მანამდე კი, მინდოდა, მეთქვა, როგორ მშურს ჩემი ამერიკელი ბლოგო-ნაცნობებისა, რომლებსაც თავიანთი ე.წ. community აქვთ და ვერ წარმოიდგენთ, როგორი "შეკრულები" არიან: წერენ, ერთმანეთს ამხნევებენ, ხუმრობენ, კეთილ რჩევებს იძლევიან და არასოდეს, არასოდეს ნსჯიან (თუ სჯიან? - ეს სულ მეშლება, ჩემს საყვარელ ზინას უნდა ვკითხო...) ვინმეს.
მე ვნსჯი ვინმეს? კი, ხანდახან.
მაგალითად, საქართველოში ბერი გაბრიელის საფლავზე რომ იყო ამბები, მაშინ ტვიტერზე გამოვხატე ჩემი გაკვირვება იმის შესახებ, რომ მიცვალებულს არ ასვენებენ-მეთქი და რამდენიმე ადამიანმა ძალიან იწყინა.
მივხვდი, ან საერთოდ არ უნდა დამეწერა, რადგან რა ჩემი საქმეა, დათა თუთაშხია ვარ თუ არა, ბოლოს და ბოლოს.
მეორე, დავწერე იმიტომ, რომ გულწრფელად გამიკვირდა, ვერანაირი განსხვავება ვერ დავინახე იმ ფეტიშისტებისგან, რომლებსაც ლენინი ჰყავთ გამომწყვდეული მავზოლეუმში და აქეთ იმ ადამიანებისგან, რომლებიც ბერის სხეულის ნაწილებს არ ასვენებენ.
ვაღიარებ, რომ რელიგიები ნერვებს მიშლიან, ჩემი საკუთარიც მიშლის და ბევრ რამეზე პროტესტის გრძნობა მიჩნდება და გამოვხატავ კიდეც, რაზეც ჩემი ახლო მეგობარი მეუბნება, რომ შუა საუკუნეებში შანსი არ მქონდა, ინკვიზიციის ყველაზე კაშკაშა მსხვერპლი ვიქნებოდი.
ჩემთვის ადამიანები და ურთიერთობები ბევრად მნიშვნელოვანია, ვიდრე რელიგიური დოგმები და თუნდაც ტრადიციები. ეს დოგმები და ტრადიციებიც სულ იქნებიან (როგორც საერთოდ ხდება) და ადამიანები კი აღარ, ამიტომ ისინი უფრო მეძვირფასებიან.
ჩემი საყვარელი მკითხველებისთვის, რომლებმაც ისედაც კარგად იციან ჩემი sunny ტოლერანტობის შესახებ, მინდა, იცოდნენ, რომ არავისადმი არაფერი მაქვს საწინააღმდეგო. უბრალოდ, ჩემი აზრი გამოვხატე მაშინ და თუ ვიღაცას ჩემს რელიგიაში არსებული "უცნაურობები" გაუკვირდება, შეუძლია უპრობლემოდ შემეკითხოს (გაიხუმროს კიდეც) და სიამოვნებით ვეცდები პასუხის მოძებნას.
საიდან სად ვისკუპე.
ესე იგი, მე მინდა, რომ ქართველი ბლოგერები მეგობრულები ვიყოთ, ერთმანეთი მხოლოდ პოზიტიურად განვსაჯოთ და თუ რაღაცას ვერ გავიგებთ, თავაზიანად ვიკითხოთ და გავარკვიოთ.
ხო, კიდევ რა მინდა?
მინდა, ბევრი კარგი ბლოგი იყოს ქართულ ენაზე, ბევრი დედა წერდეს, ბევრი ქალი წერდეს თავის გამოცდილებაზე, რჩევებსაც იძლეოდეს და საკამათო თემებსაც წამოსწევდეს. იმიტომ, რომ მხატვრული ლიტერატურით გატენილია ბიბლიოთეკები და პირადად მე, არც მადამ ბოვარი შთამაგონებდა და არც ანა კარენინაზე ვფეთდებოდი, ყოველთვის ნამდვილი ადამიანების წაკითხვა, მოსმენა და დანახვა მინდოდა. ბლოგების უნიკალურობა ზუსტად ამაშია, რომ ყველა წერს საკუთარ ცხოვრებაზე, გამოცდილებაზე, მარცხსა თუ გამარჯვებაზე, უბრალოდ ფოტოებს დებენ და ამითაც გამოხატავენ განწყობას, ან მუსიკით და ასე შემდეგ. ამას კიდევ არაფერი ჯობია, ჩემი აზრით.
მაშ ასე,
1. ქეთის ეს პოსტი ისე მომეწონა, იდეაც კი გამიჩნდა, მეც დამეწერა დღიურისმაგვარი პოსტი. შარშან კი დავწერე რაღაც მსგავსი, მაგრამ ბუნებრივია ეკატერინე გაბაშვილს ვერ შევედრები. "მაგდანას ლურჯა" თუ არ გეუბნებათ რამეს, გავაფრენ. ისე მიყვარდა ბავშვობაში ეს მოთხრობა, დღემდე გულს მიჩუყებს და მათბობს.
2. ვინ დამეთანხმება, რომ ჩორვენი გიჟია? :P უფრო სწორად, ვინ შემეწინააღმდეგება, რომ არ არის გიჟი? :D ხანდახან მის ბოლო პერიოდის პოსტებს რომ ვკითხულობ, ვფიქრობ, აჰა, რაღაც ცუდად არის საქმე, მაგრამ რისი სათნო ვარ, რომ დადებითად არ განვსაჯო და მის პოსტებში ლიტერატურის უახლესი ჟანრი ვერ დავინახო. I love'er.
3. ქეითსა და მე, ეგრედ წოდებული, love-hate relationship გვაქვს :D ცა და დედამიწასავით განვსხვავდებით ერთმანეთისგან, მაგრამ მაინც მიყვარს ინტერნეტურად და ვფიქრობ, საინტერესო პოსტებსაც წერს ხოლმე ხანდახან, როცა ახალი ფილმები გამოელევა :P ამ პოსტზე თავიდან ვერ დავეთანხმე, მაგრამ ახლა რომ დავფიქრდი კარგად, ვთვლი, რომ ზოგჯერ (ხშირადაც კი), ინტერნეტნაცნობებთან ბევრად ვახლოვდებით, ვიდრე რეალურებთან, რომლებსაც ხშირად ისე ვშორდებით, მიზეზიც ვერ გაგვიგია.
ხო, ქეით, გათხოვება კი ამას ხელს იმიტომ უწყობს, რომ ქმარს, მერე შვილებს ბევრი (ძალიან ბევრი და დიდი) ყურადღება, მზრუნველობა სჭირდებათ, რადგან ოჯახი ყოველთვის ქალზე დგას; გარდა ამისა, ოჯახი იმდენად გავსებს და ხანაც ისე გქანცავს, რომ ზოგჯერ უბრალოდ საკუთარ თავთან გინდა მარტო დარჩენა, ფიქრი, წაკითხვა, დაწერა, გასეირნება და მეგობრებისთვის ვეღარ იცლი.
4. როგორ მინდა ეს ქართველი ქერათმიანი უფრო ხშირად წერდეს. ჯერ იყო და ქალების ოთახისთვის რა პოსტი დაგვიწერა, გახსოვთ? ახლა კიდევ იმ ეტაპზეა პირველად, რომელზეც მე მეორედ (მისივე ორიგინალური ფრაზა) და კიდევ უფრო შემიყვარდა ინტერნეტურად ისიც.
5. ეს პოსტი იმიტომ, რომ ნურავინ გაბედავს ჩემს საყვარელ ნატალიას ხურდა არ დაუბრუნოს და თანაც არათავაზიანად მოეპყრას.
6. ვეს ანდერსონ, ვიფიქრე, მაინც გეტყვი-მეთქი, რომ გშურდეს! :P
7. განსაკუთრებულად მიყვარს მარის ბლოგი, მის გოგოს კიდევ მსოფლიოში ულამაზესი სახელი ჰქვია და ასევე ლამაზ ქალაქში ცხოვრობს. ვირჯინია ვულფიც ჰყვარებია და ამაზე სრულყოფილი დედა აღარ შეიძლება არსებობდეს.
8. ელიზა, do little? ;) ლითლ, კი არა, მსოფლიოში ყველაზე უდიდეს და უმნიშვნელოვანეს საქმეს აკეთებ. მომწერე, როცა მოგინდეს :)
9. და ბოლო პოსტი.
როდე, როგორც ყოველთვის. და მისი პოპულარული მკითხველი მაგა :) ისეთი ბლოგო-კომენტ-დიალოგები აქვთ, ხან მერიდება ჩარევა, განსაკუთრებით მაშინ, როცა ჩემს სავარძელში ვარ მოკალათებული მკლავებში აარონითა და ტელეფონით, ქართული შრიფტის გარეშე.
პოსტზე სპეციალურად არაფერს ვწერ, რადგან კომენტარისთვის დავტოვებ სათქმელს.
ისიამოვნეთ პოსტებით და გამიხარდება, თუ რამე ახალ, საინტერესოს დამილინკავთ, რაც ამ კვირაში (ან სულაც წინა კვირაში) მოგეწონათ და გაზიარება გინდათ.
ბედნიერ პარასკევსა და შაბათ-კვირას გისურვებთ!!!
ხვალ უკვე 9 მაისია!!! ვულოცავ ომის ვეტერანებს, ვინც ჯერ კიდევ დარჩენილა და ჯანმრთელობას ვუსურვებ, დიდი მადლობა! დიდი მადლობა და ღმ-ერთმა აცხონოს ყველა ომში მონაწილე, მაგალითად, ჩემი ლილუს პაპა და ყველას პაპები, ვინც სამართლიანობისა და სიკეთისთვის იბრძოდნენ.
(პოპულარულ მოსაზრებებს, კომუნიზმისა და საბჭოთა კავშირის სიავეზე, არ ვართ! :P )
