თუ მე არა ჩემთვის, მაშინ ვინ? მაგრამ თუ მე მხოლოდ ჩემთვის, მაშინ რა ვარ მე? და თუ ახლა არა, მაშინ როდის?
რაბი ჰილელი
(ჩემი უხეში თარგმანი)
ჟურნალისტის დიპლომი მაქვს და კიდევ ქალების სემინარიის. ვიცი, სასწაული რეზიუმის ადამიანი გამოვდივარ. ჯერ ჩე გევარაზე ვწერდი, მერე დავით მეფესა და მის ფსალმუნებზე. ჩემი ბებია ფემინისტი და კომუნისტი იყო, 5 შვილი გააჩინა და ცხოვრების ბოლომდე მუშაობდა (რუსულ ენასა და ლიტერატურას ასწავლიდა). მე კიდევ - სხვა ქვეყანაში წავედი. მსოფლიოში ყველაზე სევდიანი ისტორიის მქონე ერს შევუერთდი და ყველაზე ძველსახელიანი შვილები მყავს, და მჯერა, დიასახლისობაზე ძლიერი პროფესია არ არსებობს ამქვეყნად.
ჰოდა, რამდენიმე ხნის წინ რომ მთხოვეს, კვირაში ერთხელ ახალგაზრდებთან რელიგიასა და ფილოსოფიაზე მესაუბრა, სხვა რა უნდა ამერჩია, თუ არა "პირკეი ავოტის" სწავლება.
"პირკეი ავოტი" ქართულად როგორც "მამათა სწავლება" ითარგმნება. თალმუდის ერთერთი ნაწილია, რომელსაც ქალებიც სწავლობენ და რომელიც ჩემი უსაყვარლესი საგანი იყო მიდრაშაში. ამიტომაც გავბედე, რომ სხვებისთვის გამეზიარებინა ის ცოდნა, რაც მეტ-ნაკლებად, მე თვითონ მაქვს, წყაროებიც მომეპოვება და რაც მთავარია, მიყვარს.
თავიდან საკმაოდ ბევრი ვიფიქრე, ღირდა თუ არა დავთანხმებულიყავი, იმიტომ რომ სწავლება არ არის ადვილი. ერთია, რაღაცის ცოდნა და მეორე, ამის სხვებისთვის გადაცემა. მე კიდევ რატომღაც მგონია, განსაკუთრებული ორატორული ნიჭით არ გამოვირჩევი. ანუ შემიძლია მოვყვე რაღაც, იმპროვიზაციაც გამომდის ხანდახან, მაგრამ ვერასოდეს ვსაუბრობ ისე ენამახვილურად, როგორც ზოგიერთი.
ბოლოს ისევ ჩემმა იდეალისტურმა ხასიათმა იმძლავრა და ვიფიქრე, რახან შემომთავაზეს, ესე იგი, ძალაც შემწევს და ვინ იცის, იქნებ ადამიანებს ძალიანაც სჭირდებათ და გამოადგეთ ჩემი ცოდნა-მეთქი.
ასე ჩავიფელი სწავლასა და სწავლებაში. კითხვა ბავშვობიდან მიყვარდა, მით უმეტეს ფილოსოფია და ეთიკა ისეთი რამეა, რასაც, ვფიქრობ, ჩემი გონება კარგად ითვისებს.
"პირკეი ავოტი" კიდევ ზუსტად თალმუდის ეთიკურ ნაწილად ითვლება, სადაც საუბარია ადამიანების საკუთარ თავთან, ერთმანეთსა და ღმ-ერთთან ურთიერთობაზე.
ფოტოეპიგრაფი სწორედ ამ სწავლების ერთერთი ყველაზე ცნობილი ტრაქტატია, რომელიც ძველებრაელ ბრძენ ჰილელს ეკუთვნის.
ტექსტზე საუბარს არ მოვყვები, რადგან ერთ პოსტში არ ჩაეტევა და ჩემი მიზანი ამაზე წერა არც არის ამჟამად. უბრალოდ, მაინტერესებს ჩემი მკითხველი როგორ აღიქვამს ამ ტრაქტატს, როგორ ახსნის და დაეხმარება თუ არა რამეში.
იმიტომ, რომ მართლაც - თუ ახლა არა, მაშ როდის? დრო ხომ არასოდეს დგას ადგილზე და კაციშვილმა არ იცის, კიდევ გვექნება თუ არა იმის შანსი, რაც ზუსტად ამ მომენტში გვაქვს. თუნდაც უბრალოდ, ამ წუთას თუ შეგვიძლია სიკეთის გაკეთება, ან ახლობელი ადამიანისთვის თბილი სიტყვის თქმა, დამესიჯება, ან გაღიმება და ყავის/ჩაის მოდუღება.
ბედნიერ კვირადღეს გისურვებთ!!!
აქ კი ტრადიციულად ჩემი კვირის ფავორიტი პოსტები:
ჩემს უძველეს ბლოგომეგობარს პატარა ვიკინგი ეყოლა. გილოცავ, ტომა!!! ჯანმრთელები და ბედნიერები იყავით შენ და შენი ბიჭები! :-)
ჩემი საყვარელი ბლოგერის ასევე უძველესსახელიანი ლამაზი გოგო კიდევ 2 წლის გახდა!!!
სიხარულების გარდა, ცხოვრებაში სევდიანი და რთული ამბებიც ხდება. ვფიქრობ, ჩემი საყვარელი ბლოგერი როდე ამას ძალიან კარგად უმკლავდება. ძლიერი ხარ, როდე!!!
ირის ძალიან სევდიანი და შემოდგომური, ამ დროს ტკბილი და პიტნისსურნელიანი პოსტი.
მერცანაბლუმი? არ ვიცი, ეს სახელი საიდან მოიგონა, ფაქტია, რომ საქართველოში დღეს ასეთი გენი(ი)ს სხვა არავინ მეგულება.
და ბოლოს, როგორც ყოველთვის, უცხოური ბლოგი. ჩემი საყვარელი ფოტოგრაფის, რომელიც ყველაფერთან ერთად, უსაყვარლესი ადამიანია, სასწაულად პოზიტიური, თბილი და მხიარული.
