თხის რქა და "ბანანთევზა"

I'm Capricorn, - he said. - What are you?

"A Perfect Day for Bananafish" J.D. Salinger

რამდენჯერ მაქვს ეს მოთხრობა წაკითხული და მხოლოდ გუშინწინ "დავაკვირდი", სეიმური რომ თხის რქა ყოფილა. გული მომეწურა.

საშინელი სურდო მაქვს, ისეთი, ფრენი (იმავე დალოცვილი ოჯახის შვილი, როგორც ანუშკა იტყვის ხოლმე) იტყოდა, I would just roll over and die-ო.
ჯერ ჩემი ქმარი გახდა ავად ორი კვირის წინ, მერე ეზრას აუწია სიცხე და ხველება დაიწყო, თან კბილები ჩამოსდის და სასწაულ დღეში ვართ. გუშინ კიდევ დილის 5–ზე, ეზრამ რომ გამაღვიძა, ყელი ისე მტკიოდა, გიჟივით წამოვხტი და სამზარეულოში გავვარდი თაფლის მოსაძებნად. ბავშვობიდან მჯერა (ანუ ასე მასწავლეს), უზმოზე თუ ერთ კოვზ თაფლს ნელ–ნელა მოწუწნი, ყელის ტკივილს გადაურჩები.
ყელის ტკივილს კი გადავურჩი, მაგრამ ორივე ნესტო გამეჭედა და არ ვიცი, რამდენი შეკვრა ცხვირსახოცი დავხარჯე უკვე. თვალები მტკივა და მეცრემლება.

მერე დღეს საღამოს ეზრა ისეთი ჰიპერაქტიური იყო, საწოლში ვერ ვაკავებდი და ერთი საათი მოუნდა, სანამ მოკალათდა და დაიძინა.
ხოდა ტირილი მინდოდა. ხანდახან, იცოცხლე, ისეთი ღრიალი ვიცოდი ხოლმე, მაგრამ ამ ბოლო დროს მეზარებ. მერე ჩემს თავს გავახსენე, რომ სატირალი არაფერი მაქვს და დედაჩემი როგორც იტყვის ხოლმე, ღმ–ერთს არ აწყენინოო, მეც გადავწყვიტე არ მეწყენინებინა და ეზრამაც დაიძინა. მეც დავლიე კიდევ ერთი ფინჯანი ლიმონიანი ჩაი და წერა დავიწყე.

Roll over and die, გადატანითი მნიშვნელობით, თორემ არც მე და მეეჭვება, ფრენისაც ეს ნდომებოდა.

მე ვარ თხის რქა სეიმურივით.
ეზრა კიდევ – ვერძი.
ანუ ჩემს ქმარს ადვილი ცხოვრება არა აქვს.

იმის თქმა მინდოდა, რომ რაღაც ბლოგს ვკითხულობდი და იქ წერდა ერთი გოგო, რატომღაც ადამიანები ველოდებით, რომ ჩვენი ცხოვრება ჩვეულ კალაპოტში ჩადგება ოდესმეო. ხოდა დავფიქრდი სერიოზულად.
მეც ასე ვიყავი. ეზრა რომ გავაჩინე, ვფიქრობდი, აი, გავა რამდენიმე თვე და ძველებური სოფი ვიქნები, იმავე წონის დაბრუნებას ვინ დარდობს, ან ქალაქობანაში ჩაფლავებას–მეთქი.
ლამის ერთ წელზე მეტი დამჭირდა იმის მისახვედრად, რომ ცხოვრება ჩვეულ კალაპოტში აღარ ჩადგება და საერთოდ, ეს კალაპოტი და ჩვეული საშინელი სიტყვებია. ან ვის რა ჯანდაბად უნდა.
რა ჯობია იმას, რომ ცხოვრება შეიცვალა და მეც, ყოველდღე სხვადასხვა სირთულის გადალახვა მიწევს, ვიღლები, მერე მიხარია, ვიცინი...
ბავშვის დაბადების მერე ცხოვრება აღარასოდეს იქნება ისეთი, როგორიც მანამდე იყო, სოფი, ამას კაი ხნით ადრე უნდა მიხვედრილიყავი და არა 25–ს გადაცილებულსა და 30–ს მიახლოებულ ასაკში. ბავშვები იმიტომ მოდიან ამ ქვეყანაზე ჩვენი დახმარებით, რომ სამყარო შეცვალონ. ყველა მესია არ იქნება, რა თქმა უნდა, მაგრამ მშობლების სამყაროსა და მსოფლმხედველობის რაღაც ნაწილის შეცვლას მაინც ახერხებენ.
ზემოთ კი მივწერე ჩემს თავს, "კაი ხნით" ადრე უნდა მიხვედრილიყავი–მეთქი, მაგრამ ვერასოდეს მიხვდები ამას, სანამ დედა არ გახდები და ცხვირგაჭედილი და თვალებდაწითლებული არ წამოხტები გამთენიისას შენი შვილის წამოტირებაზე.

გლასები რატომ გავიხსენე?
გამოიცანით, ვინ არის ჩემი საყვარელი გლასი სეიმურის, ფრენის და ზუის გარდა?
ბესი :) გლასების ირლანდიელი დედა, ახლა ჩასუქებული [ჩემსავით], მაგრამ ერთ დროს წერწეტა [ჩემსავით] მოცეკვავე რომ იყო და წარმომიდგენია, როგორ მსუბუქად დასრიალებდა სივრცეში. ისე მიყვარს ეს ქალი, ისე მიყვარს. იმიტომ, რომ მსოფლიოში ყველაზე კარგი შვილები გაზარდა, შვიდივე, ადამიანურები, კეთილები და ჭკვიანები. ძალიან კარგი დედაა ბესი, თან ცოტა ფეთიანიც, როგორც ყველა დედა. 

თქვენი საყვარელი გლასი რომელია?

ისტორია და სტატისტიკა

ორი პოსტის წინ მეხუთასე პოსტი დამიწერია და ყურადღება არც კი მიმიქცევია :)
ბლოგის დაბადების დღე და მსგავსი რაღაცებიც ყოველთვის მავიწყდება. მგონი, 2008 წლის აპრილში "შევქმენი" ეს ბლოგი. მაშინ უნივერსიტეტში ინტერნეტმედიას გავდიოდით და ერთგვარი დავალება იყო. თავიდან საშინლად უინტერესო რაღაცებს ვწერდი, რა სად როდის მოხდა და მერე, ალბათ უკვე 2009 წლის იანვრიდან დავიწყე პირადული და უფრო გემრიელი პოსტების წერა. მახსოვს, ეს პოსტი მაშინ ძალიან ბევრს მოეწონა და მეც მიხაროდა.

როგორც მაშინ მიხაროდა მკითხველების კომენტარები და წერილები, დღესაც ასევე მიხარია და ზოგჯერ გულსაც მიჩუყებს. ფეისბუქის გაუქმების შემდეგ ვშიშობდი, რომ მკითხველი ძალიან შემომაკლდებოდა და ასეც მოხდა.
ფეისბუქზე ხომ ბლოგს თავისი გვერდი ჰქონდა და იქიდან უამრავი ადამიანი კითხულობდა ისე, რომ უმეტესობა მეგობრებში არ მყავდა და არც მიცნობდნენ. სიმართლეს გეტყვით და მკითხველი გამინახევრდა. სტატისტიკას რომ გადავხედავ, ხან გული მწყდება, ადრე რამდენი კითხულობდა და ახლა, იმასთან შედარებით, ძალიან ცოტა. თუმცა ფეისბუქის პროფილის წაშლას ჩემს ცხოვრებაში გადადგმულ ერთერთ სერიოზულ და გაბედულ ნაბიჯად ვთვლი. სერიოზულად გეუბნებით. თითქოს სამყაროს რაღაც ნაწილს "დავანახე", რომ ფეისბუქის გარეშე ცხოვრება (თანაც ძალიან ბედნიერად) შეიძლება და არაფერი სიკეთე არ მოაქვს, პირიქით, უამრავი დრო მიაქვს, რომლის გამოყენებაც ადამიანს ბევრად სასარგებლოდ შეუძლია.

ჩემი ის ერთგული და საყვარელი მკითხველები, რომლებიც უკვე წლებია კითხულობენ ბლოგს და რაღაცნაირად უკვე კარგადაც მიცნობენ, ისევ აგრძელებენ კითხვას და ბევრი წერილებსაც მწერს და მახარებს.
როგორც იტყვიან, მთავარია ხარისხი და არა – რაოდენობა.

დიდი მადლობა, რომ კითხულობთ ჩემს ბლოგს და ისევ ინტერესდებით ერთი 25–ს გადაცილებული, big fat mama–ს ისტორიებით.
ყველას სიხარულს, სიცოცხლის ხალისს, ჯანმრთელობას, სიყვარულს და წარმატებებს გისურვებთ!!!
როგორც "მწვანე ვაშლი" იტყოდა, ცხოვრება ძალიან საინტერესო და ლამაზია; ყველაზე მნიშვნელოვანი კი ისაა, ჩვენ როგორები ვართ/ვიქნებით და არა – სხვები, რადგან ჩვენ ვქმნით სამყაროსაც და საერთოდ, ყველაფერს.

ხუთშაბათის საკითხავი

მე ხომ ყოველ სეზონზე სხვადასხვა ფავორიტები მიჩნდება და ამჯერად ერთი კათოლიკე გოგოს ბლოგს ვკითხულობ, რომელმაც მეხუთე ბავშვი გააჩინა. ყველაზე უფროსი ბავშვი 5 წლის ჰყავს და თუ გამოთვლით, ისე გამოდის, რომ თითქმის ყოველ წელიწადნახევარში ბავშვებს აჩენს. კი უყვარს ბავშვები სასწაულად, მაგრამ ზოგჯერ ხომ წარმოგიდგენიათ, როგორ იღლება და აგიჟებენ პატარა მაიმუნები, ხოდა ერთ პოსტში წერდა, ზოგჯერ აღარ ვიცი, რისი/ვისი მწამს და საერთოდ, ღმერთის მესმის თუ არაო. ჰოდა იმ პოსტის შემდეგ ძალიან დავფიქრდი.

იმაზე დავფიქრდი, რა ჰქვია ისეთ რწმენას, როცა ყველაფერს ავტომატურად აკეთებ და სიამოვნების მიღების ნაცვლად, თავს იტანჯავ და უკვე ვეღარ გაგიგია, ღმერთი ღმ–ერთია თუ მკაცრი თეთრწვერა კაცი, რომის პაპზე ცოტა მაღლა მდგომი, რომელიც თითს გიქნევს ყოველ წელს აჩინო ბავშვები და მუდმივად გონებადაშტერებული იყო.

მაინც მე რა მაწუხებს ამ ყველაფერში? ის, რომ ძალიან მიყვარს ბავშვები და მეც მინდა ბევრი შვილის ყოლა, მაგრამ პირველ რიგში, მინდა, ვიცოდე, რომ ჩემი შვილები ბედნიერები იქნებიან და ნერვიული დედა არ ეყოლებათ, ყოველ წუთში ინსტაგრამში რომ დებს ფოტოებს და ნერვებს ამით იმშვიდებს. ცუდი კი არ არის, მაგრამ ცოტა სასაცილოა, არა? თავის ყოველ ნაბიჯს რომ ინსტაგრამზე დებენ, რომელ საათზე რა ჭამეს და განსაკუთრებით nerd/hipster ავტოფოტოები მიყვარს, დიდი სათვალეებით, თან რომ მიაწერენ, დაღლილ სახეს/განათებას/მაკიაჟს/ნაოჭებს/ჭაღარა თმას ყურადღება არ მიაქციოთ, we're cool anyway–ო.

ჰაჰა ეს "ნერდი" არ არის, 2009 წლის სურათია, ბერლინის ერთერთ Flohmarkt-ზე

ხომ იცით, არასოდეს დავცინი ვინმეს, უბრალოდ ამ ეტაპზე რასაც ვამჩნევ, იმაზე ვწერ. თითქოს მე არ ვდებდი ადრე ფოტოებს, ფეისბუქი როცა მქონდა და ბევრად ახალგაზრდა ტანწერწეტა ვიყავი, მართალია nerd/hipster სათვალეები მაშინ ჯერ მოდაში არ იყო.

საიდან სად წავედი?..
ახლა სასწაული მზე გამოვიდა და პირდაპირ ხელზე მცემს სხივები, ყველანაირი აზრი გამიფანტა; თან ეზრამ გაიღვიძა და მღერის საწოლში, პოსტს აქ დავასრულებ და წავალ.

სასიამოვნო გაზაფხული გქონდეთ!!!

სურათების კვირა

რამის დაწერა მომინდა ბლოგზე და ვიფიქრე, ეზრა მაინც არ დამაცდის სიბრძნეების ფრქვევას და სურათებს დავდებ–მეთქი. როგორც იტყვიან, random სურათები ვიპოვე ჩემს კომპიუტერში და დავწერ, რატომ მომწონს და რატომ შევინახე ოდესღაც.

შენი [ცხოვრების] პირველი თავი სხვის მეოცეს არ შეადაროო, ეს ჩემმა მეგობარმა "დაპინა" და იქ ვნახე. ამ ბოლო დროს ხშირად მესმის მსგავსი ფრაზები და შეიძლება ამიტომაც მიმიზიდა.
თან აღმოვაჩინე, რომ ადამიანებს გვაქვს ტენდენცია, სხვებს შევედაროთ ან ჩვენი ცხოვრება შევადაროთ, რომ აი, იმას ის აქვს და მე – არა ან პირიქით, მე ისეთი წარმატებული ვარ და იმან – ვერაფერს მიაღწია. ამ დროს ყველა ადამიანი ისეთი ინდივიდუალურია და ცხოვრებაც ისეთი "თავისებური" აქვს, სასაცილოა სხვებთან შედარება. სხვებისთვის არ ვიცი და ჩემთვის კი ძალიან მნიშვნელოვანი იყო ყოველთვის, საკუთარ თავზე მემუშავა და შესაბამისად, ჩემი ცხოვრებაც ისე წარმემართა, როგორადაც სწორად მიმაჩნდა, ან მომწონდა და არა ისე, როგორც უმეტესობას უნდოდა, ან როგორც საზოგადოდაა მიღებული, მეც ისე მოვქცეულიყავი.

ცხონებული უგო ჩავესი. შემეცოდა სასწაულად. ახალგაზრდა იყო და წარმოვიდგინე, როგორ განიცადა მისმა ოჯახმა და ახლობელმა ადამიანებმა. თანაც ჩავესი ტირანი არ ყოფილა და ყველა აღიარებს, რომ ბევრი სასიკეთო რამე გააკეთა განათლებისა და სამედიცინო მომსახურებაში. ხომ არიან ადამიანები, რომლებიც ცოტა შტერებივით იქცევიან და გულს გირევენ, ჩავესმაც იცოდა ასეთი რაღაცები, მაგრამ სასაცილო იყო და არა ისეთი გამაღიზიანებლად სულელი, როგორიც, მაგალითად, სხვა ქვეყნის მმართველები, განსაკუთრებით პოსტსაბჭოთა ქვეყნების.

ადრე სადღაც ვთქვი თუ დავწერე, მინდა, ლივ ულმანისნაირი მოხუცი ვიყო, როცა დავბერდები–მეთქი. არ ვიცი, შეგიმჩნევიათ თუ არა, რომ მოხუცებს ხშირად თვალები "უქრებათ" და ამით ჩანს, რომ დაბერდნენ და რაღაცნაირად ცხოვრება მობეზრდათ. ლივ ულმანს კიდევ, მგონი, უფრო ცოცხალი თვალები გაუხდა, ვიდრე ახალგაზრდობაში ჰქონდა და ეს მისი ოქროსფერი თმა ხომ გულს მიმზიანებს.

ასეთი კუბიკები მინდა ეზრასთვის, რომ ივრითი ვასწავლო. ახლა კი ვუკითხავ ხოლმე "დიდ" წიგნებს, მაგრამ მალე სწყინდება. ჩვეულებრივი ფერადი კუბიკები კი აქვს, დაბადების დღეზე აჩუქა ბიძამ (საქართველოდან გამოგზავნილები ჯერ არ ჩამოსვლია). თავიდან ძალიან მოეწონა, ახლა უკვე მობეზრდა და მე და ჩემი ქმარი ვაშენებთ ხოლმე სახლებს, ამ დროს ეზრა კარადებს ალაგებს.

ესეც კვირის პოსტი თავისი სურათებით, განწყობებით, აზრებითა და ყველაფრით.
ბედნიერ ახალ კვირას გისურვებთ!!!

პ.ს. აქ, როგორც იქნა, მზე გამოვიდა. ისეთი კარგია, ყველა ფარდა გადავწიე და შინ შემოვუშვი მზის სხივები, სასიამოვნოდ თვალებმოჭუტული დავდივარ.

ახალი სამყარო ანუ sunny [mummy] world

იქით დავწერე პოსტი ამ ბარათის შესახებ, ერთმა საყვარელმა მეგობარმა რომ მაჩუქა.

გული

უტკბესი და უმწარესი...

ეზრას ვუკითხავ სულხან საბა ორბელიანის იგავ–არაკებს და ეს ამოვიჩემე სასწაულად. საბავშვო ილუსტრაციებია, ლილუ დეიდამ გამოუგზავნა 1 წლის წინ, ისეთი კეთილი და უბრალო სახეები აქვთ პერსონაჟებს, ხანდახან ტირილიც კი მინდება. უტკბესსა და უმწარესზე ლამაზი მეფე ხატია თავის ვეზირთან ერთად, რომელსაც მისთვის ლანგარზე ენა მიურთმევია: მსოფლიოში ყველაზე მწარე და თან ყველაზე ტკბილი.

მნიშვნელობა არ აქვს, რამდენად შეესაბამება ფოტო პოსტს – უბრალოდ, ლივ ულმანი ჩემთვის ემოციების სიმბოლოა

დღეს ეზრას რომ ვაძინებდი დღისით, გამახსენდა, რომ 9 აპრილია და ისე დამიმძიმდა გული, აღარ ვიცოდი, რა მექნა. თან ძალიან გავბრაზდი იმის გახსენებაზე, როგორ შესწირეს მსხვერპლად ახალგაზრდა გოგო–ბიჭები რაღაც იდეებს და თვითონ, ეროვნული გმირი ზვიად გამსახურდია და მისი უკან მადევრები ისე დაიმალნენ, 1990–ის დადგომამდე აღარ გამოჩენილან.

მეც ვიყავი მოზარდი, სტუდენტი და ვიცი, როგორ გიდუღს ამ პერიოდში ადამიანს სისხლი, როგორ გიცხელდება საფეთქლები და გჯერა, სამყაროს შეცვლა შენს ხელშია. მეცოდებიან ის ახალგაზრდები, 1989 წლის 9 აპრილს რომ ასევე სჯეროდათ დამოუკიდებლობისა და თავისუფლების, ისხდნენ და მღეროდნენ, ცეკვავდნენ და ისეთი ლამაზები იყვნენ, ისეთი, 5 წლისაც არ ვიყავი და დღემდე მახსოვს მათი სახეები ფოტოებზე. მათი მშობლები მეცოდებიან და საქართველო მეცოდება საერთოდ.
ვიცი, ისტორიას რომ გადახედო, თითქმის ყველა ქვეყანაში მომხდარა მსგავსი ტრაგედიები: დემოკრატიულ გერმანიაში თავის დროზე, 70–იანების სამხედრო მთავრობის საბერძნეთში, შაჰის ბოლო გაბრძოლებისას ირანში... მაგრამ ისინი არ მტკივა და უბრალოდ, ფაქტებად მახსოვს, ჩვენი 9 აპრილი კიდევ ჩემს ბავშვურ მოგონებებში ძალიან მკვეთრადაა ჩაბეჭდილი, განსაკუთრებით ორი ახალგაზრდა და ძალიან ლამაზი გოგო–ბიჭის სურათი მახსენდება სულ, რომლებსაც მინდოდა ერთმანეთი ჰყვარებოდათ და წარმოვიდგენდი ხოლმე, რომ ცოცხლები გადარჩნენ და უბრალოდ, გაიქცნენ შორს და მერე სივრცეში ყვავილებივით გაიფანტნენ...

ახლა ძალიან დიდი ვარ და შეიძლება რაღაც იდეებადაც ამიტომ ვთვლი ეროვნულობას და დამოუკიდებლობას, რითიც მაშინ ადამიანებს გონებას ურევდნენ; სტაბილურობა ყველაზე მნიშვნელოვანია ცხოვრებაში. აღარ მჯერა იდეალებისადმი თავის შეწირვისა, არც იმის, რომ ფიზიკური სიკვდილი ჯობია სულიერს. საერთოდ აღარაფრის მჯერა, ნელ–ნელა დიდი ვხდები და ვშორდებით მე და ეგზიუპერი.

დღეს კიდევ ჩემი ქმრის დედამ მკითხა, საქართველოსკენ არ მიგიწევს გულიო? ისე ლამაზად და სევდიანად მკითხა, არ ვიცოდი, რა მეპასუხა.
არ ვიცი.
არ მიმიწევს :|
არსაითაც არ მიმიწევს გული. ყოველ შემთხვევაში, დღეს არ მიმიწევს, როცა 9 აპრილია და მთელ ქვეყნიერებას სისხლიანი ყაყაჩოების სუნი აქვს.

ძალიან დიდი ბიჭი

ამ ბოლო დროს როგორ ცოტას ვწერ ეზრაზე, ხო?
იმიტომ, რომ უკვე "ძალიან" დიდი ბიჭია და თავისი ცხოვრება უჩნდება. ხალიჩაზე უყვარს ჯდომა და "კუბიკებით" თამაში. ოღონდ მერე მალე ბეზრდება და ინტერნეტისა და სხვა კაბელებისკენ მიუწევს გული. ჯერ დამოუკიდებლად ვერ დადის, ავეჯს ეჭიდება და ისე უვლის გარს ოთახს. ბუნებრივია, წიგნების კარადა უკვე მისი საყვარელი დასალაშქრი ადგილია და თუ ვერ მოვასწარი, ეზრა წიგნებში ჩაფლული მხვდება.
ისეთი საყვარელი წიგნები ვუყიდეთ, 8–9 თვიდან რომ დაიწყო "კითხვა" და იმ დღეს სულ შემოაკვნიტა კიდეები, დღეს სკოჩით დავუწებე და გავუმაგრე, იქნებ აღარ შეჭამოს (ქართული წიგნები "წმინდად" გვაქვს შენახული, გერმანული კი არ გვენანება საჭმელად).

მგონი, პურზე მეტად არაფერი უყვარს და პესახზე ხომ არ შეიძლებოდა, ამიტომ ბებიამ გამოუცხო მაცის ფქვილისგან "პეჩენიები" და ამით ვკვებავდი დილით, რძეში ვუფშხვნიდი (რა საყვარელი ზმნაა).
ხილიდან ბანანს არაფერი ურჩევნია, მაგრამ ბანანი ბავშვებს კუჭში კრავს (შეიძლება დიდებსაც, ამდენი არ ვიცი) და მერე მსხლით ჩავუნაცვლებ ხოლმე.

გუშინწინ სტუმრად ვიყავით. ზუსტად იმ გოგოს ოჯახში, ადრე რომ დავწერე, ბავშვი გააჩინა დეკემბერში–მეთქი; მე და ეზრამ მოვინახულეთ და ჩემთან მეგობრობა რომ უნდოდა და მე კიდევ მეზარებოდა. ახლა უკვე მომწონს ის გოგო, ისევ განსხვავებულები ვართ, მაგრამ საერთოც ბევრი გვაქვს.
ხოდა, ამ გოგომ და მისმა ქმარმა დაგვპატიჟეს პესახის ბოლო დღეებში სადილზე. ძალიან სასიამოვნოდ გავატარეთ დრო. კიდევ სხვა სტუმრებიც ჰყავდათ, კიდევ უფრო თოთო ბავშვით და სასწაულად დადებითი აურა ტრიალებდა სახლში. ეზრა ყველაზე დიდი იყო ბავშვებში, უკვე ჩვენთან ერთად იჯდა სუფრაზე და ქათმის ბულიონს მიირთმევდა (ანუ მე ვაჭმევდი, თეთრი პერანგი რომ ქათმისფრად არ ექცია), ამიტომ, ხომ იცით, ყველას ყურადღებას იქცევდა და თვითონაც უცინოდა და ეთამაშებოდა.

კიდევ რაღაცების დაწერას ვაპირებდი და ვეღარ ვიხსენებ.

[აი, უკვე გამახსენდა პოსტის გამოქვეყნებამდე, მაგრამ ის, რისი დაწერაც მინდოდა, მომდევნო პოსტისთვის იყოს.]