სიყვარული, მერე ნავთობი და უწიგნურება

ადრე ტვიტერზე ვნახე ეს ფოტო და ბუნებრივია, ჩემნაირი ემოციური დედის გული მაშინვე შეძრა. მერე რომ დავაკვირდი ფოტოს, იმდენი ამერიკული იდეა დავინახე, მედია უფრო შემზიზღდა და ეს პატარა ბავშვი კიდევ მეტად შემეცოდა.

ფოტოზე ეწერა, ვითომ ამ ერაყელმა ბავშვმა თავად დახატა თავისი დედა და მერე ასე მოიკუნტა მის მკერდზე. მოდი და ნუ აგიჩუყდება გული.

მაგრამ მერე კარგად რომ დავაკვირდი სურათს, 3 წლის გოგოს ნახატს კი არა, მარჯანე სატრაპის ილუსტრაციას უფრო ჰგავდა თავსაფრიანი დედა და ასე აკურატულად მოკალათებული ბავშვი კიდევ, დასავლეთის მედიის ფოტოშეკვეთას.

არ ვიცი, იქნებ ისეთ პერიოდში ვცხოვრობთ, როცა ყველაფერზე ეჭვი გვიჩნდება (და ამისთვის გვაქვს კიდეც საკმარისი მიზეზები) და აღარაფრის გვჯერა, მაგრამ რა ვქნა, არ მჯერა მე ამ ფოტოს სინამდვილის.

ვისაც პატარა მუსულმანი გოგოები უნახავს, ეცოდინება, როგორი მორცხვები და შეშინებულები არიან, ამიტომ საეჭვოა, ამ პატარა ბავშვს, უბრალოდ, დაეხატოს თავისი დაღუპული დედა და ყველას დასანახად ჩახუტებოდეს.

რატომ ვწერ ამაზე?

ყველამ იცის, ალბათ, რა ხდება სირიაში.
გუშინ რაღაც შეხვედრაზე ვიყავი და სანამ ჩემი რიგი მოვიდოდა, ჟურნალებს ვკითხულობდი და იქ იყო საინტერესო სტატია ამ სამოქალაქო ომზე. ომზე, რომელიც, კაცმა არ იცის, რა მიზეზით დაიწყო, ვინ ვის ეომება და ხალხი ვის მხარესაა, რადგან როგორც ყოველთვის, უბრალო ადამიანების და მოაზროვნე მოსახლეობის სურვილები ყველაზე ბოლო ადგილზე დგას.

მერე ის საშინელი ციფრი წავიკითხე, თუ რამდენი ლტოლვილი ბავშვია სირიიდან ევროპაში და ელოდებიან თავშესაფარს გერმანიისა და საფრანგეთისგან.

კიდევ უფრო დიდი საშინელება ისაა, რომ ამ ბავშვებს ფსიქიკა განადგურებული აქვთ, სკოლაში არ სწავლობენ და ეზოებში "საფლავობანას" თამაშობენ, ანუ ერთ ბავშვს ფიცარზე აწვენენ და დანარჩენებს ეს ფიცარი მიაქვთ...

(ვერ გეტყვით, იქნებ ეს ფოტოც მედიის დადგმულია)

იმ ადამიანსაც კი, ვისაც ჯერ შვილები არ ჰყავს, სულს გაუყინავს ეს კადრი და იმაზე დაფიქრება, თუ როგორ ცხოვრობენ ეს ბავშვები და რა ფასეულობებით (სასწაულად კომფორტული სიტყვაა) იზრდებიან.

ერთ პირად მაგალითს მოგიყვანთ, ოჯახში როგორ იზრდებიან ის ბავშვები.

მე და ეზრა სუპერმარკეტში ვიყავით და ჩვენს წინ ერთი მუსულმანი ოჯახი მიდიოდა ორი ბავშვით, ისინიც "კალიასკით" იყვნენ. მათი ოთხიოდე წლის გოგო ჩამორჩა შოკოლადების თვალიერებაში და ისე მოხდა, რომ ჩვენს "კალიასკას" დაეჯახა. დედამისმა რომ დაინახა, გიჟივით მოვარდა, ხელი სტაცა გამხდარ მკლავებში და ისე წაიყვანა. თან საშინლად უყვიროდა ჩემთვის გაუგებარ ენაზე, მაგრამ ადვილად მისახვედრი შინაარსის სიტყვებს.

გარდა ამისა, მუსულმანი (განსაკუთრებით რელიგიური) დედები – ირანელების გარდა, (უმეტესად დედებს ვხვდები, რადგან მეც დედა ვარ და საერთო ადგილებში გვიწევს ყოფნა. მაგ: ბავშვის ექიმთან, მაღაზიებში, ტრანსპორტში – სადაც "კალიასკებისთვის" სპეციალური ადგილებია) საოცრად უხეშები არიან, ან ისეთი დაღლილ–დაჩაგრულთვალებიანები, საერთოდ არ გიყურებენ სახეში, ღიმილსა და მოსალმებაზე ხომ აღარაფერს ვამბობ.
[შეიძლება მე მივეჩვიე, რომ ვითომ ეს ყინულოვანი გერმანელები, როგორც მათ თვლიან, ორგანიზაციებში ყოველთვის თავაზიანები არიან, ადგილსაც დაგითმობენ ბავშვიანს და თუ დაგეჯახნენ ან შენ შეეჯახე, ბოდიშს მოგიხდიან და გაგიღიმებენ.
იმიტომ, რომ ესენი მშვიდ და სტაბილურ ქვეყანაში დაიბადნენ, გაიზარდნენ, ბავშვობაში არავინ უგრეხდათ მკლავებს და საფლავობანასაც არ თამაშობდნენ.]

ის ბავშვები კი, როგორი ადამიანები შეიძლება გამოვიდნენ ამ ყველაფრის შემდეგ, როცა სიყვარული და სითბო არც ოჯახიდან აქვთ და არც გარესამყაროდან? როცა ვერავისგან იღებენ გაგებას, უსაფრთხოების შეგრძნებას; შედეგადაც რისი გაცემა შეეძლებათ, აგრესიისა და ზიზღის გარდა.

რა სამწუხაროა, რომ გამოსავალი არასოდესაა იქ, სადაც ბევრი ნავთობი და უწიგნურებაა. 

^^ პოსტი, ბუნებრივია, არ აღწერს მუსულმანების უნივერსალურ ცხოვრებას და ყველას ოჯახურ ურთიერთობებს. ყველაფერი მხოლოდ საკუთარი დაკვირვების შედეგია ცხოვრების სხვადასხვა სიტუაციებში.

სამპუნქტიანი cleanin' out my closet

1. დღეს ერთი გოგოს მოკითხვა მომინდა, რომელიც, გავიგე, ავად ყოფილა ერთი თვის წინ (არაფერი სასიცოცხლოდ სერიოზული) და მერე უცებ გამახსენდა, ერთხელ როგორ ამიბზუა ცხვირი და ნორმალურად არ მომესალმა, ჰოდა აკრეფილი წერილი მაშინვე წავშალე სამუდამოდ.

ჩემი ქმარი მეტყვის ხოლმე, რატომ იცი ასე "გამოკიდება" და წარსული წყენების გახსენება, შენ ისე მოიქეცი, როგორც სწორია და სხვა კიდევ ისევ მოიქცეს, როგორც უნდაო.

მე კიდევ არ შემიძლია.
სასწაულად ვიცი ყველაფრის დამახსოვრება, სიკეთისაც და არასიკეთისაც. როგორც ერთი მემახსოვრება და სამარადჟამოდ ვიქნები მადლიერი, ასევე – მეორე და ყოველთვის ამომიტივტივდება გულშიც და გონებაშიც.

ზუსტად ასე მოხდა დღესაც და იმ გოგომაც ჩემგან წერილი ვერ მიიღო.

ალბათ ძალიან ცუდი თვისებაა; ადამიანი ხომ, პირიქით, უნდა ცდილობდეს დიდსულოვანი იყოს და დაივიწყოს წყენები, გულისტკენები და ადამიანებს აპატიოს. მე კიდევ მხოლოდ იმათ ვპატიობ, ვისთანაც მერე, სავარაუდოდ, აღარ ვიურთიერთებ.

2. იმ დღეს კიდევ, ერთი ჩემი ყოფილი ძალიან საყვარელი და ახლო მეგობარი გამახსენდა, ჰოდა უცებ მომინდა, დამერეკა და გაგვეხსენებინა ამბები, გვეცინა. უკვე ტელეფონი მეჭირა ხელში, რომ ბახ, გამახსენდა: არც ქორწილის წინ დაურეკავს ჩემთვის, არც ეზრას დაბადება მოულოცია და საერთოდ, მგონი, მხოლოდ მე მიმაჩნდა მეგობრად.
რაც უფრო გიყვარს ადამიანი და ყველაზე ტკბილი დრო გაქვს გატარებული, უფრო მეტად გწყინს მისგან ყველაფერი და უფრო ადვილია დაშორება. ცუდი ამბავია, მაგრამ ფაქტია.
იმ დროს, როცა სადაც არ უნდა ვყოფილიყავი, ყოველთვის ვურეკავდი მისთვის მძიმე წუთებში.
ასეთ დროს თავი შტერი მგონია ხოლმე :/

საერთოდაც, გეტყვით, რომ ნამდვილი მეგობრები მაშინ გავიცანი, როცა ქორწილის წინ კაციშილს არ დაურეკავს ჩემთვის – მხოლოდ ჩემმა "ჯარისკაცმა" დამირეკა ისრაელიდან და ორსულად რომ ვიყავი, მხოლოდ ის მამხნევებდა (და გულს მიკეთებდა), რომ ლამაზი ვიყავი (კეთილი ტყუილი იყო, ვიცი, მაგრამ გასიებულ მეს ჰაერივით სჭირდებოდა).

უცნაური არ არის, რომ ადამიანების უმეტესობას ჰგონია, უცხოეთში წასული მეგობრისთვის დარეკვა ტაბუა და მხოლოდ მან უნდა დაურეკოს??? თქვენც გამოგიცდიათ? :| არადა, საქართველოდან ისეთი ძვირიც არაა სახლის ტელეფონიდან უცხოეთში დარეკვა, ბევრჯერ დამირეკავს მანდედან და ორ სიტყვაში, მაქსიმუმ, ორი ლარი დაწერილიყო.

3. იქით ბლოგზე დავწერე, თუ ახლა რა თვე მიდის ჩვენთან და რისკენ უნდა ვისწრაფოდე. აქ უფრო მოკლედ ვიტყვი, რომ ძალიან მინდა, მომავალ წელს დიდსულოვანი ვიყო და ყველა ზემოთ ჩამოთვლილი წყენა დავივიწყო. პირველ გოგოსაც მივწერო წერილი და მეორესაც დავურეკო ქორწილის წინ, რომელიც, იმედია, მალე ექნება.

ბუზების ხანა და მოგონებების ოთხშაბათი

ჩვენი, ლაიპციგის, ზოოპარკის ზღვის "ფისო" – რა ფუმფულაა!!!

მგონი, ადრეც მოგიყევით, ერთი კათოლიკე გოგოს ბლოგს რომ ვკითხულობ. ხუთი შვილი ჰყავს და თითქმის ყოველდღე წერს პოსტებს. არ ვიცი, ვერ ვხვდები, სად პოულობს ამის დროს? ხუთი ბავშვი, აქედან ყველაზე უფროსი 6 წლისაა და უმცროსი – 4 თვის.

მე კიდევ კომპიუტერს მხოლოდ მაშინ ვრთავ, როცა ეზრას სძინავს. დღისით უკვე მხოლოდ ერთხელ იძინებს და შესაბამისად, ჩემი ინტერნეტ–ლიმიტი შემცირდა, ვიდრე მანამდე იყო, როცა ორჯერ იძინებდა.

თუმცა, სასწაულად დადებითად მოქმედებს ჩემი ინტერნეტპასიურობა, აღარ ვკითხულობ რაღაც სისულელე სტატიებს, რომლებიც ან ნერვებს მიშლიან, ან გულს მიხეთქავენ. ადამიანების ეგოცენტრისტობის მხილველი/მსმენელიც აღარ ვარ; ბლოგებსაც ძალიან მცირე რაოდენობით ვკითხულობ, არაჭორიკანა და გონიერი ადამიანებისას, რომლებმაც იციან, სად და როდის რა უნდა თქვან. 

რა ვქნა, უსაზღვრო გოიმებად მიმაჩნია ჭორიკანა და შურიანი ადამიანები, კიდევ გაუნათლებელი, ანუ უწიგნურები. ჰო, კიდევ ფსევდოლიბერალები და არც თავის რელიგიას რომ სცემენ პატივს და ვითომ სხვებისას იცავენ, ისეთებიც. კარგი რა! :/

მოკლედ, ასე დავანებე მე ბევრ ინტერნეტ–კითხვას თავი და წიგნებს დავუბრუნდი ვითომ (?), რომლებიც წლებია დაწყებული მაქვს.

თინიტას ულამაზესი პოსტიდან შთაგონებული წიგნის წაკითხვაც მინდა, მაგრამ მოიცა, ამაზონზე თუ ვიყიდე, პირდაპირ თურქეთის ბიუჯეტს არ შევავსებ, მინდა ეს?

მაგრამ ახლა ყველაზე მნიშვნელოვანი რამ ჩემს ცხოვრებაში:

ეზრამ ბუზების შემჩნევა დაიწყო :)))

თითქმის ერთი თვეა, მგონი, რაც მოზრდილ მფრინავ "ობიექტებს" ამჩნევს და დაჭერაც უნდა. მეც მაშინვე დავიწყებ ხოლმე ყვირილს, ეზრა, მოდი დე, ბუზი, ბუზი! 

ისეთი სასაცილო ასაკია ეს 15–16 თვე, ყველაზე მეტად მომწონს.

[არა, მთლად 2–3 თვის რომ იყო, ის პერიოდიც მენატრება სასწაულად, მუთაქასავით რომ გავახვევდი პლედში და ჩავიხუტებდი, ახლა კიდევ მთელი დღე დარბის და ორი წამით თუ გაჩერდება ჩასახუტებლად, მერე ისევ თამაში უნდა გააგრძელოს.]

რა მნიშვნელოვანი ეტაპია სიარულის დაწყება, ვერ მოგიყევით წესიერად. ნამდვილი ევოლუციაა ბავშვის ცხოვრებაში – უკვე დიდი ადამიანივით დადის, ყველაფრის შემჩნევას, დამახსოვრებას იწყებს და ყველაფერზე უყალიბდება აზრი, საკუთარ სურვილებსაც უკვე მშვენივრად გაგებინებს.

მოდი და ასეთი სასწაულები რომ შენს თვალწინ ხდება, კიდევ დაიჯერე დარვინის თეორიის.

ლაპარაკით მხოლოდ დედა, მამა, ბაბა, არა, ნანა და დღაბ–დღაბ–ს ამბობს, ეს რატომღაც ყველას ჰგონია ქართულად უნდა ნიშნავდეს რამეს, რახან ასე ეგზოტიკურად გამოთქვამს :დ

ჰაჰა!
ეს სურათი, კიდევ, უბრალო ბონუსად.
მე და ჩემი ოთახის ფორთოხლისფერი მეზობელი ლიორა, 2010 წელი, ბერლინი. შაბათი რომ გავიდა, მიდრაშაში რაღაც გოგოების წვეულება გვქონდა. მოკლედ, ერთერთი ისეთი საღამო იყო, მე რომ სასწაულად უჟმურ ხასიათზე ვიცოდი ყოფნა, მინდოდა ვინმეს ეკითხა, სოფი, რა გჭირს, როგორ ხარ? მერე ჩაი ან წვენი მოეტანა ჩემთვის, რამე სასაცილო ხუმრობა ეთქვა და მერე შეგვეძლო წაგვეცეკვა.
[მთავარი მიზეზი, თუ არ ვცდები ის იყო, რომ ჩემი ახლა ქმარი და ეზრას მამა, მაშინ კიდევ, მხოლოდ რამდენჯერმე ნანახი სიმპათიური მამაკაცი, მომწონდა უკვე და "თავს ვიფასებდი" = ვიტანჯავდი (ტიპიური ქართველი გოგო ვიყავი, რა გეგონათ!) და კაი ხანს არ ვხვდებოდი. ახლა რომ ვიხსენებ, მაჟრჟოლებს ჩემს საცოდავ ელიზაბეტ ბენეტობანაზე :დ]
ხო, მქონდა ერთ დროს მსგავსი ხუშტურები :დ ჰოდა, ზუსტად ლიორა იყო იმ საღამოს ის ადამიანი, ვისაც არ გაუმართლა და ჩემი მოხასიათება ხვდა წილად =))
(ბუნებრივია, წიგნი მხოლოდ ნიღაბი იყო, თავდაცვის, რომ ვითომ ყველას თავი დაენებებინა ჩემთვის და საერთოდ არ მაინტერესებდა :დ ).

მოგონებების ოთხშაბათიც ეს იყო.
ბედნიერი ხუთშაბათი მზიანო მკითხველებო!!!

როგორ სძინავს დედას

დიდად ძილის მოყვარული არასოდეს ვყოფილვარ. ყოველთვის ადრე ვდგებოდი დილით და ძალიან მიყვარდა სუფთა ჰაერის ჩასუნთქვა; განსაკუთრებით ზაფხულში, სოფელში როცა ვიყავი, ბალახი ჯერ კიდევ ნამიანი იყო, ცა კრიალა და ჰაერი ოდნავ ცივი, მაგრამ ფილტვების სასწაული წამალი.

როცა მეგობრებთან ერთად ვიყავი არდადეგებზე ან შაბათ–კვირაობით, ისინი 12 საათამდე ნებივრობდნენ ლოგინში და მე უკვე აღარ ვიცოდი, რა მეკეთებინა. ბუნებრივია, ვიწყებდი მათ გაღვიძებას, საბნებს ვხდიდი და ფეხისგულებზეც ვუღუტუნებდი (ისე, რა წესია ადამიანების ასე შეწუხება, სოფი!). ძილის განსაკუთრებული დედოფალი მაინც ჩემი და ლილუა და მერე ბავშვობის მეგობარი ნაზი, რომლებთან ერთადაც ბევრი მარტოსული დილა გამიტარებია =))

  

ჩემი თიანეთის ერთერთი ასეთი დილა – რა ლამაზია, ნახატს არ ჰგავს ბუნება?

ღამით დაძინებაც ყოველთვის მიჭირდა და საერთოდ, რაღაც პერიოდში ვფიქრობდი, რომ ძილი დროის კარგვა იყო და ამას ჯობდა, დრო სხვა რამეზე დამეხარჯა.
სამაგიეროდ, რაც ეზრა მყავს, ცხოვრებაში პირველად ხდება ისე, რომ ბალიშზე ჯერ თავიც არ მაქვს დადებული და უკვე მძინავს.
დილით ყოველთვის სხვადასხვა დროს, მაგრამ არასოდეს 7–ის ნახევარზე გვიან არ ვდგებით მე და ეზრა. საღამოს კი მე ცოტა გვიან ვწვები და უმეტესად 6 საათზე ნაკლები ძილი გამომდის, რაც საშინლად არ მყოფნის.
რაც ეზრამ სიარული დაიწყო, სიმაღლეებზე ცოცდება და მერე იქიდან ხტება, მეტი ენერგიის ხარჯვა მიწევს და ძილის სურვილი კიდევ უფრო მემატება. როცა დრო მაქვს, დღისით ვიძინებ ხოლმე მეც ეზრასთან ერთად, მაგრამ არ მშველის, რადგან შუადღის ძილი ყოველთვის მძულდა და ცუდ ხასიათზე მეღვიძებოდა.

ჩემი ყოველდღიურობა

ამიტომ, გადავწყვიტე, მეც ადრე წავიდე ხოლმე დასაძინებლად. მთლად 7–8–ზე არა, ეზრასავით, მაგრამ 10 საათს აღარ გადავაცილო. ამ ბოლო დღეებში ვიძინებ ზუსტად ასე. დილით ისევ 6–7–ის ნახევრისთვის ვიღვიძებთ და ვგრძნობ, ბევრად ენერგიული ვარ მთელი დღის განმავლობაში და ეზრასთან თამაშის დროსაც, ხალიჩაზე წამოწოლილს, არ მეთვლიმება :)))

ისე რომ, სახლში მყოფ დედებს (და არა მარტო, რა თქმა უნდა) ვურჩევ, ძილი არ მოიკლონ არავითარ შემთხვევაში. ძილი და სწორი, ჯანსაღი კვება (ამას გეუბნებათ უცნაური "მიქსების" [მაგ: ჩიპსები და "მწვანილი"] მოყვარული) ძალიან მოქმედებს ადამიანის განწყობაზე, გონებაზე და რაც ყველაზე მნიშვნელოვანია, სულზე.
სულში არ ვგულისხმობ "იმ" მეტაფიზიკურ რაღაცას, რისი არსებობა–არარსებობის შესახებ საუკუნეებია დაობენ (იქნებ "დავობენ"? – აღარ მახსოვს, მომკალით, აკაკი შანიძემ განმსაჯოს), სულში ვგულისხმობ ადამიანის ფსიქიკას (ბერძნულად ფსიხე – სულს ნიშნავს, პრინციპში), რომელიც დიდ ზემოქმედებას ახდენს ადამიანის ქცევებზე, ამას ქალებში ჰორმონები დავუმატოთ და მგონი, დამეთანხმებით, რომ ძილი აუცილებელია ჩვენთვის.

ბედნიერ დასვენების დღეებს გისურვებთ!!!
(უკვე ხუთშაბათია, რაღა დარჩა!)

აგვისტოს კვირის ქრონიკა

კვირის მორიგი სუბპოსტები:

1. ფრჩხილები

ჩემი ფრჩხილების ლაქის კოლექცია, რომელსაც პარასკევს კიდევ ერთი ფერი შევმატე, მაგრამ ეს ფოტო მანამდეა გადაღებული და აქ არ ჩანს :) ლაქების მანიაკი ვარ.
თან გუშინ ფრჩხილებზე დავიხედე და დავფიქრდი, იქნებ საკმაოდ დიდი ვარ უკვე ფერად–ფერადი ლაქებისთვის–მეთქი. ბოლოს და ბოლოს 16 თვის ბავშვის დედა ვარ... :)))
თან T-ის ეს პოსტი გამახსენდა, დედობრივ პასუხისმგებლობაზე (ამაზე უფრო დიდი პოსტის დაწერა მინდოდა, მაგრამ თავმოყრილი აზრები საერთოდ დამეფანტა). მართლაც სასწაული გრძნობაა და არც მე მესმის იმ ქალების მილიონჯერ (თუნდაც მეორედ) რომ თხოვდებიან. ბუნებრივია, [არასოდეს] არავის ვნსჯი, მაგრამ მგონია, იმ ქალებს ვინმეზე დაყრდნობა სჭირდებათ და მამაკაცის გარეშე თავს არასრულფასოვნებად გრძნობენ.
ყველა ადამიანი თავისებურია, მშვენივრად მესმის და ჩემი საქმე არ არის სხვების ცხოვრება, მაგრამ მაინც მესიამოვნა, რომ მე და თის თურმე ერთნაირად გვიფიქრია ამ თემაზე და მარტო არ ვყოფილვარ.

ახლა აღარ, მაგრამ ეზრა თვეების რომ იყო და ბებიასთან დავტოვებდით, ჩვენ კიდევ ფილმს ვუყურებდით, ან უბრალოდ ნაყინზე "გავიდოდით", ისეთი სინდისის ქენჯნა მიპყრობდა, უკვე აღარაფერი მსიამოვნებდა, სახლში მალე დაბრუნების გარდა. ახლა, პირიქით, ჩემს ქმარს ვეუბნები, ბებიასთან წადით, ცოტა ხანს დავისვენებ მარტო–მეთქი. სხვათა შორის, აუცილებელია ზოგჯერ ასე განმარტოება და საკუთარ თავთან, საკუთარ ინტერესებთან, დარჩენა, რომლებიც თუნდაც ფრჩხილების სხვადასხვა ფერის ლაქით შეღებვა ან იუთუბზე უაზრო ვიდეოების ყურებას შეადგენდნენ.

2. შუქურისაკენ

არ ვიცი, ვირჯინია ვულფის "To the Lighthouse" თუ ასე ითარგმნება, მაგრამ თვეზე მეტია ვკითხულობ და მეეჭვება ოდესმე დავასრულო. არა, ძალიან ლამაზადაა დაწერილი და გმირებსაც არაუშავთ, მაგრამ მაინც იმდენად დამძიმებული წინადადებებია და ამინდიც ისეთი მოღუშული, ერთი ბეწოთი რომ არ გაგეღიმება.
ერთერთ საინტერესო მომენტად კი ის მომეჩვენა, როცა ქალბატონი რამსეი თავის პატარა ბიჭს ზღაპარს უკითხავს და უცებ გაიფიქრებს, რატომ იზრდებიან ბავშვები ასე მალე, სულ პატარებად უნდა რჩებოდნენ, რადგან მერე ასეთი ბედნიერები აღარასოდეს იქნებიანო. საინტერესო აზრია, არა?
ადრე ერთი ახალი დედისგან მოვისმინე მგავსი რაღაც და ძალიან გამიკვირდა, ეზრაზე ერთი თვით უმცროსი ბიჭი ჰყავს იმასაც და ამბობდა, სულ უნდა გყავდეს პატარები, თორემ მერე ცხოვრება დაცარიელდებაო.
არ დავეთანხმე და ალბათ/მგონი, არასოდეს დავეთანხმები.
არ მინდა სულ პატარა შვილები, იმიტომ, რომ ისინი უნდა გაიზარდონ, თავისი გზა მონახონ, გადალახონ სიძნელეები, ბევრი სიხარული განიცადონ, ხანაც იტირონ და ღირსეულ ადამიანებად ჩამოყალიბდნენ. ამასობაში მეც დავბერდე, დავბრძენდე და საინტერესო მოხუცი გავხდე (ამასთან, ლამაზიც, ლივ ულმანივით). აი, ეს არის ყველაზე დიდი ბედნიერება, ჩემი აზრით, და არა მუდმივი ბავშვობა და ახალგაზრდა დედობა.

3. ნატა იყო ბერლინში

ნატა იყო ბერლინში.
ნატა იყო ბერლინში.
ნატა იყო ბერლინში და მე ვერ ვნახე.
ვერც იმან მნახა.
ამას ჰქვია მისი საშინელი სემინარი და ჩემი მხრიდან კიდევ, ოჯახური სიძნელეები (რომლებიც ზუსტად იმ კვირას დაემთხვა), რის გამოც ვერ მოვახერხე ერთი დღის გამონახვა და ბერლინში ჩასვლა.

4. დედაჩემი

გუშინ კიდევ დედაჩემი ისე მომენატრა, ლამის ტირილით მოვკვდი. ყოველდღე მენატრება, მაგრამ ზოგჯერ მაინც ისე განსაკუთრებულად, სულ მავიწყდება, დიდი რომ ვარ.
ვიცი, ზოგს დედა საერთოდ არ ჰყავს და სირცხვილია წუწუნი.
მე შორს მაინც მყავს და მერე რა, თუ წელიწადში ერთხელ ახერხებს ჩვენს სანახავად ჩამოსვლას. მაგრამ ეზრა რომ იზრდება და იმდენ ახალ რამეს სწავლობს, სულ მინდა ისიც ხედავდეს.
ორ თვემდე დედაჩემმა გაზარდა (პირდაპირი გაგებით), მე მარტო ძუძუს ვაწოვებდი და მაშინ ვასეირნებდი, როცა დედაჩემი სახლს ალაგებდა ან საჭმელს გვიკეთებდა. ნამდვილი ქართველი დედაა და მიუხედავად იმისა, რომ ახლა "მოდაში" აღარ არის ასეთი რაღაცები, არასოდეს ვიტყვი უარს, დედამ გამიზარდოს ბავშვი =)) გამიზარდოში არ ვგულისხმობ, სულ მასთან იყოს, მაგრამ 50% მაინც ;)
იმიტომ, რომ დედაჩემი ყველაზე საყვარელი და კარგი დედაა, ისევე როგორც ყველა თქვენგანის :)
ხომ იცით, რომ გულწრფელი ვარ ყოველთვის და ამიტომაც გიზიარებთ იმას, რასაც ნამდვილად ვფიქრობ და არა იმას, რაც "პოლიტიკურად კორექტულია".

მეტი აღარაფერი მახსენდება.
ბედნიერ კვირას გისურვებთ, კარგად დასვენებასა და მშვიდობით დაბრუნებას!!!

უნდა, წაგიყვანს – უნდა, გაგაჩერებს...

არ ვიცი, დეპრესიის რომელიღაც ფორმა მაქვს, ახალ ფილოსოფიას ვქმნი თუ უბრალოდ, ასეთი საშინელი სიცხე და სინესტე მთანგავს და წერა მეზარება?..

შალომ ალეიხემის მოთხრობებს ვკითხულობ, ხან მეცინება, ხან ტირილი მინდა და ხანაც – ნერვები მეშლება სოციალურ უთანასწორობაზე, რომელიც ისეთივე ძველია სამყაროში, როგორც თავად სამყარო.

მიუზიკლი "მევიოლინე სახურავზე" ნანახი გექნებათ, ზუსტად ამ ავტორის ნაწარმოების, "მერძევე ტევიეს", მიხედვითაა დადგმული, სათაური კი მარკ შაგალის ნახატის შეურჩიეს.

მარკ შაგალის "მევიოლინე სახურავზე"

მოქმედება დასავლეთ უკრაინის ერთერთ სოფელში ხდება, სადაც ღარიბი მერძევე ტევიე და მისი ოჯახი ცხოვრობენ და ოჯახის მამა ცდილობს, როგორმე ფული იშოვოს და შვილებს საჭმელი არ მოაკლოს. ხუთი ლამაზი და ჭკვიანი გოგო ჰყავს, "ხასიათიანი" ცოლი გოლდა და ერთიც, ერთგული ბებერი ცხენი.

ხაიმ ტოპოლი – ყველაზე "ნამდვილი" ტევიე–მერძევე

ძალიან კოლორიტული მოთხრობაა. განსაკუთრებით ჩემთვისაა ბევრი რამე საკვირველი, საქართველოს შვილისთვის, და უცნაურიც, რადგან ქართველი ებრაელები აბსოლუტურად განსხვავებულად ცხოვრობდნენ აშკენაზებისგან, სამაგიეროდ ჩემი ქმრის ოჯახთან იმდენი საერთოს პოვნა შეიძლება, ზუსტად ამ მომენტებზე მეცინება ხოლმე.

მაგალითად ძალიან გამიკვირდა (ისტორიიდან მანამდეც ვიცოდი, ბუნებრივია, მაგრამ ამ მოთხრობაში პირველი პირისგან მოყოლილი ამბები ისე რეალურად აღიქმება, სულ სხვაა, ვიდრე მშრალი ისტორიული ქრონიკა), რომ ადამიანებს ძალიან უჭირდათ და კიდევ ერთხელ დავრწმუნდი რუსეთის ცარის გადაგდებისა და რევოლუციის სიმართლეში. მერე როგორ წარიმართა ყველაფერი, სხვა ამბავია, მაგრამ თუ წარმოიდგენთ იმას, რომ მოსახლეობის 90% მშიერი იყო და დანარჩენი ელიტა კიდევ რძეში ბანაობდა, ნიკოლოზ მეორისა და მთელი მისი ოჯახის განადგურებაც ისეთ საშინელებად აღარ მოგეჩვენებათ.

შოლომ ალეიხემიც უკრაინაში დაიბადა და გაიზარდა, ტევიესგან განსხვავებით, შეძლებულ ოჯახში (სხვა შემთხვევაში, საეჭვოა, განათლება მიეღო და მწერალი გამხდარიყო იმ პერიოდში), თუმცა მალე მამამისმა ქონება დაკარგა და მწერალმა მაშინ შეიგრძნო ნამდვილი რეალობა. მერე ოდესის პოგრომის მომსწრეც გახდა და სასწაულად გადარჩენილი ამერიკაში გადაიხვეწა.

ამ ყველაფერს რომ ვკითხულობ, არც ვიცი, რა ვთქვა: სიღარიბე, ჩაგვრა, პოგრომები და ანტისემიტიზმი...
როგორც თორაში წერია, "როცა უნდა წაგიყვანს [ღმ–ერთი] და როცა უნდა, გაგაჩერებსო" – მხოლოდ ეს შეიძლება იყოს ყველაფრის პასუხი.

ისეთი სუსტები ვართ ადამიანები, ამ დროს დიდ ვინმეებად მიგვაჩნია თავები და თმის ერთ ღერსაც ვერ ჩამოვიგდებთ თავიდან ღმ–ერთის ნების გარეშე (ეს, ვიცი, სულ სხვაგან წერია, მაგრამ სიმართლე სიმართლეა).