველი შემოდის საძიებელი სიტყვით "ხანუკა".  არ მახსოვს, წინა წლებში თუ დავწერე ხანუკის მნიშვნელოვანი ისტორიის შესახებ და ამიტომ, ახლა მოკლედ გიამბობთ (მსურველებს, შეგიძლიათ, ინგლისური ვერსია აქ იხილოთ).
იმ პერიოდში, როცა საბერძნეთი (ჰ)ყვაოდა და მსოფლიოს იპყრობდა, ალექსანდრე მაკედონელიდან დაწყებული და შემდეგ, რომის იმპერიით დამთავრებული; ბუნებრივია, იერუსალიმიც/ისრაელი გახდა ბერძნების გემრიელი სამიზნე, როგორც სამყაროს არსებობის მანძილზე, დღემდე, ხდებოდა.
დღემდე ბერძნული ფილოსოფიით იკვებება და სუნთქავს მთელი მსოფლიო, განსაკუთრებით დასავლეთი სამყარო და ერთადერთი, ისრაელი იყო ის ერთადერთი ერი და კულტურა, რომელიც რადიკალურად უარყოფდა ბერძნების ფილოსოფიას და სხეულის განდიდებას.
თუმცა, სხვა დამპყრობლებისგან განსხვავებით, ბერძნებს არ დაუწყიათ ებრაელების მასობრივი ხოცვა, "მხოლოდ" წინადაცვეთა და საძინებელ ოთახებში კარის ქონა აუკრძალეს. ანუ ერის დემორალიზაციით დაიწყეს (რაც ასაკი მემატება, მორალი მით უფრო მიყვარდება) და ჩვენთან რომ იტყვიან, მოყვრულად მოსული მტრის სტრატეგია მოიმარჯვეს, რომელსაც ვითომ ქვეყნის პროგრესირება და თანამედროვე, წინწასული წესების შემოტანა უნდა. წინადაცვეთა იმიტომ, რომ ამით ებრაელები ღმ–ერთისგან დაეშორებინათ და საძინებელი ოთახი კარის გარეშე კი ნიშნავს იმას, რომ ადამიანებს აღარ უნდა ჰქონოდათ პირადი სივრცე, სირცხვილი დაეკარგათ და ყველას თვალწინ დაკავებულიყვნენ სქესობრივი კავშირით, რაც იმ ეპოქის ბერძნებისთვის პროგრესულობას ნიშნავდა (დღევანდელ პერიოდს მაგონებს რატომღაც).

რა თქმა უნდა, იყო კიდევ სხვა აკრძალვებიც სხვადასხვა რელიგიურ რიტუალებთან დაკავშირებით, რამაც აიძულა "პარტიზანების" ჯგუფი შეკრებილიყო და დამპყრობლების წინააღმდეგ ბრძოლა წამოეწყოთ, რაც სასწაულად, პარტიზანების, მაკაბელების გამარჯვებით დასრულდა. ამის შემდეგ, მადლობის ნიშნად, სოლომონის ტაძარში მთავარმა კოენმა მენორის ანთება მოისურვა, მაგრამ აღმოაჩინა, რომ ზეთი საკმარისზე ცოტა იყო. მიუხედავად ამისა, ის 8 დღე მაინც იწვოდა. ამის შემდეგ წამოვიდა ტრადიცია, ხანუკაზე (8 დღეს გრძელდება) სანთლების დანთება და ისეთი საჭმელების მომზადება, რომელიც ბევრ ზეთზე მზადდება.
როგორც ყოველთვის, დღემდე ორად იყოფა აზრი, თუ რომელი უფრო დიდი სასწაული იყო, ერთი მუჭა მაკაბელების გამარჯვება თუ ზეთი რომ 8 დღეს იწვოდა. ფიზიკის თვალსაზრისით, ალბათ ზეთი უნდა ყოფილიყო და სტრატეგიულისა კი – პარტიზანების გამარჯვება, მაგრამ მე ამაზე არასდროს ვკამათობ, რადგან ყველანაირი სასწაული მიყვარს, რომელიც კეთილად სრულდება.

ხანუკა 2011

წლევანდელი ხანუკა იმითაა განსაკუთრებული ჩვენთვის, რომ ეზრა დაგვემატა. შარშან ამ დროს ჯერ კიდევ მუცელში იჯდა და ოდნავ იყო გამობურცული. მართალია ჯერ არაფერი ესმის, მხოლოდ ძალიან უნდა სანთლებს ხელი მოკიდოს და მამა რომ ხანუკის ისტორიას უყვება (რაც მე ზემოთ დავწერე), ყურადღებით უსმენს და იცინის.
ზეთზე მომზადებული საჭმელები კეთდება–მეთქი, დავწერე და ძირითადად, ესაა სუფგანიები (ხილფაფიანი ან შოკოლადიანი ფუნთუშები ე.წ. "პონჩიკი") და ლატკესი (გახეხილი კარტოფილი ფქვილით, კვერცხით, სუნელებით, ბევრ ზეთში შემწვარი). შარშან პირველად გავაკეთე ფუნთუშები. ორჯერ მომიწია ცომის მოზელა, რადგან პირველი პარტია ვერაფრით ამოფუვდა და ზეთში როგორც კი ჩავყარე, დაიწვა და ცომად დარჩა. სამაგიეროდ, მეორე ცდაზე გამოვიდა ძალიან ფაფუკი და გემრიელი.
წელს უკვე ბევრად სწრაფად და ადვილად გავაკეთე და გემრიელიც გამოვიდა. თუმცა, როგორც მემართება ხოლმე, რეცეპტებს ვიწერ და ინგრედიენტებში რაღაცები რომ შედის, მერე მზადების პროცესში ვეღარ ვპოულობ, სად უნდა შევურიო. ჩემი სისწრაფისა და ფათა–ფუთა, "მულტიტასკინგის" მოყვარული ხასიათის ბრალია.

 

ხანუკა 5773, ჩვენი სუფგანიები – შეიძლება გარეგნობით ვერაფერი, მაგრამ ძალიან გემრიელებია

დასასრულს, იცით ლაიპციგში როგორი თოვლი მოვიდა? გუშინ მთელი დღე ისე თოვდა, მეგონა, აღარასოდეს გადაიღებდა და თავი ზღაპარში მეგონა. ასეთი ლამაზი თოვა არ მინახავს დიდი ხანია. დღეს ცოტა დადნა და აჭყაპდა, მაგრამ მაინც დევს და ისეთი სასიამოვნოა გარეთ სიარული. ვიმედოვნებ, კიდევ ითოვებს.
ბედნიერ და თოვლიან, სუფთა ჰაერიან ზამთარს გისურვებთ!!!

პირველი თოვლი ლაიპციგში, დეკემბერი 2012

იდეალური საღამო

 

ძილის წინ, სანამ პიჟამოს ჩავაცმევ, ცოტა ხანს ვაცდი, რომ ლოგინზე თავისუფლად იკოტრიალოს და იცინოს ხოლმე. მერე ვაჭმევ და იდეალურ შემთხვევაში, ჩემთან მოხუტებული იძინებს; არაიდეალურში, სწრაფ–სწრაფად ჭამს, აქეთ–იქით ბრუნავს და საბანს ფეხებით იხდის. ამ დროს, მე ორი ხელი უკვე აღარ მყოფნის მის შესაკავებლად და საბნის გასასწორებლად.

დღეს ერთერთი იდეალურ საღამოთაგანი იყო. უცებ დაიძინა, მე კიდევ მის თავში ჩავრგე ცხვირი და ისეთი ტკბილი სუნი ასდიოდა, ფრთხილად დავუკოცნე ბუმბულივით თმები და უცებ ვიგრძენი, როგორ მიყვარს ეს პატარა და მოუსვენარი ბავშვი, ხან რომ უსუსურია და ხან – სასწაული ძალა აქვს, განსაკუთრებით თვალებში. ზოგჯერ მეშინია, თითქოს მუდამ სარკეში ვიყურებოდე და საკუთარ, ცოტა გამუქებულ, თვალებს ვხედავდე.

როგორი მართალია დედაჩემი, რომელიც ხშირად ამბობდა, მთავარი ბავშვის გაჩენა კი არა, ჯერ მისი აღზრდააო. მხოლოდ იმის შემდეგ შეგიყვარდება, როცა მასზე ამაგი გექნებაო, მამშვიდებდა, აქ როცა იყო ეზრას დაბადების შემდეგ; მე კიდევ, საშინლად განვიცდიდი, რომ ჯერ ისე არ მიყვარდა, როგორც წიგნებში წერენ ან ფილმებში აჩვენებენ. 

პირველ ხანებში, საერთოდ, ვალდებულების გარდა ვერაფერს ვგრძნობდი. თან მშობიარობის ტკივილები და სისხლები ხშირად მახსენდებოდა და ძალიან მაწუხებდა. ძუძუს წოვებაც რთული და მტკივნეული იყო თავიდან. მაგიჟებდა სრულიად შეცვლილი ჩემი ცხოვრება და არეული გრაფიკი, ყოველ ორ საათში და ხანაც საათნახევარში რომ შივდებოდა ეზრას და თავი რძის საწარმო მეგონა. სიმართლე გითხრათ, უკვე აღარაფერი მეგონა. მშობიარობიდან რამდენიმე თვე, ახლა რომ ვიხსენებ, ძალიან სიურეალურად (თუ შეიძლება ასე ითქვას) ვაზროვნებდი და თავს სიზმარში ვგრძნობდი, ოღონდ, არცთუ ისე სასიამოვნო სიზმარში.

უკვე 8 თვე გავიდა.

8 თვე.

8 – ყველაზე სიმბოლური ციფრი, რომელსაც არც დასაწყისი აქვს და არც – დასასრული. ისევე როგორც დედობას, ალბათ. ყველა ქალშია ეს საწყისი, მათშიც კი, ვისაც შვილები არ ჰყავს. 

უკვე 8 თვისაა ეზრა და ძალიან შეცვლილი, ვიდრე 8 თვის წინ იყო. პატარა ავოკადოს ბიჭი, მზიანი და ამავე დროს წუწუნა (როგორც ყველა ბიჭი), დედაზე მიწებებული (როგორც ყველა მამაკაცი :ლოლ: ), ძალიან სწრაფი და მოძრავი, ამ დროს ხელში ჭერის მოყვარული. 

ეზრა, ეზრა, გაიზარდე დიდი ბიჭი: ჯანმრთელი და ლაღი!!!

ფუშ აფ

გუშინ მე და ეზრა გადავდიოდით შუქნიშანზე და ჩვენს გვერდით სხვა დედა–შვილი მოდიოდა. ბავშვი იმ ასაკის იყო, კითხვა რომ ახალი ნასწავლი აქვთ და ყველაფერს კითხულობენ, აფიშებს, კედელზე წარწერებს, ტრამვაის ბილეთებზე ამობეჭდილ ნომრებს...
მოკლედ, პატარა ბიჭი იყო და გავიგონე, დედას ეკითხება: super push up BH (ანუ ბიუსტჰალტერი, გერმანულად ასეთი აბრევიატურა აქვს) რას ნიშნავსო? ჰ&მ–ის პლაკატებითაა ქალაქი აჭრელებული და იქ წაუკითხავს, აფუშაფებული და წამოწოლილი ლეტიცია კასტათი. ვეღარ გავიგონე, დედამ რა უპასუხა და როგორ აუხსნა. წარმოვიდგინე, ეზრა რომ გაიზრდება და ისიც მსგავს შეკითხვებს დამისვამს.

მაგას თავის დროზე მოვიფიქრებ. მაგრამ ლეტიცია კასტას ეს პლაკატები საოცრად გამაღიზიანებელია. შეიძლება მე დავბერდი და ამიტომ, მაგრამ არავითარი ფასეულობა აღარ არსებობს ამქვეყნად, ამჩნევთ? ფემინიზმსა და ქალთა უფლებების დაცვაზე დაიწყებენ საუბარს, ირანს დაუწყებენ დაცინვას და მერე საქართველოსაც მას შეადარებენ. რითი ჯობიან ირანს, რადგან იქ შიშველი და "ძუძუებფუშაფებული" ქალების სურათები არ არის ყოველ ნაბიჯზე?

გუშინ ერთი მეგობრისგან მივიღე წერილი. ადრე მოგიყევით კიდეც, იელში სწავლობდა და ახლა სესილ როუდსის სტიპენდია მოიპოვა და ოქსფორდში გააგრძელებს. უჭკვიანესი გოგოა, თავმდაბალი და ყველა "პროგრესული ქალისგან" განსხვავებული. არასოდეს იტყვის ზედმეტს და თავი ჭკვიანად არ მოაქვს, ამას უბრალოდ მასთან ურთიერთობაში ხვდები და სასწაული პატივისცემით იმსჭვალები მის მიმართ. ძალიან გამიხარდა მისი წარმატება.

ისე უცნაურად დაემთხვა, რომ ჩემი გუშინდელი დღის საფიქრალი ეს ორი ქალი და საერთოდ, ჩვენი, ადამიანების მომავალი იყო. როცა გგონია, რომ მორჩა, კაცობრიობა ჭაობში იფლობა და წმინდა აღარაფერი გააჩნია, აუცილებლად გამოჩნდება ნათელი წერტილი, რომელიც ნამდვილად ცდილობს ცვლილებები შემოიტანოს და ყველას დაანახოს, თუ სად არის ჭეშმარიტება და ის, რაც ადამიანებს უკეთესებად აქცევს.