კორტასარის აქსოლოტლი

There was a time when I thought a great deal about the axolotls.
I went to see them in the aquarium at the Jardin des Plantes and
stayed for hours watching them, observing their immobility,
their faint movements. Now I am an axolotl.

Julio Cortazar

აქსოლოტლი წყლის სალამანდრაა, რომელზეც ხულიო კორტასარი ბევრს ფიქრობდა. ისიც ეგონა, რომ ადამიანები ხან ღრუბლები იყვნენ, ხან – ყვავილები.
როცა დილით ფანჯრიდან მზე შემოდის, მაშინ მეც მგონია, რომ ჩემი თმა აფენია მხარზე, ერთხელაც მეტყვის, რას ფიქრობს კორტასარსა და იმ მწერლებზე, ლათინოამერიკული ბუმი რომ წამოიწყეს და დამავიწყეს ყველა დანარჩენი. მეტყვის, რა მაწუხებს და თუ ოდესმე გადამივლის სევდა.
მერე ეზრასთვის მისაწერ წერილს გონებაში დავალაგებ და მთელი თვე მოვუნდები წერას. დავმალავ და ერთი წლის მერე გამოვაჩენ. თუ ერთი წლის არა, ალბათ, რამდენიმე თვის შემდეგ. აღარ იქნება ის საყოველთაო სნობების დღე, თუმცა გერასიმე ისევ მუნჯად დარჩება და მხოლოდ სოლომონი იქნება შეცვლილი, თმაში ვერცხლისფერშერეული, ეზრაზე ისიც გაიღიმებს და მეტყვის, რომ მწერალი კი არა, სასწაული ვარ და მეც უკვე ბევრი ჭაღარა მაქვს თმაში. მე ვეტყვი, რომ ეს სიბრძნის ნიშანია და თავადაც ღრმად დავიჯერებ. ზოგჯერ ისე მჯერა, რომ მართლა ბრძენი ვარ და თმაც ამიტომ გამითეთრდა მალე. თუმცა, რამდენჯერაც მზე გამოჩნდება, მახსენდება, რომ ჩემი თმა მას ვათხოვე, უკვე სამუდამოდ.

მანამდე კი, ლაიპციგი სამხრეთი ამერიკა არ არის, არც სალამანდრები ცხოვრობენ აქ და არც კორტასარი ოცნებობს ხიდებთან. თუმცა დიდი ხნის წინ ბელგიაში დაიბადა, არგენტინის საელჩოში და სწორედ იმ წელს დაიღუპა, როცა მე დავიბადე.

დღეს ყვავილები და ღრუბლები არ მინდა.
არც მეტის დაწერა.