ცხვირის ჩიჩქნა პატარა ბექჰემივით

რა უცნაური ფენომენია, რომ პატარა ბავშვებს ცხვირის ჩიჩქნაც კი უხდებათ, არა?

(მიყვარს ბექჰემები!)

ჩემს ქმარს რომ ვუთხარი, მეც ასე მინდა, კიდევ ერთი ბიჭი და ერთი გოგო ბექჰემებივით-მეთქი, საიდან იცი ამ ცნობილი ადამიანების ამბებიო.
დამაფიქრა, მართლა რატომ ვიცი და მჭირდება თუ არა, რომ ვიცოდე საერთოდ.

ჰოდა, დაღლილად ვიგრძენი თავი.
მშობიარობიდან მეშვიდე თვეში ვგრძნობ, რომ გადაღლილი ვარ, ოღონდ ფიზიკურად იმდენად არა, როგორც მენტალურად, რაღაცნაირად.
განსაკუთრებით ინფორმაციით მაქვს თავი ისე გადატვირთული და გამოტენილი, მინდა, ყველაფერი გამოვრთო და არცერთ სოციალურ მედიას აღარ მივეკარო, მაგრამ არ გამომდის ჯერჯერობით.

კიდევ ემოციების გაცემით ვარ დაღლილი. ეგოისტობაა, ადამიანმა თქვა, დავიღალე ამდენი დადებითი ენერგიით, თბილი და კეთილი სიტყვების თქმით და სიცილითო, მაგრამ ვგრძნობ, რომ დავიღალე და ახლა ამ ყველაფრის გაცემა კი არა, მიღება მინდა. თუნდაც მზისგან.
ამინდიც как назло.
დავიღალე. მთელი ზაფხული შემოდგომას ჰგავს, მზე ისე იშვიათად ანათებს, რომ ხან მისი არსებობაც მავიწყდება.

მაგრამ ყველაზე მეტად ამ მომენტში მაინც ის მინდა, ჰარპერ ბექჰემივით უდარდელი ვიყო და ცხვირის ასე ჩიჩქნა შემეძლოს, ბავშვურად და ლამაზად.
ბუნებრივია, ამ ყველაფერს პირდაპირი გაგებით არ ვგულისხმობ. უბრალოდ ბავშვობაა კარგი, განსაკუთრებით ეს ასაკი, როცა იმდენად პატარა ხარ, ბევრი არაფერი გესმის და გახსოვს.

უკეთ როცა ვიქნები, დავბრუნდები.

xoxo

უღიმღამო ზაფხული

ისეთი დღეა, ორი პატარა ბავშვის დედას რომ შეეფერება.
ეზრა გაცივდა, მერე აარონს გადასდო, შესაბამისად წუხელ ნახევარზე არ მძინებია. თვალები დაწითლებული მაქვს ვამპირივით, ყავას გემო არა აქვს და მგონია, მთელი ცხოვრება ასეთი უაზრო იქნება.

(პოსტში ჩართულ ფოტოებს შინაარსთან კავშირი თითქმის არ აქვთ)

მერე საბუნიას ეს პოსტი წავიკითხე და გული შემიკუმშა.
ორი სკოლა მაქვს გამოცვლილი (საცხოვრებელი ადგილების ცვლის გამო) და სულ ისე ხდებოდა, რომ ყველგან ვმეგობრობდი კლასელებთან. თანაც, არცერთგან ყოფილა ბულინგი, ანუ ბავშვები რომ ერთმანეთს ჩაგრავენ. პირიქით, ყოველთვის ვეხმარებოდით ერთმანეთს და სუსტებს.
მასწავლებლებიც ნორმალურები იყვნენ და რამდენადაც მახსოვს, თუ მიხვიდოდი და დაელაპარაკებოდი, ყოველთვის დაგეხმარებოდნენ. გასაგებია, რამდენიმე ტირანი გამოერეოდა ხოლმე, მაგრამ ვერ ვიტყვი, ვინმეს მოსწავლეები დაეჩაგროს.
სამწუხაროდ, ყველგან ასე არ ყოფილა.
ჩემი აზრი იმ პოსტის კომენტარში გამოვხატე და თქვენს აზრსაც სიამოვნებით წავიკითხავდი.

ზაფხული ცოტა უღიმღამოდ მიდის, ან მე მეჩვენება დღეს ასე, რადგან ბავშვები ავად არიან და ჩვენი შვებულება შემოკლდა, გადაიდო ან სულაც გაუქმდა.
კიდევ ვინმესგან რომ გავიგო, შვილების ყოლა ეგოიზმიაო, ცხოვრებაში პირველად "ჩავიდენ" ბულინგ-მობინგს ერთად. გეუბნებით.

იმედია, თქვენ საინტერესო და მხიარული ზაფხული გაქვთ!!!

წითელბერეტიანი მწერალი გოგო - 13

ვიცი, ჩემი საყვარელი მკითხველები არ მიწყენენ, თუ ვიტყვი, რომ ამ პროექტის ჩემი ყველაზე საყვარელი პოსტია დღევანდელი. ალბათ იმიტომ, რომ ჩემი შტერული კითხვებისთვის შორემ ისეთი ლამაზი და მწერლური პასუხები მოძებნა, არ ველოდებოდი. არ ველოდებოდი, რომ ასე თბილად და გულით მიპასუხებდა, თორემ კარგი და საინტერესო პასუხები ყველასი იყო.

ბლიც-ინტერვიუ კი არა, მთელი დამოუკიდებელი პოსტი, მოთხრობა, ავტობიოგრაფიაა მსოფლიოში ყველაზე შვედური ქართველი ნიჭიერი გოგოსი.

(პროექტის ლინკი)

წითელბერეტიანი მწერალი გოგო

1. როდის შექმენი ბლოგი და რა იყო ამის მიზეზი? 

სახლში, პატარა წითელი სკივრი გვქონდა, ახლაც გვაქვს, მაგრამ ძველი ფუნქცია მგონი დაკარგა. იქ ვინახავდით დღიურებს, ჩვენს თხზულებებს, ჩანახატებს, პატარა მინიატურებს, მეგობრებისგან წამოღებულ რომანტიულ-სენტიმენტალურ მოთხრობებს, ზამთარში კი მასზე საახალწლო ნაძვის ხეს ან ჩიჩილაკს ვდგამდით. სახლში ყველა ვწერდით, დედა, მამა, მე, შუათანა და, უმცროსი და. ჩვენი ნაწერები ყველგან გვეჩხირებოდა თვალში, როცა ეზოში სათამაშოდ გავრბოდით ხშირად დღიურებს მაგიდაზეც ვტოვებდით, ვიცოდით, რომ არც დედა და არც მამა არ წაიკითხავდნენ. წერის კულტი იყო ჩვენთან  და ერთმანეთის ნაწერს ძალიან ვაფასებდით და ვუფრთხილდებოდით. მახსოვს, ერთხელ  დედას ლექსი წავიკითხე, უბრალოდ ფურცელი იყო გადაშლილი, დასრულებული ლექსიც არ იყო, მონახაზი იყო. მაშინ, ძალიან დიდი უხერხულობა ვიგრძენი და დავანებე კითხვას თავი. მოვიდოდა დრო, როცა დედა თავად წაგვიკითხავდა თავის ახალ ლექსებს.  ახლაც, ესეა ხშირად ვუგზავნით უკვე ინტერნეტის საშუალებით ჩვენს ნაწერებს ერთმანეთს, შენიშვნებს ვიღებთ, თუ საჯაროდ ვაპირებთ გამოვიტანოთ რაიმე ტექსტი დიდხანს ვუკირკიტებთ და ვცდილობთ , ბოლომდე დავხვეწოთ. მაგრამ, ძველი დროსგან განსხვავებით, როცა ჩვენს ემოციებს და შთაბეჭდილებებს რვეულში ვიწერდით, დღეს ჩემი ოჯახის სამივე წევრს + მე, ჩემი ჩათვლით საკუთარი ბლოგი გვაქვს და ერთმანეთის ბლოგებს ხშირად ვსტუმრობთ. 2009 წელს გავხსენი ჩემი ბლოგი. ტექნიკურ დეტალებში ბლოგერი თინი დამეხმარა, მისი ძალიან მადლიერი ვარ, რომ დაუზარებლად გამაკეთებინა ყველაფერი. იმის შემდეგ, უკვე ჩემმა ტექსტებმა ინტერნეტსივრცეში გადაინაცვლა. წითელი სკივრი კი მგონი დაცარიელდა, რადგან ვერცერთმა ვერ ავიტანეთ, საკუთარ ბავშვურ ტექსტებთან გამკლავება და თვალის გასწორება და დღიურები გადავყართ. ახლა, ძალიან მინდა ზოგიერთი მაინც შემორჩენილი იყოს, ძალიან მაინტერესებს ის განცდები.

2. რისთვის/ვისთვის განაგრძობ დღემდე წერას?

ალბათ, რომ არ დავიკარგო. არ დავიკარგო ჩემი განცდებით და ჩემი ემოციებით. ძალიან მინდა ჩემი ბლოგი ჩემმა შვილმა და მომავალმა შვილებმა წაიკითხონ, უფრო კარგად გამიცნონ. ხანდახან, საკუთარი თავისთვისაც ვწერ, მერე წლების შემდეგ აღმოვაჩინე, რომ უკვე 5 წელი გასულა ბლოგის შექმნიდან. აღმოვაჩინე ის მოგონებები, რომელიც ჩემმა მეხსიერებამ რატომღაც ჩაყლაპა, ბლოგზე კი ყველაფერი ინახება. აქ არის ჩემი პაემნების ისტორიები, ჩემი სიყვარული, ჩემი ვნებები და ემოციები, სიყვარული, ოჯახი, მერე პრობლემები, უძილობები, ფეხების და კუნთების ტკივილი, ორსულობა, ბავშვის დაბადება და ა.შ  საჯაროდ წერამ, კიდევ სხვანაირი უნარები გამიღვიძა, სხვა პასუხისმგებლობებზე დამაფიქრა. საერთო ჯამში, ბედნიერი ვარ რომ ბლოგი მაქვს. ისეთი შეგრძნება მაქვს, თითქოს რაღაც დიდი საკუთრების მეპატრონე ვარ.

3. შენი საყვარელი ადგილი საქართველოში,საზღვარგარეთ და მერე, სად გინდა წახვიდე სამოგზაუროდ და ზუსტად ისე დაისვენო, როგორც წარმოგიდგენია? :D

მე კომფორტის მოყვარული ვარ, ოღონდ გაგიჟებული კომფორტის მოყვარული არა. ზომიერი კომფორტი მიყვარს. ზამთარში სითბო და სიწყნარე სახლში, როცა მშვიდად ვიდუღებ ყავას, ჩემს საქმეებს ვაკეთებ, დროს ვანაწილებ,  ჩემთვისაც და სხვისთვისაც, ვკითხულობ და ვწერ. ზაფხულში, კი სიგრილეს ვეძებ ყველგან. ზაფხულის დილები მიყვარს, ოდნავ გრილი, ფეხის გულები რომ გეყინება. მთაში მემართება ეგ. მერე ვიცვამ თბილ წინდებს და ვჯდები აივანზე. ყავა მიყვარს და ყავასთან ჰარმონიაში ვატარებ დილას, შეიძლება არც ვიკითხო და პირდაპირ მთებს ვუყურო და ვიჯდე დიდხანს. ადრე ზღვა მიყვარდა, მაგრამ ამ ბოლო დროს მირჩევნია მთაში წავიდე, ან სადმე გრილ ადგილას, ზღვაზე კი ზამთარში წავიდე, აი ასე უცნაურად შემეცვალა გემოვნება.

სამოგზაუროდ კი შვედეთში წავიდოდი, ბავშვობიდან ამაზე ვოცნებობ. ქერა, კულულებიანი გოგო ვიყავი და დედაჩემი მანტოთი და ბერეტით დამატარებდა. მწერალთა სახლის სტუმარი ხშირად ვიყავი, იქ ერთი ამბავი გადამხდა თავს. პატარა ზაზუნა მყავდა ახალი ნაყიდი, არ მახსოვს რატომ მაგრამ იატაკზე დავსვი, ის უცებ გაუჩინარდა. მთელი ბავშვობა მომყვება ეს ამბავი, რომ მწერალთა სახლის, იმ ბნელ 90-იანებში, სადაც მწერლური ბოჰემა იკრიბებოდა  სხვადასხვა ოთახებში, რომელიც ყარდა სიგარეტის სუნით და გაჟღენთილი იყო ხელოვნებაზე და ლექსებზე საუბრებით, მე დავკარგე ჩემი პატარა ზაზუნა. ძალიან, მძიმედ მახსოვს ეს ამბავი. მწერალთა სახლი, იმიტომ გამახსენდა, რომ იქ ხშირად მეუბნებოდნენ ნამდვილ შვედ გოგოსავით გამოიყურებიო. მე კი, ასტრიდ ლინდგრენის და საერთოდ, სკანდინავიური ლიტერატურის პატარა მოყვარულს, ამაზე კარგი რა უნდა გამეგონა. იმის მერე, მინდა წავიდე შვედეთში. დაახლოებით ვიცი, რომ ეს ოცნებაც ამიხდება, რატომღაც ყველაფერი მისრულდება, ვიმსახურებ ამას თუ არა. ხოდა ერთ დღესაც, მე და უტა წავალთ შვედეთში, ალბათ უფრო ზამთარში, თავზე წითელ ბერეტს წამოვიკოსებ, პალტოს ჩავიცვამ და შეიძლება პატარა ზაზუნაც კი ვიყიდო.
პ.ს. მოთხრობის სათაურს გავს არა,  “გოგონა თეთრი ზაზუნათი”?

4. პირადული შეკითხვა, გყავს თუ არა მეგობარი ბიჭი/გოგო/ქმარი/ცოლი და რა არის თქვენი ურთიერთობისმასაზრდოებელი წყარო, ან თუ თავისუფალი ხარ,როგორია შენი კრიტერიუმი (ჰაჰა, მგონი, საკაიფო პუნქტ-შეკითხვაა, ცოტა "საპაემნოს" ჰგავს)?

მე მყავს უტა. მასთან, უკვე რაღაცნაირი მიჯაჭვულობის განცდა ჩამომიყალიბდა, რაღაცნაირი მიზიდულობა, რომელიც არ ნელდება. მინდა , ღრმა სიბერემდე ვიყო მასთან, სანამ ან ალცჰაიმერი არ დამემართება ან უცებ არ მოვკვდები ინფარქტით.

5. აქ კი შეგიძლია ის დაწერო, რისი თქმაც გინდა, რაც გაწუხებს, ან უბრალოდ, არაფერი დაწერო და ბედნიერიდღე უსურვო ჩვენს მკითხველს.

მინდა, მოთხრობები ვწერო და ვიყო თავისუფალი. თავისუფლებაში ვგულისხმობ - გავლენებს, იქნება ეს კეთილისმოყოფელი  გავლენა თუ ნეგატიური, სწორედ მათგან გათავისუფლებას თუ მოვახერხებ, ალბათ შემდეგ წერასაც შევძლებ...მე მთელი ბავშვობა მაღიზიანებდა ჩემი მწერალი მშობლები და მინდოდა, სულ სხვა გზა ამერჩია, რამე უფრო პრაგმატული, ამ ნაწერს დავპირისპირებოდი, მისკენ საერთოდ არ გამეხედა, მაგრამ უცნაურია, რასაც ვებრძვით მაინც ის გვინდა, ხოდა ეხლა მინდა დავწერო მოთხრობა. ასე მგონია, რაღაც მარაგი მაქვს, უბრალოდ გაბედვა უნდა იმ რამდენიმე სიტყვის კლავიატურაზე აკაკუნებას, რითაც დავიწყებ ჩემს მოთხრობას. შეიძლება, ესეც გამომივიდეს, ვნახოთ. მანამდე, კი ბედნიერება მინდა, სიმშვიდე, ჯანმრთელობა, ეს ძალიან აბსტრაქტული და ზოგადი ცნებები, მაგრამ ძალიან საჭირო რამეები. სწორედ, ამას ვუსურვებ საკუთარ თავსაც და მკითხველსაც, ამის შემდეგ კი ყველაფრის შეცვლას მოვახერხებთ.

Kinda Respond-ის 5 წლით დაგვიანებული Respond-ი

2009 წელს ასეთი პოსტი დამიწერია, გჯერათ?

როგორ შევცვლილვარ, მე თვითონაც არ მჯერა.

იმ პოსტიდან 5,5 წლის შემდეგ - ვცხოვრობ ცივ ქვეყანაში, ჩემს ცხოვრებაში ა რ ა ვ ი ნ ერევა, მით უმეტეს მეზობლები. ასევე არავის ადარდებს ჩემი თმა, წონა, სხვადასხვა შეხედულებები, ჩემივე თავის გარდა.
თბილად ჩაცმა საერთოდ შემძულდა, თანაც ბოლო 3 წლის განმავლობაში ან ორსულად ვარ, ან ლაქტაციის დედოფალი მგონია თავი, შესაბამისად სულ ჰორმონებთან ჭიდილში და უმეტესად მცხელა.
ყინულისთვალებიანი კლაუსი კი არა, მსოფლიოში ყველაზე ძველი ერის სევდიანთვალებიანი ქმარი მყავს.

ინგმარ სანდბერგიო :ლოლ: 18 წლის რომ ვიყავი, მაშინ გავიცანი კუნძულ სანტორინიზე. ვიცი, მაგარი შტერობაა. მაშინ ფემინისტი ვიყავი, თანაც რადიკალური, ისეთი, თმებს რომ არ იჭრიან, ან მე ასე მეგონა, რადგან სადღაც მქონდა წაკითხული. ბუნებრივია, საერთოდ არ მიმიქცევია მაშინ მისთვის ყურადღება და ჩვენი საუბრები ჩვენი ქვეყნების პოლიტიკის მიმოხილვას არ გასცდენია, მაგრამ gosh, როგორ მომწონდა!!! :დ შტერო\ინტელექტუალო ბიჭებო, როცა გოგო თქვენთან პოლიტიკაზე საუბრობს და კატეგორიულად არ გაქცევთ ყურადღებას, იცოდეთ, რომ გული უდუღს და სინამდვილეში ამელივით დნება.

[ბუნებრივია, გაერთიანებულ ტელეკომს საერთოდ აღარ ვახსენდები :დ ]

დედაჩემი ისევ თანახმაა ყველაფერზე, თუმცა, ვერასოდეს წარმოიდგენდა, რომ მისი რევოლუციონერი შვილი ტრადიციულ-რელიგიურად დაქორწინდებოდა, შვილებს გააჩენდა, შაბათისთვის მარტო მოამზადებდა უთვალავ კერძს, გამოაცხობდა ნამცხვრებს და ეგოისტი შვილიდან გულაჩუყებულ big fat mama-დ იქცეოდა. Ma, love u! Love u! Love u!

(წმს იგივე PMS ისევ არაფერ შუაშია. ლაქტაციის პერიოდში, როგორც წესი, მენსტრუალური ციკლი რამდენიმე თვე იგვიანებს)

პოსტის წერა კი რამ დამაწყებინა ამ შუაღამისას? ა, ჰო, ფემინიზმზე ფიქრმა და ამ სასწაულმა ბლოგმა, რომლის ავტორიც ძალიან კარგად წერს და სიამოვნებით ვისაუბრებდი მასთან. საერთოდ, მსგავს ბლოგებზე დიდად არ ვგიჟდები, არც ასეთი ტიპის სტატიებს ვკითხულობ ხოლმე, მაგრამ რამდენიმე პოსტში ძალიან საინტერესო და გონივრული ხედვა დავიჭირე და ამან გამახარა.

მახსოვს, ერთმა ჩემმა მეგობარმა მომწერა ადრე ხუმრობით, ფემინიზმი სამზარეულოს წინსაფარზე გაცვალეო. გამეცინა, იუმორი მიყვარს, როგორც ჩემი ერთი ქართველი მეზობელი-ახლობელი იტყოდა თავისი განსაკუთრებული ტონით და ადვილად არ მწყინს, ამიტომ მალევე დამავიწყდა.
რაჭველივით (გენებს ხომ ვერსად წაუხვალ, თუნდაც მამის მხრიდან) ახლა გამახსენდა, ეს რომ მითხრა და ვიფიქრე, ამეხსნა, თუ რატომ არ გამიცვლია ჩემი ფემინიზმი არაფერზე და თუ როგორ შეიძლება ამ ორივე ცნების შეთავსება (ფემინიზმსა და დიასახლისს ვგულისხმობ).

ბუნებრივია ფემინიზმის ისტორიაზე საუბარს არ მოვყვები, გუგლიც და ინგლისურიც ბევრმა ჩემზე უკეთ იცით.

წლების წინ რადიკალისტი რომ ვიყავი, ეს ცოდვად ხო არ მეთვლება?
ახალგაზრდა როცა ხარ, ემოციური უნდა იყო, იდეალისტი და სისტემა გძულდეს, ტრადიციებს უარყოფდე და ყველანაირი კლიშეს წინააღმდეგ მიდიოდე. ყოველ შემთხვევაში მე ასე ვიყავი და სწორ გზად ეს მეჩვენებოდა.

დღეს კი, 30-ს მიკაკუნებული როცა ვარ, ჩემი ემოციები სხვა საქმიანობაში იჩენს თავს, იდეალიზმი თითქმის დამისამარდა, ის სისტემა, რაშიც ცხოვრება მიწევს, უმეტესწილად მისაღებია ჩემთვის, ტრადიციული რომ ვარ, ჩემი 2010-11 წლის პოსტებიდან უკვე კარგად ჩანს და კლიშეებსაც ვერ გაექცევი ცხოვრებაში თურმე.

მოიცა, აბა ფემინიზმი რა მექნა?

ჩემთვის ფემინიზმი არ არის ქალების უფლებებზე საუბარი და იმის მტკიცება, რომ ორივე სქესი თანასწორები ვართ. იმაზე აღშფოთება, რომ ფიზიკურ ძალაზე საუბარი და ამით ქალის დაკნინება ძალიან სიმდაბლეა სისულელესთან ერთად.
ფემინიზმი არ არის მამაკაცების სიძულვილი, მათი შეურაცხყოფა და დამცირება.
ვიცი, ეს უფრო იმიტომ, რომ ჩემი გეოგრაფიული რეალობა სრულიად განსხვავდება საქართველოსა და სხვა მუსულმანური სამყაროსგან დატოვებული გავლენის მქონე ქვეყნებისგან (თუმცა, ვეჭვობ, რამდენიმე წელში შეიძლება ევროპაც დადგეს მსგავსი პრობლემების წინაშე)
ჩემი ფემინიზმი არის ქალების მხარდაჭერა, გამხნევება და მათთან იმ უფლებებზე საუბარი, რაც აქვთ. რაც უნდა იცოდნენ. რაც თავად უნდა გადაწყვიტონ. ჩემთვის ფემინიზმი არის ნებისმიერი ადამიანისთვის სტიმულის მიცემა და დახმარება.

ქალებმა უნდა იცოდნენ, განსაკუთრებით იმათ, სახლში რომ არიან და ბავშვებს უვლიან, კერძებს ამზადებენ, მერე ქმრის მოსვლას სიხარულით ელოდებიან, რომ მსოფლიოში ყველაზე მნიშვნელოვან საქმეს აკეთებენ და ეს უფასდებათ კიდეც. როცა ადამიანების ურთიერთობა თანასწორია, როცა ადამიანები ერთმანეთზე უფრო მეტს ფიქრობენ, ვიდრე მხოლოდ საკუთარ თავსა და სიამოვნებაზე, ბევრად ბედნიერები არიან და სიამოვნებასაც ისინი უფრო მეტად იღებენ, ვიდრე ეგოისტები, აგრესიული და ღვარძლიანები.

როგორც ყოველთვის, ყველა საკუთარი კუთხიდან ვნსჯით, ყველა საკუთარი მაგალითის მიხედვით ვუყურებთ სხვებს და გვგონია, ჩვენ ვართ მართლები და ყველაფერი ისე უნდა იყოს, როგორც ჩვენ მიგვაჩნია სწორად.
ვფიქრობ, სულაც არ არის ეს ცუდი.

ყველა ქალი დასაფასებელია, მიუხედავად იმისა, თუ რა უნდა ან რა აქვს ცხოვრებაში, მნიშვნელობა არა აქვს მის კარიერულ, ოჯახურ თუ სპორტულ არჩევანს.

სწორედ ესაა ჩემი ფემინიზმი - არ არსებობს უკეთესი და უარესი სქესი, რასა, რელიგია. ვარსებობთ ადამიანები, ყველანი ერთნაირად მივისწრაფით ბედნიერებისა და უზრუნველობისკენ. სანამ იქამდე მივალთ, სასწაული სულიერი და ფიზიკური ბრძოლა მოგვიწევს, სადაც სინამდვილეში ფიზიკურ ძალას მნიშვნელობა საერთოდ არა აქვს (ჰმ, მოიცა, პოსტის წერისას იდეა მომივიდა, რამე სექტა ხომ არ ჩამოვაყალიბო, რაღაც ძალიან გავუტიე ჩემს უცნაურ "პატაფიზიკას" :ლოლ: )...

მოკლედ, სულიერი თავისუფლება, სილაღე, სიმშვიდე (oh yeah, პატარა დრაკონები შვილები როცა არ გაძინებენ), ბრძოლა, განათლება, განათლება, ბრძოლა!!! - არც ისე ბრძნულად ჟღერს, მაგრამ ეს არის, რაც არის.

ბედნიერ კვირადღეს გისურვებთ!

მადლობა ჩემს მკითხველებს.

დიდი მადლობა ი-მეილებს რომ მწერთ, მენდობით და მახარებთ :-)