ყველაფერი ჯერ კიდევ იმ ვიდეოთი დაიწყო, რომელიც ჩემმა საყვარელმა მკითხველმა ნინომ "ქალების ოთახისთვის" მომაწოდა. მერე ჩვენი ბებიაქალი გოგოს სიმპათიით, რომელიც ეზრას დაბადების შემდეგ ორ თვეს მოდიოდა, მამხნევებდა, მამშვიდებდა, როგორც ახალ დედას, ჩემს ჯანმრთელობას ამოწმებდა და ეზრასაც, თუ როგორ იმატებდა წონაში და ვითარდებოდა (ეს ყველაფერი სასწაულად კარგად დალაგებული გერმანული ჯანდაცვის სისტემის ნაწილია). მოკლედ, ყოველთვის მზად იყო, მოსულიყო და ჩვენს შეკითხვებზე გაეცა პასუხი. მოვიდოდა თავისი ველოსიპედით და დიდი ჩანთით, სადაც ყველა საჭირო ნივთი ჰქონდა, ციფრული სასწორიდან დაწყებული, მელოგინე დედის ნერვებისდამამშვიდებელი ჩაით დამთავრებული, შემომხედავდა თავისი თბილი ცისფერი თვალებით და მეუბნებოდა, რომ ყველაფერი კარგად იყო და არაფერზე ღირდა ნერვიულობა.
ჩემთვის ბევრ მეგობარზე ახლობელი და გამგები გახდა იმ პერიოდში. დედაჩემსაც კი მეგობრულად ესაუბრებოდა, მიუხედავად იმისა, რომ ერთმანეთის ენები საერთოდ არ ესმოდათ :)
სხვების არ ვიცი, მაგრამ მე ნებისმიერ სიტუაციაში მჭირდება გამხნევება და დადებითი ემოციები. არა მხოლოდ მიღება, გაცემაც, რადგან ვიცი, იმ მომენტში ამას უდიდესი მნიშვნელობა აქვს ადამიანისთვის.
თუმცა, რამდენადაც ვხედავ/მინახავს, ექიმები ამ ემოციებს ნაკლებად, ან საერთოდ არ გასცემენ. დამეთანხმებით, რომ ექიმების 50% ამაყი და არათავაზიანია. ამის მაგალითად ჩემი საკუთარი ნათესავი ექიმები მყავს საქართველოში, რომლებიც ძალიან კარგი ადამიანები და სპეციალისტები არიან, მაგრამ პაციენტებთან ურთიერთობისას ხშირად ცივები არიან და თავიანთ თანასწორებად არ აღიქვამენ. ანუ ექიმების უმეტესობა ფიქრობს, რომ მან ყველაზე მეტი იცის და ამით უნდა იამაყოს კიდეც. ბუნებრივია, ასეა და სხვანაირად არც უნდა იყოს (ღმ–ერთმა დაიფაროს!), მაშინ როგორღა ვანდობდით მათ საკუთარ ჯანმრთელობას, მაგრამ უნდა ისედაც შეშინებულ ავადმყოფს ვიღაცამ ზემოდან დახედოს თავისი დიადი განათლებით? ან დამშვიდება–გამხნევების მაგივრად, პანიკაში ჩააგდოს და სხვა წუხილთან ერთად, გულიც გაუხეთქოს?
არა მგონია, ვინმეს უნდოდეს.
ამიტომაც, ბოლო ტენდენციების თანახმად, რასაც ვკითხულობ და ნაცნობებისგან მესმის, ძალიან ბევრი ქალი იწყებს ბებიაქალებთან კონსულტაციაზე (ბუნებრივია, ექიმიც ამოწმებს) სიარულს. თუ ყველაფერი კარგად მიდის, ორსულობა ჯანსაღად ვითარდება, დედა და ნაყოფი კარგად გრძნობენ თავს, ექოსკოპიური გამოკვლევები მინიმუმამდე დაჰყავთ და უფრო მეტი ყურადღება ქალის ფსიქოლოგიურ მომზადებას, სიმშვიდეში ყოფნასა და განტვირთვას ექცევა.
შესაბამისად, პირველი მსოფლიოს ქვეყნების სტატისტიკის მიხედვით, ის ქალები, რომლებიც მსგავს კონსულტაციებს გადიოდნენ და მათ ბებიაქალები სტრესთან გამკლავებას ასწავლიდნენ, ბევრად ადვილად აჩენენ ბავშვებს და საკეისროების შემთხვევა, საერთოდ, თითქმის 1%–მდე დაეცა (საქართველოსთვის ეს შეიძლება "ტრაგედიად" ჩაითვალოს).
მოკლედ, ძალიან მინდა და მოვიფიქრე, ბებიაქალის სპეციალობა ვისწავლო.
გერმანიაში არცთუ ისე ადვილია სწავლა და მით უმეტეს, პროფესიის ასე რადიკალურად შეცვლა. ბევრად მარტივი იქნებოდა, ჩემი დიპლომით უნივერსიტეტში მივსულიყავი და ისევ ბითურული მედია ან მსგავსი ფილოსოფიური ბულშითოლოგიის სწავლა გამეგრძელებინა, მაგრამ მორჩა!!! არცერთ პროფესიას აღარ ვთვლი სერიოზულად, გარდა მედიცინისა. [სულის მკურნალობაზე არაფერი გამაგონოთ, ვითომ სხვა რომანტიკული პროფესიები რომ კურნავენ ადამიანს, ამაზე აბსურდული არაფერი გამიგია, ფიზიკურ სამყაროში ვცხოვრობთ ბოლოს და ბოლოს, ვის ატყუებენ.]
ვიცი, ცოტა ცალსახა და ზედაპირული გამოსვლა გამომივიდა, მაგრამ ამჟამად ასე ვგრძნობ თავს და არაფრის სწავლა მაინტერესებს, რაც პირდაპირ არ არის დამოკიდებული ჯანმრთელობასთან და ცოცხალ ადამიანებთან, ბავშვებთან და ყველაფერ იმასთან, რაც ჩემს საყვარელ თემებს შეეხება. ჩემი საყვარელი თემების შესახებ კი, შეიტყობდით უკვე ამ წლინახევრის მანძილზე.
ძალიან მაინტერესებს და მინდა ვიცოდე, ჩემი მკითხველისთვის რამ განაპირობა მათი პროფესიის არჩევა და თუ შეიცვლიდნენ ოდესმე? მომენატრა თქვენთან საუბარი, არ დაიზაროთ, მომიყევით რა :)
ბედნიერ დღეებს გისურვებთ!!!
პ.ს. ახლა ამ პოსტს გადავაწყდი, სანდრაზე და გამახსენდა, მანაც რომ შეიცვალა პროფესია და მედდად მუშაობდა სამშობიაროში. თან, ყველაფერთან ერთად, სანდრაც 23 დეკემბერსაა დაბადებული ;) მოკლედ, ყოველთვის მომწონდა ეს ქალი და ახლა კიდევ უფრო, ერთნაირი ინტერესები რომ გვქონია.
.JPG)
