"მშვიდობით, იარაღო", ანუ ფეისბუქო და ზაფხულო

პურს ვაცხობ, უკვე 1–ის 25 წუთია და ამდენივე გრადუსი სითბო. სანამ ჩემი ჭვავის პური გამოცხვება, ბლოგებს ვკითხულობ და ემოციებით ვივსები, ხანაც ვიცლები.
ოჰ, ნატალიას რა კარგი რამე დაუწერია, ზაფხულის დასრულებასა და კირას მწვანე კაბაზე, ძალიან საქვითინო ფილმსა და იმ ჩვენსავე შინაგან, საშინელ ხმაზე, მოსვენებას რომ არ გვაძლევს.

ქვითინი არა, მაგრამ ხანდახან ისეთი უძლურობის შეგრძნება მაქვს, როცა ეზრას ვერ ვაძინებ, ვერ აგიხსნით.
ისევ ეს პრობლემა გვაქვს. დაძინების.
რამდენადაც საყვარელი ბურთულაა; დღითიდღე იზრდება (მადლობა ღმ–ერთს), უფრო ვახლოვდებით და ერთმანეთი გვიყვარდება, იმდენად სხვა ბავშვი ხდება საღამოობით, როცა ძილის დრო უახლოვდება, რომ ვეღარ ვცნობ. სასწაულად არ უნდა მარტოს დაძინება. სამაგიეროდ, საკმარისია ხელში ავიყვანო და წამში იძინებს, ჩავაწვენ თავის საწოლში და თითქოს არც სძინებია, გაახელს თავის ლურჯ და უკვე მოყავისფროში გადასულ თვალებს და მიყურებს, მერე უცებ ერთს ამოუშვებს და ჩვენს მეზობელ მჩხავანა ტყუპებს ჯობნის.

ფეისბუქი აღარ მაქვს. აღარ მაქვს ნიშნავს, რომ პროფილი წავშალე და დავისვენე. მართლა დავისვენე. თითქოს ყელში მიჭერდა ის საშინელი სოციალური ქსელი თავისი ეგოების ზეიმით. განა მე არ მაქვს ეგოს შემოტევა და რამე, მაქვს და თანაც როგორი (როგორ შეიძლება ბლოგერს ეს არ ჰქონდეს), ხშირად საკუთარ თავს ვუშლი ნერვებს. მაგრამ ბოლოს უკვე ვგრძნობდი, როგორ მაღიზიანებდა ამდენი უვარგისი ინფორმაცია, ნერვიული ადამიანები, დაბოღმილები, წლობით ერთ ადგილას რომ დგანან, ტკეპნიან და ტკეპნიან უკვე მილიონჯერ გავლილ გზებს. ძალიან ლირიკული რომ არ გამოვიდეს ეს აბზაცი, გეტყვით, რომ ფეისბუქს ჩემთვის არავითარი სიკეთე არ მოუტანია. საინტერესო ადამიანებს მხოლოდ პირადად ვეცნობოდი, კარგ ბლოგერებს მათსავე ბლოგებზე ვნახულობ და დანარჩენი, ახლო მეგობრები და ნაცნობები შემიძლია ტელეფონით, ი–მეილით და სკაიპით მოვიკითხო.
ჩემმა ქმარმა მითხრა, იქნებ არ უნდა წაგეშალა და პრობლემა სხვანაირად გადაგეწყვიტა, მაგალითად, საკუთარ თავზე გემუშავა, რომ არ გაბრაზებულიყავი ხალხზეო, მაგრამ ვთვლი, რომ ჩემი ცხოვრების რაღაც გარკვეული ციკლი დავასრულე ფეისბუქით და სხვა ეტაპზე გადავედი. ნატო წერდა, ინტერნეტში რომ ვიღაც ისევ ცდება და როგორ იწყებ ადამიანი შენი ჭეშმარიტების დამტკიცებას. ამ დროს, ჭეშმარიტება კი არა, უაზრო სიტყვების რახა–რუხია და ჯობია ეს დრო შენს ოჯახს მოახმარო, თუ არ გყავს კიდევ, მის შექმნაზე იფიქრო და ასე შემდეგ.
თან ეზრა უკვე ისეთ ასაკში შედის, როცა ყოველ წამს ახალ რაღაცას სწავლობს და არ მინდა, რამე გამომრჩეს. თან ამ ბოლო დროს მოსწონს, ხალიჩაზე რომ ვწევართ ერთად და მე "ვინი პუჰსა" და "კარლსონის" ისტორიებს ვუკითხავ. მართალია დიდად არ მისმენს, კოტრიალობს და ჭყიპინებს და მხოლოდ წიგნების გემოს გასინჯვას ცდილობს (პირდაპირი მნიშვნელობით).

სამაგიეროდ, ახალი გატაცება უცებ ვიპოვე. ნაპოვნი მქონდა აქამდეც, მაგრამ ახლა უფრო მეტი დრო მაქვს: სხვადასხვა დედების ბლოგებს ვკითხულობ. ერთმა გამაგიჟა, ოთხი წლის ბავშვს ისევ ძუძუს აწოვებს. საინტერესო ბლოგი აქვს და ვიმეგობრებდი ამ ქალთან, მაგრამ ოთხ წლამდე??? ლაქტაცია ძალიან ტკბილი პროცესია, სასწაულად გაახლოებს შვილთან და არაფერი შეედრება ამ მომენტს, მთავარია პირველი ორი, ყველაზე რთული, თვე გადალახო. არ მესმის იმ ქართველი "ესთეტების", გუდიაშვილზე ქალი ძუძუს რომ იწველიდა და მათი ზიზღი გამოიწვია. თანაც, ნებისმიერი თვალსაზრისით სასარგებლო და პრაქტიკულია, სადაც არ უნდა მოხვდე, ყოველთვის თან გაქვს ბავშვის საჭმელი – ახალი და თბილ–თბილი. მეც, დედაჩემი, ორ წლამდე მაწოვებდა და საყვედური არ მეთქმის: გონებრივადაც და ფიზიკურადაც მშვენივრად განმავითარა, მაგრამ ორი წელიც ზედმეტი მგონია, არათუ ოთხი და ტანდემური ძუძუსწოვება კიდევ. MAN! თუმცა, როგორც ყოველთვის, ყველას თავისი შეხედულება აქვს, თავისი ცხოვრება, თავისი გონება, გული და როგორც უნდა ისე გამოიყენებს თავის სარძევე აპარატს, ისევე როგორც თავისი სხეულის ნებისმიერ სხვა ნაწილს. არავის ვკიცხავ, G-d forbid, არასოდეს გავკიცხავ.

მეძინება, მეძინება. ბეჭებიც მტკივა.
პური უკვე თითქმის გამოცხვა.
უკვე 27 აგვისტოა. კიდევ რამდენიმე გაბრძოლება და ზაფხულიც დასრულდება. მადლობა, ღმ–ერთო, ამ ზაფხულისთვის, ასეთი თბილი და კარგი ამინდებისთვის, წელს რომ აღირსე აღმოსავლეთ გერმანიას! მადლობა ჩემი ბლოგის მკითხველებს, ვისაც არ დავავიწყდები, მიუხედავად იმისა, რომ ფეისბუქზე აღარ გამოქვეყნდება ჩემი ბლოგის განახლებები.

ამ ზაფხულის ბოლო კვირაში განსაკუთრებულ წარმატებებსა და სიხარულს გისურვებთ!!!

6–დან 9–მდე – მოდრეკილი დედა

მარკ ვაისბლუთი არის ერთი ცნობილი ამერიკელი პედიატრი, რომლის წიგნიც, "ჯანსაღი ძილი, ბედნიერი ბავშვი", რაღაც ჯანდაბად ჩამივარდა ხელში და რადგანაც სინდი კროუფორდის რეცენზია ჰქონდა (ეს სარკაზმია, ხო ხვდებით), გადავწყვიტე ეზრაზე ექსპერიმენტის ჩატარება.
ჩემამდე, ჩემმა რამდენიმე ნაცნობმაც დაიწყო თავიანთი შვილების "სლიფთრეინინგი" ანუ ძილის სწავლება. ზოგს გამოუვიდა, ზოგს – არა და თავიდანვე გამაფრთხილეს, რომ წინ ურთულესი გამოცდა მელოდა.

არა, ხომ უნდა მცოდნოდა, რომ ეზრა ჩემი შვილია და ტრენინგებსაც არასერიოზულად შეხედავდა.
ამ სწავლების სტრატეგია იმაში მდგომარეობს, რომ ბავშვს დღის განსაზღვრულ გრაფიკს უდგენ, როდის უნდა დაიძინოს, გაიღვიძოს და ა.შ. მიმზიდველობა იმაშია, რომ ბავშვმა იდეაში საღამოს 6–დან დილის 6–მდე უნდა იძინოს, მერე დღისით სამჯერ დაიძინოს 1–2 საათი და საბოლოოდ, ვიღებთ ჯანსაღად მძინარე ბედნიერ ბავშვსა და მის მშობლებს.
My feet.
არ მინდოდა უხამსობები ბლოგზე, მაგრამ ეს ყველაზე ზრდილობიანი ფრაზაა, რაც თავში მომივიდა.

ჯერ, მგონი, ერთი თვის წინ ვცადე ეზრას ასე დაძინება, უშედეგოდ და მაშინ ვიფიქრე, ჯერ პატარაა, თან მუცელი სტკივა და ოთხი თვიდან დავიწყებ–მეთქი...
ესე იგი: ბავშვს 6 საათზე აწვენ და მარტოს ტოვებ. სულ რომ ღრიალით გასკდეს, არ შედიხარ. ტირილის ლიმიტი ერთი საათია, მეტი არ უნდა ატირო. როგორც წიგნში წერია, ეფექტურია და ბავშვები ერთ საათში იქანცებიან და იძინებენ. დამოუკიდებლად ძილის მიჩვევა შეიძლება ერთ კვირასაც გაგრძელდეს და მერე ბავშვი უკვე, დაწვენისთანავე იძინებს და მშვიდად ფშვინავს მთელი 12 საათის განმავლობაში (ღამე მხოლოდ 1–2–ჯერ საჭმელად გაიღვიძებს).
არ ვიცი. უნდა გქონდეს რკინის ფსიქიკა და ქვის გული, რომ ამდენ ტირილს გაუძლო. დღეს ეზრამ 50 წუთი იტირა ზუსტად და მერე 20 წუთს დაიძინა მხოლოდ. შუადღის მერე, წესით, მეორედ რომ უნდა დაეძინა, ცოტა ნაკლები იტირა და 10 წუთს ჩათვლიმა.
აი, კულმინაცია საღამო იყო: 6 საათიდან რომ დავიწყეთ და 9 საათზე ძლივს დავამშვიდე, რომ დაეძინა. თავიდან ტიროდა და ერთსაათიანი ლიმიტი რომ ამოვწურეთ, ხელში ავიყვანე და ისე დაძინება დავუპირე: მაშინ სიცილი დაიწყო, ხელ–ფეხის ქნევა სიხარულისგან და თავი საერთოდ გამოიფხიზლა.
ვისაც შვილი არ ჰყავს, მეეჭვება ამ წინადადებამდე ჩაეკითხა და საერთოდ, ხვდებოდეს, რას ნიშნავს, ბავშვს რომ ვეღარ აძინებ, ბეჭები და ხელები გტკივა და გგონია, სადაცაა გაგიჟდები.

ახლა აღარ ვიცი, გავაგრძელო ეს მეთოდი და დავაკვირდე, თუ ისევ ჩემს ინსტინქტებს მივყვე და როგორც აქამდე ვაძინებდი ეზრას, ისე დავაძინო? :/

არა, ეს საზიზღარი მარკ ვაისბლუთი მაინც როგორ სპეკულირებს, იცით? ბავშვი თუ არ იძინებს, ეს უკვე მშობლების მარცხიაო და რომელ მშობელს უნდა დამარცხებული გამოვიდეს, თანაც როცა "მოწინააღმდეგედ" 4 თვის ბურთულა ჰყავს, მსოფლიოში ყველაზე ლამაზსიცილიანი და დაუმორჩილებელი.

დაღლილი და ბეჭებმოდრეკილი რომ დავჯექი, ჩემმა მეგობარმა ასეთი სასაცილო რაღაც მომწერა:

"მოგონებამან ჩემმა ცნობიერსა ზედა მიირაიმოსწია ფიქრნი ოდეს ვიყავით წანწკლები და ვუბნობდი ისტორიულსა ქართულსა ქვეშე ქვეყანასა. ვითარ ლაღნ ვიყავნ და გოჭი იგი ეზრაი, ძეი შენი არა გდრიკავდა თავსა შენსა.

მედგრად იყავ დაო ჩემო, განძი შენი არს ეზრაი და გაკაიფებაი იგი მიუტევე. სანი დედაი სჭირია მასა არათუ გლუმი."

და მივხვდი, გლუმი დედა არ უნდა ეზრას, სანი უნდა, სანი :)

27–ე ზაფხულის დასასრული

ღმ–ერთი ყველას ისეთ შვილს აძლევს, რომელიც მშობელს ხასიათის გამოსწორებაში დაეხმარება.

სადღაც გაგონილი

ზუსტად ჩემზე და ეზრაზეა ეს ნათქვამი :)
უკვე 4 თვის ეზრა, რომელიც ძალიან მგავს გარეგნობით და ხასიათითაც, ისეთი ბავშვია, რომელიც არა მხოლოდ მშობლებს, არამედ მეზობლებსაც აძლევს საშუალებას თავიანთ პიროვნულ შტრიხებს გადახედონ და ბევრ რამეზე დაფიქრდნენ.
კარგი, ცოტას ვხუმრობ.
როგორც სხვის ეზოში ბალახი უფრო ბიბინებს (ჩემეული თარგმანი იყოს), ისე სხვისი შვილები სასწაულად მშვიდები და ანგელოზები ჩანან, ვიდრე ჩვენები. არა, ზოგს ხომ ჰყავს ბუნჩულა ბავშვები, წვანან, იყურებიან ცაში და ღუღუნებენ? ერთი ჩემი ნაცნობი ქალი ამბობდა, უფროს ბავშვებს დავაძინებ და მერე მე და ჩემი პატარა წამოვწვებით, მე წიგნებს ვკითხულობ და ის კიდევ – ჩემს თითებს ეთამაშებაო.

ეზრა ასე ადვილად არ ერთობა. ათი წუთი შეიძლება წამოგორდეს ჩემთან ერთად, ისიც იმ შემთხვევაში, თუ მხოლოდ მას ვუყურებ და ველაპარაკები, ყოველგვარი წიგნის გარეშე, თუნდაც ჩემი საყვარელი მარკესი იყოს. მერე მუცელზე უნდა დავაწვინო და გავაცინო, როცა გადაკოტრიალდება და წუწუნს დაიწყებს, ახალი გასართობი რამე უნდა მოვნახოთ და ასე გრძელდება დღიდან დღემდე. მთელი დღის დაქანცულს, ერთი სული მაქვს საღამოს დავაძინო და მე ერთი–ორი ფურცელი მაინც წავიკითხო რამე. ამ დროს ვგრძნობ, როგორ მენატრება, შევდივარ ოთახში, მოვუსმენ, როგორ სუნთქავს, პლედს შემოვუკეცავ და პაჭუა ცხვირზე ვკოცნი.
მერე დედაჩემი როცა მირეკავს, ვეწუწუნები ათას რამეზე და ის კიდევ მხიარულად მპასუხობს, რომ ეს ჯერ კიდევ დასაწყისია და მერე მთლად ყირაზე გადასვლა დაიწყება, იმიტომ, რომ მე მგავს და აშკარად, ღმ–ერთმა ისეთი შვილი მომცა, რომელიც დამანახებდა საკუთარ პატარაობას და მილიონჯერ, მილიარდჯერ მეტად დამაფასებინებდა დედაჩემს.
თურმე, ადამიანი რაც უფრო იზრდება, ასაკში შედის, უფრო ემსგავსება თავის მშობლებს და შესაბამისად, უკეთესად იწყებს მათ გაგებას და განსაკუთრებული პატივისცემა უჩნდება. დედასთან ყოველთვის ძალიან ახლო ურთიერთობა მქონდა, მაგრამ ასევე ძალიან ხშირად შემეძლო კამათი და ბუზღუნი. ამ ოთხი თვის განმავლობაში კი, რაც მე თვითონ დედა გავხდი, კიდევ უფრო შემიყვარდა დედა და სასწაული მონატრებები დამეწყო. არადა, ძალიან ხშირად ერთად არ ვიყავით ხოლმე, მაშინაც ძალიან მენატრებოდა, მაგრამ ახლა სულ სხვანაირად ვგრძნობ და განვიცდი.

სენტიმენტალური გრძნობების გაღვივების გარდა, ეზრა მშვენივრად ზრუნავს იმაზე, რომ კომპიუტერთან ნაკლები დრო გავატარო. როცა ძალიან დაღლილი ვარ საღამოობით, ინტერნეტის განწყობა საერთოდ აღარ მაქვს და ამიტომ, მხოლოდ დაწყებული წიგნის დამთავრებას ვცდილობ ხოლმე. ასე დავასრულე წუხელ 12 საათზე, მგონი, სამი კვირის წინ დაწყებული "სიყვარული ქოლერის დროს", რომელზეც ვერ ვიტყვი, ჩემი საყვარელი წიგნი გახდა–მეთქი, მაგრამ კარგი წასაკითხი იყო. უცნაური ის იყო, იმდენად ლათინოამერიკული წიგნია, რამდენჯერმე მქონდა შეგრძნება, სადაცაა ჩე გევარა უნდა გამოჩნდეს თავისი რევოლუციით და ეს ბურჟუები მოაშოროს–მეთქი, მაგრამ არ გამოჩენილა. მერე მთავარი გმირი ქალი, ვიფიქრე, უფრო სხვანაირი გახდება და საკუთარ თავთან გაიგივებას შევძლებ–მეთქი, მაგრამ არ შეცვლილა. თავიდან, საერთოდ, მეგონა, წიგნის მთავარი გმირი კეთილშობილი და ჭკვიანი ექიმი ურბინო იყო და მხოლოდ შუაში მივხვდი, რომ ყველაზე მეტი უფერულსა და ამორალურ ფლორენტინო არისაზე ეწერა. მოკლედ, ისეთი წიგნია, რომ კითხულობ და ბრაზდები, ხან – მოგწონს და გინდა მაშინვე დაურეკო მარკესს და გამოლანძღო, ან პირიქით, მშვიდად ჰკითხო, ხომ არ გაუფრენია (ოღონდ ცოტა უხამსად).
ჩემი 27–ე ზაფხულის დასასრულს მივხვდი, რომ მარკესი მხოლოდ და მხოლოდ გატაცება ყოფილა, ნამდვილი სიყვარული კი – მხოლოდ სელინჯერი იყო და იქნება აწ და მარადის!

7 აგვისტოა, 2012 წელი. 11 საათი ხდება, ეზრას შუადღის ძილით სძინავს. გარეთ ცოტა ქარია და სახლში 24 გრადუსი სითბო. ჩემი სამზარეულო იმდენად ნაცნობია, თითქოს ზურგზეც თვალები მქონდეს, ვხედავ ჩემს უკან რა და როგორ დგას, მაგალითად, გასარეცხი ჭურჭელი ნიჟარაში. როგორ მიყვარს პოსტის ფილოსოფიურად დასრულებები, მაგრამ ახლა ათასნაირად ვცადე და გონიერი არაფერი მომდის თავში...

ცურვა მინდა.