ინდიელი ბელადი დედა

....I am poor and naked, but I am the chief of the nation. We do not want riches but we do want to train our children right. Riches would do us no good. We could not take them with us to the other world. We do not want riches. We want peace and love.

Red Cloud (Makhpiya-luta) , April, 1870

 

"წითელი ღრუბელი" ინდიელების ერთერთი ტომის, ლაკოტას, ბელადი იყო.

უცნაურია და რაღაცნაირად ეხმაურება ამ ძალიან კარგ პოსტს, ახლა რომ წავიკითხე და გონება ფიქრებით გამივსო.

რა არის იმისთვის საჭირო, რომ კარგ ადამიანებად აღზარდო შენი შვილები?..

წარმოვიდგინე ეს წითელი ბელადი, უქონელი, ფეხშიშველი და დაკაწრული, მაგრამ მაინც ბელადი და ოჯახის მამა, რომელიც თავის შვილებზე და მათ პატიოსან ადამიანებად აღზრდაზე განიცდის.
ამ სიტყვას რომ ვიხსენებ, პატიოსანს, გული მეკუმშება. ვის სჭირდება შენი პატიოსნება და კეთილი ადამიანობა ამქვეყნად? რაც უფრო ვიზრდები, მით უფრო მეტ წინააღმდეგობას ვეჩეხები ამ ცნებებისადმი ერთგულების გამო და ეჭვიც არ მეპარება, რომ ეზრაც ასეთი ადამიანი გამოვა და მერე მასაც გაუჩნდება მსგავსი პროტესტის გრძნობა სამყაროს სისტემის მიმართ. იმ დღეს ჩემი ქმრის დედა ამბობდა, ყველაფერი ოჯახიდან მოდის და ბავშვები ზუსტად ისეთები იზრდებიან, როგორიც მშობლები ჰყავთო. შეიძლება 100%–ით ასე არ იყოს და შვილი განსხვავებული გამოვიდეს, მაგრამ სულის სიღრმეში (რაც მერე ზედაპირზე ამოვა) მაინც ზუსტად ისეთი იქნება, როგორიც მისი მშობლები: კეთილი ან ბოღმა, მხიარული ან სევდიანი, თბილი ან გულცივი...
ჰოდა, ამაზე რომ ვფიქრობ, რაღაცნაირად გული მწყდებასავით; იმიტომ კი არა, რომ რამეს ვნანობ და სხვანაირი ხასიათის მინდა ვიყო, უბრალოდ წარმოვიდგენ, რა რთულია ცხოვრება და ბავშვებისთვის კიდევ ერთი ათასჯერ.
ამბობენ, ვითომ დიდობაა რთული და ამ დროს, გაიხსენეთ, ბავშვობის შიშები, ტკივილები. მეგობარმა მომწერა, რომ ერთხელ ბავშვის გამოყვანა დააგვიანდა სკოლიდან და რომ მივიდა, საშინელი სევდიანი თვალებით დახვდა ბავშვი, ეგონა, დაავიწყდათ და მიატოვეს.

სხვა მეგობარმა მომწერა, საერთოდ, მშობლების სენია ის, რომ ყოველთვის დამნაშავედ გრძნობენ თავს, ჩემს შვილს რაღაც დავაკელი, დრო დავკარგე, რაც მასთან უნდა გამეტარებინა და არაფერი არ გამომდისო; მერე დავფიქრდი და ნამდვილად ასეა. ცოტა დროზე დიდხანს თუ დავტოვე ეზრა საწოლში და მე ამ დროს წიგნის ბოლო თავის კითხვა დავიწყე, ან პოსტის წერა არ მივატოვე, მერე სინდისი მქენჯნის, რომ ჩემს ყველაზე მთავარ მისიას, რაც ამჟამად მაქვს, კარგად არ ვასრულებ.

იმაზე ფიქრი, რომ ეზრა გაიზრდება და ჩვენ მიმართ პრეტენზიები გაუჩნდება, ან ბევრ რამეში არ დაგვეთანხმება, საერთოდ გულს მიწურავს (დღეს სასწაულ მეტაფორებს ვიყენებ). რადგან მე თვითონ 27 წელი დამჭირდა, რომ მივმხვდარიყავი, როგორი ძლიერია დედობრივი სიყვარული და როგორი მძიმე ტკივილი, როცა რამე შენს შვილს ეხება. ამდენივე წელი დამჭირდა, დედაჩემის ამაგი სწორად და ბოლომდე რომ გამეაზრებინა და დამეფასებინა.

ვერ გეტყვით, რომ განსაკუთრებულად ვცდილობ ჩემი შვილი გენიოსი გამოვიდეს (თუ ასეთებად მხოლოდ იბადებიან?), პრინციპში, ჯერ 8 თვისაც არ არის და ყველაზე მთავარი მისთვის დროზე ჭამა და ძილი, მშობლებთან ჩახუტება და თამაშია.
მხოლოდ ის მინდა, რომ მისი შესაძლებლობები სწორად შევაფასოთ, როცა გაიზრდება და შესაბამისი მიმართულება მივცეთ, რომ ცხოვრებაში იმას მიაღწიოს, რაც ბედნიერ და კმაყოფილ ადამიანად აქცევს. არაფერია იმაზე მნიშვნელოვანი, ვიდრე ჯანსაღი თვითშეფასებისა და წარმატებულობის შეგრძნება. რამდენიც არ უნდა ვიძახოთ, თუ თავს ოდნავ წარმატებულად არ გრძნობ, ძალიან გაგიჭირდება ცხოვრებაში.

ბედნიერ ხუთშაბათს გისურვებთ და იმავეს, რაც ზემოთ დავწერე: ბედნიერებას და ცხოვრებით კმაყოფილებას!

ჯინ ვებსტერის გოგოების თვე

გამოიცანით, ახლა რას ვკითხულობ? ჯინ ვებსტერის "პატი კოლეჯში"–ს (პირდაპირი თარგმანი ძალიან ულამაზო გამოდის "როცა პატი კოლეჯში წავიდა"). უკვე მესამე წიგნია ვებსტერის, რაც წამიკითხავს, და უფრო უკეთესს ველოდი. თუმცა, ეს მისი პირველი წიგნია და ნახევრად ავტობიოგრაფიული, შესაბამისად მშრალი და ძალიან "მწვანე" ანუ გამოუცდელი მწერლის დაწერილი.
შეიძლება 20 წლამდე რომ წამეკითხა, მომწონებოდა, მაგრამ ახლა უკვე ძალიან დიდი ვარ ამ წიგნისთვის. თანაც თვითონ წიგნი ცუდი ხარისხის გამოდგა, სახლში, პრინტერზე ამობეჭდილსა და აკინძულს ჰგავს, ყველანაირი წინასიტყვაობისა თუ სარჩევის გარეშე. პრინციპში, იაფიც იყო და სხვანაირი ვერ იქნებოდა. სავარაუდოდ, წელს მეტ წიგნს აღარ ვიყიდი, რადგან ბოლო თვეებია მთელი ჩვენი შემოსავალი წიგნებსა და ეზრას ტანსაცმელში მიდის.

ჯინ ვებსტერი თავისი დროის ფემინისტი იყო, ბებია სუფრაჟისტი ჰყავდა, თუ არ ვცდები. მერე სოციალიზმითაც დაინტერესდა და სტუდენტურ გამოსვლებშიც იღებდა მონაწილეობას. ოღონდ უცნაური სოციალისტი, მობურჟუო, მდიდრულად ჩაცმა და ჩაის საღამოები რომ უყვარდა. თავის თავს ფაბიანისტს ეძახდა, ანუ ისეთ სოციალისტს, რომელიც რევოლუციისკენ არ მიილტვის და უფრო მოლოდინშია. მოკლედ, მობურჟუო, როგორც უკვე ვთქვი. მამამისი მარკ ტვენის მენეჯერი იყო, მარკ ტვენი კი – ჯინის დედის ბიძა, რამდენადაც მახსოვს. როცა მარკ ტვენი ძალიან ცნობილი გახდა, ვებსტერის მამა გაათავისუფლა და რამდენიმე ხანში ამ უკანასკნელმა თავი მოიკლა.
ჯინ ვებსტერსაც საკმაოდ ტრაგიკული ცხოვრება ჰქონდა. თავისი კოლეჯის მეგობრის ძმა შეუყვარდა, რომელსაც ფსიქიკურად დაავადებული ცოლი და შვილი ჰყავდა (ზუსტად მისი პროტოტიპია "ძვირფასო მტეროში" შოტლანდიელი ექიმი მაკრეი). როცა უკვე დაქორწინება შეძლეს და ბედნიერები ეგონათ თავი, ჯინ ვებსტერი უკვე 40 წლამდე იყო და მშობიარობისას დაიღუპა.
როგორც ჩანს, იმ პერიოდში ბევრი ქალი იღუპებოდა მშობიარობისას ამერიკაში. ექიმები საჭიროდ არ თვლიდნენ მშობიარობის მიღების წინ ხელების დაბანას და ორგანიზმში ინფექცია იჭრებოდა, რაც ძალიან მაღალ სიცხეს იწვევდა და ამის შედეგად მელოგინეები იღუპებოდნენ.
საშინელებაა, რომ დაფიქრდე. დღეს 40 წლის ასაკში საკმაოდ ბევრი ქალი აჩენს ბავშვს. რაც მეტი დრო გადის, მით უფრო კმაყოფილი ვარ, რომ ამ საუკუნეში მიწევს ცხოვრება.

ბედნიერ სამუშაო კვირას გისურვებთ!!!

პ.ს. ბლოგის სტატისტიკას გადავხედე და ისეთი გულისამაჩუყებელი საძიებელი სიტყვებით შემოსულან ნოემბერში ჩემთან: კეთილი გული, სითბო, მზე, სიყვარული...
მიხარია. შემოდით, შემოდით და ბედნიერები იყავით.

ზეთის ქიმია

გიფიქრიათ ოდესმე, თუ რა არის ის ზეთი, რასაც ვჭამთ? რა არის ზეთში (ცოტა მეშინია იმაზე დაფიქრება, რაც საქართველოში იყიდება) და რისგან შედგება.

განსაკუთრებით ამაზე მას შემდეგ დავფიქრდი, როცა ეზრას ექიმმა მომცა რაღაც რეცეპტები, როგორი მრავალფეროვანი პიურეები შემიძლია ბავშვს გავუკეთო. თითქმის ყველა რეცეპტში, რომელიც ხორცისა და კარტოფილისგან მზადდება, წერია, რომ ერთი სუფრის კოვზი რაპსის იგივე კანოლის ზეთი ძალიან გააგემრიელებს და ამასთან ერთად, ორგანიზმისთვის აუცილებელი ომეგა 3 და 6–ით გაამდიდრებს. რა არის ეს ომეგა 3 ან 6? ეს რომ ზუსტად აგიხსნათ, მე თვითონ საუკეთესოდ უნდა ვიცოდე ქიმია, ინფორმაციას კი თავადაც გაიგებთ. უბრალო ენაზე რომ ვთქვათ, ომეგა 3 და 6 მცენარეულ ცხიმებში გვხვდება და ცნობილია მათი სასარგებლო თვისებები სისხლის მიმოქცევის სისტემის გასაუმჯობესებლად. თუმცა, თუ ინტერნეტს გადახედავთ (რაც არცთუ ისე სასარგებლოა ჯანმრთელობისთვის), ბევრი წერს ზემოთ ნახსენები ომეგების გადაჭარბებით გამოყენების რისკზე, განსაკუთრებით ზეთში, როცა სხვა მჟავებს ხვდება და მაღალ გრადუსზე იწვის, შესაძლოა ინფარქტსა და კანის კიბოს იწვევდეს; თუმცა, ბუნებრივია, ეს დამტკიცებული არ არის.
რაც შეეხება კანოლის ზეთს (Canadian oil, low acid), რომელიც გერმანიაში ყველაზე მაღალმოხმარებადი ზეთია, ყველაზე დაბალი მჟავიანობითა და ყველაზე მეტი ომეგა 3 და 6–ის შემადგენლობით გამოირჩევა. დასავლეთ სამყაროში კი, "ომეგები" და გაუჯერებელი ცხიმები განსაკუთრებული პოპულარობით სარგებლობს, რადგან ყველა დიეტაზეა და აღარავის სურს ცხოველური ცხიმების მიღება.თვითონ მცენარეს, რომლისგანაც ეს ზეთი იხდება მინდვრის მდოგვს ეძახიან; ქიმიური დანამატების გარეშე მისი გემო და სუნი საკმაოდ არასასიამოვნოა.
კანოლის ზეთის მსგავსი შემადგენლობა აქვს ზეითუნის, სიმინდისა და ქოქოსის ზეთს, რომელიც მე არასოდეს გამისინჯავს. რაც შეეხება მზესუმზირის ზეთს, რომელიც კანოლის ზეთზე ძვირია, მაგრამ ზეითუნისაზე იაფი, E ვიტამინის უშრეტი წყაროა, როგორც იტყვიან (და ამ დროს მახსენდება ნამდვილი კახური მზესუმზირის ზეთი, ჩემს ბავშვობაში ერთ ახლობელს რომ ჩამოჰქონდა და ის გემრიელი, ჯანსაღი სურნელი არასოდეს დამავიწყდება).
რამდენადაც, ზეთი იმის ზეთია, რომ მაღალ ტემპერატურაზე უნდა იწვოდეს, შესაბამისად მასში შედის ბევრი ისეთი მჟავა, როგორიც მანქანის საწვავში, უამრავი პესტიციდი (ჩვენებურად "სასუქი", ქიმიური ნაერთი, რომელიც სარეველა ბალახს კლავს და შესაბამისად, მოსავალი უფრო "მსუქანი" მოდის) და ქარხნის ყველა ზეთი გადის ე.წ. "დეოდორაციის" პროცესს, რომელიც სპეციფიკურ სუნს აშორებს.
საბოლოოდ, მცენარეულ ზეთში მცენარის შემადგენლობა მინიმალურ პროცენტს აღწევს.

ვერ ვიტყვი, რომ ადრეც ასე ძალიან მაინტერესებდა ზეთის ისტორია, მაგრამ ყოველთვის მინდოდა ჯანსაღი საკვები მიმეღო და მცოდნოდა, რას ვჭამდი. ახლა ჩემს "ბიომანიას" ეზრა დაემატა და ძალიან მნიშვნელოვანია იმის ცოდნა (არჩევანის ქონაც), თუ რას ვაჭმევ და მინდა თუ არა ეს მივცე ჩემს შვილს.
სიმართლე გითხრათ, არ მინდა და ამიტომ, გადავწყვიტე აღარ ჩავურიო ზეთი და სანამ შესაძლებელია, ავარიდო ზედმეტ ქიმიკატებს.
თუმცა, ესეც ცოტა პათეტიკურად ნათქვამია, რადგან ომეგებს თავი რომ დავანებოთ, დღეს აღარ არსებობს ბუნებრივი ხილი და ბოსტნეული, ის კარტოფილი და გოგრა, რასაც ჩვენ ვყიდულობთ და რომლის პიურეც ეზრას ასე უყვარს, პესტიციდებითაა სავსე.
ამასთან ერთად, თუ გენმოდიფიცირებულ და ჰორმონებით გავსებულ სხვა საჭმელებსაც გაიხსენებ ადამიანი, შეიძლება გაგიჟდე... შესაბამისად, თუ დაგაინტერესებთ, ამაზეც დავწერ, რადგან მე თვითონ ძალიან მაინტერესებს გენური ინჟინერია და მისი ავ–კარგიანობა. ამ პოსტში კი უკვე მეტი აღარ ეტევა.

გამოსავალი (?):
ცხოველური ცხიმები – ქონი ან კარაქი ( = ქოლესტერინს). 

ერთი ბლოგი ვნახე, სანამ ინფორმაციას ვეძებდი მცენარეულსა და ცხოველურ ცხიმებზე და ავტორი წერდა, ზეთების წარმოება 1900–იანი წლებიდან დაიწყო და სტატისტიკის თანახმად, ამ პერიოდიდან ძალიან გაიზარდა გულის და ონკოლოგიური დაავადებებიო. სამაგიეროდ, მანამდე, როცა ხალხი მხოლოდ ქონსა და კარაქს ჭამდა, სიკვდილიანობა ძალიან ხშირი იყო და ადამიანები ახალგაზრდები იღუპებოდნენ. ეს კი ნიშნავს, რომ ჩვენს საუკუნეს არც ისე ცუდი რაღაცების წარმოება დაუწყია, რადგან დღეს ვაქცინისა და ტექნიკის წყალობით, ადამიანები უფრო ხანგრძლივად ცხოვრობენ, ვიდრე ოდესმე (ნოეს კიდობნამდე რა ხდებოდა, ეს სხვა საქმეა).

ამიტომ, დავმშვიდდი  და გადავწყვიტე, რომ ყველაზე კარგი გამოსავალი ბალანსია (ზეთებიდან კი მაინც ზეითუნისას ვარჩევ ყველას, განსაკუთრებით სალათებში და უმად) და სულიერი განწყობა.

გვინდა თუ არა, ქიმიას ვერ გავექცევით, რადგან ყველაფერშია. სიმართლე რომ ვთქვათ, ისე, იქნებ არც ისეთი საშიშია. ბოლოს და ბოლოს, წყალიც ხომ ქიმიური შენაერთია და სუფრის მარილიც ნატრიუმის ქლორიდია, რომელსაც თუ სხვა რამე შეერია, შეიძლება საწამლავადაც იქცეს.
სიყვარულიც ხომ ქიმიაა და ადამიანების ურთიერთობებიც ;)
სუფთა ქიმიური დასვენების დღეებს გისურვებთ, პესტიციდებისა და ტოქსინების გარეშე!!!

ოთხშაბათის განწყობა

წერას ვერ ვასწრებ და ეს ფოტოები შთამაგონებს. ამიტომ გიზიარებთ თქვენც.
მგონი, არც ისე ცუდი იდეაა, ყოველდღიური განწყობის სურათებით გაზიარება.

სამშაბათის განწყობა

Sunny Soul

Time is but the stream I go a-fishing in.

Henry David Thoreau

ზუსტად არ ვიცი, როგორ შეიძლება ამ ფრაზის თარგმნა, მაგრამ არის ხოლმე გამონათქვამები, რომლებსაც ისე აღვიქვამ, როგორც მხოლოდ მე მინდა. ჰენრი დევიდ თოროს ციტატები ადრე მიყვარდა ძალიან და რას წარმოვიდგენდი, რომ მსოფლიოს ყველაზე პაჭუაცხვირიან წითელთმიან სალი მაკბრაიდსაც ეყვარებოდა, რომელსაც ჩემსავით ირლანდიურ–შოტლანდიური სისხლი უჩქეფს ძარღვებში. ბოლოს და ბოლოს, მთელი ბავშვობა მთებში მაქვს გატარებული და ვითომ რითია საქართველოს მთიანეთი შოტლანდიაზე ნაკლები?

 სოციალისტური სულის Sunny. ბერლინი, 2010

სალი მაკბრაიდი ჯინ ვებსტერის წიგნის, "ძვირფასო მტერო"–ს გმირია.
თავად ჯინ ვებსტერი კი – გასული საუკუნის ერთერთი ყველაზე ცნობილი ამერიკელი მწერალი ქალია, რომელმაც განსაკუთრებული წერილების ჟანრის თხრობა საინტერესო გახადა.
ქალი მწერლები ყოველთვის საინტერესოები არიან, მაგრამ ამას თუ მათი ამერიკელობაც ემატება, ჩემთვის გაცილებით უფრო მიმზიდველია მათი წაკითხვა. ამერიკულ ლიტერატურაში არის ის უცნაური ეშხი, რაც ჩემს გულსა და სულს ისე ხვდება, როგორც სხვა არცერთი.
ამერიკული ლიტერატურა არის ლაღი, უბრალო და ყოველთვის სოციალური თემებით სავსე, რომელიც რუსული კლასიკასავით დეპრესიაში არ გაგდებს, სტიმულს გაძლევს, რომ რაღაცების შეცვლაზე იფიქრო და მატარებელს არ ჩაუვარდე.

"გრძელფეხება მამილო", დარწმუნებული ვარ, წაკითხული გექნებათ. ეს იყო ჩემი პირველი წიგნი, როცა მივხვდი, ზუსტად მე ვიყავი ისეთი sunny soul, როგორადაც თავის თავს ჯუდი ებოტი აღწერდა. მართალია, ჩემი და მისი ცხოვრება სასწაულად განსხვავდებოდა ერთმანეთისგან, მაგრამ ბოლოს ბევრი საერთო გაგვიჩნდა: იმას გოგოების კოლეჯი და მე – ჩემი მიდრაშა, იმას თავისი იდუმალი გრძელფეხება მამილო და მე – ჩემი მისტერ დარსი, ბოლოს ოჯახი და ბავშვები.
ცხოვრებაში ისეა, რომ შენი საყვარელი წიგნის გმირები იმავე ასაკის რჩებიან და შენ იზრდები; მერე მოიხედავ და ხვდები, რომ იმდენი საერთო აღარ გქონიათ და უკვე ბავშვებად მიგაჩნია.
ჯინ ვებსტერის "ძვირფასო მტერო" ზუსტად ის წიგნია, რომელიც გაზრდილ ადამიანს გაახარებს, რადგან მისი საყვარელი ჯუდი და სალი უკვე გაზრდილები არიან და ისევ ბევრი საერთოდ პოვნა შეიძლება, როგორც ადრე.

არ ვიცი, რამდენად დაგაინტერესებთ ეს წიგნები, მაგრამ ხომ იცით, ჩემი ცხოვრების ამ ეტაპზე ზეფილოსოფიური ნაწარმოებების არც დრო მაქვს და არც მათი ანალიზის სურვილი, ჯინ ვებსტერის ეს მოთხრობები ზუსტად ისაა, რაც მხიარულ, იდეალისტ და სოციალისტ ახალგაზრდა ქალებს მოეწონებათ. ვიცი, სოციალისტი ქალების პოვნა დღეს ისეთივე ძნელია, როგორიც იდეალისტებისა, მაგრამ თუ მე ვარსებობ, ესე იგი, სხვებიც უნდა არსებობდნენ და თუ მთლად ჩემს შეხედულებებს არ იზიარებთ, გონებამახვილური წერილები მაინც მოგეწონებათ. ოღონდ ისეთი bitchy და სარკასტული გონებამახვილობა არა, დღეს რომ მოდაშია და ადამიანს გულს აგირევს, ნამდვილი sunny, funny, witty thing, როგორც ჩვენ შეგვეფერება.

რეზიუმეს სანაცვლოდ, როგორც ჯუდი ებოტი იტყოდა, მინდა გითხრათ, რომ "ძვირფასო მტერო" ბევრად დახვეწილი ნაწერია, ვიდრე "გრძელფეხება მამილო", სამაგიეროდ ის სილაღე აკლია, რაც ჯუდის გქონდა. ბუნებრივიცაა, პრინციპში, კოლეჯის სტუდენტი გოგოებიდან უკვე ზრდასრულ ქალებად არიან ორივე ქცეული და ძალიან სასიამოვნოა იმის დანახვა, როგორ ეძებდნენ თავიანთ გზებს ცხოვრებაში, მისიას, ბედნიერებას ამქვეყნად და ბოლოს როგორ პოულობენ ზუსტად იმას, რაც სჭირდებათ.

გოგრის ბიჭი

რამდენი რამის დაწერა მინდა უკვე ერთი კვირაა და ვერ მოვახერხე.
ჩემმა გაციებამ 3–4 დღეს გასტანა და ერთ მშვენიერ დილასაც, სარეცხი რომ გავფინე და კონდიციონერის სუნი ვიგრძენი, ჩემზე ბედნიერი არავინ იყო.

ეზრას ახალი აღმოჩენა ხმის ტემბრის თუ სიმაღლის ცვლაა. როცა შია, ან ხელში უნდა, ავიყვანო, ისე კივის, რომ სადარბაზოში, პირველ სართულზე ისმის და დღეს ჩემი ქმარი რომ სამსახურიდან ბრუნდებოდა, სწრაფად შემოვარდა სახლში შეშინებული. ამ დროს ეზრა თავის სკამზე იჯდა და ვერ ითმენდა, სანამ მის ფაფას გავათბობდი და ვაჭმევდი.
დესერტად ამ ბოლო დროს გოგრას მიირთმევს.
რამდენიმე დღის წინ ისე მოხდა, რომ ქეთი და მე ერთდროულად ვხარშავდით გოგრას. მაშინ შევპირდი, დავწერ, ეზრას თუ მოეწონა–მეთქი.
ვერასოდეს გაიგებ, ახალი ხილი რამდენად მოეწონება, მაგალითად, წვნიანი ვაშლი სულაც არ მოსწონს (რა ვქნა, ბლოგის ფორმატი ხომ არ შევცვალო?) და ამ დროს, შეუძლია მთლიანი, ჩემთვის სრულიად უგემური ავოკადო ისე შეჭამოს, შენც კი გასინჯო, იქნებ განსაკუთრებული გემო აქვსო. მოკლედ, იმ საღამოს შემდეგ, გოგრა ეზრას საყვარელი ხილი გახდა (არა, ისე იცოდით, რომ გოგრა ხილი ყოფილა და არა – ბოსტნეული??? მე ახლაღა გავიგე). ჯერ პიურე გავუკეთე – კარტოფილი და ქათმის ხორცი გავატარე ბლენდერში, დავუმატე სურნელოვანი გოგრის ფაფა და ერთი სუფრის კოვზი მცენარეული ზეთი. ძალიან მოეწონა და ერთ კვირას ვაჭმევდი ასეთ სადილს.
ერთ დღესაც, როცა ჩვენ ვსადილობდით და მაგიდაზე თბილ–თბილი გოგრის ნაჭრები ეწყო, ეზრა ძალიან მიიზიდა და ახლა როგორც ხილს, უკვე ისე მიირთმევს.
მე, როგორც მინიმალიზმის მოყვარული "ნატურალისტი" (o_O), ვცდილობ, ყველანაირი ხილი და ბოსტნეული გავასინჯო და თანაც, რაც შეიძლება ნაკლებად გავატარო სხვადასხვა ბლენდერ–საკეპ მანქანაში, რომ მეტი ვიტამინი შეინარჩუნოს ხილმაც და ბოსტნეულმაც. ამიტომ, ისეთ რბილ ხილს, როგორიცაა ავოკადო, ბანანი, გოგრა ჩანგლით ვუჭყლეტ ხოლმე თეფშზე და მერე პლასტმასის კოვზით ვაჭმევ. პატარა ბავშვები ვისაც ჰყავთ, იციან (ან კარგი იქნება, იცოდნენ), რკინის კოვზები არ მისცენ თვეების ბავშვებს, რომ სახეში არ ჩაირტყან ან ღრძილები იტკინონ. რახან ბანანი ვახსენე, ექიმმა გვირჩია, კვირაში მხოლოდ ერთხელ მივცეთ კუჭის შეკრულობის თავიდან ასაცილებლად. აი, გოგრა კი სასწაულად კარგად მოქმედებს კუჭზე, ისევე როგორც სტაფილო (ვისაც კი ჯერ ბავშვები არ ჰყავს, სასწაულად მოსაწყენად მოეჩვენება ეს პოსტი. მე უკვე ფეხმძიმედ ვიყავი და ერთმა მეგობარმა გადამრია, სულ თავისი ბავშვის კუჭის მოქმედებაზე ნერვიულობდა და მერე ანუშკამ მითხრა კიდევ, როცა გეყოლება შენი შვილი, ამაზე მნიშვნელოვნად არაფერი მოგეჩვენებაო და მართალი ყოფილა. უბრალოდ, ბავშვები ძალიან წუხდებიან ამის გამო და როცა შვილი წუხს, ამ დროს დედას გული ისე ეკუმშება, არ ვიცი, როგორ აგიხსნათ [oh, god, Sophie, what a mummy mum you've become!]). რაც ყველაზე მნიშვნელოვანია, მგონი, გოგრაშია თავმოყრილი ბუნებაში არსებული ყველა ვიტამინი და ბავშვების გარდა, განსაკუთრებულად რეკომენდებულია ორსულებისა და მეძუძური დედებისთვის.

უკვე ერთი საათია, რაც ამ პოსტს ვწერ და ვიტანჯები. შეიძლება იმიტომ, რომ უკვე ორის ნახევარია და ძილის დროა, თან საკმაოდ დატვირთული დღე მქონდა. ამასთან ერთად, ყოველი წინადადების დაწერის მერე დიდხანს ვფიქრობ, რამდენად გამართულად ვწერ გრამატიკულად და პანიკა მიპყრობს იმის აღმოჩენისას, რომ არც ისე გამართულად დამიწერია და თავიდან ვიწყებ.

მორჩა, ვამთავრებ წერას და ვიძინებ, სანამ ეზრას გაუღვიძია და ჰგონებია, რომ უკვე დილაა.
ღამე მშვიდობისა, ზოგან უკვე დილა მშვიდობისაც!

პ.ს. ჯინ ვებსტერის "ძვირფას მტერს" წავიკითხე, ან შეიძლება "ძვირფასო მტერო" უფრო უხდება და აუცილებლად უნდა მოგიყვეთ ამ წიგნისა და თვითონ ავტორის შესახებ. ეს პოსტ სკრიპტუმი იყოს, რომ არ დამავიწყდეს. 

საძროხე ქვაბი

მოდი, მომხვიე ხელი ჭრილობას,
ვეღარა გხედავ, სისხლით ვიცლები...
როგორც საძროხე ქვაბს ოშხივარი,
ქართლის ხეობებს ასდის ნისლები...

გიორგი ლეონიძე "ყივჩაღის პაემანი"

ზოგჯერ უცნაურად გამახსენდება ხოლმე ქართული ლექსები. მიუხედავად იმისა, რომ დაზეპირება ყოველთვის სასწაულად მიჭირდა, არის ლექსები, რომლებიც უადვილესად მაქვს ნასწავლი და შესაბამისად, არც მავიწყდება. მიყვარს "ყივჩაღის პაემანი". რომ დაფიქრდე, ძალიან თავხედური ლექსია, ანუ ყივჩაღია თავხედი და საკადრისსაც ხომ იღებს ქმრისგან, მაგრამ ყველაზე მეტად რაც მომწონს, საძროხე ქვაბია. არ ვიცი, რატომ, მაგრამ სასწაულად ლამაზად ჟღერს. არა?

მაინტერესებს, თქვენ თუ გაქვთ საყვარელი ლექსები და წარმოდგენები მათზე, ან საყვარელი ფრაზები და მეტაფორები პოეზიიდან.

ყველა დედა ერთნაირია. მე პლუს ჰოლდენ კოლფილდიც

ერთი მეგობარი მიმტკიცებდა, ყველა დედა ერთნაირია და დიდხანს მაინც ვერ გაუძლებ ცდუნებას, ეზრას სურათები რომ არ დადო ბლოგზეო. სადღაც ექვსი თვე გავუძელი და მეტი ვეღარ, როგორც ხედავთ. მართალია, ბოლომდე "გახსნილი" ფოტოები არ დამიდევს, მაგრამ მაინც უკვე ყველამ იცის, როგორი "უცხო მოყმე" ბავშვია (უკვე აღარ, რადგან დედაჩემისა და ჩემი ქმრის თხოვნით, ბლოგიდან ფოტოები წავშალე, არგუმენტი: ეზრას აზრი არ იყო გათვალისწინებულიო ;) ).

მანამდე მე ვარწმუნებდი ჩემს სხვა მეგობარს, ისეთი დედა არასოდეს ვიქნები, მხოლოდ თავის შვილზე რომ საუბრობს და სხვა ინტერესი არ გააჩნია–მეთქი.
ამანაც ექვს თვეზე ნაკლები გასტანა და უნდა გითხრათ, რომ თითქმის აღარაფერი მაინტერესებს ეზრას გარდა. იმიტომ კი არა, რომ ინტელექტი დამიქვეითდა ან გარშემო საინტერესო არაფერი ხდება, უბრალოდ, ჩვეულებრივი დედა აღმოვჩნდი და არა სუპერადამიანი (საბოლოოდ, ყველა დედა რომ სუპერადამიანია, ვიცით ჩვენ). საყვარელ ბლოგებსაც ვკითხულობ და ვწერ კიდეც, წიგნებსაც დავუბრუნდი, მაგრამ ყველაფერი ისე სასხვათაშორისო ადგილს იკავებს, ნამდვილი ცხოვრება კი ეზრას გაღვიძება–დაძინება–ჭამა–გამოცვლა–სეირნობა–თამაში–მოფერებისგან შედგება.
სიმართლე რომ ვთქვათ, ამჟამად სხვა ცხოვრება და საქმიანობა დედობის გარდა, არ მაქვს, ამიტომაც მხოლოდ ამაზე ვარ კონცენტრირებული და ჩემს მეგობარს ვწერდი, ვინ იფიქრებდა, რომ ჩემი საყვარელი საკითხავი, დედებისა და მზარეულობების ბლოგები გახდებოდა–მეთქი.

 
ადრე ჩემმა ბავშვობის მეგობარმა მითხრა, 2010–ში, აგვისტოში, გერმანიაში საბოლოოდ წამოსვლისას, არ გამიკვირდება შენნაირი პოსტფემინისტისგან სამზარეულოში მოტრიალე დედა რომ დადგესო. ასეც მოხდა. სადღაც ერთ წელში სამზარეულოში დავიწყე ტრიალი და მეორე წელს კიდევ დედაც გავხდი მსოფლიოში ყველაზე sunny ჯიუტი ბავშვისა.

ხუთშაბათს, როცა მთელ დღეს შაბათისთვის სადილებს ვამზადებდი და პლუს, ჩვენი სკოლის ბავშვებისთვის უზარმაზარი ლანგარი "ბრაუნები" გამოვაცხვე, ჩემს ქმარს ვუთხარი, მორჩა, ფემინისტებში თავი აღარ გამომეყოფა–მეთქი, ისეთი რაღაც მითხრა, რაც მთელ მსოფლიოს უდრიდა და თავი ყველაზე კარგად ვიგრძენი.
საერთოდ, ყველაფერი ხომ იმაზეა დამოკიდებული, თავს როგორ გრძნობ და მერე როგორ გაგრძნობინებენ. თუ შენ თვითონ ბოღმა და ნერვიული ხარ, ყველა ასეთად გეჩვენება და ბრაზდები; არის კიდევ მეორე უკიდურესობა (რაც მე მემართება ხანდახან), როცა შენი თავი ხომ მიგაჩნია მსოფლიოს ჭიპად და ასევე ხარ სხვებისადმიც განწყობილი, გინდა ყველამ თავი ბედნიერად იგრძნოს და ბევრჯერ შენ იყო ამის მიზეზი. I'm still so nutty.
ალბათ, ცხოვრებაში ყველაზე მნიშვნელოვანი განწყობაა და არაბოღმობა. დედაჩემი ბავშვობიდან მეუბნებოდა, რაც უნდა რთული ცხოვრება გქონდეს, ბოღმა არასოდეს იყო, ყველაფერს დადებითად შეხედეო და მალე 28 წელი იქნება, რაც ამ რჩევით დავდივარ და არასოდეს გაუცრუებია იმედი. განსაკუთრებით მაშინ მშველის ეს რჩევა, როცა თავი საშინლად წარუმატებელი და ამ ბოლო დროს, ამას გასუქებული რძის საწარმოობაც დაემატა.
ჩემი ერთი მეგობარი, თმას იჭრის ხოლმე თვითონ და ამბობს, ამ დროს ვგრძნობ (ან საკუთარ თავს ვატყუებ), რომ სამყაროში ამ მცირე რაღაცაზე კონტროლი მაინც მაქვსო. მე კიდევ, როცა ვიღიმები და ყველგან მზეს ვეძებ, მაშინ მგონია, რომ სამყაროს შეცვლა შემიძლია.
[ისე, თმას მეც სულ თავად ვიჭრი და ეს როცა მითხრა, თავი სასწაულად ძლიერად ვიგრძენი, მეც მქონია საკუთარ თმაზე კონტროლი–მეთქი. თუმცა იმის შემდეგ, რაც ეზრა 37–ე კვირას (3 კვირით ადრე) 2 საათში გავაჩინე, მივხვდი, ერთი ბეწო კონტროლიც კი არ მაქვს/გვაქვს საკუთარ თავზე. ჭუჭყიანი, სისხლიანი ბაყაყუნა რომ დამიწვინეს გულზე, მაშინაც კი ვბუზღუნებდი, არ არსებობს, აპრილის ბოლომდე არ უნდა გამეჩინა–მეთქი.]

ახლა საშინელი სურდო მაქვს, ეზრასთან ნიღაბს ვიფარებ და სულ რომ მიჩვეულია ჩემგან სიცილს, გაკვირვებული მიყურებს და არ იცის, თვითონ როდის გამიცინოს და როდის – არა, რადგან ჩემს რეაქციას ვერ ხედავს. თუმცა, ხანდახან თვალების მოძრაობაზე ხვდება, რომ ვუცინი და ისიც მპასუხობს.
დედა არასოდეს უნდა ხდებოდეს ავად. არასოდეს! მძულს სურდო.

ჩემსავით თემიდან თემაზე მოხტუნავეს, მხოლოდ ჰოლდენ კოლფილდს თუ ვიცნობდი და ისიც მაშინ 16 წლის იყო, მე რამდენის ვარ, აღარ გავიმეორებ :|

ღამე მშვიდობისა.

"უცხო მოყმე" უკვე 7 თვისაა

ასაკი: 7 თვის
წონა: 8 კგ
სიმაღლე: 74 სმ
თმის ფერი: ჰაჰა, ჯერ ძალიან ცოტა, ბუმბულივით თმა აქვს და მგონი, მოყავისფრო
თვალების ფერი: ნაცრისფერ–მოლურჯო
ჰობი: ყველაფერს, რაც ხელში მოხვდება, არახუნებს და აკაკუნებს
საყვარელი გმირი: ვეფხისტყაოსნის ტარიელი

ხან მჯერა, ხან – არა

გრძნობები კი არ ცვდება ან ნელდება, უბრალოდ ქორწინების მერე ბევრი რამ რუტინად იქცევა, ფინანსებზე მეტ ფიქრს იწყებ, სადილებზე და ვახშმებზე... განსაკუთრებით, პატარა ბავშვი რომ გვყავს, ერთმანეთისთვის ნაკლები დრო გვრჩება და ადრეც ვწერდი, ისე ვიღლებით, ის სამსახურში, მე – სახლში, რომ ძილის მეტი არაფერი გვენატრება.
ამიტომ დიდხანს საუბარსაც ვერ ვახერხებთ. ალბათ, ყველა ოჯახში ეს პერიოდი, როცა ბავშვი ჯერ ერთი წლისაც არ არის, საკმაოდ რთულია და სინდისი გქენჯნის, გინდა მეტი დრო დაუთმო ქმარს და ამ დროს, შენს შვილთან გაგირბის გული, გინდა ჩაიხუტო და მის რბილ, სასაცილოთმიან თავს ეფერო გაუჩერებლად. პირველი თვეები მიკვირდა, როცა ჩემი ნაცნობები ამაზე ჰყვებოდნენ და დედაჩემიც მარწმუნებდა, ეზრაზე მეტად ამქვეყნად არავინ გეყვარებაო და მე არ მჯეროდა.
უკვე მჯერა...

ახლა ბლოგის სტატისტიკას გადავხედე და ამ კვირაში ეს პოსტი ბევრჯერ უნახავთ, წავიკითხე და გული გამითბა. ვითომ დიდი არაფერი, მაგრამ გამახსენდა ის პერიოდი, როცა ვხვდებოდით და როგორი რომანტიკულ–მხატვრული გრძნობები მქონდა.
კარგია ძალიან.
ამიტომ არაფერი ჯობია წერილების, განსაკუთრებით პოსტებად შენახვას.
ჩემი ნაცნობებისა და დედაჩემის კი ბოლომდე მაინც არ მჯერა ;)

ღამე მშვიდობისა!!!

პ.ს. მიხარია, რომ მაშინაც და ახლაც ყველაზე ახლო მეგობრები ვართ. ხომ ერთად ვართ და სიზმრებში მაინც დღემდე ვხედავ, რა შტერი ვარ ამხელა ქალი.