Sacred - შეწირული - Kadosh

ამოს გიტაის 1999 წლის ფილმი "შეწირული" (KADOSH) ისრაელის წლის საუკეთესო ფილმად აღიარეს. ჩვეულებრივად, ამ ფილმს კრიტიკოსები აღწერენ, როგორც ღრმაშინაარსისმქონე, ულტრაორთოდოქსული დოგმების საწინააღმდეგო საგას. ფილმის მოკლე შინაარსის გაცნობა თქვენ ინტერნეტში ბევრგან შეგიძლიათ. ამიტომ მე აღარ მოვყვები.

ჩემთვის ფილმებში ყოველთვის საინტერესოა ის ადამიანი, რომელიც სტერეოტიპების და დოგმების წინააღმდეგ წასვლას ბედავს. ამ შემთხვევაში სულ სხვაგვარად მოხდა, ამ ფილმში უფრო მნიშვნელოვანი იყო ის, თუ ვინ შეძლებდა ბოლომდე თავისი შეხედულებების და რწმენის დაცვას. ფილმის მთავარი გმირი რივკა ხდება შეწირული მსხვერპლი იმ კანონებისა, რომელსაც თალმუდი ადგენს და ადამიანები, უბრალოდ, ასრულებენ. ჩნდება ძალიან ბევრი კითხვა... 10 წლის უნაყოფო (პირდაპირი გაგებით) ქორწინების შემდეგ, რაბინის დაჟინებით, რივკა და მეირი იყრებიან. ამ დროს ერთმანეთი უზომოდ უყვართ. რივკა დარდისგან იღუპება. რივკას გაბედული და მალკა - ქმრისგან გარბის და მუსიკოს იაკობს უერთდება (ესეც პირდაპირი გაგებით).

ფილმის ბოლოს იერუსალიმის მარადიული ხედი ჩანს. მეჩეთი, ეკლესიის გუმბათი, ქვები, ქვები...ამ დროს მახსენდება ჩემი ახლადაღმოჩენილი მწერალი ქალის, დინა რუბინას ნაწყვეტი მოთხრობიდან:
"Довольно часто я размышляю о возникновений феномена мифа в сознаний, в чувствование человечества. Знаменитые сюжеты, исторические личности, произведение искусства, города могут вознестись до сакральных высот мифа или остаться в ряду накопленных человечеством земных сокровищ.
Вот Лондон - огромный, имперской славы город.
Париж - чарующий, волшебный сон!

Нью-Йорк - гудящий вавилон, законодатель мод...

Иерусалим - миф.

Миф сокровенный."

ბოლოს ყველაფერი მთავრდება - ფილმიც, ტიტრებიც და გმირებიც, იერუსალიმი კი დარჩება, დარჩება სწორედ დოგმების შესრულების, რელიგიის ბოლომდე მიღების და შეწირული ადამიანების ხარჯზე.

"If I forget thee, O Jerusalem, let my right hand wither, let my tongue cleave to my palate if I do not remember you, if I do not set Jerusalem above my highest joy." (137, 5-7)."

no title

I feel bad, sad and low.
I shouted at my cousin today with no reason. I behaved like a total neurotic bitch. I feel awful. I never shout at people and now I hurt very close person of mine.

I don't know, I had quite hard week - meetings, prepositions... too much for a former feminist girl like me.

I am going to Gori on Sunday with my university mates. We are going to make some reports there - meet people and just get to know with post war situation. I can't wait.

But what I really really want now is to get away somewhere far from civilization - take my books and relax. Yes, dear Deborah, I need to relax so bad!!!

I saw Woody Allen's 'Annie Hall', I adore his movies, you know. And Allen's character - Alvy Singer always thinks that Diane Keaton's character's bad mood is caused by her period, and it bugs Annie a lot. Because she doesn't have period, it's just so. I understand Annie.

Zig-a-zig-ha - not funny at all

დღეს ომისა და მშვიდობის ინსტიტუტში მქონდა ლექცია, ნინო ჟიჟილაშვილმა წაგვიყვანა. საინტერესო იყო. რა ემოციურები არიან ეს გოგოები, გავოცდი, არა, ცუდად ნუ გამიგებთ, უბრალოდ, მე ვარ ცოტა ცივი და პრიბალტიკურსისხლნარევი ეტყობა. როგორ შეიძლება ის ადამიანი ობიექტურად ჩათვალო, რომელიც ასე საუბრობს: "ტრენინგზე იყო ორი ცალი აფხაზი და ორი ცალი ქართველი", ნუ, ვითომ ძაან ჰიუმორია! კიდევ თურმე აფხაზეთი "აიღეს" სომხებმა, ებრაელებმა, რუსებმა... მე მგონი, ადამიანები უკიდურესობაში ვარდებიან, მომიტევეთ და რას ჰქვია, "აიღეს", უბრალოდ უფრო მეტი სურვილი გააჩნიათ, რომ აფხაზური ისწავლონ და რაღაცები შეცვალონ. რა მნიშვნელობა აქვს მათ ეროვნებას, როდესაც მათ აქვთ ამ ქვეყნის პასპორტი და იქ დაიბადნენ. არასოდეს მესმოდა, ეროვნული უმცირესობის ცნება და მომკალი!!! რას ჰქვია უმცირესობა, როდესაც ადამიანს, სომეხი იქნება თუ ოსი, ამ ქვეყნის მოქალაქეობა აქვს და საუკუნეებია აქ ცხოვრობს? ჩემი აზრით, ის ისეთივე ქართველია, როგორც მისი მართლმადიდებელი თანამემამულე. ეს ქართული პარადოქსები გადამრევს... გინდა საბჭოური გადმონაშთი დაარქვი, მე უბრალო "ბულშითოლოგიას" ვუწოდებ ჩემს ენაზე. :[

ზემოთ ნახსენები ინსტიტუტიდან ფეხით წავედი უნივერსიტეტამდე... კარგ ხასიათზე ვიყავი, მზეს ვგრძნობდი სახეზე, რა საინტერესოა ცხოვრება, ადამიანები. ახლო წარსულში ალბათ ძალიან გაბრაზებული გამოვიდოდი ამ შეხვედრიდან, მაგრამ დღეს უკვე სხვანაირი, მშვიდი, ვარ და ასე ადვილად აღარ ვბრაზდები, თუმცა ერთერთი "მასპინძელი" გოგოს აღტყინებულმა საუბარმა წუთით სუნთქვაც კი შემიკრა და ძლივს შევიკავე თავი, რომ არ გავქცეულიყავი, უბრალოდ ნინოს შევხედე, ისიც თავის ლეპტოპში იყურებოდა და მივხვდი, რომ მისთვის უნდა მეცა პატივი. თუმცა წყალი ძალიან მინდოდა, მაგრამ როდის იყო სტუდენტებს საქართველოში ვინმე წყალს ასმევდეს :( ერთადერთი ია ანთაძე იყო, ჩვენს სტუდენტურ კუჭებზე რომ ზრუნავდა ხოლმე კინოჩვენების შემდეგ. როდის იქნება, მე თვითონ ჩავატარო შეხვედრები და თითოეულ ადამიანს ვაგრძობინო, რომ მნიშვნელოვანია. უტოპისტი არა ვარ, ღმერთმა დამიფაროს, ილუზია არა მაქვს, ყველას თავი შევაყვარო, უბრალოდ, მჯერა, რომ შემიძლია თავი მაინც მოვაწონო.

დებორას მუსიკას ვუსმენ :) ჩემი უფროსი მეგობრის, ყველაზე მზიანი ადამიანის, ჩემზე ბევრად მზიანისაც კი :) 'Pesakh Branwein's Nigun'

გუშინ ანდრიუშამ გამომიგზავნა ერთი საყვარელი რუსული სიმღერა :) "Клубничка со льдом", ტკბილი რამეა ;)

Tsofiya's watching you :lol:

დღეს ჩემი დაბადების დღეა გრიგორიანული კალენდრით :) მომწონს, რომ ვიზრდები და აქამდე არ მეგონა, თუ ასე მომეწონებოდა. ვგრძნობ, როგორ ვიცვლები (მჯერა, უკეთესობისკენ), უამრავ ადამიანს ვეცნობი, ახალ მუსიკას ვისმენ, ახალ ფილმებს ვნახულობ... ახალი შეგრძნებები მიჩნდება... არა, კარგია, როცა ადამიანი იზრდება, ძალიან კარგია და "იმან" ზემოთ, ყოველთვის იცის, რა ჯობია ;)

დღეს ია ანთაძის ლექცია გვქონდა, ძალიან საინტერესო იყო!!! პირველ რიგში, იმას რა ჯობია, როცა შენმა ლექტორმა იცის შენი დაბადების დღის შესახებ :) ბლოგებზე ვისაუბრეთ, ერთ ნიჭიერ გოგო დოდკაზე, ადამიანებზე, რომლებიც მეგობრებს და საკუთარი აზრის გამოხატვის ადგილ ინტერნეტში პოულობენ... და მეც რომ ერთერთი მათგანი ვარ!!! დღეს იამ ჩვენს თავზე გვასაუბრა, თითქოს ბლოგს ვწერდით :) მე ჩემებური სიტყვა წარმოვთქვი, სამყაროს შექმნაზე, ადამიანების მნიშვნელობაზე, თავისუფლებასა და იდეალებზე, რომლებზეც უარი არასდროს უნდა თქვა...

[მერე ავტობუსით მოვდიოდი სახლში და ერთი გოგო იდგა ჩემ წინ... ლოლიტა : არ ვიცი, როგორ აგიხსნათ, მაგრამ ისე ჰგავდა ლოლიტას, ნაბოკოვს წამში გავუგე. ისეთი გამოხედვა ჰქონდა, ცოტა შემეშინდა. : ]

"მაი სფეისში" ერთმა სასწაულმა რეპერმა მთხოვა მეგობრებში დამატება და მოუსმინეთ ერთი, არცთუ ისე ცუდია, ლილ'უეინს ჰგავს რაღაცით, აზრზე ხართ, როგორ ვერკვევი ჰიპ-ჰოპსა ზედა? გაუმარჯოს ტოლერანტობას და ინტერნაციონალიზმს!!! :D მერე რა, რომ უწმაწური ზმნები უყვარს :P კიდევ ერთი საინტერესო გერმანული ბენდი, ჯეიკობ დილანი (ბობის ვაჟი) და მათისიაჰუ, ძალიან მაგარი ხასიდი მომღერალი, რეგის გავლენას რომ განიცდის: check them out:

http://www.myspace.com/biggyello - My rapper ;) 'hungry little nigger' (he said so)

http://www.myspace.com/blackberriesmusic - lovely band never forgetting my birthday

http://www.myspace.com/jakobdylan - Jakob - I love him, he's such a sweetheart :)

http://www.myspace.com/matisyahu - great jewish guy with reggae background :lol:

And, oh, by the way: my jewish birthday is due to 30 Kislev (27th December) so I'll celebrate it twice :) I am happy just for being here alive and shining through people... even through one single person, you know what I mean.

CHANUKAH SAMEAKH!!!

Nes Gadol Haya Sham - "A great miracle happened there"

It is a day for miracles and a miraculous day itself: so, happy Chanukah to my dear people!!!

for more information, check this out: http://en.wikipedia.org/wiki/Hanukkah

Где для меня уготовано логово?

ჯერომ სელინჯერი წლებია, რაც ხალხში არ ჩნდება და მასთან ინტერვიუ ყველა სერიოზული ჟურნალისტის ოცნებაა... სელინჯერმა დაინახა, რომ მსოფლიოს ვერ შეცვლიდა, მიუხედავად იმისა, რომ მისი ჰოლდენის პოპულარობა ლამის ჯონ ლენონისა და იესო ქრისტესას მიუახლოვდა.

ემილი დიკონსონი სახლში ჩაიკეტა, საკუთარი პოეზიის გამოქვეყნებაზე უარი თქვა... არცერთ თავის შეყვარებულს არ შეხვედრია...

ჰემინგუეი კუბაზე წავიდა და კომუნიზმში იპოვა დროებითი თავშესაფარი... მაიაკოვსკივით... მაგრამ ყველაფერი დროებითია, კომუნიზმიც და პოეზიაც... (ფიდელის გარდა ;) )

მანამდე იყო ჯეინ ოსტინი, ცვეტაევა, ესენინი, ვირჯინია ვულფი საკუთარი ოთახის ძიებაში.
რომი შნაიდერი და მერილინ მონრო... არ ვიცი, რატომ ვწერ ამ ბლოგს, რატომ ვიხსენებ ამ ადამიანებს?.. ვერ ვისვენებ... ერთმა კარგმა ადამიანმა მითხრა: Relax!.. But I don't want to!!!

"Ты дал мне детство лучше сказки - дай мне смерть в семьнадцать лет!"

Generation next ;) (dedicated to Deborah Bat Ellie)

When I was a little blonde baby, I told mum that one day I'd marry a rock musician and live like a hippie... doesn't make sense, does it? Guess what mama said? 'You will, dear, if you really want something you will have it one day!' Yeah, mums had always been dreamers ;))

I grew up actually... I still write about rock musicians although haven't married one of them yet. Then I tried to figure out what does the rock music mean to me? A crazy life and living it without limits? Or maybe I have overdone with the 'Led Zeppelin' record? Or am I Janis Joplin's reincarnated spirit? No, I am just a freeborn soul searching for something to hold on and to screw the stereotypes! I just try to live somewhere else while I am living here in the world that had been created in six days by Him above.

60's have faded away without me... 70's have been just shadows of 60's anyway... and I was born in stupid 80's when people believed that Madonna was natural blonde... then I grew up in 90's - the 'Backstreet Boys' and 'Spice Girls' ruled the world... I thought I was that very girl power forgotten my rock prince ;)) but soon I got back and dyed my hair in colour that would make Courtney Love bite her nails.

Now I am quite big girl with red hair listening Lou Reed and thinking: 'Well, if I really want something I'll have it, mama couldn't be wrong...' It is 21st century - pretty fake time to believe in pure rock music or hippish future, I know, but you can never tell ;)) It is always about one's attitude and belief - what is our world like? We should make our world as we want it to be... and let in only those ones who never tell, you are wrong because you are not right, if you know what I mean.

So, just believe in yourself and your ability, and you are gonna get what you've always wanted!

With big SUNNY love, Sophie :)))

This too shall pass [or Sophie's peeling the tangerine]

ჰანს ქრისტიან ანდერსენს აქვს ასეთი ზღაპრები, სადაც ყველა საგანი სუნთქავს, გრძნობს, განიცდის და ვისაც ჩემსავით ბავშვობა მისი ზღაპრების კითხვაში გაუტარებია, მიხვდება, რას ვგრძნობ მანდარინის გაფცქვნისას... "ამელიში" არის ასეთი ფრაზა, ვაშლსაც კი გული აქვსო :) დღემდე მჯერა, რომ თოჯინები შუაღამის შემდეგ ცოცხლდებიან და მეჯლისებს მართავენ, უბრალოდ ძალიან პატარა უნდა იყო, რომ ეს დაინახო... თუ უკვე ბოლოკურსელი ხარ და ნიცშეს კითხულობ, ან ღამეებს ინტერნეტში ათენებ, ვეღარაფერს შეამჩნევ. როცა TOEFL გაქვს ჩასაბარებელი და გეზარება... როცა გათენებამდე ამერიკულ მელოდრამებს უყურებ მეგ რაიანისა და ტომ ჰენკსის მონაწილეობით, რაღას უნდა ამჩნევდე. ეს ფრაზა ერთმა ძალიან ახლობელმა და საყვარელმა ადამიანმა მომწერა, ჰოდა ვზივარ და ვამბობ: 'Gam zeh ya'avor'!!! - აბა, რას იზამს-მეთქი.

კრისტინა რიჩის გმირი ამბობს "პროზაკის თაობაში", ანუ ელიზაბეტ ვურცელი, მხოლოდ ფილმებში ხდება, რომ ანგელოზი მოვა და შეგაჩერებსო... არა, ცხოვრებაშიც მოდის ანგელოზი და გაჩერებს, ხელს წაგავლებს და უფსკრულში ჩავარდნისგან გიხსნის, უბრალოდ შენ ვერ ხვდები და გგონია, მაგარი ხტუნვა ვიციო... ახლა არც 80-იანებია და ლუ რიდსაც აღარავინ უსმენს, ელიზაბეტ ვურცელი რას გაიგებს, მით უმეტეს არც ჰარვარდში ვართ და "როლინგ სტოუნისთვისაც" არ ვწერ...

ვიცი, ესეც გაივლის, დროც გაივლის და მეც გავივლი; არ მინდა, ისე გავიარო რა.

ახლა "მზის ჩასვლამდეს" უნდა ვუყურო :) ჟული დელპის და ითან ჰოუკის დიალოგები ისე მიყვარს!!! 'Baby, you are gonna miss the plane...' 'I know!' and Nina Simone sings and sways...

ნახეთ და მოუსმინეთ:

http://www.myspace.com/mattcolemanmusic - the dearest one

http://www.myspace.com/allisonsattinger - the sweetest one

This too shall pass ;) it always does we know :)

რამდენი პროცენტით გრძნობთ თავს ქალად? I ain't kiddin'

დღეს ერთ საინტერესო ტრენინგზე ვიყავი... მერე რა, რომ ის არ მოვიდა, ვისაც ველოდით, სამაგიეროდ, შეკითხვები იყო ერთობ დამაფიქრებელი... რამდენი პროცენტით გრძნობთ თავს ქალად/მამაკაცად... აქამდე 100%-ით მეგონა, მაგრამ ახლა უკვე ვეჭვობ... :lol:

ასეა თუ ისე, მაინც კარგია ტრენინგები, შეიძლება ბევრი ვერაფერი ისწავლო და საკუთარი თავის შეგრცხვეს, რომ ნამეტანი გულახდილი ხარ და უმჯობესია, ცოტა წაითვალთმაქცო, მაგრამ რა ვქნა, რომ არ გამომდის. 100%-ით ვგრძნობ თავს ქალად და მადლობელი ვარ ყოვლისშემძლის, რომ ქალად გამაჩინა, თავისი ჩანაფიქრისამებრ. გენდერის თემის ტრენინგზე ადრეც ვყოფილვარ, მაგრამ ასე პასიურად - never, მე უფრო რელიგიურ პასუხებს ველოდი, სადაც მათქმევინებდნენ, როგორი მადლობელი ვარ იმისათვის, როგორიც ვარ... მაგრამ nein, სურათები გადაგვიღეს, ფურცლები და კალმები დაგვირიგეს, ამერიკული სტილისამებრ, გლობალ-ინდუსტრიის წყალიც დავლიეთ (კოკა-კოლა, სპრაიტის სახით)... once more I wished I were the catcher in the rye...

დღევანდელი დღის ყველაზე ნათელი წერტილი იყო რაბინის საყვარელი ცოლის, ცეპორას ლექცია... overwhelming, inspiring, lovely... შმა ისრაელ!!!

მერე ფოტოსესია ავტობუსში :D
ცხოვრება მაინც კარგია, არა? ყველაფრისგან შეიძლება რაღაცის სწავლა ან პირიქით... და კარგია ეს ცხოვრება რა, ამის თქმას ვცდილობ, მერე რა, რომ ყველა სურვილი და ოცნება არ სრულდება... მაინც ვხედავ მზეს ყველაფერში :)

LET THE SUNSHINE IN!!! :)

listening to Sade's 'By Your Side'

Roadways

by John Masefield

One road leads to London,
One road runs to Wales,
My road leads me seawards
To the white dipping sails.
One road leads to the river
As it goes singing slow,
My road leads to shipping
Where the bronzed sailors go.
My road calls me, lures me
West, east, south and north
Most roads lead men homewards,
My road leads me forth.

ჩემი ნორმა ჯინი

მერილინ მონროზე სტატიის გაშანშალებას არ ვაპირებ, უბრალოდ დღეს ავტობუსის გაჩერებაზე ვიდექი და ვფიქრობდი: ღმერთო, რატომ აცვია ყველა თბილისელ (ეს საკამათოა) გოგოს ლაკის "ტუფლები" & უჭირავს ლაკის ჩანთა? მერე მერილინი გამახსენდა თავისი ფართოდ გახელილი თვალებით და ბრილიანტებით... 60-იანები, უკვე შეშუპებული ნაკვთები რომ ჰქონდა და შვილზე ოცნებობდა. როგორ მიყვარს ეს ლამაზი და გიჟი pin up გოგო, მსოფლიო რომ შეანჯღრია და ბოღმიანებს დაანახა, მსოფლიოს სილამაზე გადაარჩენს და არა ბოდვები ინტელექტსა და მეტყველ თვალებზე. ლამაზი ქალები მახინჯებს სძულთ. ამაზე გამახსენდა ერთი TV-სიუჟეტი, "ვიაგრა" იყო ჩამოსული თბილისში და ცხელი ზაფხულის დღეს კონცერტი ჩაატარა. ჟურნალისტმა ერთ გოგოს ჰკითხა, რას იტყვითო, მან კიდევ უპასუხა: ნუ, რა ვიცი (გაწელა თბილისურად [ესეც საკამათოა]) დიდი არაფერი ქალები არიანო... ბოღმიანი იყო, ულვაშა და მოკლეფეხება, აბა რას იტყოდა!

I wanna be loved by you! We all do! :)

RIP!

Sunday dreams

Buenos Dias!!!
I dream that I drink mate with Che Guevara and talk about Nietzsche.
I dream I fly to Argentina and watch the sunset in Rosario...
I dream I am a girl with black black hair and a red rose in it dancing tango and bleeding from the heartbreak... watching too much Almodovar movies...
I dream that I have a big heart and I can love the whole wide world...
I dream that I am dashing the way Che did at his early 20's with Alberto Granado... so am I at my early 20's and where am I dashing???
I dream it is Sunday and I can see the Rio De La Plata from my window...
I dream so much :)
It is Sunday!
Hasta Siempre! ;)

www.myspace.com/matemyspace

ბოდიშის მაგიერ

გუშინ გლდანი-ნაძალადევის საქალაქო სასამართლოში ვიყავი. პროცესი არ ყოფილა, იქ შესახლებულ ცხინვალის რაიონიდან დევნილ ადამიანებს შევხვდი, რომლებსაც, არ ვიცი, ლტოლვილები ვუწოდო თუ დევნილები... რადგანაც ისინი არავის გამოუდევნია, ხელისუფლებამ თავიც არ შეიწუხა, რომ ისინი საშიში ზონიდან გამოეყვანა და ვიღაც კეთილმა მღვდელმა გამოაცილა ისინი თბილისამდე.

აქ, თბილისში, ისინი სასამართლოს ცივ შენობაში ცხოვრობენ, ნაწყალობევ ავეჯსა და სამოსს იყენებენ, დღეში 100 გრამ პურს ელოდებიან... და კიდევ თავის სახლებში დაბრუნებას.

მე მხოლოდ ფოტოები უნდა გადამეღო მათთვის და მათი საცხოვრებელი ადგილისათვის, მაგრამ როდესაც თავის ოთახებში (სასამართლოს ანუ) შემიშვეს და თავიანთი ცხოვრების შესახებ მიამბეს, მივხვდი, რომ მხოლოდ ფოტოების გადაღება საკმარისი არ იქნებოდა და მათთვის სხვა რამეც უნდა მეთქვა; ოღონდ, არ ვიცოდი, რა... სამინისტროს წარმომადგენელმა მათ ასე უთხრა: მადლობა თქვით, სოფლელებს ქალაქი რომ განახეთო.

ჩვენ კი ისევ გარეთ ვიყურებით და დამნაშავეს ვეძებთ, როგორც სერგეი შამბამ თქვა, ჩემთვის ძალიან დასამახსოვრებელ ინგა გრიგოლიას "რეაქციაში". გვგონია, რომ ზეზვა და მზია გვიშველიან, დიადი წარსული და კიდევ უფრო დიდი ყანწით სადღეგრძელოების სმა; არადა ძალიან ღრმად გვძინავს...

პარადოქსების ქვეყანა და ფილოსოფიური ყოფა-ცხოვრება

ერთხელ ჩემს ისრაელელ მეგობარს ვუთხარი, საქართველო პარადოქსების ქვეყანაა-მეთქი და არ დამიჯერა... თუმცა რამდენიმე თვის შემდეგ მომწერა, მართალი ყოფილხარო...

ასეთ საგანს ვსწავლობ უნი-ში, "კონფლიქტების გაშუქება მედიაში" ჰქვია და ძალიან საინტერესო საგანია; ლექტორიც გონებაგახსნილი და მეგობრულია, სწორედ მან დაგვავალა გადაგვეღო ფოტოები თემაზე "თბილისი ომის შემდეგ". დღეს, როგორც იქნა, მოვახერხე ფოტოების გადასაღებად გარეთ გასვლა... მაგრამ ადვილი არ აღმოჩნდა, რადგან ჩემს სურდოსგან დაკარგულ კონცენტრაციას და ორიენტაციას (don't get it wrong) ისიც დაემატა, რომ არ ვიცოდი, რა გადამეღო : მაგრამ ხომ იცით, სადაც არ ელოდები, სწორედ იქ დაგხვდება ის, რაც გაგახარებს; თუმცა ნამდვილად არ არის სასიხარულო ის ფაქტი, რომ უნივერსიტეტის მე-6 კორპუსის დარაჯის ოთახში გაკრული საქართველოს დროშა აღმოვაჩინე წარწერით: STOP RUSSIA! და რომ გადავიღე, დაცვის ერთერთმა პერსონამ შენობით შემომძახა: ჰმ, იღებ, არა? მეც სტუდენტური თავაზიანობით ვუპასუხე: დიახ, ვიღებ-მეთქი. [ამ ბოლო დროს ჩხუბს და გაბრაზებას ვერიდები, თან სურდომ ხმაც დამიკარგა...] მერე მიწისქვეშა გადასასვლელში დავინახე უცნაური პრინტი-ლოზუნგი, თუ შეიძლება ასე ეწოდოს: FREE DRUGS! FREE MIND! FREE SEX! მოკლედ ყველაფერი რომ უფასოდ უნდათ თუ ლეგალიზებას გულისხმობდნენ, ვერ მივხვდი, უბრალოდ, ძალიან საინტერესო მასალად მომეჩვენა; ოღონდ მე ის უკანასკნელი მოთხოვნა აქამდეც ლეგალიზებული მეგონა :P

ისე დღეს მხოლოდ ფილოსოფიური შინაარსის ფოტოებს არ ვიღებდი, კინოდოკუმენტალისტიკაში სასწაული კოლოკვიუმი დავწერე და სასწაულს რომ ვამბობ, ვგულისხმობ კიდეც : "გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა" იყო მოცემული სამი სათაურიდან ერთერთი და მეც სწორედ ამაზე დავწერე ბითურული სცენარი, როგორც ჩემი ჰოლდენ კოლფილდი იტყოდა და თანაც როგორი ბითურული, boy, was it phoney!

ასევე გავიგე, რომ ქართველებს ბარაკ ობამას დიდი იმედი აქვთ (!). სულ სხვის იმედზე ყოფნით როგორ არ იღლებიან, მიკვირს... და კიდევ ასეთი მოსაზრებაც მოისმინა ჩემმა სასმენელმა, რომ ომის დროს შეიძლება სიმართლის დამალვა და თუნდაც მცირე სიცრუე მისაღებია, რათა ხელისუფლებას არაფერი დაემუქროს... და საზოგადოებას რა ემუქრება, ამაზე არავინ ფიქრობს. პარადოქსების ქვეყანაა, მოდი და ნუ იტყვი :(

"რა აწუხებს გილბერტ გრეიპს ანუ გონებაჩლუნგობამ დამღალა"

პარასკევია დღესაო... ძეხვი საერთოდ მეზიზღება, იმის დაწერას ვცდილობ, თუ როგორ დავიღალე :( ნამდვილი ჟურნალისტიკა ისე მწყურია, "ვით უბინაოს ყოფნა ბინაში", გალაკტიონისა არ იყოს...

მაგრამ ისიც ვერ გამიგია ჩვენი დეპარტამენტის ხელმძღვანელი ვინაა ამჟამად და საერთოდ, ვის მივმართო, როცა ჩემს უფლებას დაარღვევენ. მეექვსე კორპუსი ყოველთვის (რაც მე ვსწავლობ) დალაგებული იყო და როგორც მე და ჩემი მეგობრები ვამბობდით, ის ადგილი იყო, სადაც თავს გრძნობდი თავისუფლად და ძლიერად, თუ რაღაც არასწორი მოხდებოდა, იცოდი, ვისთვის მიგეკითხებინა და დახმარება გეთხოვა. ახლა კი ისეთი ქაოსია, ვერაფერს გაიგებ და სიმართლე თუ გინდათ, მოსვლაც მეზარება და ამ გაზარმაცებული ადამიანების დანახვა, რომლებიც უკვე თავისუფლად ეწევიან კორპუსში და არც ის ანაღვლებთ, სტუდენტებს რა აწუხებთ და გილბერტ გრეიპი საერთოდ ვიღაა, თუ ძმა ხარ! მოკლედ, ძალიან მეწყინა დავით პაიჭაძე რომ ჟურნალისტიკის მიმართულებას აღარ ხელმძღვანელობს და მთელი ოთხი წლის მანძილზე პირველად მიხარია, რომ უნივერსიტეტს მალე დავამთავრებ.

მგონი, ჯობია არ ავღელდე და რაბების, აარონის და ზევის ნათქვამი გავიხსენო, ვილოცო ბევრი და წინ წავიდე... პირველ რიგში საკუთარი თავის გაუმჯობესებაზე ვიფიქრო. მაგრამ რა ძნელია, როცა ჟურნალისტი ხარ და ვერაფერს ამბობ, როცა ყელში გიჭერს სისტემა და თვალებზე ხელს გაფარებს...

მშურს გილბერტ გრეიპის, მართლა გეუბნებით.

FREE-TO-BE!

I've always wanted to live in a country where I could be free and wild forever. Where I could be a student speaking out its mind. I've hated stereotypes, limits and all those people who obey those things. I wished I were a rebel or something like that, to have red hair (I've got it now) like Susan Sarandon and shout out for peace and freedom.

I've believed that one can change the world even though my mum still keeps saying that our mission is not changing the world, but changing ourselves and improving the characters we've got. She's right, can't fight with that!

Yesterday I started reading a book titled 'Jewish Literacy' by Joseph Telushkin. It is quite smart and witty book where you can read about anything from Torah to modern Jewish history. And it helped me to realize where I'd like to live and what kind of person I'd rather be...

My mum's always been the one to say that I should choose which religion is close to my soul and follow it, so I told to mum that Judaism is the religion that helps me to become better, wiser and see myself through. And not because I've got Jewish roots, above it all Judaism is all that I'd like to be: FREE TO SPEAK OUT MY MIND!!!

როგორ გავხდით მე და დინა "უშპიზინები"

ძალიან უბრალოდ რომ ავხსნა, "უშპიზინი" ებრაულად სტუმარს ნიშნავს, რომელიც სუქოთის, იმავე "კაი დღის", დღესასწაულზე ყველაზე სასურველი და დაფასებულია.

მე, როგორც დილეტანტი რელიგიაში და agnostic, ახლა ნელ-ნელა ვსწავლობ იუდაიზმის წესებს, ვცდილობ, ყველაფერი მოვისმონო, გავიგო და შევისრუტო, როგორც იტყვიან :D

მაგრამ რაც უფრო მეტს სწავლობ, მით უფრო ნაკლები იციო, ამას ბერძენი ფილოსოფოსები ამბობდნენ... და კიდევ RED HOT CHILI PEPPERS :P

როგორც ყველა ებრაული დღესასწაული, სუქოთიც ღრმა და სიმბოლურია, ამავე დროს ძალიან ნამდვილი. უშპიზინად ითვლება აბრაამი, იცჰაკი (იგივე ისაკი), იაკობი, მოსე, აარონი, დავიდი და იოსები, რადგან მათ უწევდათ სიარული, სტუმრად ყოფნა. უფრო დაწვრილებით ამის შესახებ იხილეთ ლინკი: http://en.wikipedia.org/wiki/Sukkot

მე და დინას, ბუნებრივია, მოგვიწია სტუმრობა ერთ თბილ და ტკბილ ოჯახში, სადაც თითქმის 2 დღე გავატარეთ და მასპინძლები თავს გვევლებოდნენ. გემრიელ საჭმელს გვთავაზობდნენ და ჩვენც უარის თქმა არ შეგვეძლო, რადგან ასეთი წესია, ყველაფერი უნდა მიირთვა...[ შარვალი რომ აღარ ჩაგეტევა, ეს უკვე სხვა საქმეა და საერთოდაც, შარვლის ჩაცმა არაქაშერია :) ]

მინდოდა, საინტერესო, იუმორით სავსე გამოსულიყო ჩემი პოსტი, მაგრამ რაც რელიგიას ვეცნობი, ვკითხულობ, დინა და მისი მეგობრები მიყვებიან, უკვე სხვანაირად ვხედავ ყველაფერს... არ მინდა ჭორაობა, სარკაზმსაც ვერიდები და სიმართლის თქმასაც, პირდაპირ წერია, რომ ადამიანმა ჯობია, არაფერი თქვას, იქნება ეს სიმართლე თუ ტყუილი...

როგორც ერთმა ძალიან ჭკვიანმა და ლამაზთვალებიანმა ბიჭმა თქვა: უნდა დაინახო რეალურად ის ყველაფერი, რასაც სწავლობ და კითხულობ (ეს თორას ეხება), საკუთარი თავის გაუმჯობესებაზე იფიქრო და სხვებს არ უყურო.

რა კარგია უშპიზინობა ჭკვიან და ლამაზთვალებიან ადამიანებთან :) მადლობა, Dina, Leah & Michael!!!

ბათუმური ვოიაჟი - ქორწილი და აღელვებული შავი ზღვა

ბათუმში ისეთ დროს მომიწია წასვლა, როდესაც მთელი მასმედია აცხადებდა აჭარის დატბორვის შესახებ და შაბათ დილას თბილისშიც ისეთი თქეში იყო, ვიფიქრე, იქნებ არ წავიდე-მეთქი, მაგრამ მარტო არ მივდიოდი და თანაც, ზღვაზე საჭყუმპალაოდ კი არა, ქორწილს უნდა დავსწრებოდი ;) გავცდით თუ არა თბილისს, გზებიც მშრალი დაგვხვდა, მზემაც გამოანათა და გრძელმა გზამ სწრაფად გაიარა.

ყოველგვარი ენამჭევრობის გარეშე, ბათუმი საქართველოს ერთერთი ულამაზესი ქალაქია, სადაც სიამოვნებით ვიცხოვრებდი, მაგრამ მერე მალევე გამახსენდებოდა, რომ თბილისი კიდევ - ყველაზე ლამაზი ქალაქია საქართველოში :D

ქორწილის დღეს, როცა გოგოები სილამაზის სალონში მიდიან ხოლმე და შესაბამისად, მე და ჩემი მეგობრებიც წავედით, გზად ხელოვნების მუზეუმთან რაღაც ფრანგული ორგანიზაცია სურათების გამოფენას აწყობდა, პატარა წითელკოსტუმიანი ორკესტრიც უკრავდა და გაპრანჭული ბათუმელებიც შეკრებილიყვნენ... გამიხარდა, რომ საქორწილოდ ჩამოსულს, უცებ ჩემი პროფესიისათვის საინტერესო ღონისძიებაც აღმოვაჩინე... შადრევანის აუზში ბავშვები ქაღალდის ფერადაფრიან გემებს უშვებდნენ, ორკესტრი ვალსს უკრავდა და მზეც ყველას დაჰნათოდა :)

ქორწილს რაც შეეხება, ეს მაინც პერსონალურია, რაც მთავარია, ყველაფერმა საუცხოოდ ჩაიარა - აჭარული ხაჭაპურებით, კეცზე მომზადებული კერძებით და ლამაზი ადამიანების ცეკვით...

4საათამდე ზღვის სანაპიროზე ვისხედით... რამდენჯერაც შავ ზღვაზე აღმოვჩნდები, სულ გურამ რჩეულიშვილი მახსენდება და მგონია, რომ მისი სუნთქვა მოაქვს ზღვას... ჰალუცინაციას ჰგავს ჩემი აზრები...

ვერ შევცურე ზღვაში ღელვის გამო, მაგრამ როგორც ყველა ადამიანი, რომელიც ოდესმე ულამაზეს ქალაქში ჩასულა, დავპირდი: მე აქ აუცილებლად დავბრუნდები...

სამშაბათი :P

ერთ "მეზობელ" ბლოგს გადავხედე და გავხალისდი... ენამახვილური იყო, ქართული და თბილისური სნობიზმი კი ეტყობოდა, მაგრამ მაინც საკაიფო იყო... როცა მგონია, რომ სულ ზომბების და დებილების გარემოცვაში ვარ, აღმოჩნდება, რომ არის რაღაცები, რაც მახალისებს, ველოსიპედისა და სიცილის გარდა :P

სამშაბათი დღეა... 4 საათს მეძინა მარტო... გავიგე, რომ ფრედერიკი ბეიგბედერი კი არა, ბეგბედერი ყოფილა და გული ამიჩუყდა =)) ჟან დუჟარდანი მომენატრა და მოგვიანებით გამახსენდა, რომ მე ქერა ბიჭები მომწონს, აი, ისეთი, გუშინ ესტონეთის საელჩოს თანამშრომელი რომ იყო და მიღიმოდა... თუ ვუღიმოდი, რა მნიშვნელობა აქვს =))

ბერძნულად ცეცხლი ასე ჟღერს: "ფლოგას"... ვნების ცეცხლი... ელენი პეტას ვუსმენ: http://www.myspace.com/elenipeta ამ ბოლო დროს მუსიკის მოსმენა მიჭირს, მგონი დავჩლუნგდი. დემოკრატიისაც აღარ მჯერა და ფსიქოლოგიას ვეთაყვანები. ჟურნალისტიკა კუჭს მატკიებს, როგორც ეს ომი სამხრეთ ოსეთში (ჰმ! ადრე სამაჩაბლოსავით არ ჟღერდა?).

ყავა მეზიზღება და მაინც ვსვამ... სიგარეტი მიყვარს და არ ვეწევი, ამას ხომ ჰქვია წინააღმდეგობრიობით აღსავსე ცხოვრება??? ბიბისი ფრაიმზე "ჩემს ოჯახს" ვუყურებ და ვიცინი ჰარპერების ოჯახზე და ხან მგონია, რომ ინგლისელებივით სნობები მარტო ქართველები ვართ... მხოლოდ სნობები და სარკასტულები; ძაან ჰიუმორით დაჯილდოებული ხალხი.

მთვარეზე მინდა!!!

სამშაბათია... მინდა, დინას ვიზა მისცენ... მინდა ნაამა მალე ვნახო... [ესტონეთის საელჩოსთან გავივლი... ან იმ ბიჭს მოვძებნი, ისრაელის დროშა რომ ეკავა ;))) ]

ძალა ერთობაშია თურმე. პინკ ფლოიდმაც კი იცოდა ხოლმე ასე თქმა: together - we stand, divided - we fall.

ერთიანობის ჯაჭვი (სახალხო სეირნობა თბილისში. კომენტარის გარეშე)