"99 ფრანკი" - რა არის მარადიული?

<-Frederic Beigbeder

"L'homme est un produit comme les autres"

კარგი ფილმის ყურება იგივეა, რაც კარგი წიგნის წაკითხვა და მოგზაურობა სივრცესა თუ დროში. ფრანგული კინემატოგრაფი ჩემთვის ყველაზე საინტერესო და საყვარელია, ამიტომ თუ ფილმს ვუყურებ და მომწონს, ის აუცილებლად ფრანგულია. თუმცა, "99 ფრანკზე" ვერ იტყვი, რომ წმინდა ფრანგული ფილმია, ეს არის რეკლამა, სექსი, ნარკოტიკები, გონებამახვილური დიალოგები, ამერიკული "ობსტანოვკა" და მთავარი როლის შემსრულებელი მამაკაცის სასწაული ნაზავი.

"99 ფრანკი" ცნობილი ფრანგი მწერლის და ლიტერატურული კრიტიკოსის ფრედერიკ ბეიგბედერის წიგნის მიხედვითაა გადაღებული. ბეიგბედერი ცნობილია, როგორც სარეკლამო წიგნების ავტორი, სადაც ის დასცინის და თავისებური ფილოსოფიით აღწერს იმ ყველაფერს, რაზეც მილიარდობით დოლარი იხარჯება. "99 ფრანკის" მთავარ პერსონაჟ ოქტავს, ბეიგბედერი თავის პროტოტიპად თვლის და უმეტესად საკუთარ გამოცდილებებზე წერს. ექსცენტრული ავტორი კოკაინის მოხმარების გამო პარიზის პოლიციამ აპრილში დააკავა კიდეც. ფილმი ფრანგმა რეჟისორმა ჟან კუნენმა გადაიღო, ასევე ცნობილია თავისი ცინიზმით, რომლის ფილმი "დობერმანი" (ვენსან კასელით მთავარ როლში) საკულტოდაა ქცეული.

ფილმი რეკლამის შემქმნელ ორ ახალგაზრდა მხატვარს ეხება, რომლებიც მილიონობით ფულს შოულობენ, აქვთ ყველაფერი, რაც შეიძლება 21-ე საუკუნის ადამიანმა ინატროს: ძვირფასი მანქანა, ლამაზი ქალები, კოკაინი... თუმცა მთავარი გმირი ოქტავი, რომლის როლსაც თანამედროვე ფრანგული კინოს ვარსკვლავი ჟან დუჟარდენი ასრულებს, იმ დასკვნამდე მიდის, რომ ამქვეყნად ყველაფერი წარმავალია: "რეკლამაც, ფულიც, სიყვარულიც და მეც... - ამბობს ის, შეფის მანქანაზე დაცემული, - განსაკუთრებით კი - მე." ოქტავი კარგავს ყველაზე მთავარს თავის ცხოვრებაში და მაშინ ხვდება, რომ ადამიანიც ისეთივე პროდუქტია, როგორიც ყველაფერი დანარჩენი...

განსაკუთრებით მომეწონა ჟან დუჟარდენის შესრულება, მან ისე აჩვენა ოქტავის სახე და გააცოცხლა წიგნის გმირი, რომ ეჭვი აღარ რჩება, თუ როგორ ადამიანებზე წერდა ბეიგბედერი. ჟან დუჟარდენი 1972 წლის 19 ივნისს, საფრანგეთის Rueil-Malmaison- ში, პარიზის ყველაზე სამეფო და მდიდრულ უბანში დაბადებული კომედიური ჟანრის მსახიობია, რომელსაც მრავალი საინტერესო როლი აქვს შესრულებული. უკანასკნელ დროს კი მის რეპერტუარში დრამატულმა გმირებმაც იმატეს. დუჟარდენი არაორიგინალური გარეგნობისაა, არაევროპული ნაკვთებით და ირონიანარევი გამოხედვით, სწორედ ისეთი ტიპაჟია, როგორიც თანამედროვე კინემატოგრაფს აკლია - ჰოლივუდური ტიპების სრული ანტიპოდი, ეწევა, სვამს, ცუდად იქცევა და კანონს არღვევს.

ყოველ წელიწადს რეკლამებში 500 მილიარდ დოლარზე მეტი იხარჯება, ეს თანხა სრულიად საკმარისია მსოფლიოში მოშიმშილე ნახევარი მოსახლეობის დასაპურებლად... ასე სრულდება ორფინალიანი ფილმი და ყველაფერი თქვენი გადასაწყვეტი ხდება... ან თქვენ გგონიათ ასე, სხვა არხზე რთავთ და იოგურტის მომხიბვლელ რეკლამას უყურებთ.

ყვავილების ფესტივალი თბილისში

26 მაისს თბილისში უკვე მესამედ გაიმართა ყვავილების ფესტივალი. შარდენისა და ერეკლე მეფის ქუჩები გატენილი იყო ხალხით, ყვევილებით, სურათებით, მასკარადის სამოსში გამოწყობილი გოგო-ბიჭებით. ფესტივალი საკმაოდ უღიმღამო იყო, თუ ღიმღამიანი ოდესმე ყოფილა... ამას ამინდმაც შეუწყო ხელი და საღამოსათვის წვიმამ დაუშინა.

სახეზე მოხატვა 2 ლარი ღირდა, იქვე ნახავდით მშვიდი სახის მონაზონსა და მის ყვავილების გვირგვინიან სახედარს, რომელსაც ბავშვები მოსვენებას არ აძლევდნენ... ასევე შეგეძლოთ გადაგეღოთ სურათები ცნობილი ფერმწერების სურათებთან, ანუ მათ სხეულში შემძვრალიყავით, ჩემსავით :P

მსგავსი აქციები დიდად არ შთამაგონებს, თუმცა მაინც წავედი ფოტოების გადასაღებად, გაუღიმარი ქართველების სანახავად, რომლებიც მადლობასაც არ გეტყვიან, რამე ნივთის შეძენისას... ფეხის დაბიჯებაზე აღარაფერს ვამბობ... სახლში მალე დაბრუნება და რამე საინტერესო ფილმის ყურება ვამჯობინე... :

კინო "საქართველო" აღდგა

ეს სიმღერა თუ გახსოვთ: "ჭრელო პეპელა... ნურც გაფრინდები, ნურც მოფრინდები..."? იმიტომ გავიხსენე, რომ ეს სიმღერა ზუსტად აღწერს ქართველების ხასიათს. რამდენიმე ადამიანმა რჩევა მომცა ჩემი ბლოგის შესახებ, ერთმა მითხრა: "ძალიან ოფიციალური ენით წერ, მაინც ბლოგია და უფრო "შენებური" უნდა გახადოო", მეორემ კიდევ: "უფრო მეტი პირდაპირი ნათქვამი და კომენტარი გჭირდება, ძალიან "შენებურად" წერო..." მოდი და ასეთი კეთილი რჩევების შემდეგ თავს ჭრელ პეპელად ნუ იგრძნობ.

ეს პროლოგი იყო, როგორც მიხვდით, ახლა კი გიამბობთ, თუ სად მოვიპოვე "ზემოატვირთული" ფოტოები, ოღონდ ამას აუცილებლად დასჭირდება კიდევ ერთი შესავალი. უნივერსიტეტში ვსწავლობ რადიოგადაცემის მომზადების საგანს, რომელშიც ლექტორმა დაგვავალა 'As Life'-ის გაკეთება, რაც იმას ნიშნავს, რომ ცოცხალი მოქმედებები უნდა ჩაწერო, ანუ რაიმე ღონისძიებაზე ( :P ) წახვიდე და სიუჟეტი გააკეთო, თავისი სინქრონებით და ყველაფრით. დავალება დროზე ვერ ჩავაბარე და ლექტორს ვთხოვე, deadline გადაევადებინა. მთელი ჩემო ნათესაობა შესაბამის მობილიზებაში მყავდა, თუ რამეს გაიგებდნენ, მაშინვე უნდა შეეტყობინებინათ. მაგრამ как на зло, ისეთი არაფერი ხდებოდა, რაც დამაინტერესებდა და საკაიფო "ეზ ლაიფს" გამაკეთებინებდა.

18 მაისის მშვენიერ კვირა დღეს კი ჩემმა "ოპერატიულმა" დეიდაშვილმა დამირეკა, კინო "საქართველოსთან" ხალიჩები აფენია, ხალხია შეგროვილი და სავარაუდოდ, ჩვენი ჰოლივუდის (პოლიტიკის ანუ) ვარსკვლავები მივლენ და ახლავე იქ გაჩნდიო. მეც სასწრაფოდ გავვარდი. მაგრამ "სასწრაფოდ გავვარდი" კიდევ ვერ აღწერს ჩემს სასწრაფოდ გავარდნას, წარმოიდგინეთ ფილმებში, პირველ კადრში რომ გოგო ტაქსიში ჯდება და მეორე კადრში უკვე ტბაში პოულობენ დამხრჩვალს, აი, ასე სწრაფად გავვარდი კინო "საქართველოსთან" და მაშინ ვიფიქრე: "რას გვიშვრება ეს პაიჭაძე-მეთქი"...

კინო "საქართველო" გურამიშვილისა და დადიანის გამზირების გადაკვეთაზე მდებარეობს. რაც თავი მახსოვს, ეს კინო, სულ არსებობს, უბრალოდ, ძალიან პატარა რომ ვიყავი, მაშინ ინდური ფილმების აფიშები იყო გამოკრული; ცოტა რომ გავიზარდე, აფიშები გაქრა და შენობაც დაბომბილს დაემსგავსა, როგორც მთელი საქართველო 90-იანი წლებიდან; ამ ბოლო წლებში კი მისი აღდგენა დაიწყეს და პატარა, "საყვარელ" კინოთეატრად აქციეს. სიმართლე გითხრათ, შიგნით არასდროს ვყოფილვარ და არც ვაპირებ, მიუხედავად იმისა, რომ ნაძალადევის რაიონის დეპუტატობის კანდიდატმა მერაბ სამადაშვილმა დამარწმუნა: "აქ ბევრი დაწყვილდა და ოჯახებიც შეიქმნაო" (ინდური ფილმების კერა ყოფილა წარსულში და აბა, რა იქნებოდა!). სამადაშვილის გარდა კინოთეატრის გახსნაზე პრეზიდენტიც იყო მოსული რამდენიმე წამით, რომელსაც ერთი მოწინააღმდეგე გამოუვარდა და დედამისისადმი ქართული "სიმპათია" გამოხატა. ის, რაღა თქმა უნდა, დაცვამ მაშინვე "გადამალა". სამაგიეროდ, გიგი უგულავას ისეთი დახვედრა მოუწყვეს... ასაკოვანი ქალები ეხუტებოდნენ, ხელებსაც კი უკოცნიდნენ და რამდენიმე მათგანი, რომელიც ვერ მიწვდა, უკმაყოფილებას გამოთქვამდა დაცვის მისამართით: "რა მოხდა, მოგვაფერებინეთო!" მეც რისი ვაი-ვაგლახით გავძვერი ამ ქალებს შორის, დაცვასაც გავუსხლტი და უგულავას ვეცი მოსაფერ... კი არა და კომენტარის ჩამოსართმევად... =))

ჩემი As Life შედგა! (Well... ამას მაინც პაიჭაძე გადაწყვეტს, მაგრამ მაინც.)

[მერე რა, რომ კინოს გახსნა წინასაარჩევნო კამპანიას უფრო ჰგავდა და ყველა "უაღრესად კმაყოფილი" იყო ხელისუფლების... მერე რა, რომ მოსახლეობას ჩემთვის ინტერვიუს მოცემა არ სურდა და სახელებსა და გვარებს არ მეუბნებოდნენ... არც ისაა დიდი რამე, ყოველ ნაბიჯზე დაცვის პოლიცია რომ იდგა, ერთი ვიწროშუბლიანი კუდში დამდევდა: "რას იწერ, რას იწერო?"... ისიც არაფერია, როცა ამ სიუჟეტის ჩაწერის მერე, დავფიქრდი და შემეშინდა, თურმე я тоже обыкновенный член этой огромной толпы... и она огромная :]

დღის ფოტო

One of my friends at http://www.myspace.com/ has sent me this photo. It really inspired me a lot, and I decided to show it to you too.

I like this photo mostly because it is all about protesting something, and especially reminds us that protesting something means that democracy is on... if you know what I mean. Honestly, there had been only one true democrat person - Socrates, who was imprisoned and poisoned afterwards, and that great guy had said: "The only true wisdom is in knowing you know nothing."

Anyway, I don't really believe in Democracy. I think it's something that makes people believe in their importance while they mean nothing in capitalistic countries and we all know that well. I have taken part in protesting meetings against the war in Iraq, I have been arguing with every single person, who believes that democracy exists and it is in killing innocent people for oil, for diamond mines, but there was no-one to come up and stop chaos in the world, to stop bloodshed; although the government insisted about democratic values and crap like that. Democracy equals hypocracy in my opinion. I'd rather go out and shout out for Socialism and helping people, who have nothing but knowledge, pride and heart to love each other!!!

ისრაელელი ქალები არმიაში

ისრაელის არმია, ანუ როგორც უწოდებენ, ისრაელის დაცვის ძალები, 1948 წლის 26 მაისიდან ფუნქციონირებს. ისრაელის არმია მსოფლიოში ერთადერთია, რომელიც ერთნაირად იწვევს ქალებსაც და მამაკაცებსაც ჯარში. ისრაელის არმიიდან თავის აცილების უფლება აქვთ რეპატრირებულ მოქალაქეებს, ანუ იმათ, ვინც ისრაელში არ დაბადებულა. ასევე გამონაკლისს შეადგენენ ადამიანები განსაკუთრებული ფსიქიკური, ფიზიკური და რელიგიური შეხედულებებით. ისრაელის არმიას ანუ ცაჰალს, როგორც მას ივრითზე უწოდებენ, 18 მილიონ დოლარზე მეტი ბიუჯეტი გააჩნია და მსოფლიოს უკანასკნელი გამოგონების იარაღს ფლობს.

ისრაელში ქალები სკოლის დამთავრების შემდეგ მიდიან ჯარში, ანუ 18 წლის ასაკიდან და მამაკაცებისგან განსხვავებით, 2 წლის განმავლობაში მსახურობენ. ქალებისათვის არ არის სავალდებულო მილიტარისტული სამსახურის გავლა და მათ კანცელარიულ პირობებშიც შეუძლიათ ცხოვრება, თუმცა ბევრი მათგანი უფრო ძნელ სიტუაციას ირჩევს და იარაღის ტარებას ამჯობინებს. როგორც ჩემი უახლოესი მეგობარი ნაამა (სახელები შეცვლილია კონფიდენციალობის გამო) ამბობს: "არავითარი სურვილი არ მაქვს ოფისში ვიჯდე და უფროსებს ყავა მოვუდუღო".

ისრაელის არმიის დისციპლინას "თანამედროვე სპარტანულს" უწოდებენ. როგორც ჩემი წყაროებიდან ვიცი, რამდენიმე ისრაელელი გოგონასაგან, არმიაში მართლაც გაუსაძლისი სიმკაცრეა და ხშირად ადამიანები თვითმკვლელობამდეც კი მიდიან, რაც უფრო ხშირად მამაკაცთა ნაწილებში ხდება. მიუხედავად ამისა, ქალთა საჯარისო ნაწილიც იმავე დატვირთვით ვარჯიშობს, როგორც მამაკაცთა და მათ შორის განსხვავება თითქმის არ არსებობს. როგორც ცაჰალის ყოფილი ჯარისკაცი (ჯარისქალი, უფრო კონკრეტულად) თამარი ამბობს: "ხშირად მქონდა გაქცევის სურვილი, მაგრამ ფიცის დადების შემდეგ ამაზე ფიქრიც კი ზედმეტი იყო. ხშირად ვტიროდით გოგონები და ძალიან გვიჭირდა, განსაკუთრებით უდაბნოში, ღამით საშინელ ყინვასა და დღისით გაუსაძლის სიცხეში, ცხოვრება და ვარჯიში, ზოგჯერ 22 საათიც კი გაგრძელებულა მომზადება".

დღეისათვის ისრაელის არმიაში 48 ათასამდე ქალი მსახურობს, ზოგიერთი მათგანი აპირებს სამხედრო კარიერის გაგრძელებას, ზოგს კიდევ- ერთი სული აქვს დაასრულოს სამსახური და თავის სახლს დაუბრუნდეს, საყვარელ მუსიკას მოუსმინოს და მეგობრებთან ერთად სამოქალაქო ტანსაცმლით, იარაღის გარეშე, სასეირნოდ წავიდეს. ჩემი მეგობარი ნაამა სწორედ იმ პაციფისტების რიცხვს მიეკუთვნება, რომლებსაც ვალდებულების მოხდა აუცილებლად მიაჩნია და სამომავლოდ, უფრო იდეალისტური გეგმები და ოცნებები აქვთ. ნაამა, 18 წლის: "ხან ვფიქრობ, თუ რას ვაკეთებ აქ, რა მინდა? რადგან ხშირად ვერ ვგრძნობ, რომ ვეკუთვნი ჯარს, ამ ადგილს... იარაღის ტარებისგან დალურჯებული ვარ და სულ მწყობრში, გაჯგიმულს მიწევს დგომა. ორ კვირაში ერთხელ, პარასკევს, სახლში დაქანცული ვბრუნდები და მუსიკას ვისრუტავ, იმდენად მენატრება. ფიქრისთვისაც ვერ ვიცლი, მხოლოდ ის ვიცი, რომ რიგითი ჯარისკაცი ვარ და სხვის ბრძანებებს, ჯარის დისციპლინას უნდა დავემორჩილო, თუ არა და დავისჯები - დასვენების დღეებში სახლში აღარ გამომიშვებენ." 20 წლის ჰადარა, რომელიც ჯარში მსახურობას უკვე ასრულებს, ამბობს: "ჯარმა ბევრი რამე მომცა, გამაძლიერა და სამშობლო უფრო შემაყვარა. სიძნელე ბევრი იყო და გამიჭირდა, რა თქმა უნდა, როცა ოჯახის მფარველობისაგან შორს აღმოვჩნდი. თავიდან ყველაფერი ძნელი იყო, ვარჯიშიდან დაწყებული საკვებამდე და სიცხეში ხაკის ფორმით დგომამდე, მიუხედავად ყველაფრისა, ვამაყობ, რომ ცაჰალი არსებობს და მე მისი ნაწილი ვარ, ჩვენ ისრაელს ვიცავთ და ამით ყველაფერი ნათქვამია."

როდესაც ჩემი ნაცნობი ჯარისკაცი გოგონების მონაყოლს ვისმენ, თუ როგორ უძლებენ სპარტანულ დისციპლინას, მათ ფოტოებს ვხედავ, სადაც დაღლილები, მაგრამ ღიმილიანები არიან, მიხარია და თან გული მწყდება, რადგან საქართველოში მსგავსი განწყობა არ შემხვედრია. ჩემი უახლოესი მეგობარი, ნაამაც კი, რომელსაც სძულს ომი და ჯარის დასრულების შემდეგ ექიმობას აპირებს, ამაყია იმით, რომ ჯარისკაცია და ქუჩაში პატივისცემით ეპყრობიან - ის სამშობლოს, ისრაელს იცავს.

Как в ТГУ избирают юных "caмоуправителей"

Сегодня в Тбилисском Государственнем Университете cамым главным событием являлся выборы университетского самоуправления.

Если честно, мне совсем не интересовали эти выборы (как и многих других студентов), потому что, ни один из этих юных политиков не имел определенную предвыборную программу. За кандитатов голосовали лишь их друзья и сокурсники для простой "чистогрузинской" поддержки со своими двоюродными сестрами и братьями.

Вторым главным событием стал и выступление грузинского политика и кандидата в депутаты от "единой оппозиций" Давида Гамкрелидзе, который считает выборы в университете фальшивыми и поддельными от рук "национального движения".

Давид Гамкрелидзе выступил в университетском саду перед студентами и журналистами. Он призвал руководство Грузий: "Оставьте в покое Государственный Университет!". Лидер оппозиционеров отметил и о тех пройществиях в университете, которые происходят последние дни и университет становится местом генеральной репетиций для правительства. Встреча закончилась ccорой между предстовителем "института равенства" Леван Гогичаишвили и студента ТГУ , который отстойвал и защищал справедливость выборов "самоуправления университета".

დამშეული სტუდენტები

5 მაისს თსუ-სა და "ჯიპას" ჟურნალისტიკის მიმართულების სტუდენტებისათვის ამერიკის შეერთებული შტატების საელჩომ სემინარი მოაწყო, რომლის თემაც "მედიის თავისუფლება" იყო. სემინარზე საუბარი იყო მედიის თავისუფლების შესახებ, როგორც საქართველოში, ასევე კავკასიის სხვადასხვა რეგიონში.

სემინარის მოდერატორი "ჯიპას" ჟურნალისტიკის სკოლის ხელმძღვანელი ნინო დანელია იყო, სტუმრად მოწვეულთა შორის კი იყვნენ - რადიო "თავისუფლების" თბილისის ბიუროს შეფი მარინა ვაშაყმაძე, გადაცემა "7 დღის" ჟურნალისტი ეკა ქადაგიშვილი, 2 ამერიკელი ჟურნალისტი და ასევე სემინარს ესწრებოდა აშშ-ს საელჩოს პრესატაშე სტივენ გრეისი.

სემინარი რამდენიმე საათის დაგვიანებით დაიწყო, რისი მიზეზიც საელჩოში შესვლამდე სტუდენტების მკაცრი ჩხრეკა იყო. მათი მობილურები, ფოტოაპარატები და სხვა ტექნიკური "აღჭურვილობა" დაცვასთან დარჩა (რის გამოც ჩემი დღევანელი წერილი ფოტომასალის გარეშეა). სემინარი საათნახევარზე მეტხანს გაგრძელდა. უმეტესად საუბრობდნენ მოწვეული სტუმრები და თავიანთ გამოცდილებას უზიარებდნენ აუდიტორიას: თუ როგორ უნდა მუშაობდეს მედია და როგორ მუშაობს ის საქართველოში. უცხოელმა კოლეგებმა აგვიხსნეს, რომ ჩვენ შეგვიძლია საკუთარი აზრი ინტერნეტსაიტებისა და ბლოგების საშუალებით მაინც გამოვხატოთ. "ასევე არსებობს სხვა გამოსავალი , - განაცხადა ნახევრად ხუმრობით "ვაშინგტონ პოსტის" ჟურნალისტმა ტარა ბრაჰმანპურმა - იპოვოთ ვინმე ქართველი მილიონერი და დაფინანსება სთხოვოთ." ხუმრობა "მიიღეს", გაიცინეს და სხვა თემაზე გადავიდნენ... დასასრულისათვის მოდერატორმა ნინო დანელიამ სემინარი დატოვა და თავისი მოვალეობა ეკა ქადაგიშვილს "გადააბარა". ამის შემდეგ საუბარი დიდხანს აღარ გაგრძელებულა.

დაგვირიგეს ორი ბროშურა, თუ როგორ ტარდება არჩევნები აშშ-ში, როგორ იწერება ახალი ამბები მედიაში [თურმე...]. ჰო, კიდევ დაგვალევინეს ბლომად წყალი - ერთი, სანამ საელჩოში შეგვიშვებდნენ, გვაწვიმდა და მეორე - დარბაზში წყლის ბოთლები იდგა მოწყურებული მედიაწარმომადგენლებისათვის...

ესეც ერთი დღე ამერიკის საელჩოში. სტუდენტები უფრო მეტს ველოდით... პირადად მე, ველოდი უფრო გულთბილ დახვედრას, საფუძვლიან სემინარსა და ცხოველ დისკუსიას, რაც სამწუხაროდ, ორგანიზატორისა და მოდერატორისა კომუნიკაციის სისუსტეზე მიუთითებდა.
(("არანიუსი": სტუდენტებმა ისევე დავტოვეთ საელჩო, როგორც მივედით, დაგვიბრუნეს ჩვენი ტექნიკა (პირადად მე, მთელი ავლა-დიდება დავუტოვე დაცვას: ფოტოაპარატიან-დისკებიან-ყურთსაცვამებიან-"ფლეშკიანად").
ჰო, კიდევ ის ფაქტი უნდა აღვნიშნო, რომ სტუდენტებს საშინლად მოგვშივდა ამასობაში და როდესაც საელჩოდან სახლში გვაბრუნდებდნენ, თითქმის ყველა ჩვენგანი სახლში რეკავდა: "დედა, საჭმელი დამახვედრეო", ეს ისე...))

მშრომელთა დღე

1 მაისი საერთაშორისო დღესასწაულია, რომელსაც სხვადასხვა პროფესიული კავშირები და სამსახურები აღნიშნავენ. ეს დღე განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია ისეთ ქვეყნებში, როგორიცაა რუსეთი, კუბა, ჩინეთი, ანუ ქვეყნები სოციალისტური წარსულით თუ აწმყოთი.

საქართველოში 1 მაისი არანაკლები სიხარულითა და ენთუზიაზმით აღინიშნება, რისი ნახვაც გუშინ, რესპუბლიკის მოედანზე ყველა მსურველს შეეძლო. მშრომელებმა შუადღიდან იწყეს შეკრება, პროფესიული კავშირების წევრები, ექიმები, არქიტექტორები თუ სხვა პროფესიის მუშაკები გამოსულები იყვნენ თავიანთი დროშებით, ტრანსპარანტებით და გამოთქვამდნენ მოთხოვნებს, ზოგიც, უბრალოდ, საკუთარ აზრს და დამოკიდებულებას არსებული სამუშაო გრაფიკისა თუ გადასახადების შესახებ.

1 მაისისადმი მიძღვნილ დღესასწაულს მოძრაობის თეატრის მსახიობები ახალისებდნენ, ტამტამებისა და დოლების ხმაურით ამხნევებდნენ, ცეკვავდნენ და შენიღბულ წარმოდგენებსაც აწყობდნენ. დაახლოებით 2 საათისათვის შეკრებილებმა თავისუფლების მოედნისაკენ გადაინაცვლეს. მსვლელობა რესპუბლიკის მოედნიდან დაიწყო და რუსთაველის გამზირის ნახევარი მოძრაობა გადაკეტა, რამაც გამოიწვია გამვლელების (ფეხით თუ მანქანით) გაკვირვება, თუმცა მოძრაობის თეატრის მხიარულმა რითმებმა დაგვიანებული მგზავრებიც გაახალისა.
:)

ბავშვებზე ძალადობის პრევენცია

30 აპრილს საქართველოს ჯანდაცვისა და მედიცინის განვითარების ფონდის "ბავშვთა დახმარების ცენტრმა" ჩაატარა ტრენინგი "ბავშვთა მიმართ ძალადობის და ტრეფიკინგის" თემაზე. ტრენინგს ესწრებოდნენ სხვადასხვა სფეროს სპეციალისტები: ფსიქოლოგები, იურისტები, განათლებისა და ჯანდაცვის სამინისტროს თანამშრომლები, ჟურნალისტები. ტრენინგის მიზანი იყო სხვადასხვა სპეციალისტებისათვის ბავშვთა მიმართ განხორციელებული ძალადობის შესახებ გაცნობა. ტრენინგს ატარებდა ფსიქოლოგი ქეთევან თავართქილაძე და იურისტი ქეთევან მარგალიტაძე.

"ბავშვთა დახმარების ცენტრი" არასამთავრობო ორგანიზაციაა, უკვე 5 წელია არსებობს თბილისში, იგი კანადის საელჩოს მიერ ფინანსდება. ცენტრი უფასო კონსულტაციასა და თერაპიას სთავაზობს ძალადობის მსხვერპლ ბავშვებს. ტრენინგი დილის 11 საათიდან საღამოს 6-ის ნახევრამდე გაგრძელდა. იგი შედგებოდა რამდენიმე ლექციისაგან მსოფლიოსა და საქართველოში არსებული ბავშვთა ძალადობისა და ზოგადად, ტრეფიკინგის შესახებ. ტრენინგს 15-მდე ადამიანი ესწრებოდა, რომლებიც აქტიურად ერთვებოდნენ დისკუსიაში და საკუთარ აზრს გამოთქვამდნენ.ლექციის ბოლოს საუბარი იყო ბავშვთა ტრეფიკინგის სავალალო შედეგებზე. ქეთევან თავართქილაძე, ფსიქოლოგი: "დღესდღეობით მსოფლიოში ბავშვთა ტრეფიკინგიდან უფრო მეტ შემოსავალს იღებენ, ვიდრე კოლუმბიის ნარკოპლანტაციებიდან, რაც სავალალოა." როგორც ფონდის იურისტმა ქეთევან მარგალიტაძემ თქვა: "ბავშვთა ტრეფიკინგისა და ძალადობის ასაცილებლად, პირველ რიგში, ოჯახი და მშობლები უნდა იყვნენ მობილიზებულნი და ყურადღებიანნი, მათ იქონიონ ბავშვის დაბადების მოწმობა და არავის ანდონ პირადობის დამადასტურებელი საბუთები".

ტრენინგზე ნაჩვენები იყო ასევე სტატისტიკა, რომელიც ბავშვთა პორნოსაიტების მზარდ რიცხვზე მიუთითებდა. "ყოველდღე ათასობით ახალი პორნოსაიტი იხსნება - გვიამბო ქეთევან თავართქილაძემ - და შესაბამისად ათასობით ახალი მომხმარებელი რეგისტრირდება ბავშვთა პორნოფოტოებისა და ფილმების შესაძენად." ბავშვთა პორნოგრაფიის პრევენციის მიზნით მსოფლიოში ხშირად ტარდება სპეციალური ინტერნეტ თუ სოციალური აქციები, თუმცა ინტერნეტსივრცის გაკონტროლება თითქმის შეუძლებელია.

http://www.childabuse.ge/

http://www.phmdf.ge/