სანამ 28 წუთი დამრჩენია

28 წუთი დამრჩა იმისთვის, რომ 2011 წლის დეკემბრის ბოლო პოსტი დავწერო; გასული წელი გავიხსენო და ყველაზე მნიშვნელოვანი მოვლენები გამოვყო.
28 წუთი არ მეყოფა.
უკვე 27 დამრჩა.

იანვარში ხმა დავკარგე და ის მამაკაცი, რომელსაც მოგვიანებით ცოლობაზე დავთანხმდი მილან კუნდერას შემდეგ, ღამე ტელეფონით ზღაპრებს მიკითხავდა.


თებერვალში იყო პრაღა.
გაზაფხულზე ამოყვინთვა მომინდა და 23 მარტს წყლის ზედაპირზე სხივები რომ დავინახე, გავბედე.

აპრილი აღარ მახსოვს.

მაისში ბევრი 25საათიანი დღე მქონდა.


თითქმის ივნისი და ივლისიც აღარ მახსოვს.

სექტემბერი, ოქტომბერი, ნოემბერი...

ეს წელი ისე სწრაფად გავიდა, ხან მგონია, საერთოდ არ ყოფილა და ყველაფერი ის, რაც იყო, უბრალოდ მესიზმრებოდა. მხოლოდ ის არის ნამდვილი, რაც ახლაა ჩემს ცხოვრებაში და მანამდე რაც იყო, იმას თითქოს მხოლოდ ვწერდი და სიზმრებში ვნახულობდი.
ვიზრდები. სარკეში როცა ვიხედები, მაშინ ვხვდები და მნიშნელობა არა აქვს, რომელი წელი მოდის, აშკარაა, რომ სარკიდან ყოველდღე სხვა ადამიანი მიყურებს.

ჩემი ცხოვრება ყოველთვის ფილმი იყო, ხანაც წიგნი. ალბათ იმიტომ, რომ მე თვითონ გადავწყვიტე, საყვარელ სცენარისტთან დაახლოება და მისი დახმარებით ჩემი ცხოვრების წერა. ჩვენი ახალი წელი კარგა ხანია, რაც დადგა და 2012 მხოლოდ კალენდრის ფურცლებს თუ შეცვლის. ცხოვრებასაც არაფერი ცვლის ადამიანების გარდა.
არასოდეს არაფერი შეიცვლება და სამყარო ყოველთვის იქნება ისეთი, როგორიც არის. ან შეიცვლება ოდესმე, მაგრამ უმეტესობა მაინც ვერაფერს მიხვდება და ყველაფერი ისევ თავიდან დაიწყება.

დავითი ამბობს თავის 30-ე ფსალმუნში (პერიფრაზს ვწერ): მხოლოდ სიცოცხლეს აქვს ფასი, რადგან თუ არ ვიქნები, ჩემი მტვერი ღმ–ერთს ვეღარ ადიდებს და ვერაფერს გააკეთებს დედამიწაზეო.

იცოცხლეთ, იცოცხლეთ, იცოცხლეთ!!!

ესეც წლევანდელი ხანუკა

გუშინ საღამოს უკვე 9 სანთელი ავანთეთ. ხანუკის ბოლო საღამო იყო.
ყველაფერი, რაც მთავრდება, რაღაცნაირად სევდისმომგვრელია.

მაგალითად, ბავშვობაში ახალ წელს რომ ელოდებოდი უკვე სექტემბრიდან, დარეკა 12–მა, გოზინაყიც გასინჯე, დეიდის გამომცხვარი სასწაული ნამცხვრებიც და ახალი წელიც დამთავრდა. ლოგიკურად, კი არ დამთავრდა, დაიწყო, მაგრამ მოლოდინი ხომ დასრულდა.

იმის თქმა მინდა, გუშინ ხანუკის ყველა სანთელი რომ ავანთეთ, რაღაცნაირად გული დაგვწყდა. იცით, როგორ მიყვარს დღესასწაულები, მაგრამ ხანუკა ყველაზე განსაკუთრებულად, ალბათ სინათლისა და სასწაულების პერიოდია და იმიტომ. ოღონდ წარმოსახვითი სასწაულების არა, მზის სხივი მხიარულ ჩრდილს რომ დატოვებს შენს კედელზე და სასწაულად ჩათვლი; არა, ნამდვილი სასწაულების, მაგალითად, უკვე რომ აღარ ელოდებოდი, იმას დაგიბრუნებენ, ან სტიპენდიას დაგირიცხავენ ზუსტად მაშინ და იმდენს, რამდენიც იმ დღეს გჭირდებოდა...
რას ვიზამ, გავიზარდე და ჩემმა სასწაულებმა უფრო მატერიალური სახე შეიძინა.

ამ თვეში ჩემი ბლოგის მკითხველების უმეტესობას, გუგლიდან შემოსული ადამიანები შეადგენდნენ, რომლებიც ხანუკაზე ეძებდნენ ინფორმაციას და იმედია, იპოვეს კიდეც. წინა წლებში საკმაოდ ინფორმაციული პოსტები მაქვს დაწერილი.

თუმცა წლევანდელი დღესასწაული მაინც განსაკუთრებული იყო: ჩვენი პირველი ხანუკა ერთად. ამ ხანუკის პარასკევს ჩემი დაბადების დღეც დაემთხვა და ჩემი ქმრის ბებიისგან ქარვის ყელსაბამი მივიღე საჩუქრად. ქარვა ჩემი სულის ქვაა, ვინც იცის.
საერთოდ, ხანუკაზე საჩუქრებს იშვიათად ჩუქნიან, ეს უფრო საშობაო ტრადიციაა.
ხანუკა 8 დღეს გრძელდება და როგორც ადრე ვწერდი, ყოველდღე თითო სანთელი ემატება (საერთოდ, "ხანუკიაში", იგივე შანდალი, ცხრა სასანთლეა, ამაღლებულ ადგილას მდგარი სანთლიდან სხვა სანთლები ინთება და თავად ეს სანთელი მხოლოდ სიმბოლური დატვირთვისაა). ბოლო დღე ყველაზე ლამაზი გამოდის, ყველა სანთელი რომ ანთია, თან ფანჯარასთან დგას და ულამაზეს სინათლეებად იღვრება.

ხანუკის პირველ დღეს ხილფაფიანი (ხო ყველა სხვა სიტყვას ეს ჯობია, ჯემი იქნება, კონფიტური თუ "პავიდლო"?) ფუნთუშები გვქონდა, ესეც ტრადიციის ნაწილია. იმავე საღამოს 15 ფუნთუშიდან 5 დარჩა და სიხარულით ცას ვეწიე, რადგან ამ რეცეპტის მოსაძებნად რამდენიმე დღე დამჭირდა. ხანუკაზე კიდევ კარტოფილის ალადიებს აკეთებენ, მაგრამ იმდენად ცხიმში გაჭყიპჭყიპებული რამეა, მე როგორც ჯანსაღი საკვებისა და მწვანილეულობის მოყვარული ადამიანი, ასეთ ალადიებს არ ვცნობ. ცხიმიანი ფუნთუშებიც საკმარისი იყო. ცხოვრებაში პირველად გავაკეთე და დიდხანს გაოცებას ვერ ვმალავდი, როცა ნახევარი ბოთლი ზეთის ჩასხმა მომიწია ტაფაში.

ესეც წლევანდელი ხანუკა, 5772 წელი, ებრაული კალენდრის მიხედვით. ჩვენი სასანთლე ერთი წლით შევინახეთ, ფუნთუშებიც, მეეჭვება, ახლო მომავალში გამოვაცხო. ერთადერთი, მინდა მჯეროდეს, სასწაულები გაგრძელდება – მატერიალურიც და წამოსახვითიც, ისე რომ ხანუკიაში მუდამ ვასხამდეთ ქარვისფერ ზეთს და მზემაც ხშირად დატოვოს ოქროსფერი სხივები ჩვენს სახლში!!!
!!!אמן

УЖАСАЮЩАЯ ФАМИЛЬЯРНОСТЬ

ეზრა ყოველთვის იღიმება, თუმცა ხომ ვიცი, მასაც ნერვებს უშლიან ადამიანები. მასაც აქვს ისეთი პერიოდი ცხოვრებაში, როცა ბუზღუნებს, თმის დავარცხნა ეზარება და მეუბნება, რომ ყველაფერი აბსურდია. მე პასუხად ვუღიმი და მაიაკოვსკის ლექსებს ვაკითხებ; იცოდეს, რომ მარტო არ არის:

"Причесываться? Зачем же?!
На время не стоит труда,
а вечно причесанным
быть невозможно."

მეუბნებიან, რომ მაიაკოვსკი ის პოეტი არ არის, რომელიც ქალმა შეიძლება წაიკითხოს და მოეწონოს. ამასაც ვუამბობ ეზრას. ის თავის საყვარელ ლექსს მიკითხავს და მარწმუნებს, რომ ღრუბლები კაბაშიც უნახავს.

"У меня в душе ни одного седого волоса,
и старческой нежности нет в ней!
Мир огромив мощью голоса,
иду красивый,
двадцатидвухлетний."

მე ისევ მეშინია უმადური ადამიანების და მერე საკუთარი თავის.
გერმანიისაც მეშინია.
ეზრა დილამდე იჯდებოდა და ლექსებს წაიკითხავდა, მერე საუზმესაც მოინდომებდა და მე ამ დროს ნერვები უკვე აღარ მეყოფოდა. ამიტომ დასაძინებლად მიდის და ესპანურ სიმღერას ვუსმენ.

"Где я?
В Ялте или в Туле?
Я в Москве
или в Казани?
Разберешься?-
Черта в стуле!
не езда, а - наказанье,
Каждый дюйм
бытия земного
профамилиен
и разыменован,
В голове
от имен
такая каша!
Как общий котел пехотного полка."

წიგნებიც შემძულდა და მეზარება კითხვა. მხოლოდ რუსული პოეზია.
ხანდახან ესპანურსაც ვკითხულობ და ბოლომდე არაფერი მესმის, მაგრამ მგონია, რომ ვგრძნობ და ამიტომ ვკითხულობ და ვკითხულობ. ადრე ასე პრაღა მიყვარდა, შეიძლება ახლაც მიყვარს, მაგრამ ნელ–ნელა მავიწყდება.
ხშირად მავიწყდება რაღაცები, მერე უცებ მომაგონდება და მწყინს, რომ დამავიწყდა; ხან ის მწყინს, რომ საერთოდ გამახსენდა და ისევ თავიდან.

უცნაური ოთხშაბათი გამომივიდა დღეს. სულ არ ვაპირებდი დასევდიანებას და ეზრასთან მაიაკოვსკიზე საუბარს. უბრალოდ, ადამიანებმა გამაბრაზეს.

თურმე confectioners sugar რა ყოფილა

Picture from Mimi+Meg

სახლში ყოველთვის უნდა იყოს რამე სასუსნავი, განსაკუთრებით ზამთარში. სიცივიდან რომ მოხვალ თბილ სახლში, სამზარეულოში შეხვალ და საყვარელ კარადას გამოაღებ, სადაც იცი, შოკოლადები და ვაფლები გელოდება. ან კიდევ მეორე კარადას გამოაღებ და იქ შენი გამომცხვარი შოკოლადის "პეჩენიები" აწყვია და ერთი სული გაქვს, ხელები დაიბანო, სწრაფად ისადილო და მერე აბსოლუტურად ყველა ზემოთ ჩამოთვლილი სასუსნავი გასინჯო.

ასეთია ერთი ჩვეულებრივი დღე, როცა შუადღისას სკოლიდან დაღლილი ვბრუნდები, ზოგჯერ სადილი მზად არ არის და სახელდახელოდ მიწევს რაღაცების მოფიქრება.
სადილის მერე ტკბილეულს და ჩაის მივირთმევ და ზოგჯერ ფიქრიც მავიწყდება.

დღეს ისეთი დღე იყო, რომ გუშინდელი სპაგეტი მაცივარში მელოდებოდა ძალიან გემრიელი სოუსით (ადვილად მზადდება: ზეთში მოხრაკავ ერთ საშუალო ზომის ხახვს და ერთ კბილ ნიორს, დაუმატებ ორ რბილ პომიდორს, მანამდე გაფცქვნილსა და წვრილად დაჭრილს, ასევე ჩაყრი წვრილად დაჭრილ ნახევარ ბულგარულ წიწაკას, 10–15 წუთს აჩერებ ქურაზე და პერიოდულად ხის კოვზით ურევ, ბოლოს უმატებ სუნელებს, პილპილსა და მარილს გემოვნებით; პიკანტურობისთვის, ერთი სუფრის კოვზი კეჩუპის დამატებაც შეიძლება. ამ შემადგენლობით, სოუსი სამ თეფშზეა გათვალისწინებული, შესაბამისად, მეტი პროდუქტი დაგჭირდება, თუ დიდი ოჯახისთვის გინდა გემრიელი სპაგეტის მომზადება. მაკარონი: ადუღებულ წყალში ერთ სუფრის კოვზი მარილი, შემდეგ უკვე მაკარონი. სპაგეტის არავითარ შემთხვევაში არ ამტვრევ, თუ გსურს, კლასიკური იყოს. უბრალოდ ჩაყრი ქვაბში, როგორც ჩაეტევა. ხარშვას დაიწყებს თუ არა, ჰაერზე დარჩენილი ნახევარი თავისით ჩასრიალდება. მერე გადაწურავ და ცივ წყალს დაასხამ. ქვაბს გააცხელებ და მოხარშულ მაკარონს უკან დააბრუნებ, სადაც მანამდე ზეთი გააცხელე. ესეც პასტა). მოკლედ, ასე ვისადილე დღეს და კარადაში ნახევარი პაკეტი პარვე ვაფლი ვიპოვე (პარვე ნიშნავს ე.წ. "ნეიტრალურს", რომელიც რძის პროდუქტებს არ შეიცავს, შესაბამისად ხორციანი სადილის შემდეგ თავისუფლად მივირთმევთ). რაც უნდა გემრიელი იყოს მაღაზიაში ნაყიდი სასუსნავი, სახლში გამომცხვარს მაინც არაფერი ჯობია და ამიტომ საღამოს "ზებრა "პეჩენიების"" გამოცხობა გადავწყვიტე, რომლის რეცეპტიც ჩემმა ამერიკელმა მეგობარმა მომცა. ეს ის მეგობარია, რომელმაც კოლუმბიის უნივერსიტეტი დაამთავრა, იურისტია და მსოფლიოში ყველაზე სასწაული ტკბილეულის მცხობელი 25 წლის ასაკში.

რადგანაც ცომი 1–2 საათს მაცივარში უნდა იყოს, ახლა ვზივარ და ველოდები. რეცეპტსაც გეტყვით და სურათსაც განახებთ, თუ კარგი გამომივიდა ან ხვალამდე თუ რამე დაგვრჩა და სურათის გადაღება მოვასწარი. ამ მოლოდინში იმის მოძებნას ვცდილობდი confectioners sugar რას ნიშნავს და ისეთ ბლოგებს გადავაწყდი, გაოცებას ვერ ვმალავ. როგორ, როგორ, როგორ გამოსდის ხალხს ასეთი სასწაული რაღაცები?

წითლები

წითელი კაშნე და ჭრელი "სამუხლეები" მოვიქსოვე. ოთხი ცალი ჩხირი ვერსად მოვნახე, რომ წინდები მომექსოვა. ეს სამუხლეები ჩემს საზამთრო ფეხსაცმელებს უხდება, მუხლებიც თბილად მექნება და თან სასაცილოდაც გამოვიყურები. ძაფებს ევრო–შოპში ვყიდულობ ან სხვადასხვა დიდ სუპერმარკეტებში ვპოულობ იაფად. სპეციალურ მაღაზიებში, სადაც ჩხირები და ძაფები იყიდება, ყველაფერი ძალიან ძვირია.

ერთ შაბათს ჩემი ქმრის მშობლებთან დავრჩით. შაბათი უკვე ძალიან ადრე მთავრდება და საღამოს 6 საათზე მაღაზიებში გავლა გადავწყვიტეთ. სასწაულქუსლიანი წითელი ფეხსაცმელები ვნახე ძალიან იაფად და ვიყიდე. არ შეიძლებოდა, არ მეყიდა. ჩემს ქმარს მოსწონს, მაგრამ ეშინია, ფეხი არ გამისხლტეს და ამ ქუსლებიდან არ გადმოვვარდე. მეც შევპირდი, რომ გაზაფხულამდე არ ჩავიცვამ. არადა, მინდოდა შაბათს სადმე სტუმრად რომ წავიდოდით, იქ ჩამეცვა.

მოკლედ, მქონდა წითელი კაშნე, წითელი ფეხსაცმელები და მერე ჩემი ქმრის დედამ "საიდანღაც" ძალიან ლამაზი წითელი ჩანთუკა გამოიტანა და მაჩუქა.

ესე იგი, მაქვს ყველაფერი წითელი.


გადის ერთი კვირა და აღმოვაჩინე, რომ წითელი აღარ მომწონს. კაშნე გარდერობში შევკიდე, ფეხსაცმელებიც ყუთში ჩავაწყე და ჩანთაც შევინახე.

სუპერმარკეტებში ფქვილი გაძვირდა მთელი 15 ცენტით. რამდენადაც ჩვენს ოჯახში ბევრი ფქვილი იხარჯება, ეს 15 ცენტი ძალიან შესამჩნევია. სამაგიეროდ 1,5%–იანმა რძემ დაიკლო 3 ცენტით; ჩვენთან ასევე ბევრი რძე ისმევა და ამიტომ ეს სამი ცენტიც მახარებს. უცნაურია ეს ოჯახური ცხოვრება, ყველა პროდუქტის ფასი რომ ზეპირად იცი, რამდენიმე სუპერმარკეტიდან პროდუქტები გაქვს არჩეული და შესაბამისად განაგებ შენს ბიუჯეტს.

წითელი შეიძლება ისე აღარ მომწონს, როგორც რამდენიმე კვირის წინ, მაგრამ ახლა შევხედე ჩემი სკოლის ნაჭრის ჩანთას და წითელია, კალამი – წითელსა და თეთრ ფერებში, წყლის ბოთლის ეტიკეტიც წითელი. დრიუსაც წითლები აცვია ამ ფოტოზე და მე კიდევ ერთი მიზეზი მაქვს (თუნდაც არ მქონდეს), გავიღიმო და ორშაბათს დავემშვიდობო.

მკვდარი კვირადღეები

მართალია "მსოფლიოს ცენტრებში" უკვე საშობაო მზადება დაიწყო, მაღაზიებიც თეთრმა და წითელმა ფერმა მოიცვა, მე ჯერჯერობით მშვიდად დავდივარ ჩემს სკოლაში და როცა დრო მაქვს, ბლოგებს ვკითხულობ. ისეთი პოსტები მწყურია, სადაც ადამიანები საკუთარ ცხოვრებაზე ისაუბრებენ, მოჰყვებიან ყველაზე ყოველდღიურ ამბებს, როგორი ომლეტი ჰქონდათ საუზმეზე და რამდენი წუთით დააგვიანა ავტობუსმა.
დიდი ხანია აღარ წამიკითხავს ისეთი სასიამოვნო პოსტები, დივანზე რომ მოკალათდები, თაფლიან რძეს მოიდგამ გვერდით და თვალებგაფართოებული მიაცქერდები ეკრანს, ხანაც გაგეღიმება და ფანჯრიდან დაიწყებ ყურებას, ფიქრი აგეშლება იმაზე, რაც ორიოდე წუთის წინ წაიკითხე და სასიამოვნო განწყობა მოგიცავს.

წინა კვირას ნანამ ძალიან საინტერესო პოსტი მანახა. ეს ქალი ისე თბილად, საინტერესოდ და გონებამახვილურად წერს, ვერასოდეს გამოიცნობ მის ნამდვილ პროფესიას, მიუხედავად იმისა, რომ თავის საქმეში ძალიან ჩაფლული ადამიანი ჩანს. წერს თავის ქმარზე, შვილებზე, დილით ალადიებს რომ უკეთებს, სამსახურზე და ადამიანებზე, ვისთან ერთადაც მუშაობს; ჰყვება თავისი ცხოვრების შესახებ, იმაზე, რაც აწუხებს, საზოგადო პრობლემებზე, რაც ხშირად ხვდება.
ნანამ იმით მიმიზიდა ამ პოსტის წასაკითხად, რომ დამიწერა, ამ დღიურებს როცა ვკითხულობდი, შენი ბლოგი გამახსენდაო და ადამიანებს კიდევ საკუთარ თავზე მეტად სხვა ვინ მოგვწონს? შესაბამისად, ყველა ბლოგერს ხომ შვილივით გვიყვარს ჩვენი ბლოგები და ის ადამიანები კიდევ უფრო მეტად, ვისაც ჩვენი "შვილები" უყვარს და ახსენდება.

ამ დღიურების წაკითხვის შემდეგ დავფიქრდი იმაზე, მე როგორი დედა ვიქნები და ჩემი გაკეთებული ალადიები თუ ეყვარებათ ჩემს შვილებს; რა იქნება ჩემს ცხოვრებაში პრიორიტეტული, რითი ვიქნები დაკავებული 5–10 წელში? ისევ მექნება თუ არა "ჩემი" sunny ღიმილი, რომელიც მე თვითონაც ხშირად მამხიარულებს და სიძნელეებს მავიწყებს...

ეს პოსტი მილიონი წლის წინ დავიწყე, მგონი და დღესღა მოვიფიქრე გამოქვეყნება, ამიტომ სასწაულად ალოგიკურია დასასრულისა და დასაწყისის ერთ პოსტში მოქცევა.
თავიდან თაფლიანი რძით ვიწყებდი და დღეს კვირამ ისე შემაწუხა, ამავე პოსტში მოვაქციე და გამოვაქვეყნე.
საშინელებაა.

სინამდვილეში გერმანია დიდად არანაირი დღესასწაულისთვის ემზადება. უბრალოდ, ყველა ლუდით გამოთვრება, მერე ბოთლებს ფერების მიხედვით გადაარჩევენ სანაგვე კონტეინერებში და ისევ ისეთი გაყინული სახეებით ივლიან, როგორც სიფხიზლეში. ზოგჯერ წესრიგმა და კანონმორჩილებამ შეიძლება შეგშალოს ადამიანი და მოგინდეს, მთელი ერის შენჯღრევა და ცოტა სიცოცხლის "შთაბერვა". Why do I care anyway?..

მიხარია, კვირადღე მთავრდება და ახალი კვირა იწყება.
სასწაულად მკვდარი კვირადღეებია გერმანიაში.

დეკემბრის პირველ ოთხშაბათს

დღეს, ნომერ 11 ტრამვაიში მჯდომმა დავასკვენი, რომ ცხოვრებაში ვერასოდეს დაისვენებ ადამიანი. გგონია, რომ ეს სიძნელე გადალახე და უცებ, მეორე, ამაზე კიდევ უფრო რთული წინ გადაგეღობება. მერე მესამე, მეოთხე და როგორც ერთი ჭკვიანი კაცი ამბობდა, ვისაც ჰგონია, ამქვეყნად დასასვენებლად მოვიდა, ძალიან ცდება, აქ მხოლოდ მუშაობა და მუშაობააო.
უცნაურია, ადამიანს, რომელიც მუდამ ბევრი მუშაობის წინააღმდეგი იყო, მსოფლიოში ყველაზე "მომუშავე" დედა და ქმარი მოუვლინა ღმ–ერთმა.

ტრამვაით იშვიათად მიწევს მგზავრობა, მაგრამ დღეს ბილეთები აღმოვაჩინე საფულეში, თან ის თევზი გვჭირდებოდა, რომელიც მხოლოდ "დიდ სუპერმარკეტშია". სულ სამი გაჩერებაა ჩვენიდან და ფიქრისთვის ძალიან დიდი დროც არ მქონია, მაგრამ ამ პოსტის პირველი აბზაცი მაინც სწორედ იქ ჩამოვაყალიბე.

ჩემი ეს პოსტი თუ წაიკითხეთ, გეცოდინებათ, რითიც ვარ ახლა დაკავებული. რამდენადაც საინტერესოა განსხვავებული კულტურის ადამიანების გაცნობა და ურთიერთობა, სახლში ზოგჯერ იმდენად სევდიანი ვბრუნდები, არ ვიცი, რა გავაკეთო. წარმოვიდგენ, თითოეული ადამიანის ცხოვრებას, მიზეზს, რის გამოც დატოვეს სამშობლო და გაყინულ ქვეყანაში წამოვიდნენ, მერე გადავხედავ ხოლმე და მინდა, გავიგო, მათაც თუ იპყრობს ჩემნაირი სევდა. მერე თავს ვარწმუნებ, რომ ყველაფერს თავისი მიზეზი აქვს და თუნდაც მე ვერ ვხვდებოდე, თავისი ლოგიკური ახსნაც მოჰყვება.
ლოგიკური თუ არა, ისე ახსნა მაინც.

უკვე 7 დეკემბერია. ცივა, წვიმს და დილიდან უკვე საღამოს ჰგავს. წელს ხანუკა თვის ბოლოს მოდის, მე კი ჯერ ფუნთუშების გამოცხობა არ ვიცი. სამაგიეროდ, დილაობით ხაჭოს ფუნთუშებს ვატან ჩემს ქმარს სამსახურში, მე კარაქიან პურს ვჭამ და თბილ რძეს ვსვამ; ამ დროს გარეთ ჯერ ისევ ბნელა, მე ბინაში დავხეტიალობ და მგონია, სამყაროში მხოლოდ მე მღვიძავს და რაღაცნაირად მიხარია. სულელური აზრია, მაგრამ რაღაცნაირად სასიამოვნოა იმის შეგრძნება, რომ გღვიძავს და მიუხედავად იმისა, თავიდან თბილი ლოგინიდან ადგომა რომ არ გინდა, მერე კმაყოფილი და ბევრად ენერგიული ხარ, ვიდრე 12 საათამდე რომ დაგეძინა და სითბოც უკვე მოგბეზრდებოდა.
ხო ვამბობ, არსებობს ცხოვრებაში ლოგიკური რაღაცები.

დამოუკიდებელი ხინკალი

პოსტი ეძღვნება ჩემნაირ დიასახლისებს, რომლებსაც 26 წლის მანძილზე ეგონათ, რომ სადილების კეთება ადვილი იყო. ყოველ შემთხვევაში, თეორიულად ასე ჩანდა. იმის შემდეგ, რაც საცივში ჩავფლავდი, ქართულ კერძებს დიდი კრძალვითა და ცახცახით ვეკიდები. მადლობა ღმ–ერთს, ჩახოხბილი და გოზინაყი კარგი გამომდიოდა და დღეს ხინკლის დამოუკიდებლად გაკეთება გადავწყვიტე.


რა უნდა ხინკალს?

ნახევარი კილო ხორცი (ერთად გაატარეთ ხორცი და ხახვი, დაუმატეთ 1/2 სუფრის კოვზი მარილი, ნახევარი ჩაის კოვზი პილპილი და ორი ჭიქა თბილი წყალი).
ნახევარი კილო ფქვილი (ცომი მაგარი უნდა იყოს, შესაბამისად, იმდენი წყლით ზელთ, რომ თხელი არ გამოვიდეს).
(ასეთი რაოდენობის ხორცითა და ფქვილით 25–მდე ხინკალი გამოდის)
მოზრდილ ქვაბში ადუღებთ 2,5 ლიტრ წყალს, ამატებთ 1 სუფრის კოვზ მარილს და ყრით ხუჭუჭად მოხვეულ ხინკლებს (მე ასე ვახვევ. რა ვქნა, ლილუ იფიცება, ფშაური ხინკალი ზუსტად ასეთიაო).
როცა ხინკლები წყლის ზედაპირზე ამოტივტივდება, მალე წყალიც ადუღდება, 5 წუთს იცდით და ამოღებას იწყებთ.

დანარჩენი თქვენ იცით.
მე პილპილმოყრილი მიყვარს და ახალგაზრდობაში ნემიროფსაც ვაყოლებდი ხოლმე მეგობრებთან ერთად. ჩვეულებრივი самогон და ღვინოც უხდებაო, ამბობენ.

ბედნიერ სამუშაო კვირას გისურვებთ! ძალიან ბევრს ნუ იმუშავებთ, მონები ხომ არ ვართ :პ :დ

7-დან 9–მდე

დილას, ჩემი ქმარი რომ სამსახურში გავაცილე და მე ისევ თბილ ლოგინს მივუბრუნდი, ზუსტად მაშინ დაიწყეს ჩვენს ქუჩაზე "ზეპელინებმა" რახრახი და სავარაუდოდ, კანალიზაციის შეკეთება. ნელ–ნელა სინათლეც შემოვიდა ფანჯრიდან და რაც უნდა მაგრად დამეხუჭა თვალები, ვეღარ დავიძინე.

მანამდე, ძალიან ადრე გამეღვიძა იმის გამო, რომ თავში ათასგვარი ფიქრი მქონდა არეული და ჩემს თავს ვუთხარი, ან რამდენიმე პოსტს დაწერ, ან ერთში აურევ ყველაფერს და მოუყვები შენს მეგობრებს, რაზე გეფიქრება–მეთქი. ახლა, როცა უკვე წამოვხტი და კომპიუტერი ჩავრთე, უკვე აღარ ვიცი, დავწერო, თუ არ ღირს. იქნებ, დავხურო და ძილის გაგრძელება ვცადო კიდევ ერთი საათით, სანამ სინდისი ქენჯნას დამიწყებს, რომ ავდგე და შაბათისთვის გამომცხვარი "ტარტალეტკებისთვის" კრემი გავთქვიფო (რა ლამაზი ზმნაა).

გუშინ ჩემმა 16 წლის მეგობარმა მითხრა, რებეკამ (იცნობთ უკვე წინა პოსტებიდან, ოსნაბრუკელი მოზარდი), ვამჩნევ, რომ ფეისბუქს ძალიან ცუდი გავლენა აქვს ჩემზე და ყველაზე უწყინარი ინფორმაციაც კი, ხშირად, თავში დიდხანს მრჩება, მერე მთელი დღეები ამაზე ვფიქრობ და გონების გაღიზიანებას ვგრძნობო.

მე თვითონ ინტერნეტს არასოდეს ვთვლიდი მავნე გამოგონებად, თუმცა რებეკას საკმაოდ დიდი ხნის წინ დავეთანხმე, როცა ჩემი ფრენდების სიიდან ისეთი ადამიანები ამოვშალე ან "გადავმალე", რომლებიც 100–დან 99 აგრესიულ და უცენზუროსიტყვებიან ლინკებსა და სტატუსებს ავრცელებდნენ. იმიტომ არა, რომ მე ასეთი კონსერვატიული და პურიტანი ვარ, უბრალოდ, მივხვდი, მსგავსი ნევროტიკი ადამიანების გაზიარებული ინფორმაცია ჩემზე ცუდად მოქმედებდა. მოზარდი არ ვარ, რა თქმა უნდა, შემდეგ "ველად გავიჭრა", მაგრამ ჩვენი საწყალი აზროვნება ისედაც ბავშვობიდანაა გატენილი ნაგვით, რომელსაც ვეღარასოდეს ამოვშლით და ვიფიქრე, უკეთესია, თუ ყველაფერს დაუღეჭავად არ გადავყლაპავ.

განსაკუთრებული ნაგავი ისაა, ადამიანები სხვის ქორწილებზე, ან ბითურულ ინტერვიუებზე რომ იცინიან, სადაც ჩვეულებრივი, ადამიანები საკუთარ აზრს გამოთქვამენ და უბრალოდ, ისე ხდება, რომ ეს მათ პროგრესულ შეხედულებას არ ემთხვევა. როგორც წესი, ადამიანები სხვებს მაშინ დასცინიან, როცა საკუთარი შიშებისა და სხვისი აზრის მონები არიან.

როცა ჟურნალისტიკას ვსწავლობდი (ჩემი ცხოვრების შეცდომა), მაშინ ენთუზიაზმით სავსე ვამბობდი, თუ არ მოგწონს, გადართე, ყველაზე მდაბიო მიდგომაა, ან მედიამ უნდა იზრუნოს და კარგი მასალა მიაწოდოს აუდიტორიას, ან თვითონ ადამიანმა მიიღოს ისეთი განათლება, რის შედეგადაც ეცოდინება და შეეძლება ინფორმაციის სწორად არჩევა და მიღება–მეთქი. ახლა ისევ "პირველყოფილ" იდეას დავუბრუნდი, თუ რაღაც არ მომწონს და ვგრძნობ, არასასიამოვნოდ მოქმედებს ჩემზე, ვშლი, ვრთავ და ვხვდები, ეს აზრები ერთმანეთს სულ არ ეწინააღმდეგება. თურმე არჩევანის უფლება ნამდვილად მქონია და მედიას არც ისეთი ძლიერი გავლენის მოხდენა შეძლებია ჩემზე, როგორც მეგონა და განვიცდიდი.

ბერლინის მიდრაშაში როცა ვსწავლობდი, ერთი ძალიან ჭკვიანი ქალი გვასწავლიდა ფილოსოფიას და გვეუბნებოდა, რამდენადაც შეძლებთ, ეცადეთ, გარემომ ნაკლები ზემოქმედება მოახდინოს თქვენზე, რეკლამებს კარგად დააკვირდით და ნებისმიერი რაღაცის არჩევისას, ყოველთვის იფიქრეთ, ეს ნამდვილად გჭირდებათ თუ უბრალოდ მოგინდათო.
ჭკვიანი ქალია, ჯერ 30 წლისაც არ არის, ბერლინის იეშივის გამორჩეულად გონიერი რაბინი ქმარი და სამი შვილი ჰყავს.

წერა საათნახევრის წინ დავიწყე. სანამ აზრები, მერე სიტყვები დავალაგე, უკვე 9 საათი გახდა და მეათე დაიწყო. ჩემი სინდისიც იღვიძებს, რადგან ამჟამად ჩემთვის ყველაზე მნიშვნელოვანი ოჯახია, შაბათი და არაფერს უნდა მივცე უფლება ეს გამიუფერულოს. ამიტომ, იმათგან განსხვავებით, ვინც ადამიანებს სოციალურ ცხოველებად თვლის, მე ჩემი თავისუფალი არჩევანის ნებას გამოვიყენებ, ვეცდები, მორალი გაცვეთილ სიტყვად არ მექცეს; ადამიანებს ყურადღება მივაქციო და თბილი ვიყო. არასოდეს შემეშინდეს სიყვარულის და თუ იუმორი ძალიან მომეძალება, ჩემს საკუთარ სისუსტეებზე ვიცინო. მერე ავიღებ ამ სისუსტეებს და "ტარტალეტკების" კრემად ვაქცევ, ალუბალს მოვაყრი და ისევ ბევრს ვიცინებ. ოღონდ არავითარ შემთხვევაში სხვებზე.

ბანალური ფრაზაა, მაგრამ don't let the system get you down, გთხოვთ, გთხოვთ.

שַׁבָּת שָׁלוֹם
ბედნიერ დასვენების დღეებს გისურვებთ!!!

მზე, დედა, მამა და ყველა დანარჩენი

დღეს დავწერე ჩემი ბლოგის გვერდზე, როგორ მინდოდა ყოველთვის – ახლო აღმოსავლეთელი ხუჭუჭათმიანი შავტუხა გოგო ვყოფილიყავი, წითელი ტუჩებითა და ოდნავ ჩახლეჩილი ხმით. მზე მრქმეოდა, როგორც ივრითზე שמש.

რამდენიმე შაბათის წინ, ერთი ძალიან საინტერესო ისრაელელი ბავშვთა ფსიქოლოგი ჰყავდა სტუმრად ჩვენს ახალგაზრდულ ცენტრს. გვიამბო ახლოაღმოსავლური ცხოვრების შესახებ ისე, როგორც არის, მთელი თავისი სირთულეებით და იუმორისტული განწყობით ტერორისტებისა და ბომბდამცავ სარდაფებში დამალვის მიმართ. ზუსტად იმ თემასაც შეეხო, რითიც მე პოსტი დავიწყე, ცივ ქვეყანაში მცხოვრები "ფერმკრთალი" გოგოს შესახებ, რომელსაც სულ მზე უნდოდა, არა მარტო თვალებში. ფსიქოლოგმა ზუსტად ის გვითხრა, როგორ უნდათ ადამიანებს გაექცნენ საკუთარ თავს და გახდნენ ისეთები, როგორებიც ვერასოდეს იქნებიან. თუმცა, შეიძლება გახდნენ კიდეც და ზოგი ამას საკუთარი წარმომავლობისა და ფესვების დავიწყების შედეგად აკეთებს.
სახლში როცა დავბრუნდით, ჩემს ქმარს ვუთხარი, ისრაელში რომ დავბადებულიყავი ან პატარა ასაკში წავსულიყავი, ალბათ არასოდეს გავხდებოდი რელიგიური, წავიდოდი ჯარში, მერე იქიდან დაბრუნებული, დეპრესიაში ჩავვარდებოდი, რადგან სამხრეთ ამერიკაში ვერ წავიდოდი; მუშაობას დავიწყებდი, შაბათ საღამოს სინაგოგის მაგივრად, ლუდის დასალევად წავიდოდი მეგობრებთან და ცხოვრების აზრის ძებნას განვაგრძობდი ამავე სიცოცხლის ბოლომდე.
ჩემმა ქმარმა გაიცინა, მე ყოველთვის good Jewish boy ვიქნებოდი, სადაც უნდა დავბადებულიყავი ან მეცხოვრაო.

ალბათ ამაშია განსხვავება ადამიანებში.
ახლო აღმოსავლეთში არა, მაგრამ იქ, სადაც მე დავიბადე, იქაც ხომ ემოციური, ლამაზი ადამიანები ცხოვრობენ, ყველაზე თბილი თვალები რომ აქვთ და ყველაზე ხუჭუჭა დამწერლობა.

ეს სიმღერა შემეფერება.
დედას, მამას და ყველა დანარჩენსო, ეს ბიჭი მღერის ტკბილად. ზუსტად არ ვიცი, რას გულისხმობს, სტრიქონებს შორის ყოველთვის სხვა რამეა ხოლმე, ვიდრე თარგმანი შეიძლება იყოს, მაგრამ მე წარმომიდგენია, ომიდან დაბრუნდა, ან ჯარშია და ყველასთან უნდა საუბარი, თავისი განწყობის გაზიარება. მერე ბრუნდება და უცებ ხვდება, სინამდვილეში, არაფერიც აღარ უნდა, ეძინება და ხუჭუჭთმიან გოგოს ხედავს სიზმარში, რომელიც წითურ თმასა და ჭორფლებზე ოცნებობს...

ნისლიანი ღამე 1938 – 2011

ამ საღამოს სახლში რომ ვბრუნდებოდით, ჩვენი სადარბაზოს კართან ბავშები და დიდები იყვნენ შეკრებილი, სანთლები აენთოთ და ერთი ბავშვი იმ ოქროსფერ მემორიალურ ფილებს წმენდდა, რომელიც გერმანიაში ყოველ ნაბიჯზე შეგხვდებათ. ლაიპციგის ერთერთი სკოლის მოსწავლეები და მასწავლებლები აღმოჩნდნენ, რომლებიც დღეს მთელ ქალაქში დადიოდნენ და მსგავს სახლებთან, საიდანაც 1938 წლის 9 ნოემბრიდან ებრაელების დევნა დაიწყო, სანთლებს ანთებდნენ. იმ დროს ლაიპციგში 12 000 ებრაელი ცხოვრობდა.

მანამდე, მე და ჩემს ქმარს გვქონდა იმაზე საუბარი, ასწავლიან თუ არა ბავშვებს ისტორიას, როგორ ასწავლიან და ეს ბავშვები შემდეგ რას გრძნობენ. აღმოსავლეთ გერმანიაში, განსაკუთრებით იმ მიწაზე (ასეა დაყოფილი გერმანია მიწებად/ოლქებად), სადაც ჩვენც ვცხოვრობთ (საქსონია), ფაშისტური მიმართულების პარტია ყველაზე პოპულარულია და ისეთ კულტურულ ქალაქში, მაგალითად, როგორიცაა დრეზდენი, ხშირად ტარდება ნეონაცისტთა გამოსვლები, არავინ მალავს თავის შეხედულებას და შესაბამისად, ორთოდოქს ებრაელებს იქ თავისუფლად სიარულის დღემდე ეშინიათ (ჩაცმულობისა და გარეგნობის მიხედვით ადვილია მათი გარჩევა).

სახლი, სადაც ჩვენ ვცხოვრობთ, ძალიან ძველია, მაღალი ჭერითა და ძველი კანალიზაციით, ხის მასიური მოაჯირები მიჰყვება კიბეებს და ბინების კარებებიც ძველია, ახლა უკვე ნაცრისფრად გადაღებილი. ქორწილამდე, ბინებს რომ ვარჩევდით, არცერთ სახლს მივუზიდივარ ისე, როგორც ამას. ალბათ, იმანაც ითამაშა როლი, სადარბაზოს წინ ის 7 ფილა რომ დავინახე და იმ ადამიანების სახელები წავიკითხე, ერთ დროს აქ რომ ცხოვრობდნენ. ალბათ, ვერასოდეს წარმოიდგენდნენ იმას, რაც შემდეგ თავს დაატყდებოდათ.
მაშინ გადავწყვიტეთ, რომ ეს ბინა უნდა გვექირავებინა; უცნაური რეინკარნაცია გამოვიდა.
ჩვენთვის ერთგვარი დამტკიცებაც იყო, რომ არ არსებობს უკეთესი და უარესი, არ არსებობენ ცისფერსისხლიანები. არავის აქვს ჩემზე და თქვენზე წითელი სისხლი, როგორც იტყვიან, არც ჩვენ ვჯობივართ ვინმეს; ადამიანებმა იქ უნდა იცხოვრონ, სადაც უნდათ და რაც მთავარია იაზროვნონ. იაზროვნონ და ბრმად კანონმორჩილები არ გახდნენ, ზუსტად ის რომ არ განმეორდეს, რაც 1938 წლის 9 ნოემბერს გერმანიაში დაიწყო.

ამბობენ, ბედნიერი დასასრული, იდეალისტი ადამიანები, კამკამა ცა და ბრჭყვიალა თვალები მხოლოდ წიგნებსა და ფილმებშიაო, არა? ზოგი დღემდე ამბობს და სარკასტულად უყურებს ოპტიმისტ ადამიანებს. ცხოვრებაში ყველაფერი კიდევ უფრო მძაფრად ხდება, როგორც ნეგატიური მოვლენები, ისე დადებითი და ნათელი.

ხომ იცით, ყოველთვის, როცა უკმაყოფილო, დაღლილი ან ნაწყენი ვარ, ანა ფრანკს გავიხსენებ ხოლმე. თუ ამ პატარა, შეციებულ და მზისგან გადამალულ გოგოს სიცოცხლე უყვარდა და ადამიანების სჯეროდა, ესე იგი, არაფერია იმ ძალიან ნაცნობ ცნებებზე ძლიერი, რაც ადამიანს გულსა და ხელებს უთბობს. ისევე როგორც ჩვენი სადარბაზოს წინ, სანთლები ანათებენ ნისლიან ღამეს და იმ შვიდი ადამიანის სულს ამშვიდებენ, აქ რომ ცხოვრობდნენ.

27 შემწვარი კარტოფილი

ჩვენი ქორწილის ამ ფოტოზე ჩემი ქუსლები "მომწონს"

შემოქმედებითი კრიზისი მაქვს (ქვეყანაზე ამაზე ბითურული ცნება არ არსებობს, მაგრამ მაქვს და რა ვქნა).
და პრობლემა იმაშია, რომ დიდად არ ვწუხვარ. მეგობრები მწერენ, სოფი, დაწერე რამე ახალი? ნაცნობები მეკითხებიან, რას საქმიანობ? თითქოს აუცილებელია რამეს საქმიანობდე და დაკავებული იყო, როგორც ამ სასწაულ ბლოგზე წერია. იქიდან ეზრა მიკაკუნებს, რომ კიდევ მივწერო წერილები და ფოტოებიც გადავიღო. მე კიდევ კარტოფილს ვწვავ ღუმელში, ცოტა პილპილს, მარილს ვაყრი და ზეთს ვაწუწებ.
მერე ვცეკვავ და ჰიპ–ჰოპს ვუსმენ.

რებეკამ მომწერა პასუხი.
შარშან მისი მშობლები დაცილდნენ. დედამისს ისევ ნერვული შეტევები აქვს და რა თქმა უნდა, ყველა ჯავრს შვილზე იყრის. რებეკას კიდევ მამა უფრო შეუყვარდა, ბუნებრივია, მანაც ფოტოაპარატი აჩუქა და რებეკა პროფესიონალ ფოტოგრაფობაზე ოცნებობს. თან ბრჭყვიალათვალება ფილიპი მოსწონს, მის გვერდით რომ ზის ისტორიის გაკვეთილზე და ლურჯი სვიტერი აცვია.
ცხოვრება რომ არასოდეს იცვლება, ამჩნევთ? არასოდეს. გაიხსენეთ, თქვენც როდის იყავით ბოლო კლასებში, ვიღაც სიმპათიური ბიჭის გვერდით ისხედით და მისი თავაზიანი გამარჯობა – "ძალიან მომწონხარ"–ად გესმოდათ.

დღეს ნაზის დაბადების დღეა (ჩემი ბავშვობის მეგობრის)!!! სასწაულია. 27? ერთ თვეზე ცოტა მეტი და მეც 27–ში ვიქნები; ღამით მესიზმრება ჯენის ჯოპლინი, როგორ იცინის, კვდება სიცილით და ისევ მერსედეს ბენცზე ოცნებობს.
27, 28, 29, და 89–ისაც რომ გავხდე, მაინც მეყვარება ცეკვა და შემწვარი კარტოფილი. წერილებს დავუწერ მეგობრებს, შვილიშვილებთან ერთად ვნახავ ფილმებს და ისევ გადავხედავ ქორწილის ალბომს.

სხვათა შორის

სხვათა შორის, ის სურათები, სკარლეტ იოჰანსონი თავის სააბაზანოში შიშველი რომ დგას და საკუთარ სხეულს ფოტოებს უღებს, მისი ყოფილი ქმრისთვის იყო განკუთვნილი. მერე ვიღაც ჰაკერმა მოიპარა მისი ტელეფონიდან და ინტერნეტში გაავრცელა, სადაც ყველამ ნახა უმაკიაჟო, ფუმფულა და თეთრი სკარლეტი. არავის გაკვირვებია შიშველი სკარლეტის ნახვა, დარწმუნებული ვარ; ის ფოტოები კი – საერთოდ არ იყო ისეთი ვულგარული და გულისამრევი, როგორ ფოტოებსაც, მაგალითად, ვოგი უღებს ხოლმე: მიბნედილი თვალებით, ისედაც სქელი ტუჩები, კიდევ უფრო გამობურცული და გემრიელი ცხიმის ფენაც ფოტოშოპით მოშორებული.
არ ვიცი, იმ ჰაკერს რა განაჩენი გამოუტანა ლოს ანჯელესის სასამართლომ, მაგრამ ჩემი აზრით, იმ კაცმა მსოფლიოს ანახა ბუნებრივად შიშველი ქალი და მთლად მკაცრადაც არ უნდა განესაჯათ. მესმის, სხვის ტელეფონში ძრომიალი და პირადი ფოტოების მოპარვა საკმაოდ სერიოზული დანაშაულია, მაგრამ რას იზამ, როცა ჰოლივუდის ვარსკვლავი ხარ, ამასთან ერთად ლამაზი და სააბაზანოში ფოტოების გადაღება გიყვარს.

BONUS: მომწონს კრეიგ ფერგიუსონის შოუ, ცოტა უცნაურად გიჟობს ხანდახან, მაგრამ აქ სკარლეტი მასზე ჭკვიანი აღმოჩნდა.

წერილების კლუბი

source.

ადრე ერთი ფილმი მიყვარდა, "საუზმის კლუბი" რომ ერქვა და ძალიან ახალგაზრდები არიან იქ ემილიო ესტევესი და ერთი ჟღალთმიანი გოგო.

დილას ჩემს მწვანეხედიან სამზარეულოში ვიჯექი მწვანე ჟაკეტით და ორი წლის წინ ბერლინში ნაყიდი მწვანე საყურეებით, რომ უცებ მომინდა ჩემი მეგობრისთვის წერილი მიმეწერა. 16 წლისაა, ოსნებრუკში ცხოვრობს, სელინჯერის "ტედი" უყვარს და თავის ცხოვრებაზე ხშირად მწერს ხოლმე.
მეც დღეში უთვალავ ი–მეილს ვწერ, მაგრამ ვერაფერი შეედრება "ცოცხლად" წერას, თუნდაც ჩემნაირი უშნო ხელწერის მქონე ადამიანის დაწერილ წერილს, რომელშიც ჩანს, როგორი განწყობა ჰქონდა ადამიანს, რამდენად ძველი კალამი ჰქონდა, ან სად იჯდა, როცა წერდა (სამზარეულოში, მაგალითად და პიტნის ჩაის სვამდა, სურნელს აუცილებლად იგრძნობ).

დაბადებიდან ვწერ.
ბავშობაში ყველა ვწერდით, მგონი, დღიურებს, წერილებს... მე და ჩემი ბავშვობის მეგობარი (ნაზი) სასწაულად სასაცილო რაღაცებს ვწერდით, ბოლოს აუცილებლად ვაცნობდით ერთმანეთს "სპაის გერლზის" ახალ ამბებს. მერე მოგვიანებით, სკოლაში, ავად როცა ვხდებოდი, ჩემს მასწავლებელ დეიდას ატანდა ჩემი მეგობარი (თამუნა) წერილებს და ბუნებრივია, იქ უკვე კოდირებული იყო ინფორმაცია, რადგან ბიჭების სახელებს შეიცავდა.
უნივერსიტეტში მე და ჩემი მეგობარი (ნატა) ვწერდით ასე ერთმანეთს წერილებს. მახსოვს, ერთ ზაფხულს დღიურს ვწერდი, მერე ავდექი და ნატას მივეცი; იმანაც თავისი დღიურში გამიცვალა. დღემდე ვაგრძელებთ წერას, ოღონდ ახლა ი–მეილით და ჩვენი წერილები ისევ ისეთი ცოცხალია, როგორიც ფურცლებზე იყო. საქართველოში ფოსტა რომ ნორმალურად მუშაობდეს, ახლაც გავაგრძელებდი მისთვის წერილების მიწერას.

ალბათ, სწორედ იმ ფილმისადმი სიყვარულმა გამიჩინა იდეა, წერილების კლუბი მომეგონებინა და როგორც ყველა ენთუზიაზმმა, მეც, ამ იდეის განხორციელება სამზარეულოში დავიწყე. ოთახში, რომელიც პროგრესულ ქალებს აღიზიანებთ და ჰგონიათ, იქ რომ შევიდნენ, ფუნდამენტალისტი კაცები მაშინვე კარებს ჩაკეტავენ.
ჩემი სამზარეულოები კი – ყოველთვის ნათელი, ლამაზი და იდეებით სავსე იყო, აქაც და საქართველოშიც. უბრალოდ, აქ უკეთესი ხედი მაქვს – უკანა ეზო ვუყურებთ, სუფთად გაკრეჭილი მწვანე ბალახითა და მეზობლის ფანჯრის რაფაზე გამოფენილი თეთრი ყვავილებით.
ჩემი წერილების კლუბის აზრი იმაშია, ადამიანებმა ერთმანეთს მოუსმინონ. რატომღაც მგონია, ძალიან ხშირად, ინტერნეტში ყველაფერს ისე სწრაფად, ერთი ხელის მოსმით ვკითხულობთ, რომ ბოლომდე არ გვესმის თანამოსაუბრე/"თანამწერი" რას გულისხმობს. ფურცელზე კი ყველაფერი სხვანაირად ჩანს, მეტი ყურადღებით შეგვიძლია წავიკითხოთ, მერე პასუხი ყველა კითხვაზე გავცეთ და საკუთარი ისტორიების მოყოლა მხოლოდ ამის შემდეგ დავიწყოთ.
წერილის მიწერა მთლად სამფურცლიან არზას არ ნიშნავს, როგორიც მე დილას, მეგობრისთვის დაწერილი წერილი გამომივიდა. წერილი ერთი ნაგლეჯი ფურცელიც შეიძლება იყოს, სადაც ადამიანს დაუწერ, როგორი კარგი ამინდია და დილას კედელზე სასაცილო ჩრდილი რომ შენიშნე, მაშინვე მისი ღიმილი გაგახსენდა (ეს მე დამემართა, ზუსტად, ამ დილას, ფანჯრიდან მზემ რომ შემომანათა და მაშინვე ჯუდი ებოტი გამახსენდა, როგორ ვგავართ ერთმანეთს–მეთქი). ასეთი წერილები ყველაზე ტკბილია, მერე შენს ბლოკნოტში შეინახავ, გავა დრო, გადმოვარდება ეს ფურცელი, შეიძლება დაკარგო კიდეც, მაგრამ სხვა ნახავს და მთელი დღე გაუხალისდება თუნდაც იმაზე ფიქრით, რომ ვიღაცას კედელზე ჩრდილი მის ღიმილს აგონებს.

ერთი წერილი უკვე გაგზავნილია.
მეორე "წერილი" აქ დევს.
მე კიდევ მიხარია, რომ სახლში კალამი და ფურცელი მოგვეპოვება და მეც წერა ისევ მახსოვს.

ტენდენციური რეალობა კვირადღეს

ერთთვიანი დღესასწაულები გუშინ საღამოს შაბათთან ერთად დასრულდა. აღმოვაჩინეთ, რომ წელს ძალიან დამღლელი გამოვიდა. ჩემი ქმარი დილიდან შუადღემდე სინაგოგაში იყო, მე მეძინა, მერე მასთან მივდიოდი, მეგობრებთან ერთად ვსადილობდით, ვვახშმობდით, სახლში გვიან მოვდიოდით და დილიდან იგივე მეორდებოდა. ის ამბობს, რომ წელს განსაკუთრებულად გრძნობდა თავს, მეტი პასუხისმგებლობა ჰქონდა, როგორც უკვე დაქორწინებულ მამაკაცს, თორის წასაკითხადაც მეტჯერ იძახებდნენ და ლოცვასაც ბევრად მნიშვნელოვანი ფუნქცია მიეღო.
ჩემთვის, იცით, ვინც დიდი ხანია ბლოგს კითხულობს, როგორ დაიწყო ჩემი დღესასწაულები და რელიგიასთან დაახლოება. თავიდან ყველაფერი მხიარულება და გართობა იყო, მეგობრებთან დროის გატარება, თბილი და საინტერესო საღამოები საქართველოს რაბინის ოჯახში. რელიგია დღემდე ასე რჩება ჩემთვის, ყველანაირი მძიმე დოგმის გარეშე. პრინციპში, იუდაიზმი არც არის ისეთი რელიგია, რომელიც საკუთარ ბადეში გხვევს ადამიანს და მსოფლიოს დანახვის საშუალებას არ გაძლევს. თუმცა ტენდენციები ყოველთვის არის იმისა, რომ ადამიანმა თავად დაკარგოს ზომიერების გრძნობა და როგორც დედაჩემი იტყვის ხოლმე, ფანატიზმში გადაეშვა და ხელების ქნევა დაიწყო. ამიტომ ჩემი წლევანდელი დღესასწაულები: როშ აშანა, იგივე ახალი წელი, იომ კიპური, სუკოტი უფრო მეტად იუდაიზმში ჩაღრმავებით, მეტი პრაქტიკული კითხვის გაჩენითა და ფიქრით იყო სავსე. საით უნდა წავიდეთ, რამდენად ღრმად და სადამდე შეიძლება შესვლა, რომ ადამიანი ადამიანად დარჩეს და დაწესებული კანონები ბრმად არ მიიღოს, პირიქით, ბევრ წყაროს გაეცნოს, განათლების მიღებას არასოდეს დასჯერდეს და მუდამ გაიზარდოს, როგორც ფიზიკურად, ისე მენტალურად.

არიან იუდაიზმში ფილოსოფოსები, რომლებსაც თავის დროზე წერასაც უკრძალავდნენ და მათ წიგნებსაც უარყოფდნენ. მერე გავიდა დრო და აღმოჩნდა, ეს ადამიანები, უბრალოდ, ძალიან ჭკვიანები იყვნენ და მხოლოდ დრო სჭირდებოდათ. დრო კიდევ, ზოგჯერ გვიან, მაგრამ მაინც აუცილებლად მოდის ხოლმე, რომ გამოაჩინოს ის, რაც მანამდე დაფარული იყო.

დღესასწაულების დასრულებით დავიწყე და ჩემი განწყობის გადმოცემასაც შევეცადე.
ვამჩნევ, რაც მეტი დრო გადის, ვიზრდები და ჩემი ცხოვრება იცვლება, ბევრი ჩემი ძველი პრინციპი უფრო მყარდება და მიღებულ ახალ ცოდნასთან ერთად იხვეწება. ისიც აღმოვაჩინე, რომ ძალიან ხშირად მეზარება ადამიანებთან კამათი და საპირისპიროს დამტკიცება, რადგან ძალიან ბევრს საკმარისი ცოდნა არ გააჩნია, ან ცოდნა აქვს, მაგრამ გაგება – არა, ასე კი ძალიან ძნელია, ვინმეს ესაუბრო, კამათზე რომ აღარაფერი ვთქვათ.

წუხელ ჩემი მეგობრის (ერთერთი იშვიათთაგანის, რომელიც ჯერ კიდევ შემომრჩა უნივერსიტეტიდან) წერილი მივიღე. თავის ცხოვრებაზე მწერს ხოლმე, საქართველოზე, ადამიანებზე, ქართულ ტენდენციებსა და რეალობაზე, თუ ტენდენციური რეალობა რომ დამეწერა, უკეთესი იქნებოდა? მეც ხან მეტირება, მეცინება და ვგრძნობ, თანდათან ვშორდები იმ რეალობას და სულ ცოტა საერთო მრჩება ხალხთან და ქვეყანასთანაც.
მაგრამ დილას შორეს ახალი პოსტები ვნახე და ვიფიქრე, რომ შეიძლება ბევრი რამე აღარ მესმის, მაგრამ არის სითბოები და გრძნობები, რაც იგივეა...
ცხოვრება ფილმია, ხანდახან – წიგნი, ყოველ შემთხვევაში, ჩემი ცხოვრება ასეთი გამოდგა და ხომ არის, ზოგჯერ ავტორები საკუთარ თავზე რომ წერენ, იღებენ ფილმებს და სცენარი ისე მიჰყავთ, როგორც თავად უნდათ; ჰოდა, ძალიან მინდა, ყველაფერი ისე იყოს, როგორც ჩემი საყვარელი სცენარისტი წერს, ან დაწერდა, თითქოს ჩემი ფილმი/წიგნი მასზე იყოს.

ბედნიერ კვირადღეს გისურვებთ!!!

დივანზე მოკალათებული შოკოლადის კანფეტებით

დღეს გამახსენდა, როგორი წიგნების და ისტორიების კითხვა მიყვარდა ადრე: ისეთების, თბილად რომ მოკალათდები პატარა დივანზე, მწვანე პლედს ფეხებზე მოიხვევ და თავჩარგული იმდენს იკითხავ, ვერ გაიგებ, როდის თენდება და ღამდება.
უცებ მომინდა, მეც დამეწერა ამის მსგავსი რამ, თუნდაც პოსტი, რომელსაც ადამიანები წაიკითხავენ და მსგავსი შეგრძნებები გაუჩნდებათ. ძნელია ასე წერა, მთელ გულსა და სულს უნდა დებდე მასში.

გუშინ გვიანობამდე ვიჯექი და ფეისბუქზე ვიღაცებს ვუმტკიცებდი, რომ არც ისე გონივრულია, ყველა ქუჩას, სკვერს თუ პარკს, რომელსაც "არადემოკრატი" საზოგადო მოღვაწის, ან რუსი მეფის, პოეტის სახელი ჰქვია, ამერიკის პრეზიდენტის სახელი გადაარქვა, ან ფრანგის, ვიცი, ახლა ფრანგებია მოდაში.
მერე უცებ მივხვდი, ან გამახსენდა, რომ მე მანდ აღარ ვცხოვრობ და მხოლოდ ფორმალურად თუ მივეკუთვნები საქართველოს (იმას არ აქვს მნიშვნელობა, ჩემი სული რომ იქაურობას ეკუთვნის). არჩევნებშიც არასოდეს მიმიღია მონაწილეობა, რადგან დემოკრატიის არასოდეს მჯეროდა, საქართველოში როცა ვცხოვრობდი; არც ახლა
მჯერა დიდად, განსაკუთრებით მას შემდეგ, რაც ორ წელზე მეტია აღმოსავლეთში ვცხოვრობ და აქ სოციალიზმი უფროა, ვიდრე მმართველობის სხვა რომელიმე ფორმა. ანუ სახელმწიფო უკეთებს ყველაფერს ხალხს, შესაბამისად, ხალხიც ემორჩილება კანონებს და უვლის სამშობლოს. ჩემი აზრით, უმადურობა იქნება, ვინმე თუ გერმანიის სახელმწიფო მმართველობის უკმაყოფილოა.

დივანზე მოკალათებულ ადამიანს, ისევ სკამზე გადაჯდომა რომ არ მოუნდეს, გეტყვით, დღეს სუპერმარკეტის დღე გვქონდა. ორ კვირაში ერთხელ მივდივართ ხოლმე უზარმაზარ სუპერმარკეტში, რომელიც ჩვენს მეზობელ რაიონშია და თითქმის 2 საათს იქ ვატარებთ.
დღეს შევამჩნიე, რომ უკვე საშობაო საჩუქრები და უამრავზე უამრავი, ლამაზად შეფუთული შოკოლადები გამოუფენიათ. ბავშვობიდან, განსაკუთრებულად, მიყვარს "კინდერის" შოკოლადები და დღეს ისეთი აღტაცებით ვუყურებდი, დამავიწყდა, რომ ჯერ ოქტომბერია და დილაობით მზე ისევ თბილად მომანათებს ხოლმე ფანჯარაში; წარმოვიდგინე, რომ უკვე ზამთარია, ჩემი საყვარელი დეკემბრის დასასრული, თოვლს ველოდები და ფანჯრის რაფა შოკოლადის კანფეტებით მაქვს მოფენილი...


განსაკუთრებით შარშანდელი დეკემბრის დასასრული და იანვარი ყველაზე რომანტიკული იყო ჩემთვის. ლილუსაც ვუყვებოდი, როგორ მუსიკას (Tom Waits–ს და Gotan project–ს, სასწაული კონტრასტია) ვუსმენდი, რა ფილმებს ვნახულობდი და მერე რომი შნაიდერსა და ალენ დელონს მსოფლიოს ულამაზეს წყვილად ვთვლიდი.
ახლა კი უკვე ოქტომბერია, ლაიპციგში ისევ ცივა, ოღონდ ისე ძალიან არა, როგორც გასულ კვირას. ჩემი გერმანული უკვე ენას ემსგავსება და მაინტერესებს, როდის შევძლებ კარგად წერას. შოკოლადებიც გვაქვს, ოღონდ კარადაში, ფანჯრის რაფაზე წიგნები აწყვია და რომი და დელონი ყველაზე კარგ წყვილად აღარ მიმაჩნია.

ესეც ორშაბათი.
ბედნიერ სამუშაო კვირას გისურვებთ!

სანამ სისულელეებზე გადახვალ

"Inside I'm dancing" 2004 წლის ბრიტანული ფილმია ახალგაზრდა რომოლა გერით და ჯეიმს მაკევოით მთავარ როლებში. ფილმი წესიერად არც მახსოვს, სათაური იმდენად მომწონს, რამდენჯერაც ხიდზე გადავდივარ და წყალში ვიყურები, იმდენჯერ მახსენდება. შეიძლება, ფილმშია ამის მსგავსი ეპიზოდი, ხიდზე რომ მისეირნობენ და საუბრობენ, ან შეიძლება, მე თვითონ ვიგონებ და ხიდი საერთოდ არ არის ამ ფილმში.
ფაქტია, რომოლა ყველაზე ლამაზი და წყლიანთვალებიანი ინგლისელი მსახიობია დღესდღეობით, რომელსაც ძველებური როლები თითქმის ქეით უინსლეთზე მეტად უხდება.


პოსტი არ ეხება ფილმებს, არც რომოლას ან ქეით უინსლეთს.


ძალიან აცივდა ლაიპციგში. წუხელ, უფრო სწორად, უკვე გამთენიისას ტემპერატურა 4 გრადუსამდე დაეცა. მერე გათბობა ჩავრთე რამდენიმე საათით და ისეთი აღელვებული დავდიოდი, ვერ აგიწერთ. ამინდის ცვალებადობა სასწაულად მაღელვებს ხოლმე, განსაკუთრებით ასეთი სწრაფი. წინა კვირას 26 გრადუსი იყო და ზაფხულში არ მეცვა ისე თხლად, როგორც მაშინ; გუშინ კი ისე აცივდა, საღამოს სასეირნოდ რომ წავედით, პალტო და ჩექმები ჩავიცვი.
ისე, რომელიღაც ფილმში კითხულობს ერთი გმირი (მგონი, "ამელი" უნდა იყოს), ადამიანები საუბარს ყოველთვის ამინდით რატომ იწყებენო და მეორე პასუხობს, თავიდანვე სისულელეებს რომ არ მოყვნენ, ალბათ იმიტომო.

დღეს კრუასანების დღე მქონდა. რაღაც სასწაულ ბლოგზე ვნახე რეცეპტი, ადვილი ჩანდა და შევეჭიდე. გემრიელი გამომივიდა ძალიან, თუმცა კრუასანებს კი არა, უფრო იმ ნამცხვრებს დაემსგავსნენ, ბავშვობაში "სიგარეტებს" რომ ეძახდნენ და მგონი, ნიგვზის შიგთავსი ჰქონდათ. კრუასანების ცომი რომ სხვანაირად უნდა კეთდებოდეს, თავიდანვე უნდა მივმხვდარიყავი. სასიამოვნო ისაა, რომ ჩემი "კრუასანი–სიგარეტებისგან" აღარაფერი დარჩა, ცომი ისეთი ნაზი და გემრიელი გამოვიდა, თან მარწყვის ჯემით და შოკოლადის კრემით გატენილი.

...

ოქტომბრის მეათე დღე სრულდება. ზამთარი მოდის. იცით, მიყვარს ზამთარი, მაგრამ ასე სწრაფად, შემოდგომას რომ არაფერს აცდის, მაწუხებს და მინდა, ვუთხრა, ცოტაც დაიცადე, ისედაც მარტამდე შენი იქნება ყველაფერი–მეთქი.
ვერ ვეძახი და ამიტომ გულში ვცეკვავ.

21

გუშინ გერმანიის გაერთიანების 21–ე წლისთავი იყო.
უკვე 21 წელი გავიდა, წარმოგიდგენიათ? არადა, ბუნდოვნად, ან შეიძლება მოგვიანებით, ტელევიზიის არქივის კადრებიდან მახსოვს, როგორ დაანგრიეს მსოფლიოს ყველაზე აბსურდული კედელი.
თუმცა, ვინც ჩემსავით ამ ქვეყანაში ცხოვრობს ან ოდესმე უცხოვრია, ეცოდინება, რომ 21–მა წელმა ძალიან, ძალიან ცოტა რამ თუ შეცვალა აღმოსავლეთი გერმანიის მკვიდრთა ფსიქოლოგიაში. მოხუცები, როგორც მანდ, აქაც წუწუნებენ, რომ ძველი დრო უკეთესი იყო. ახალგაზრდებს ჰგონიათ, მოხუცები შტერები არიან, როგორ შეიძლება მოგენატროს სოციალისტური რეჟიმი; შუა ხნის ადამიანებს, რომლებიც სახელმწიფო სამსახურებში მუშაობენ, ღიმილი არასოდეს ეკარებათ სახეზე. არასოდეს. ჩემი მეგობარი ამბობს, ყველაზე კარგად რომ იგრძნო და გაიხსენო სოციალიზმი, სწორედ ამ სამსახურებსა და ფოსტაში უნდა იაროო. ეკონომიურადაც სუსტად აქვთ საქმე, მოსახლეობის უმრავლესობა სოციალურ დახმარებას იღებს ან დასავლეთში მირბის, სამსახურის საძებნელად.

ჩვენი ლაიპციგი, სადაც თავის დროზე ყველაზე ცნობილი ბაზრობა (Leipziger Messe) იმართებოდა (ეს სიტყვა თუ აწ უკვე, "ცნება" ქართულად საშინლად ჟღერს და მაშინვე თბილისის დაბინძურებული ვაგზლის მოედანი გახსენდება), სწორედ ის ქალაქი იყო, სადაც სტუდენტებმა შეკრება დაიწყეს და ბერლინისკენ გაემართნენ უკვე ჩამოყალიბებული იდეით. ბუნებრივია, მიხაილ გორბაჩოვის ჩაყრილი საძირკველი რომ არა, გერმანელების კანონმორჩილება რომ ვიცი, ალბათ, აზრადაც არ მოუვიდოდა სისტემის წინააღმდეგ წასვლა.
მოკლედ, ამ ისტორიულ ქალაქს გუშინ ეძინა.
კვირას მაღაზიები ღია იყო 12–დან 18 საათამდე, სუპერმარკეტებში არ შეისვლებოდა. მაგრამ მე შევედი, ბუნებრივია და თითქმის ნახევარ საათს ველოდე, სანამ სალაროსთან ჩემი რიგი მოვიდა. ხალხი დღესასწაულისთვის ემზადებოდა და მაღაზიებში წვეთი ალკოჰოლური სასმელი აღარ დარჩა. ვერ წარმოიდგენთ, რამდენ სასმელს ყიდულობდნენ.
სამაგიეროდ, კვირა საღამოს ყველამ გაიღვიძა.
ჩემი მშვიდი მეზობლებიც კი დილამდე ისხდნენ უკანა ეზოში, სოსისებს წვავდნენ და მორიდებულად იცინოდნენ. მორიდებულად იცინოდნენ–ს რომ ვამბობ, ვგულისხობ კიდეც. სასწაულად მშვიდი მეზობლები მყავს, არანაირი ალკოჰოლი ამათ არ აღაგზნებთ.

...

ორშაბათი უკვე ჩემი იყო. ყველას ეძინა, როგორც გითხარით.
საღამოს "ვარდების" პარკში გავისეირნეთ, რომელიც უზარმაზარ ფართობს შეადგენს: თავისი მინდვრებით, ტყის მასივითა და ველოსიპედით სასეირნო ზოლებით. მზე ჩადიოდა და ხუჭუჭა ღრუბლები ისე ლამაზად ეფინა ცაზე, შეუძლებელი იყო, არ გაგღიმებოდა და ისევ კვირა არ გგონებოდა. არადა, უკვე ორშაბათიც სრულდებოდა.

...

კორტასარის აქსოლოტლი

There was a time when I thought a great deal about the axolotls.
I went to see them in the aquarium at the Jardin des Plantes and
stayed for hours watching them, observing their immobility,
their faint movements. Now I am an axolotl.

Julio Cortazar

აქსოლოტლი წყლის სალამანდრაა, რომელზეც ხულიო კორტასარი ბევრს ფიქრობდა. ისიც ეგონა, რომ ადამიანები ხან ღრუბლები იყვნენ, ხან – ყვავილები.
როცა დილით ფანჯრიდან მზე შემოდის, მაშინ მეც მგონია, რომ ჩემი თმა აფენია მხარზე, ერთხელაც მეტყვის, რას ფიქრობს კორტასარსა და იმ მწერლებზე, ლათინოამერიკული ბუმი რომ წამოიწყეს და დამავიწყეს ყველა დანარჩენი. მეტყვის, რა მაწუხებს და თუ ოდესმე გადამივლის სევდა.
მერე ეზრასთვის მისაწერ წერილს გონებაში დავალაგებ და მთელი თვე მოვუნდები წერას. დავმალავ და ერთი წლის მერე გამოვაჩენ. თუ ერთი წლის არა, ალბათ, რამდენიმე თვის შემდეგ. აღარ იქნება ის საყოველთაო სნობების დღე, თუმცა გერასიმე ისევ მუნჯად დარჩება და მხოლოდ სოლომონი იქნება შეცვლილი, თმაში ვერცხლისფერშერეული, ეზრაზე ისიც გაიღიმებს და მეტყვის, რომ მწერალი კი არა, სასწაული ვარ და მეც უკვე ბევრი ჭაღარა მაქვს თმაში. მე ვეტყვი, რომ ეს სიბრძნის ნიშანია და თავადაც ღრმად დავიჯერებ. ზოგჯერ ისე მჯერა, რომ მართლა ბრძენი ვარ და თმაც ამიტომ გამითეთრდა მალე. თუმცა, რამდენჯერაც მზე გამოჩნდება, მახსენდება, რომ ჩემი თმა მას ვათხოვე, უკვე სამუდამოდ.

მანამდე კი, ლაიპციგი სამხრეთი ამერიკა არ არის, არც სალამანდრები ცხოვრობენ აქ და არც კორტასარი ოცნებობს ხიდებთან. თუმცა დიდი ხნის წინ ბელგიაში დაიბადა, არგენტინის საელჩოში და სწორედ იმ წელს დაიღუპა, როცა მე დავიბადე.

დღეს ყვავილები და ღრუბლები არ მინდა.
არც მეტის დაწერა.

ძველიდან ახალზე და ისევ თავიდან

როგორ მომწონს ეს ბლოგი და როგორ მინდა, მეც ვაკეთებდე ასეთ ლამაზ რაღაცებს, მიუხედავად იმისა, ვიცი, შეიძლება ასეთი ფერადი ტკბილეული სულ არ იყოს გემრიელი და "ჩვენებური" ნაპოლეონი ჯობდეს (რომლის გამოცხობაც ჯერ არ ხელმეწიფება).

ჩემი ბოლო ნამუშევარი ამერიკული რეცეპტით გამომცხვარი ყავის ღვეზელი იყო, რომელიც სტრიქონებს შორისაც კი წავიკითხე და ყავის ნასახი ვერ ვიპოვე. ან რაღაც ეშმაკობაა, ან ჩემს მეგობარს გამორჩა, როცა რეცეპტს მწერდა.

კვირას ბერლინში ვიყავით, ჩემი ფორთოხლისფერი მეგობრის ქორწილში. ისე წვიმდა, ისე, ცა ფეხად ჩამოდიოდაო, მწერალი რომ იტყოდა, თან S-Bahn საშინლად მუშაობდა, მერე სახლში რომ ვბრუნდებოდით, ჩვენმა მატარებელმა ორმოცი წუთით დააგვიანა და მე კიდევ ერთხელ დავრწმუნდი, ცხოვრებაში ვერაფერს დაგეგმავ, გერმანიაშიც კი, რომელიც ვითომ ყველაზე პუნქტუალურ ქვეყნად ითვლება.

გუშინ საშემოდგომო შოპინგი I მქონდა (II მაშინ იქნება, როცა საშემოდგომო ფეხსაცმლის საყიდლად დავღვინდები, მე ყველაფრისთვის დრო მჭირდება). "ზარაში" ხუთი ბოლოკაბა და სამი ბლუზა შევარჩიე, ბოლოს მხოლოდ ერთი მწვანე ჟაკეტი (ფასდაკლება, 30 ევროდან 20 გახდა, თან ისეთი თბილი და ღუნღულაა, უკვე მსიამოვნებს, როცა წარმოვიდგენ, ზამთარში როგორ ჩავიფუთნები) და ლურჯი შარფი ვიყიდე. არცერთი ბოლოკაბა მომიხდა და ბლუზები კიდევ სასწაულად (რაც აქ ნიშნავს: საშინლად) მედგა ტანზე. მერე C & A–ში შევიარე, იქ ბევრი ბოლოკაბა აქვთ ხოლმე (თუმცა ეს მაღაზია სულ რობის იმ კლიპს მახსენებს, პოლიციელი ბრიჯიტ ჯონსის ტრუსებს რომ უფრიალებს და რობი ეუბნება, სავარაუდოდ C & A–შია ნაყიდიო. მოკლედ, ეს პოპ კულტურა!). გარდა ბოლოკაბებისა, ვნახე ერთი თავხედი ნაცისტი, ჩანთაზე სულ შავი სტიკერები ჰქონდა მიწებებული, შავად შეღებილი, ჭუჭყიანი გვერდზე გადაგლესილი თმა და საშინელი ხმა ჰქონდა. ვნახე რა, ესკალატორზე ჩემზე ორი საფეხურით მაღლა იდგა და ჩანთამ მიიქცია ყურადღება; მერე ვფიქრობდი, როგორ შეიძლება ესენი კიდევ არსებობდნენ–მეთქი და სახლში რომ მოვედი, ტარანტინოს "Inglorious basterds" გამახსენდა. ამ მაღაზიაშიც ხუთი–ექვსი ბოლოკაბა გავისინჯე და ორი ცალი ვიყიდე. მესამეც მინდოდა, მაგრამ 49 ევრო ღირდა, უნამუსობად ჩავთვალე ასეთი სიძვირე და უკან დავაბრუნე. როგორ შეიძლება შოპინგი დაარქვა, თუ ჰ & მ–ში არ შეივლი და ერთი–ორ mainstream რამეს არ შეიძენ, როგორიცაა basics მაისურები. ამ ბოლო დროს ორგანული ბამბა მიზიდავს და H&M–ში ამ სეზონზე ყველაფერი ასეთი ბამბის გამოვიდა, მაისურები, გეტრები, შიდა თეთრეული – მართლა ძალიან რბილი და სასიამოვნო, ისეთი, რომ ყიდვა ნამდვილად ღირს.
[ლირიკული გადახვევა: დილას ტექნორატის დაუსრულებელი კითხვარი მომივიდა მეილზე, ერთერთი კითხვა იყო, რომელ ბრენდთან ითანამშრომლებდითო, კოკა კოლა და პრინგლსი–მეთქი, აშკარად მშიოდა, ახლა ვხვდები, ჰ&მ უნდა ჩამეწერა]

ასეთი მრავალთემიანი პოსტი დიდი ხანია არ დამიწერია და ვიცი, ჰოლდენ კოლფილდს კიდევ უფრო შევუყვარდებოდი, ეს რომ ენახა. ხომ ამბობდა, თუ ადამიანს უცებ რაღაც საინტერესო გაახსენდება, რატომ არ შეიძლება ძველ თემას გადაახტეს და ახალი რაღაც დაიწყოსო.

მოკლედ, ბერლინი ვახსენე და მომნატრებია–მეთქი, მაშინვე ვთქვი, როცა კვირას მეტროში ჩავედით და ესპანური საუბარი გავიგონე, ცოცხალი და ხმამაღალი. ჩემი საყვარელი საქმიანობაც მაშინვე დაიწყო, იმის გარჩევა, სადაურები იყვნენ, ესპანელები თუ არგენტინელები. მერე მათი აქცენტები რომ "გავყავი", აღმოჩნდა, სამი არგენტინელი იყო და ერთი ქერა გოგო – ესპანელი.
აღმოსავლეთ გერმანიის მომცრო ქალაქებში კი – მოსაწყენი ისაა, რომ სულ გაბრაზებული ადამიანები ცხოვრობენ, მხოლოდ კულტურა აქვთ შემორჩენილი; მერე ვხვდები, რატომ დაიბადნენ აქ ყველაზე ნევროზული ტიპები: ვაგნერი, გოეთე, მენდელსონი და ბახმაც ჩვენს ქალაქში გაატარა თავისი ცხოვრების საინტერესო წლები. ბოლომდე ვერ ვხვდები, რა თქმა უნდა, მაგრამ არის ამ აღმოსავლეთში რაღაც, რაც ნიჭს უღვივებს ადამიანებს.

თითქმის ერთი საათია, ამ პოსტს ვწერ. ბატიბუტი დავამლაშე, არადა ერთი თვეა სიმინდი ვიყიდე, კრძალვითა და ცახცახით ვეძებდი დროს, რომ მომეხალა; კვერცხის მოხარშვა საერთოდ დამავიწყდა და მხოლოდ არაჟანი და ხაჭო გვექნება ვახშმად.
(Oh, Emmy–ს უსაშინლეს ნომინანტებსა და მათ ჩაცმულობაზეც უნდა დამეწერა ამ პოსტში, მაგრამ ვგრძნობ, არ ღირს, საერთოდ არ არის საინტერესო და ჩემს მკითხველს დიდად არც სჭირდება)

ღამე მშვიდობისა!!!

ჩემი სევდიანი კრეპები

გუშინ ლილას ველაპარაკებოდი სკაიპში, როცა ბავშვობის მეგობარმა დაურეკა, გამოგივლი სახლში, თუ გცალიაო. ლილამ უთხრა, სიამოვნებითო. მერე ჩვენ ერთი საათი კიდევ ვილაპარაკეთ და ამასობაში მისი მეგობარიც მივიდა ტკბილეულით და მე დავემშვიდობე, რომ ყავა დაელიათ და ეჭორავათ.
უცებ ისე დამწყდა გული, ვერ აგიხსნით.
არა, აგიხსნით, ოღონდ მოგვიანებით.

გუშინ ჩემს ძველ პოსტებს გადავხედე და იმდენი საინტერესო რაღაც აღმოვაჩინე. სასწაულად შევცვლილვარ და არ ვიცოდი. ეს ამოვარჩიე, თქვენც რომ ნახოთ, რა პრობლემები მაწუხებდა 2009–ში. გარდა იმისა, რომ იქ მოთხრობილ ამბებზე საუკუნეა აღარ მიფიქრია, ინგლისური ეპიგრაფი ნამდვილად ამიხდა: დავამთავრე თუ არა ბაკალავრიატი, ავიღე მართლაც ჩემი მწვანე გახუნებული ზურგჩანთა, 20 კილოიანი შავი ჩემოდანი და წავედი... ბერლინში კიევის გავლით, ვენეციაში მილანის, ანტვერპენში ბრიუსელის, მერე იყო იანვრის გაყინული პრაღა, უნდა ყოფილიყო გაზაფხულის კულტურული ვენა, რომელზეც მე უარი ვთქვი და ლაიპციგი ვარჩიე. ანუშკას უწერია ერთგან, be careful of what you wish-ო... მე არ ვიყავი ფრთხილად, როგორც ჩანს. ხან ჩემს ცხოვრებას რომ გადავხედავ, მგონია, იმ მოთხრობის გმირი ვარ, მე თვითონ რომ ვწერდი ბავშვობაში – ხვეული წითური თმა ჰქონდა, სასწაულად დიდი, სამყაროთი სავსე თვალები და ძველი ყავისფერი ბათინკები ეცვა. Sunny ერქვა, ბუნებრივია და მსოფლიოს გარშემო უვლიდა. მერე გერმანიის გათოშილ ქალაქში გაჩერდა, იმიტომ, რომ იქ ყველაზე მეტად გაუთბა გული.
დარჩა, დარჩა და დილაობით კრეპების გამოცხობა დაიწყო...

პირველ აბზაცს ლოგიკურად მივყვები;
გული იმიტომ დამწყდა, რომ მომენატრა ჩემი ლილა და ის რამდენიმე მეგობარი, ვისი სტუმრობაც ყოველთვის მახარებდა. სანამ ერთერთი მათგანი, ყველაზე გამხდარი 10კილოიან საზამთროს ჩემს ულიფტო სახლში ამოათრევდა, მე "მაჭკატებს" ვაცხობდი და გიჟურად დახვედრის იდეებს ვიგონებდი. გუშინ გამახსენდა, რომ ასე ძალიან დიდი ხანია აღარავის სტუმრობა გამხარებია, არავისთან მისაუბრია ისე უშუალოდ და დაძაბულობის გარეშე, როცა ჩემი ძველი სპორტული შარვალი და წითელი მაისური მეცვა, მშვიდობის ნიშნით მკერდზე. არადა, პაციფისტი არასოდეს ვყოფილვარ.
ან იქნებ ვიყავი და აღარ მახსოვს.

ნატალიას ვირუსი რომ აქვს, ესეც გამახსენდა და გული დამწყდა, ამით ხომ კიდევ უფრო მცირდება იმის შანსი, რომ მესტუმროს და ჩემი კრეპები გასინჯოს, თანაც მარწყვის ჯემით.

მეგობრები მენატრება.
ადამიანი ასე, ალბათ, 20 წლის შემდეგ უკვე ვეღარავის დაუახლოვდები.
კრეპებს ჩემს გულის გამთბობთან ერთად მივირთმევ, ჩაიში ლიმონს ვწურავ და შევხედავ, დავინახავ, რომ მის თვალებშია ყველაფერი, რაც მენატრება, მაკლია და ცოტა ხნით გადამივლის სევდა.
დიდი ხნით არასოდეს უნდა გაიაროს სევდამ, თორემ ცხოვრება იმაზე მოსაწყენი გახდება, ვიდრე დაბრმავებული ბუენდიასი იყო.

ბალახეული ორშაბათი

სადაც არ უნდა მოვხვდე, როცა რამე მწვანეს ვხედავ, თვალები მიფართოვდება და მინდა, ჩემი იყოს, მნიშვნელობა არა აქვს, ტყეა, ბალახი, ტანსაცმელი თუ საკვები პროდუქტი. შაბათს ჩვენი community–ის რაბინთან ვიყავით სტუმრად და სადილად იმდენნაირი სალათა ჰქონდათ, სხვას უკვე ვეღარაფერს ვამჩნევდი. ბოლოს შევნიშნე, რომ ჩემ გარშემო იდგა ყველაფერი მწვანე, დანარჩენი სტუმრები კიდევ – მხოლოდ თევზს, ხორცს და მაკარონს მიირთმევდნენ.
როგორც კი სახლში დავბრუნდით, ჩემს ქმარს ვუთხარი, ორშაბათს დილიდან სუპერმარკეტში გავრბივარ და ყველაფერ მწვანე ბალახს, რაც შემხვდება, ვყიდულობ–მეთქი. იცის, ვინც ჩემს ბლოგს კითხულობს, რომ ბოსტნეული, მით უმეტეს მწვანე ბალახეულთა ოჯახიდან, ჩემს ქმარს დიდად არ შთააგონებს, ამიტომ მითხრა, იყიდე, რაც გინდა, ოღონდ მე არ დაგავიწყდე და მხოლოდ მწვანეს ნუ მიეტანებიო (მთლად ამ სიტყვებით არ უთქვამს, რა თქმა უნდა). ამიტომ, დღეს 10 საათზე უკვე სუპერმარკეტში ვიყავი, ვაგზალზე, ვიყიდე ყველაფერი, რამაც მიმიზიდა და ჩემზე ბედნიერი, სახეგაბრწყინებული ადამიანი არავინ ბრუნდებოდა სახლში; ისედაც, ჩემზე სახეგაბადრული, კაციშვილი არ დადის გერმანიაში, მით უმეტეს აღმოსავლეთში, მაგრამ დღევანდელ გაბადრულობას არცერთი სხვა დღის სიხარული შეედრებოდა.

ვიცი, ნატალიას აინტერესებს, რას ვამზადებ ხოლმე. ჩვენს დღევანდელ სადილს შეადგენს: მსოფლიოს უმწვანესი სალათა lamb's lettuce-ით, rucola salad–ით (თუ სწორად მახსოვს, საქართველოშიც უნდა იყოს ეს მცენარე, მაგრამ არავინ იყენებს), პატარა ოჯახური პომიდვრებით, კიტრით, ჩვეულებრივი მწვანე სალათის ფურცლებით, შეზავებული მარილით, ლიმონის წვენით, მცენარეული ზეთითა და მზესუმზირის თესლებით (რომელიც, ასევე, ჩვენი რაბინის ოჯახში აღმოვაჩინე, რომ სასწაულად უხდება სალათს). ზემოთ, ჩვენს კი არა, ჩემს უნდა დამეწერა, რადგან ჩემი ქმრის სადილი თევზის სუპი (იგივე "უხა") და აღმოსავლური ფლავია გახეხილი სტაფილოთი, ქიშმიშით, ამერიკული ნიგვზითა და შავი ქლიავის ჩირით. ადრე ფეისბუქზეც დავდე, მგონი, ასეთივე სადილის ფოტო და რადგანაც ჩვენს სახლში ერთობ პოპულარულია, ხშირად ვამზადებ მსგავს სადილს (ამასთან ერთად, იმ იშვიათ სადილთაგანია, რომელიც ძალიან გემრიელი და არამაჭკატური გამომდის).

დესერტად ხილი და სასმელი: ჩემი გუშინდელი შედევრი, ვაშლის, ქლიავისა და ქიშმიშის ტრი/ო/ვიალური კომპოტი, რომელიც ვიზუალურად ძალიან წააგავს ბორშჩს...


როგორც ყოველთვის, მთავარი ის არ არის, რას ამზადებ, არამედ ვისთვის და როგორი განწყობით. ალბათ, მამჩნევთ, როგორი განწყობით ვმზარეულობ და შედეგი ყოველთვის დადებითია ხოლმე.

ბედნიერ სამუშაო კვირას გისურვებთ!!! სიმწვანე არ დაივიწყოთ!!!

ის იყო, ავოკადოს ვფცქვნიდი...

ფრენსის ბინი ადრე

I was slicing up an avocado...

Jens Lekman 'Put your arms around me'

რომ ფრენსის ბინ კობეინი გამახსენდა და ვფიქრობდი, როგორი უნდა იყო, როცა 1992 წელს დაიბადე, მამა კურტ კობეინია, რომელიც არც კი გახსოვს, რადგან ორი წლის იყავი, როცა გაქრა. დედა კიდევ უარესი – კორტნი ლავი და ნათლია, მთლად ყვავილი – დრიუ ბერიმორი.

ფრენსის ბინი ახლა

ყველაფერი მაშინ დაიწყო, როცა დრიუ ბერიმორმა იენს ლეკმანის ეს სიმღერა თავის ფილმში შეუშვა და მე მოვისმინე. ავოკადოს მოყვარული არასოდეს ვიყავი, მაგრამ გავიგე, უამრავ ვიტამინს შეიცავსო და ამ ბოლო დროს დავიწყე მისი ფცქვნა (მართალია, სიმღერაში ნაჭრებად ჭრის, მაგრამ მე ჯერ გულს ვიღებ და კანთან ერთად ვაგდებ, რბილობს კი ნაზად ვეპყრობი). სუპერმარკეტში 99 ცენტი ღირს ერთი ცალი ავოკადო, რომელსაც რამდენიმე დღე მაცივარში ვინახავ, იქ მწიფდება და მერე პომიდორისა და კიტრის სალათაში ვურევ, მწვანე წიწაკასა და ხახვთან ერთად. თუ ძმარს ან ლიმონის წვენს ვუმატებ, კიდევ უფრო გემრიელი გამოდის, თუ მავიწყდება, თივის გემო აქვს. კაცმა არ იცის, თივას რა გემო უნდა ჰქონდეს, მაგრამ ძმრის დამატება როცა დამავიწყდა და ისე ვჭამეთ სალათა, მაშინ წარმოვიდგინე, რომ თივა ასეთი უნდა ყოფილიყო.

იცის დრიუ ბერიმორმა სიმღერების არჩევა თავისი ფილმებისთვის, ფრენსის ბინ კობეინმაც იცის ალბათ.
მაგრამ ავოკადო მხოლოდ ჩემია და მე მესმის, რას ნიშნავს, როცა მთელი დღეები ამ სიმღერას აიკვიატებ და გეღიმება, რადგან ისიც მხოლოდ შენ იცი, რა გემრიელია ავოკადოს სალათა, თუ არაფერი დაგავიწყდა და თივას არ დაემსგავსა.

იშვიათი რამეები

ჩემს კულინარიულ შესაძლებლობებთან ერთად, ინგლისურიც იხვეწება და დღეს პირველად გავიგე, რომ shortening, რეცეპტში, ცხიმს ნიშნავს, ხოლო green bell peppers–ს ჩვენებურ მწვანე, ბულგარულ წიწაკას ეძახიან.

ახლა მსხვილად დაფქვილი ხორბლის პურს ვაცხობ (რუხი ფერის გამოდის), სახლში გემრიელი სუნი ტრიალებს და მე ამ დროს ჩემს თავს ვეკითხები, სოფი, სად ხარ–მეთქი...

ჩვენი ბინა რაც ავეჯით გავავსეთ, დაპატარავდა, არადა თავიდან ისეთი დიდი ჩანდა. თუმცა, ისევ ისეთი ნათელია და ეს გვახარებს.

ჩვენთან ყველაზე ახლო სუპერმარკეტი რკინიგზის ვაგზალზეა.
რაც უფრო ცენტრში ცხოვრობ ადამიანი, მით უფრო შორსაა იაფი მაღაზიები და ერთადერთი მინუსი ესაა ჩვენი რაიონის. თუმცა, თავიდანვე ვიცოდით, ჩვენი მთავარი ორიენტირი სინაგოგა და Tora Zentrum იყო, სადაც შაბათს ფეხით მივდივართ; თანაც ყველა ჩვენი მეგობარი აქ ცხოვრობს.
ვაგზლამდე სულ ათი წუთი უნდა, მაგრამ როცა უცებ კარტოფილის ყიდვა გინდა, გეზარება ადამიანს ჩაცმა–დახურვა და ტრასების გადაჭრა. ამ მხრივ, ჩემი მიდრაშა მენატრება, "მშობლიური" LIDL მაღაზია ორ ნაბიჯზე იყო.

მთელი ქალაქი გარუჯული დადის. ზოგი ახლა მიდის დასასვენებლად, ჩვენ კიდევ – სასწაულად დატვირთული ზაფხული გვქონდა და არც საქორწინო მოგზაურობა გამოგვივიდა ჩრდილოეთის ზღვაზე, როგორც მე მთელი ნიშნობის პერიოდში ვოცნებობდი.

სამაგიეროდ, გუშინ შაბათის ნათელი დასასრული ასეთი იყო:
მთელი თვეა ვოცნებობდი ჩიპსებზე. დიაღ, უბრალო კარტოფილის ჩიპსებზედ. ვინც არ იცის კოშერი შიპსების შოვნა რა ძნელია ლაიპციგში, იმისთვის არაფერს ნიშნავს ჩემი სიხარული. გუშინ შაბათის გასვლის შემდეგ, ჩემმა ქმარმა საიდანღაც სასწაულად იშოვა ჩიპსები და ჩემს სიხარულს საზღვარი არ ჰქონდა. მთელი დღეა, გამოვაღებ კარადას და ვუყურებ ჩემს დიდი ხნის ნანატრ ჩიპსებს, რომლებსაც, ჯერ არ ვიცი, როდის გავხსნი, მერე მივხურავ კარს და გაბრწყინებული სახით დავდივარ. ახდენილი ოცნება წინ რომ გიდევს და ვერ ეხები, ზუსტად ასე მჭირს.

საქმე, რა თქმა უნდა, მხოლოდ ჩიპსები არ არის, არც ჩაშლილი საქორწინო მოგზაურობა. მთავარი ყოველთვის ყურადღება და ძალისხმევაა, საყვარელი ადამიანი გაახარო და აგრძნობინო, რომ ამქვეყნად ყველაზე მნიშვნელოვანია და იშვიათი ჩიპსებიც კი – მისთვის ხელმისაწვდომი.

ქორწინების მეორე თვე: ჩიპსები და სიყვარული ლაიპციგში.

ორშაბათი და ყვითელი სამშაბათი

ორშაბათი ბავშვობიდან არ მიყვარს. ახალი სამუშაო კვირა რომ იწყება და არანაირი რომანტიკის დრო არ გრჩება. მაღაზიები დილიდან იღება და გული გერევა იმაზე ფიქრით, რამდენ ფულს ხარჯავს ცივილიზებული მსოფლიო საკვებში, კიდევ უფრო მეტს ძონძებში. მეინსტრიმი მაღაზიები თითქმის ყოველ კვირას ცვლიან კოლექციას და კიდევ უფრო მეტი ნაგავი გამოაქვთ, ხან აიაფებენ, ხან აძვირებენ და ადამიანების ნერვებზე თამაშობენ, რომლებმაც აღარ იციან, რა ფერია წელს მოდაში – იისფერი თუ ყვითელი? ან იქნებ ორივე და კიდევ ბევრი სხვაც?

ლაიპციგი ერთი პატარა ქალაქია, უფერული ადამიანებით, ძველებური ტრამვაით და გოთებით სავსე. გოთების გარდა, პირველად ვნახე ამდენი ბერძენი და კვიპროსელი გერმანიაში; როგორც ბერლინში ყოველ ნაბიჯზე თურქული Döner–ია გახსნილი, ისე ლაიპციგში ბერძნული რესტორნები და მაღაზიები.

ცენტრში, სადაც კვირასა და სამშაბათს ბაზრობაა ხოლმე, ახლა კლასიკური მუსიკის ფესტივალი მიმდინარეობს, ღია ცის ქვეშ უზარმაზარი სცენაა დამონტაჟებული, სადაც საღამოობით კონცერტები იმართება, დღისით კი საზაფხულო კაფის როლს ასრულებს. ისეთი სიმშვიდეა, ხანდახან ადამიანს მოგინდება, ჯანმრთელი სიცილი გაიგონო და დაივიწყო მთელი გერმანული დეპრესიული ლიტერატურა და მუსიკა, რომელსაც მხოლოდ ბერლინში თუ გაექცევი, ჩემს ყოფილ უბანში, სადაც ყველაზე ალტერნატიული და უზრუნველი ხალხი ცხოვრობს.

არც სამშაბათი მიყვარს, სტრესული დღეა და ყვითელი ფერის. ასე მაქვს წარმოდგენილი კვირის ყველა დღე – სხვადასხვე ფერებში. სამშაბათი კიდევ ყვითელია, მზესავით და ოქროსავით კი არა, გულისამრევი კვერცხისგულისფერი და გერმანელების თმისფერი.
წერა მომენატრა და დრო არ მაქვს. ამ პოსტს თითქმის ერთი კვირაა ვწერ, მანამდე დიდხანს ვგეგმავდი და როგორც კი კომპიუტერს მივუჯდებოდი, მაშინ იწყებოდა ყველა საქმე, ავეჯის მაღაზიაში წასვლით დაწყებული, სახლის დალაგებითა და სადილის მომზადებით დამთავრებული.

ამ ბოლო დროს ეს ამეკვიატა "კაბარედან": 'Life is a Cabaret old chum, come to the Cabaret!'

...
...
...

ნამცხვრობაზე მეოცნებე მაჭკატი

ხომ არის შემთხვევა, როცა დარწმუნებული ხარ საცივის გაკეთება შეგიძლია?
ან სიზმარში გინახავს, რა გემრიელი და ფუმფულა ალუბლის ნამცხვარი გამოგივიდა?

ზუსტად ასე მჯეროდა მეც პარასკევამდე, სანამ შაბათისთვის საცივისა და ალუბლის ნამცხვრის გაკეთება არ დავაპირე.
საცივის რეცეპტი ჩემი ბავშვობის მეგობრის დედამ მომცა, რომელიც უგემრიელეს საცივს აკეთებს, ნამცხვარი კი – ინტერნეტში ვიპოვე, რატომღაც ისე მარტივად გამოიყურებოდა, ვიფიქრე, ჩემი amateur–ობა ამას დაძლევს–მეთქი.

ასევე სჯეროდა ჩემს ქმარს და მთელ ჩვენს ლაიპციგურ "ოჯახს", რომ ჩვენს ოჯახში ყველაზე ორიგინალური კერძი მზადდებოდა. უნდა გითხრათ, რომ ლაიპციგში, არცთუ ისე ბევრი რელიგიური ოჯახი ცხოვრობს, ყველანი ერთმანეთთან ვურთიერთობთ, სტუმრად დავდივართ და ყოველთვის ვიცით, ვისთან რა სადილი მზადდება შაბათისთვის.
ამიტომ, შაბათ დილას, როცა ჩემი ქმარი სინაგოგიდან ბრუნდებოდა, ყველას აინტერესებდა, როგორი საცივი მოუმზადა "ხუჭუჭაასოებიან" ენაზე მოსაუბრე ცოლმა (მადლობა ღმ–ერთს, იმ დღეს სტუმარი არ მოგვიწვევია, რითიც ნაციონალურ სირცხვილს გადავურჩი)...

ბედის ირონია მაინც ისაა, ჩემი მეგობარი, რომელიც საუკეთესო მზარეულია და ჩაქაფულ–ყაურმა–ხარჩო–ტოლმის ოსტატი ბავშობიდან, ვეგეტარიანელს გაჰყვა ცოლად. მე კიდევ – მაჭკატებისა და სალათების მოყვარული, ისეთ ადამიანთან ვცხოვრობ, რომელიც ქართული სუნელებით გატენილ კარადას ღიას ტოვებს, სუნი რომ მთელ სახლში იდგეს.

ძნელად გამოსაცნობი არ უნდა იყოს, რომ საცივი არ გამომივიდა.
ნამცხვარი ჩამივარდა და ერთ უზარმაზარ ალუბლიან მაჭკატად იქცა.
ამ შაბათს იმდენი ვიცინეთ, ცხოვრებაში არ გვიცინია და მაინც –

– ყველაზე კარგი ისაა, ქორწინებიდან თითქმის ორი თვის გასვლის შემდეგ, ჩემს ქმარს სჯერა, ჩემგან საუკეთესო მზარეული დადგება და ქართული საჭმელების კეთებას ლაიპციგში ვისწავლი.
წარუმატებელი საცივი, ნამცხვრობაზე მეოცნებე მაჭკატი და სიყვარული, ბევრზე ბევრი სიყვარული, ჩვენი თანაცხოვრების მეორე თვე.

ლიმონი და ეგო

When life hands you lemons, make a lemonade!

კლასიკური ვარიანტი

ეს ფოტო ერთერთი ისეთია, სხვადასხვა საიტებზე რომ დაბორიალობ, საინტერესო გამოთქმებს გადააწყდები, შეინახავ და მერე, რამდენიმე თვით მოგვიანებით აღმოაჩენ და მიხვდები, როგორ შეგეფერება.

ჩემს შემთხვევაში, როგორ არ შემეფერება, უნდა მეთქვა.
ცხოვრება ლიმონს რომ მოგაწვდის, ლიმონათი გამოწურეო, ამბობენ, ფოტოზე კი ჯინი და ტონიკიო. ჰოდა, უცებ ვიფიქრე, რომ მე ვარ ზუსტად ის ადამიანი, რომელიც ლიმონათს ვერა, მაგრამ ჯინს და ტონიკს კი უცებ გამოწურავდა.
შეიძლება მე სხვანაირად მესმის ეს ანდაზა, მაგრამ მძულს ლიმონათის მოყვარული ხალხი, ყველაფრისგან რომ სარგებელს ელიან, ნაბიჯს არ გადადგამენ, თუ იციან, რომ ვერაფერს მიიღებენ. ჯინს და ტონიკს კიდევ ჩემნაირი ადამიანები აკეთებენ, სიცილით კვდებიან და მერე ახსენდებათ, სუპერმარკეტში რომ იყიდეს და ლიმონი კიდევ საერთოდ "გამოეფიტათ".

მერე ჩემს ქმარს ვეწუწუნე, როგორ არ მიყვარს ასეთი ადამიანები და მე როგორი პირდაპირი ვარ, თუ ვიცინი, ყოველთვის გულით და როცა არ ვიცინი, ესე იგი, საქმე მართლა ძალიან ცუდადაა. ახლა ცოტა ხანს მარტო რომ დავჯექი, უცებ მივხვდი, ყველაფერი ეგოა. ესეც ეგოა – ლიმონათის მწურავებზე რომ ვწერ და ჩემი თავი მათზე უკეთესი მგონია მორალურ–ეთიკურად. ყველანაირად. ისიც ეგოა, ყველაფრისგან რომ წვენის გამოდენა შეუძლიათ ადამიანებს და საერთოდ, თუ დავფიქრდებით, მთელი სამყარო მეტი არაფერია, ვიდრე ერთი დიდი ეგო, რომელიც ყველას გვამოძრავებს და ადამიანებად გვაგრძნობინებს თავს.

ამიტომ, დავწერე ეს პოსტი და ისე გაბრაზებული აღარ ვარ ლიმონებზე. ლიმონათი ბავშვობაში მიყვარდა, თან ისეთი, იაფფასიანი, აბაზანებში ასხამენო, ჭორები რომ დადიოდა. მერე გავიზარდე და მივხვდი, ჯინ–ტონიკს კიდევ არაუშავს.

Oh, life, will you hand me some after all?

ერთი თვე

ხვალ ქორწილის ერთი თვის იუბილე გვაქვს, რომელიც 17 თამუზის მარხვას ემთხვევა. ჩემი ქმრის მშობლებს უნდოდათ ვახშამი მოეწყოთ. სამაგიეროდ ჩვენთან დავპატიჟეთ ოთხშაბათს ნაყინზე. როცა მშობლებთან მივდივართ, თავი პატარა ბავშვი მგონია ხოლმე, ყველაზე კარგ საჭმელებს ჩვენ გამოგვიტანენ, შოკოლადებს, ტკბილეულს, რომლებსაც სპეციალურად ჩვენთვის ყიდულობენ. ვსხედვართ მე და ჩემი ქმარი და ბიულერბიუელი ბავშვებივით ვილუკმებით :)
სასწაული ბებია ჰყავს ჩემს ქმარს, უნდა გითხრათ. 83 წლისაა, ჩვენი ქორწილისთვის ჩამოვიდა ისრაელიდან, ზუსტად ისე წვავს კარტოფილს, როგორიც წლებია არ მიჭამია და ისეთ მარწყვისჯემიან ბლინებს აცხობს, როგორიც ჩემს ქმარს ბავშვობიდან უყვარს. პენსიონერების გუნდის სოლისტია და მსოფლიო შოუ–ბიზნესის ამბები ყველაზე უკეთ იცის. სულ მინდოდა ბებია მყოლოდა და ოცნება ამიხდა :)

ჩვენს ბინაზე არაფერი მომიყოლია, გარდა იმისა, რომ ველოსიპედი სააბაზანოში გვედგა და ყველაფერი დანარჩენი სასტუმრო ოთახში. ქორწილამდე ორი კვირით ადრე მოვაწყეთ საძინებელი და რაც უნდა უცნაურად მოგეჩვენოთ, გარდერობი მხოლოდ სამი კვირის შემდეგ მოგვიტანეს და ერთი კვირა მოუნდა აწყობას. როგორც ლილუს ვეტყოდი, თბილისში, დიდუბის ავტოსადგურთან რომ ავეჯის ცენტრია, იქ უფრო სწრაფად შეგვეძლო ავეჯის ყიდვა, უფასოდ მოგვიტანდნენ სახლში, აგვიწყობდნენ და ბუნებრივია, ახლადშექმნილ ოჯახსაც გვიდღეგრძელებდნენ.
სამაგიეროდ, ორი კვირაზე მეტია სამზარეულოს გარემონტებას ვცდილობთ და იმედი გვაქვს, ხვალ დაასრულებენ; შაბათისთვის უკვე დამოუკიდებლად შევძლებ საჭმელების მომზადებას.
ერთი თვეა, რაც ერთად ვცხოვრობთ და ქმრის მშობლები გვიგზავნიან მოხარშულ ქათამს, თევზს, კვერცხს, კარტოფილს, სტაფილოს, რადგან ჩვენს ახალ ელექტროქურას ჯერჯერობით დამონტაჟება ვერ მოუხერხეს. სამაგიეროდ, ჩემს ფანტაზიას საზღვარი არა აქვს, ვაკეთებ უცნაურ სალათებს, სადაც "ვყრი" ყველაფერს, რასაც ვიპოვი. ჩემი ბოლო აღმოჩენა მანგოს სალათაა.

ქორწინების მეორე კვირა ჩაი და სიყვარული იყო, თუ გახსოვთ. ხოლო ერთი თვე უკვე – მანგოს სალათის, სამზარეულოს დამთავრების ოცნებით და ისევ სიყვარულითაა სავსე.

პ.ს. დღეს 18 გრადუსია ლაიპციგში :/ სიცხე მინდა!!!

"გოლდენიდან" კ-მდე

უკვე ორი კვირაა, რაც ქალბატონი კ. გავხდი.
პირველი კვირა ისეთი უცნაური იყო, მეგონა ვიღაც სხვა ადამიანი ცხოვრობდა ჩემში, დადიოდა, საუბრობდა, იცინოდა და არც მეკითხებოდა, მე ვინ ვიყავი და სად ვიყავი.

ქორწილი როგორი იყოო, მკითხავთ. მხოლოდ ის მახსოვს, რომ ჩემი ნეფე ყველაზე ლამაზი იყო და ისე მიღიმოდა, მთელი სამყარო მასში იწყებოდა და სრულდებოდა; სასწაულად მძიმე კაბა მეცვა, ყველა მეხვეოდა და მკოცნიდა, დედაჩემი და დედამთილი ხმაშეწყობილად ტიროდნენ... მერე იცინოდნენ.

ხუპა, ანუ ებრაული საქორწილო ცერემონიალი, ყველაზე ლამაზი და სუნთქვისშემკვრელია ამქვეყნად. ბევრ ქორწილზე ვყოფილვარ, მაგრამ როცა შენ დგახარ თეთრი, ულამაზესი ყვავილებით მორთული ბალდახინის ქვეშ, აღარ არსებობს დრო, ადგილი, ადამიანები, ხართ მხოლოდ შენ, შენი ადამიანი და ის საყვარელი სცენარისტი, რომელიც მთელი ცხოვრება გვატარებდა და ბოლოს ჩვენი გზები ისე შეაერთა, როგორც მხოლოდ მას ეხერხება, თითქოს შემთხვევით; ამ დროს ყველაზე არაშემთხვევითია ჩვენი კავშირი.

ქორწილის მომდევნო ერთ კვირას "შვიდი დალოცვის" (არ ვიცი, რამდენად სწორად ვთარგმნი) კვირა ჰქვია, ანუ მთელი კვირის განმავლობაში, სხვადასხვა ოჯახები გვიწყობდნენ სადილს/ვახშამს, რომელსაც ათი სრულწლოვანი მამაკაცი ესწრებოდა და სადილის ბოლოს, ამბობენ 7 "ბრახას", ანუ დალოცვას, ჩვენებურად შეიძლება სადღეგრძელოც კი დავარქვათ.
შესაბამისად, პირველ კვირას გრძელდება ემოციები, ხალხმრავლობა და მხოლოდ მეორე კვირას ხვდები, რომ ახალი ცხოვრება დაიწყე და საპირისპირო სქესის ადამიანთან ერთად ცხოვრობ, რომელიც პირს იპარსავს და ყველაზე მშვიდად გაგრძნობინებს თავს.

მე ხომ მიცნობთ, ჩემზე გიჟური იდეების და მზიანი ხასიათის ადამიანი არ არსებობს, მაგრამ ამის მიუხედავად, მაინც მეშინოდა, როგორი იქნებოდა ოჯახური ცხოვრება, ქმარი, სამზარეულო, ერთობლივი ბინა, პლუს ახალი ქალაქი და ადამიანები.

ცხოვრება ისეთი საინტერესოა!!! ამას გავიძახი უკვე 26 წელია და რაც უფრო ვიზრდები, კიდევ უფრო იზრდება ჩემში ენთუზიაზმი, გაოცება და სიყვარული ყველაფრისადმი, რაც ჩემ გარშემოა. ღმ–ერთი, უბრალოდ, ყველას იმას გვაძლევს, რაც გვინდა, შეიძლება ზოგჯერ ამას ვერ ვხვდებოდეთ, მაგრამ ასეა, ქვეცნობიერად ყველას ის გვაქვს, რაც გვინდა და გვჭირდება ამ პერიოდისთვის.

ლაიპციგში საძაგელი ამინდია, მთელი კვირაა წვიმს და ტემპერატურა 12 გრადუსამდეა დავარდნილი, ჩაფუთნულები დავდივართ და ლიტრობით ჩაის ვსვამთ.
ჩაი და სიყვარული – ჩვენი ცხოვრების მეორე კვირა...