სამშაბათის კაცები

ხოაკინ ფენიქსი

მეთ დილონი

ეთან ჰოუკი

ედრიენ ბროდი

მაიკლ მიულერის სამშაბათია და ფოტოებიც.
მიყვარს ეს თაობა, რა ვქნა. "ახალ" კაცებს არ ვცნობ.

ამოყვინთვა

დილის 2:19 საათია.
არ მეძინება. შეიძლება მეძინება კიდეც.
ამას ვუსმენ და ცურვა მინდა. ლურჯ, ულურჯეს ზღვაში. ზემოთ რომ აიხედავ და მზე დგას წყლის ზედაპირზე.
მერე ამოყვინთავ, თვალებს ვერ ახელ, რადგან წყალში დიდხანს გქონდა გახელილი და მზეს უყურებდი.

უკვე 2:22 საათია.
ვერ ვცურავ დიდხანს.

სამაგიეროდ, დღეს ბევრი ვიარე. მეტროთი დავბრუნდი სახლში, დაღამებულ ფანჯარაში ვიყურებოდი და უცებ მივხვდი, რომ ცხოვრება აღარასოდეს იქნება ისეთი, როგორიც დღეს იყო, გუშინზე ხომ არაფერს ვამბობ. ისევე როგორც, მეც ვერასოდეს გავხდები სხვა ადამიანი და ვერცერთ ენაზე ვიფიქრებ ისე, როგორც ქართულად. ვერასოდეს გავიცინებ ისე, როგორც ბავშვობაში ვიცინოდი ჩემს დეიდაშვილთან ერთად. განა იმიტომ, რომ სიცილი შემეცვალა, უბრალოდ, ის აღარ არის.

დღეს მეგობარს ვეუბნებოდი, რომ არაფრის მეშინია და მან კიდევ მითხრა – ყველაფრის გეშინია, პირველ რიგში, საკუთარი თავისო. დიდხანს ვისაუბრეთ და როცა წამოვედი, დავჯექი, მოთხრობა დავწერე და დრიუს ეს სურათი ვიპოვე; მერე ცურვაც მომინდა და ბოლოს დიდხანს რომ ვეღარ გავძელი, მზეზე ამოვყვინთე და დიდხანს, ძალიან დიდხანს ვიჯექი, სანამ მხრები არ დამეწვა და ცხვირის გარდა, ჭორფლები შუბლზეც დამემატა.
თურმე არსებობენ ადამიანები, რომლებსაც არასოდეს უფიქრიათ ჭორფლებზე. სამაგიეროდ, ფიქრობენ თითებზე...

2:28
წავალ უკვე.

ლენი და სხვა კაცები

არიან კაცები, კერი გრანტი, რობი უილიამსი, ედრიენ ბროდი, მაგრამ არსებობს კიდევ ლენი კრავიცი.
ერთადერთი ლენი.
გატანჯულხმიანი და შოკოლადისფერი ლენი.
ლენი თავისი გრძელი თმით და ხანაც მის გარეშე.
ლენი ჯინსებში.
ხანაც უჯინსოდ.
გიტარით.
ან არა.
ლენი, რომელიც ამერიკელ ქალს უმღერის და ამ დროს, მე ვიცი, ვიზეცაა ეს სიმღერა.
ლენი, რომელიც არავის ეკუთვნის.
ლენი, რომელსაც არასოდეს უნახავს კერი გრანტი. ვერასოდეს ექნება ედრიენ ბროდის თითები ან რობი უილიამსისნაირი გამოხედვა.
სამაგიეროდ, ლენი ცოლობას გთხოვს.
და ლენი იქნება ერთადერთი, რომლისაც გჯერა.

მიყვარს ლენი.
სიზმარში ვხედავ მის სიმღერებს. ყოველთვის ზღვაში ვარ ამ დროს, ყველაზე ლურჯ ზღვაში, როგორიც ეგეოსია.
ლენი არ ჩანს და არც უნდა ჩანდეს. ამ დროს ყველაზე უმნიშვნელო ისაა.

ძალიან კარგი რამე

• ძალიან კარგია
• კარგია
• ცუდია

"Facebook-მა რა ჰქმნა"–ში გამოქვეყნებული პოსტების ბოლო გვერდზე

არ ვიცი, წიგნის კრიტიკოსებმა თუ ნახეს ეს კრებული, ან რომელიმე ბლოგერმა თუ წაიკითხა თავიდან ბოლომდე, მაგრამ ჩემს სიხარულს საზღვარი არ ჰქონდა, როცა შაბათის გასვლის შემდეგ, შავტუხა ლამაზთვალება იემენელმა გოგომ ფოსტა ოთახში ამომიტანა და მათ შორის იყო ერთი კონვერტიც, უამრავი საფოსტო მარკით გავსებული – საქართველოდან.

ბუნებრივია, როცა საქართველოდან მოგდის ფოსტა თავისი "ეგზოტიკური" საფოსტო მარკებითა და ხუჭუჭა ასოებით, ყველა გოგოს უნდა, მის თვალწინ გახსნა. მეც ვხსნი კონვერტს და ვაჩვენებ წიგნს, სადაც ჩემი პოსტი/მოთხრობაა გამოქვეყნებული. მართალია, გოგოები მხოლოდ ერთადერთ, უნივერსალურ, სიტყვას იგებენ: facebook, მაგრამ მაინც აღტაცებულები არიან: რომელია შენი მოთხრობა? თვალებანთებული მეკითხება 15 წლის მილა ოსნებრუკიდან, რომელსაც უნდა მგავდეს, მე კიდევ მეშინია. მიუხედავად იმისა, რომ ნებისმიერ გვერდს შემიძლია დავადო თითი, 132–ე გვერდზე ვფურცლავ და "სნობების საყოველთაო დღეს" ვაჩვენებ.

ორშაბათს, დილიდან ავად ვიყავი, მახველებდა, ცხვირი გამეჭედა, სუნთქვა არ მყოფნიდა და საღამოს ლექციების გაცდენა გადავწყვიტე. წარმოიდგინეთ, როგორ ვრჩები ჩემს ფორთოხლისფერ ოთახში, მწვანე პლედში ვეხვევი, გვერდით გემრიელად მომჟავო ალუბალ–ვაშლის წვენს ვიდგამ, ბლოგერების კრებულს მუხლებზე ვიდებ და ფანჯრიდან წვიმიან Kastanienallees–ს ვხედავ...

არ ვიცი, საიდან დავიწყო და როგორ შევაქო ყველა ბლოგერი, ვისი პოსტიც ამ წიგნში მოხვდა. ყველა იმ გაუგებრობის მიუხედავად, რაც კონტრაქტს და ფინანსურ ამბებს ეხებოდა, კრებული იმდენად კარგია, ერთ ამოსუნთქვად, სხაპასხუპით იკითხება, ხან გეცინება, ხან – გეტირება; გენატრება საქართველო, მერე სხვა პოსტს კითხულობ და დანახვაც არ გინდა. გიყვარდება ბლოგერები, ამავე დროს რამდენიმე ნერვებს გიშლის და ბოლოს, როცა სამ საათში ასრულებ წიგნს, გინდა, ისევ თავიდან დაიწყო და ყველას კომენტარები დაუწერო. ამიტომ დგები, იღებ ფანქარს და აღნიშნავ: "ძალიან კარგია", "კარგია", "ცუდია", მერე ეს არ გყოფნის და თვითონ ამატებ: "ისე რა", "გოიმურია" და "OK" =))
"გოიმური" მხოლოდ ერთი პოსტი იყო, "ისე რა" – რამდენიმე, "OK" – ორი–სამი, ბევრი "ძალიან კარგი", უფრო მეტი "კარგი" და "ცუდი", მგონი, მხოლოდ ორს დავუწერე.
კრებულის სათაურზეც დიდხანს ვიფიქრე, ხან "გოიმურად" მომეჩვენა, ხან "ცუდად", საბოლოოდ, მაინც ვერ შევთანხმდი საკუთარ თავთან.

ვერ ვიტყვი, რომელიმე ბლოგერი ჩემი განსაკუთრებული ფავორიტი გახდა, მაგრამ ზურა ალხანიშვილის "ჯო და ოცნების თავგადასავალი" ძალიან მაგარი იყო, ისეთი, რომელზეც ვიფიქრე, damn, ეს მე უნდა დამეწერა–მეთქი. მომეწონა დავით აბესაძის "***" (სამწუხაროდ, ბლოგი არა აქვს და ფეისბუქის ნოუთია, როგორც მივხვდი), სასაცილო იყო ირინა აბრამიშვილის "ლობსტერი ქვაბში", ყველაზე კარგად აგებული მოთხრობა, რომელზეც ვიცინოდი და ჩემი მეზობლები მახსენდებოდნენ.
ძალიან კარგია ქეთი გზირიშვილის "LIVE პოეზია", მაშინვე ის გავიფიქრე, როგორი საინტერესო იქნება რამდენიმე წლის შემდეგ, ქრონიკას ჰგავს და ჩვენს შვილებს ეცოდინებათ, როგორი ლიტერატურული ცხოვრება იყო მათი მშობლების პერიოდში.
სალომე შენგელიას "პაემანი პავიჩთან" – აუცილებლად წასაკითხი პოსტი, გონივრულად და მოკლედ დაწერილი. აკაა სინჯიკაშვილის "ჩინელი ბიჭის წერილი საქართველოდან", შეიძლება ცოტა გაცვეთილი მოეჩვენოს ზოგს, მაგრამ ისე კარგად აღწერს რეალობას, თან სასაცილოა, თან – სევდიანი და ნოდარ დუმბაძეს ჰგავს.
ისე, უნდა აღვნიშნო, რომ ბევრი პოსტი მაგონებდა დუმბაძის მოთხრობებს და ცოტა მიკვირდა კიდეც. მერე გადავწყვიტე, რომ, უბრალოდ, ქართული იუმორია ასეთი, რომელიც დუმბაძეს ჰქონდა და ახლა ბლოგერებსაც აღმოაჩნდათ.
ბოლო ორი, რომლებსაც "ძალიან კარგი" დავუწერე, მაკაგოგა დოლიძის "ზღაპარ იყო" და გიორგი ხერგიანის "მატრიცის ფილოსოფიაა". ორივე ანალიზია, ერთი ზღაპრების, მეორე – ფილმ "მატრიცის"; ისეთი სხვანაირი კუთხით აქვთ ყველაფერი დანახული, მინდოდა, კიდევ გაეგრძელებინათ.

რომ შემეძლოს, ყველა მოთხრობას (პოსტებს აღარ ვუწოდებ) სათითაოდ განვიხილავდი და მოგიყვებოდით, მაგრამ აუცილებლად უნდა წაიკითხოთ, თქვენებურად განიცადოთ და მერე, ყოველი მოთხრობის ბოლოს თავად აღნიშნოთ, ძალიან კარგი იყო, კარგი თუ გოიმური.

სულ სხვანაირი ყოფილა პოსტების ასე, წიგნის ფორმაში, წაკითხვა; ინტერნეტში მოკლე წერილები მირჩევნია ხოლმე და ზედმეტად დიდ პოსტებს იშვიათად ვკითხულობ, "იქ" კიდევ – მინდოდა, პოსტები არ დასრულებულიყო და ჩემს პოსტსაც რომ ვკითხულობდი, ჩემს თავს ვუთხარი, სოფი, თითქოს მოთხრობაა და თან არც არის, ამის მერე ცოტა გრძლად წერე და ამბები დაასრულე–მეთქი.

წიგნის დახურვის შემდეგ, იცით, როგორ განწყობაზე დავდექი? კმაყოფილი და ბედნიერი. თურმე რამდენი საინტერესო ბლოგი არსებობს, რა კარგად წერენ და ნამდვილ ახალ ლიტერატურას ქმნიან, რომელიც აჩვენებს საქართველოს ცხოვრებას, ახალგაზრდების ფიქრებს, 90–იანების გავლენას და პროტესტს, რომელიც ყველას თავისებურად ჰქონია სულში. არ ვიცი, როგორ გაიყიდება ეს კრებული, ან ვინ წაიკითხავს და რას იტყვიან, მაგრამ ვისაც უნდა, გაიგოს როგორ ვითარდება ქართული ბლოგოსფერო და ვინ წერს დღეს კარგად, აუცილებლად უნდა წაიკითხოს ეს წიგნი. ისევე როგორც, კიდევ უნდა გამოვიდეს მომდევნო კრებული და ამჯერად, ავტორებმა ჰონორარი მიიღონ.

უკვე სამშაბათია, გაციებამ გამიარა, ჩემს ქუჩაზეც აღარ წვიმს და ლექციების გაცდენა აღარ შეიძლება. ბლოგერების კრებული ჩემს ლეპტოპთან რჩება და როცა დავბრუნდები, ისევ აქ დამხვდება: უამრავმარკიან კონვერტით ჩამოსული და ეგზოტიკურასოებიანი: "Facebook–მა რა ჰქმნა?!"

საიდან ჩანს ნამდვილი ქალი

ისე მიყვარს ეს სურათი და იმდენი ხანია, მინდოდა, თქვენთვის გამეზიარებინა. სულელური 90–60–90 სტანდარტებისგან ძალიან შორს მდგომი ქალები არიან, რომლებსაც ყველაფერი თავის ადგილზე აქვთ, ბედნიერად და ჯანმრთელად გამოიყურებიან. სხვების არ ვიცი, მაგრამ მე მიყვარს ასეთი ქალები, რომლებიც მოდის და მედიის მსხვერპლი არ ხდებიან და ისე ცხოვრობენ, როგორც თავს კომფორტულად ცდილობენ.

შეიძლება, უფრო მეტად იმიტომ მომწონს ეს ფოტო, რომ მე თვითონ არ ვარ 90–60–90 ქალი და მადლობა ღმ–რთს, არც მემუქრება ეს "საშიშროება". სიამოვნებით მივირთმევ ცომეულს, ხორცს, ტკბილეულს და თუ ზოგჯერ თავს დამნაშავედ ვგრძნობ (უფრო სწორად, საყვარელი კაბა მივიწროვდება), შემიძლია საკუთარი თავის შეჩერება და გარკვეული აკრძალვის დაწესება. მთავარია, დიეტა კულტად არ ექცეს ადამიანს და სუპერმარკეტში შესულმა ყველა პროდუქტის კალორია არ გადათვალოს.
იუდაიზმში არსებობს გაგება, რომ შესაძლებელია ნებისმიერი ფიზიკური საგნის სულიერად ქცევა და კვებასაც დიდი ყურადღება ექცევა. ადამიანი ის არის, რასაც ჭამსო, ამბობენ. თქვენც იცით, ხშირად ვწერდი, როგორი მნიშვნელობა აქვს შაბათს გემრიელი და ბევრი საჭმელი იყოს სუფრაზე, ისევე როგორც სხვა დღესასწაულებზე. მთავარია, ადამიანს ახსოვდეს, საჭმელს მხოლოდ შიმშილის მოსაკლავად კი არ ჭამს, მადლობას უხდის საყვარელ სცენარისტს იმისთვის, რომ ასეთი მრავალფეროვანი მენიუ მისცა.

მიდრაშაში ასეთი ხუმრობა გვაქვს, ნამდვილი ქალი შორიდან უნდა ჩანდესო და იგივე შეიძლება ითქვას ფოტოზე გამოსახულ ქალებზე. როგორც ყველაფერი დანარჩენი ცხოვრებაში, წონაც ჩვენს თავშია და ისევე შეგვიძლია კონტროლი, როგორც ნებისმიერი სხვა სურვილის. მთავარია ქალი თავს კომფორტულად გრძნობდეს თავის კანში, კმაყოფილი იყოს, როცა სარკეში იყურება და ავტობუსში მხოლოდ ერთ სკამზე ეტეოდეს, დანარჩენი უმნიშვნელოა.

ისიამოვნეთ ხუთშაბათით!
მეც ვისიამოვნებ...
თუმცა, დღეს ოთხი ნაჭერი მუქი, მზესუმზირიანი და ქუნჯუთიანი (sesame–ს ასე რქმევია) კარაქიანი პურის შემდეგ, ლუდის საღამო აღარ მექნება, რადგან სინდისის ქენჯნას უკვე ვგრძნობ.

ფისტებიდან ლაიპციგამდე

დღეს ფისტებს რომ ვჭამდი (თურმე ასე ჰქვია "ფისტაშკებს" "aka" Pistachio), ვიფიქრე, რატომ არ შეიძლება ადამიანმა დაწეროს იმაზე, რა ბედნიერად გრძნობს თავს, როცა ნებისმიერ "თხილეულს" ჭამს და მსოფლიოს კეთილდღეობაზე ფიქრობს. თუნდაც ეს კეთილდღეობა მისი ფრჩხილების ლაქის ფერით შემოიფარგლებოდეს.

თითქმის ერთი კვირაა ბლოგზე არაფერი დამიწერია, ისე შემოვიხედავდი ხოლმე, როგორც გაქირავებულ ბინას რომ დახედავ და მერე უკან ბრუნდები; იმ განსხვავებით, რომ ბლოგი არავისთვის მიმიქირავებია და მთელი ამ პერიოდის განმავლობაში მარტო იყო.

მე, რა თქმა უნდა (უკვე სხვანაირად არ შეიძლება, თვეში ცხრაჯერ დავდივარ), შაბათ–კვირა ლაიპციგში გავატარე. პარასკევ დილით წავედი და კვირას ღამით დავბრუნდი.
გარდა იმისა, რომ ფისტებზე, არაქისზე, ნიგოზზე და "კლასიკურ" თხილზე გემრიელი სასუსნავი არ არსებობს, კიდევ ერთხელ დავრწმუნდი იმაში, რა ცივი ხალხია ეს გერმანელები. საღამოს როცა მატარებლით ვბრუნდები, ვაგონები თითქმის უკვე გატენილია ხოლმე და რადგან ადგილები დანომრილი არაა, ყველას იქ შეუძლია დაჯდეს, სადაც უნდა (მეორე კლასის ვაგონებს ვგულისხმობ) და შესაბამისად, ყველა ფანჯარასთანაა მოკალათებული და თავიანთი ჩანთები მეზობელ სკამზე უწყვიათ, რომ არავინ მიუჯდეთ გვერდით და ისხდნენ ასე უჟმურად. მატარებელს სულ რაღაც საათნახევარი უნდა ლაიპციგიდან ბერლინამდე და ამ პერიოდში არც ისე ძნელად მეჩვენება, რომ მეზობელ სკამზე ადამიანს ადგილი დაუთმო. რა ვქნა, მიყვარს ადამიანებთან ახლოს დაჯდომა, მათზე დაკვირვება, რას კითხულობენ, რას სუსნაობენ გზაში... გუშინ ერთი ჩინელი ბიჭის გვერდით მოვხვდი, რომელიც მთელი გზა მობილურზე იყო ჩამოკიდებული; მე ვითომ შკვორეცკის "მშიშრებს" ვაგრძელებდი და სინამდვილეში, იმის გამოცნობას ვცდილობდი, რაზე ლაპარაკობდა ან ვის ელაპარაკებოდა ის ბიჭი, რომელიც შეიძლება სულაც არ იყო ჩინელი და კორეელი იყო. იაპონელი რომ არ იყო, ამას წყალი არ გაუვა :)

Nuts კვირას გისურვებთ!!! ბევრი ისუსნავეთ და გაზაფხული მალე არ გაუშვათ!!!

სათაურის მოფიქრება ჯერ ასე არ გამჭირვებია

ყველა ადამიანის ცხოვრებაში დგება მომენტი, როცა ფიქრობს: სად ვუშვებ შეცდომას? სწორად ვიქცევი თუ არა? ზედმეტებს ხომ არ ვლაპარაკობ? როგორი ადამიანი ვარ?
მერე ამ შეკითხვებზე პასუხის გაცემა ძნელდება, ადამიანი იკეტები შენს თავში, არ იცი, ვის შეგიძლია უთხრა ის, რასაც ზუსტად გრძნობ. ბოლოს იმაზეც ფიქრობ, სიტყვით რომ გამოხატო შენი განცდები და გრძნობები, გაუფერულდება და სხვანაირი ჟღერადობა ექნება ვერბალურად, არადა გონებაში სულ განსხვავებულად წარმოგედგინა.

დღეს დილით ავდექი და ვიგრძენი, რომ დავიღალე.
ხან ისეთი ენერგიამოჭარბებული ვარ, საკუთარი თავის მეშინია – ყველაფერი მიხარია, გამოვხატავ ჩემს ემოციებს, სითბოს ვასხივებ და უცებ, მოდიან და მეუბნებიან, "ჭრელო პეპელასავით", ნურც გაფრინდები, ნურც მოფრინდები: ბევრს იცინი და ემოციური ხარ, არ იცინი – ცივი. მერე ვიწყებ ისევ იმაზე ფიქრს, where do I exactly go wrong?

მეორე ლექციაზე მეფე სოლომონის "მიშლეი"–ს, იგივე Proverbs, ვარჩევდით. ისეთი სასწაული წიგნია, ლამის გული ამოგვარდეს, როცა კითხულობ. უკვე ასაკში იყო სოლომონი, როცა ეს დაწერა და ეტყობა, ადამიანმა მიაღწია სიბრძნის გარკვეულ ეტაპს, სადაც შეუძლია სხვებს ასწავლოს და დაანახოს მიმართულება, როგორ შეიძლება მოიქცეს და გარკვეულ სიტუაციებში იხელმძღვანელოს. ერთი ასეთი "აფორიზმი" აქვს: "Intelligence is a source of life to its possessor, but the discipline of foolish ones foolishness" (16:22), შეიძლება ქართულად ასეც ავხსნათ, რომ ყველა ადამიანს თავისი ცხოვრების გზა და მისი, შესაბამისად, სამართავი გონება, თუ შესაძლებლობები აქვს. ორიგინალ ტექსტთან ერთად, სხვადასხვა განმარტებებსაც ვარჩევთ ხოლმე და ეს განსაკუთრებით მომეწონა: "It is folly to chastise fools", უაზრობაა სულელის დასჯა, როცა მაინც ვერაფერს მიხვდება, რადგან თავისი პერსპექტივიდან რასაც უყურებს, სწორად მიაჩნია და არ შეუძლია (ან არ უნდა) მდგომარეობის შეცვლა.
არ ვიცი, ჩემს სიტუაციას ეს რამდენად შეეფერება; ვინ იცის, მე ვარ გონიერი, რომელიც ყველას გაგებას და სიყვარულს ცდილობს, თუ პირიქით – სულელი, რომელიც ფეხს არ იცვლის თავისი კუთხიდან და უნდა, ყველა მასავით ხედავდეს?..

დილის შემდეგ შუადღე მოდის, საღამო ახლოვდება და ნელ–ნელა ვხვდები, რას გულისხმობდა მეფე სოლომონი, როცა წერდა.
ძალიან, ძალიან ჭკვიანი უნდა იყო, რომ ატმოსფეროს ისე შეიგრძნობდე, როგორიცაა და ზუსტად შეგეძლოს რეაგირება მოვლენებზე. ჭკუაში კი – ნამდვილად (და სამწუხაროდ) არ იგულისხმება წაკითხული წიგნების წონა და ზომა. საერთოდ არაფერი იგულისხმება, უბრალოდ დროის და ადგილის შეგრძნება, და აბსოლუტური რწმენა, როგორც საკუთარ თავში, ისე ღმ–ერთში.