მთელი ჩემი sunny კვირა

"Tuesday
Today near the subway station I saw the most hottttest homeless man I've ever seen. He looked rugged, had a nice tan, with a nice post-rain look, very "in" this season.
Not only was he exceptionally good looking, he was also a lot hotter than ANY of the other homeless men I have seen around downtown!!!
"you're a beautiful girl!" he called as I walked inside the station.
Ogling him, I screamed "you too!"
I am in love." - (c) Masha Werner

მიუხედავად იმისა, რომ ძალიან ბევრი ადამიანი წერს საკაიფოდ, განსაკუთრებით ქართულ ბლოგებს თუ გადახედავ, მაგრამ ამ ბოლო დროს ძალიან მაკლდა რამე "გემრიელი", witty პოსტი. Facebook-ზე მყავს ერთი კანადელი მეგობარი, რომელიც არ მახსოვს, როგორ დამემატა, საერთოდ. მოკლედ, ამ საყვარელმა გოგომ დაწერა ძალიან მაგარი note და სულ რამდენიმე მეგობარი აგვღნიშნა. ძალიან მესიამოვნა, რომ თავისი 100 მეგობრიდან ერთერთი მე ამომარჩია და წამაკითხა თავისი დღიური. ჩემი დღევანდელი პოსტის ეპიგრაფიც, სწორედ, მისი ნოუთიდანაა, რომლის გაზიარებაც ძალიან მომინდა თქვენთვის.

მეც ძალიან დიდი ხანია მინდოდა, მსგავსი რამე დამეწერა. სულ უმნიშვნელო ამბებზე, ყოველდღიურად რომ ხდება ცხოვრებაში. დარწმუნებული ვარ, თქვენთანაც ხდება. მოკლედ, ესეც ჩემი sunny funny განვლილი კვირა ;)
ორშაბათი:
დილიდან ისეთი ენერგიით გავიღვიძე, მეთქი, აუცილებლად უნდა გავიდე გარეთ და ვინმეს გავუღიმო. მაქვს ხოლმე ასეთი შემოტევები, როცა მინდა ადამიანებს გავუცინო და ისინიც გავაცინო. მოკლედ, გავედი გარეთ. კაკ ნა ზლო, სულ ისეთი ადამიანები მხვდებოდნენ, რომლებიც ან საერთოდ არ მიყურებდნენ, ან მოღუშული სახეები ჰქონდათ. ბოლოს, უკვე მელიქიშვილზე ვარ, ღიმილმოზღვავებული, ან ახლა, ან არასდროს - უცებ ქალი და ბავშვი მოდიან, სადღაც 4-5 წლის იყო ბავშვი და რაღაცას ეწუწუნებოდა დედამისს :ლოლ: უცებ შემომხედა და გამიცინა, maaan!!! დავდექი და მეც ღიმილად ვიქეცი. დედამისმა ცოტა უცნაურად კი შემომხედა, მაგრამ მე და ბავშვმა მაინც განვაგრძეთ სიცილების გაცვლა :)

სამშაბათი:
26 მაისი იყო, ვაპირებდი ყვავილების ფესტივალზე წასვლას. ბოლო ორი წელი სულ მივდივარ ხოლმე, მაგრამ რაღაც ამინდი იყო არეული, თან TV-ში სასწაული ამბები ხდებოდა, თან სათარგმნი მქონდა ჯიპას ბავშვების მასალა. ამიტომ სახლში დავრჩი და დღე კომპიუტერს დავუთმე, ისევე, როგორც ჩემი ცხოვრების ბევრი სხვა დღე... ფროიდს ველაპარაკე და მითხრა, ის პოსტი რომ წავიკითხე, მივხვდი, როგორ მაღლა ვდგავარ ყველაფრისგან და ტრადიციებიც არ მაინტერესებსო :| ტრადიციები იმისთვის არ არის, რომ მოგწონდეს ან არ მოგწონდეს, პროსტა შენ უყურებ ყველაფერს სერიოზულად და რთული ხასიათი გაქვსო, ჰეჰეჰე! You tell me. არადა, არ მაქვს რთული ხასიათი, ხანდახან წამომერთულება и все!

ოთხშაბათი:
კიდევ ერთხელ დავრწმუნდი, რომ პაველ ვოლია მომწონს, ისე ავადმყოფურად, რომ youtube-ზე ყველაფერს ვუყურე მისი მონაწილეობით, კლიპებს, კომედი კლაბს, გადაცემებს, სისულელეებს... პლუს, ღამე Убойной ночи-ში პაველ ვინოგრადოვმა ისე უაზრო ტიპივით გაიცინა, მივხვდი, რომ ვოლია ტყუილად არ დამსიზმრებია რაბი ავიმელეხის უკან. ბიჭები რომ ჰიენებივით იცინიან, მეზიზღება. თან კაიფი ის იყო, youtube-ზეა უმაგრესი ნომერი, ვოლია ნიუ-იორკში და ებრაელებზე ჰყვება რაღაცებს, ჰოდა ქვემოთ კომენტარებში ერთი ასეთი ბოღმიანი კომენტარი იყო: "А он же сам еврей" :ლოლ: ჰურაჰ! Never mind, ასეთი შემოტევები მაქვს ხოლმე ;) ამ დროს სერიოზულად ვფიქრობ, სად მე, სად - fuckin' ვოლია? ტუსოვშიკი მაიმუნი, რომელსაც ტიტანიკისხელა ჰამერი ჰყავს, მე კიდევ - სოციალისტი ბლოგერი :| გიჟი ვარ. Say it again ;)

ხუთშაბათი:
უნი-ში წავედი, როგორც იქნა!
გოროშიძეს ორი სემინარი ჩავაბარე, ოღონდ ისე, რომ მხოლოდ ორი სიტყვის თქმა მაცალა, გეტყობა, რომ იციო. აი, ასეთი ლექტორები მიყვარს, უბრალოდ ჩემი ღიმილით რომ ხვდებიან - რომ მზად მაქვს სემინარი ;)
ჰოი, საოცრებავ - მერე მე-6-ში გადავედი და ადამიანები ვნახე. ბათუმის მერე ამდენი ადამიანი ერთად აღარ მინახავს. რადგანაც ონლაინ-ცხოვრება მაქვს, ხანდახან მავიწყდება, რომ საუბრისას ხმის ამოღებაა საჭირო და არა თითების კაკუნი. ყველა ვნახე, ჩვენი საბაკალავროს სასტავი, უუუ, ძალიან მიყვარს ყველა - დალის ულამაზესი შაბიამნისფერი ჟაკეტი ეცვა, გოგოები უსაყვარლესები იყვნენ. ჰო, თაზო გვაკლდა, ერთადერთი მამრი ჩვენ შორის ;) ნატამ ნინო ჟიჟილაშვილის ლექციაზე "დამპატიჟა", თემურ იაკობაშვილი მოჰყავს სტუმრადო, მეთქი, hell, მინდა მაგ კაცის გაცნობა, მხოლოდ შორიდან მყავს ნანახი. თუმცა, მალევე დამავიწყდა, იმიტომ, რომ ნაომისთან მივდიოდი შავუოთის აღსანიშნავად.

პარასკევი:
ეს დღე რომ თენდებოდა მე და ნაომიმ თორიდან ის ნაწილი წავიკითხეთ, სადაც უზენაესი მოშეს მცნებებს აძლევს. აქამდე არასოდეს დავკვირვებივარ, თანაც სხვასთან ერთად თორა არ წამიკითხავს. ისეთი საინტერესო იყო. სულ რამდენიმე ფურცელი წავიკითხეთ, მერე გავარჩიეთ და კიდევ ძალიან ბევრჯერ მივუბრუნდით ერთსა და იმავე სიტყვას, იმდენად რთული იყო.
კიდევ ერთი სასწაული მოხდა პარასკევს - ხაჭაპური გამოვაცხვეთ მე და ნაომიმ ერთობლივად, აქამდე არცერთს გვქონდა მსგავსი გამოცდილება :ლოლ: აკი, სასწაულები არ ხდებაო?
თორაში იყო ასეთი ადგილი, რომელმაც განსაკუთრებით გვაგრძნობინა, რომ ბედნიერები ვართ და ყველამ თავისი წილი მადლობა უნდა უთხრას "საყვარელ სცენარისტს": ქალებს ბრძენი გული აქვთო!

შაბათი:
ეს დღე ყოველთვის გამოირჩევა თავისი განსაკუთრებულობით. შაბათს ეძახიან დედოფალს, რომელიც ყოველ პარასკევ საღამოს შემოდის (ებრაული დღე მზის ჩასვლიდან იწყება), უნდა შეხვდე საუკეთესო სამოსით, ღვინით, სადილით, სიმღერებით, რადგან ერთერთი უმთავრესი მცნება სწორედ ესაა - მეშვიდე დღეს დასვენება.
ჩვენც დავისვენეთ.
პირველად ცხოვრებაში დავლიე ვისკი 'Grant's scotch'. ნახევარი ბოთლი დავლიეთ ორმა, ნახევარ საათში ვიგრძენით, რომ ოთახი ბრუნავდა და ყველაფერი ძალიან სასაცილო იყო. Maaaan, ისეთი სასაცილო. თან მე სიცილი არ მიჭირს, you know. იმ ღამეს თორის კითხვა გადავდეთ, რა თქმა უნდა...

უკვე ახალი კვირა დაიწყო ჩემთვის :)
გადავხედე გასულ დღეებს და როგორც თორა იტყვის, ჩემი ბრძენი გულით გადავხედე იმ ადამიანებს, ვინც ამ დღეებში ჩემთან ერთად იყვნენ, ვინც უბრალოდ გავლით იყო, ან just ონლაინ საუბარი გვქონდა, პლუს პაველ ვოლია - my late muse ;)
ცხოვრება ზუსტად ისეთია, როგორც ჩვენ ვუყურებთ და გვინდა იყოს. ადრე საბას ჰქონდა საინტერესო პოსტი რწმენაზე, ჩემი აზრი რომ დავაკომენტე, ვიღაცამ მითხრა, გააჩნია, შენთვის რა არის პრიორიტეტული - სიმართლე თუ სულის სიმშვიდეო. მგონი, უკვე გამოიცანით ჩემთვის რა არის პრიორიტეტული, სიმართლე შედარებითია, სული - მარადიული.

My dearest Ruth

პატარაობაში ძალიან მიყვარდა ზღაპრები, ოღონდ ისეთი ზღაპრები არა, პრინცესებზე და ბაბა-იაგებზე.
კიდევ ძალიან მიყვარდა ავად გახდომა, იმიტომ, რომ მაშინ დედა სამსახურში არ მიდიოდა. მეც არ ვასვენებდი: "აუ, მომიყევი რა რუთზე, აი, ქმარი რომ მოუკვდა და თვითონ დედამთილი მაინც არ მიატოვა, მერე ძალიან რომ უჭირდათ, მაგრამ ბოლოს კეთილი კაცი ცოლად რომ მოიყვანს..." :) დედაჩემიც, რა თქმა უნდა, მიყვებოდა. რუთის წიგნის გარდა კიდევ ორი ასეთი "ზღაპარი" იყო, რომელიც განსაკუთრებით მიყვარდა: "ფემინისტი" ივდითი და დავითი რომ გოლიათს შურდულით "ჩამოხსნის". რა თქმა უნდა, ივდითი ძალიან დიდხანს იყო ჩემი გმირი, მაგრამ რაც გავიზარდე და რაღაც შეხედულებები შეიცვალა ჩემში, რუთთან უფრო დავახლოვდი.

ხვალ შავუოთია, დღე, როდესაც ღმერთმა თორა მისცა ებრაელ ხალხს. ალბათ, ყველაზე მნიშვნელოვანი დღესასწაული უნდა იყოს, არა მარტო ებრაელებისთვის, რადგან ეს დიდი წიგნი, მეტ-ნაკლებად, ყველას ცხოვრებას ეხება. სწორედ ამ დღეს კითხულობენ "რუთის წიგნს". ბავშვობაში არ ვიცოდი, როგორი მნიშვნელოვანი ფიგურა იყო რუთი, რომ დიდი როლი შეასრულა სამომავლოდ, დავითის, მერე კიდევ ჩემი საყვარელი შლომოს (მეფე სოლომონ ბრძენი) დაბადებისთვის; უბრალოდ, ვგრძნობდი, რომ მის თავმდაბლობასა და ერთგულებაში იყო განსაკუთრებული რაღაც, რასაც დროთა განმავლობაში მივხვდებოდი.

ადრე ლევან ბერძენიშვილი იყო უნივერსიტეტში მოსული და მაშინ თქვა, ადამიანმა აუცილებლად უნდა იცოდეს მითოლოგია, რომელიც ძირითადი საფუძველი იქნება მისი ცოდნისო. მე კი ვიტყოდი, რომ ადამიანმა უნდა წაიკითხოს ბიბლია, თუნდაც, როგორც ზღაპარი, როგორც მე ბავშვობაში მიკითხავდნენ. საფუძველი სწორედ ეს იქნება, რადგან ცხოვრებაში სულ რამდენიმე სიუჟეტი (ან, როგორც გინდა, დაარქვით) არსებობს და უმეტესობა სწორედ თორიდან. სამწუხაროა, რომ დღეს რელიგიისადმი ნდობა განსაკუთრებით დაკარგეს ადამიანებმა (მნიშვნელობა არა აქვს მიმდინარეობას), ან თუ არ დაკარგეს, ფანატიკოსებად იქცნენ და მათთან საუბარს ვერ შეძლებ. ამის მთავარი მიზეზი კი - სწორედ იმ ძირითადის უცოდინრობა მგონია, რაზეც ზემოთ ვთქვი. რუთის, დავითის, ივდითის, თუნდაც უფრო ადრინდელი, ნოეს და მისი შვილების ისტორიიდან უფრო მეტის სწავლა შეიძლება, რომელიც შემდეგ ცხოვრებაში აუცილებლად გამოგადგება, თუნდაც იმიტომ, რომ შეძლო შენი აზრის დაცვა და არგუმენტირება, თუ რატომ არ მოგწონს რელიგია.

"Thy people shall be my people, and thy God my God!" - Ruth (1:16, 17)

აი, ვინ ვარ - Cristina the 'searcher'

Facebook-ის ცნობილი quizz-ების შესახებ ხომ ყველამ იცით. დღეს ახალი ქვიზი აღმოვაჩინე, "ვიკი კრისტინა ბარსელონას" რომელი პერსონაჟი ხარო, ასეთი სათაური ჰქონდა. ეჭვიც არ შემპარვია, რომელი ვიქნებოდი, მაგრამ მაინც გავაკეთე თვალსაჩინოებისთვის :) [თუმცა, ერთადერთი ფილმია ვუდი ალენის შემოქმედებიდან, რომელმაც დიდად ვერ შთამაგონა, უბრალოდ სკარლეტ იოჰანსონი ძალიან მაგარი ქალია და ხმა აქვს ისეთი, მე რომ მინდოდა სულ მქონოდა.]

კრისტინა - გამოვედი, who else, ადამიანი, რომელიც ეძებს, ეძებს, ყველაფრისგან კმაყოფილების მიღება სურსო... :) ფაქტია, რომ მეც ვეძებ, რაც თავი მახსოვს, ხან სად ვარ, ხან - სად. ექსპერიმენტებიც მიყვარს და გულისამოსავარდნი შეგრძნებებიც. ვიღაცამ თქვა, ცხოვრება ძალიან მოკლეა და you should try everything-ო. ჰოდა, მერე მე ეს ჩემს ერთ მეგობარს ვუთხარი და არაო, თავი გადააქნია (აი, რომანებში რომ წერენ, ისე გამომივიდა, თავი გადააქნია და ღრმა მზერა მომაპყრო...), ყველაფრის გასინჯვა არ შეიძლებაო :| მე მგონია, რომ ძალიანაც შეიძლება. სიგარეტის არ იყოს, თუ არ გასინჯავ, ხომ ვერ იტყვი, კარგია თუ ცუდი, ან თუ არ იმოგზაურებ, როგორ შეგიძლია თქვა, ფუ, იმ ქვეყნის ხალხი ისეთი საძაგელიაო. მე მითხრა, მაგალითად, მეგობარმა, რუსებს ვერ ვიტან, საზიზღარი ხალხიაო, არადა, აღმოჩნდა, რომ ერთ რუსსაც არ იცნობს :| ასევე იყო ერთ ჩემს კურსელთან, რომელმაც "გამანდო", არ მევასება ებრაელები, რაღაცნაირები არიანო, რომ ვკითხე, ვინმეს იცნობ-მეთქი? არაო :ლოლ: უბრალოდ, გაგებული ჰქონდა, რომ "რაღაცნაირები" არიან. ასევეა ნებისმიერი რაღაც, გაგონილი გაქვს, რომ ცუდია, კაკ მინიმუმ "რაღაცნაირი" და შენც ამბობ - რომ ცუდია, ამ დროს ხელიც არასოდეს შეგიხია. ჩემი დღევანდელი მესიჯი სწორედ ეს იქნება: TRY EVERYTHING & NEVER STOP SEARCHING for whatever it is.

[ფროიდის (baby one) საყურადღებოდ - იდექი ყველაფერზე მაღლა და დატკბი ჩვენი ყურებით :P The Sun is going to 'spontaneous' ya!]

პ.ს. დამოუკიდებლობის დღის მილოცვა ყოფილა მოდაში, მე არ ვიცოდი ;) HAPPY INDEPENDENCE DAY, EVERYONE!

2 პაშა или როგორ არის რუსულად გოგირდი?

დღისით ძილი არ მიყვარს, იმიტომ, რომ ჩემს გიჟურ ფანტაზიას ეძლევა ხოლმე გასაქანი ;)
ერთ მშვენიერ შუადღეს მესიზმრება, რომ მე და პაშა ვინოგრადოვი (ზუსტად ის ტიპი, ჯიბეში ჩასასმელი) პარიკმახერები ვართ, ვიღაცებს ვკრეჭთ და ვუყვები იმაზე, როგორი კარგი სუნი დგას თბილისის მეტროში, როცა შედიხარ. ამ დროს ვერ გავიხსენე გოგირდი რუსულად, რომ ავუხსნა, გოგირდის სუნია-მეთქი და დავიტანჯე, თან უცებ საპარიკმახეროდან წერეთლის მეტროს შესასვლელთან აღმოვჩნდით. მადლობა ღმერთს, უცებ საიდანღაც გამოჩნდა ზინა :D რომელმაც მითხრა, გოგირდი როგორ არის რუსულად :ლოლ: მერე იყო პატარა მაიმუნობები კიდევ...

უცებ პაშა ვინოგრადოვი გაქრა, მეტროც, საპარიკმახეროც და რაღაც საღამოზე მოვხვდი, სადაც შემოდის რაბი ავიმელეხი და უკან მოჰყვება - პაველ ვოლია :| უცებ ვფითრდები, იმიტომ, რომ აღარ ვიცი, რომელი პაშა ავირჩიო - ვინოგრადოვი თუ ვოლია, блин?..

ლილუს რომ მოვუყევი, ადამიანს არაფერს დააცდი, ორივე პაშა შენ მოგინდაო, მითხრა. მარტო ქართველ კაცებს არ იზიდავთ რუსი ქალები, როგორც ჩანს. აშკარაა, რომ ქართული სისხლიც (ს)ჩქეფს ჩემს ძარღვებში, man.

ისე გავწვალდი, რომ გავიღვიძე - რა შუაში იყო ავიმელეხი და ვოლია? მერე ავუხსენი ჩემს თავს, რადგანაც რაბი ავიმელეხი ჩემთვის განსაკუთრებულ ავტორიტეტს წარმოადგენს, ესე იგი, inner self მიბიძგებდა პაველ ვოლია ამომერჩია ;) არადა ვინოგრადოვმა უკეთესი კოცნა იცოდა (ეს მაიმუნობისას გავარკვიე, რა თქმა უნდა). ჰო, dear ზინა, thanks :D

Dream is destiny-ო ერთი გოგო იტყოდა, huh? ;)

Не Шутка

აქამდე რატომ არ დავწერე მილან კუნდერაზე, არ ვიცი. რამდენიმე წლის წინ ისე ვიყავი შეყვარებული, წერილის მიწერას ვაპირებდი, ცოლად გამოგყვებით-მეთქი. ვიქნებით, როგორც გოეთე და ულრიკე იყვნენ თავის დროზე, ოღონდ მე უფრო დიდი მიზნები მქონდა ;) მიკვირს, რომ არ მივწერე, უმეტეს შემთხვევაში ვწერ ხოლმე ჩემს ფავორიტებს წერილებს, მივწერე მეირ ლევინს, დინა რუბინას, კიდევ რამდენიმე არამწერალს, პასუხებიც მივიღე. ჰოდა, იქნებ კუნდერასაც მოეწერა, ჩამოდი ჩემო პატარა ულრიკეო...

მილან კუნდერას შესახებ პირველად მეორე კურსზე შევიტყვე, როცა მერიკო ტორაძემ (ლექტორი) გვირჩია აუცილებლად წაგვეკითხა მისი "უკვდავება" და "ყოფიერების აუტანელი სიმსუბუქე". იმ მომენტში ეს წიგნები ვერ ვნახე და "ხუმრობა" ვიყიდე, მგონი, ბევრად უკეთესი იყო, რომ პაპსა წიგნით არ დავიწყე, მერე მივაყოლე "სიცილისა და თავდავიწყების წიგნი", "უცოდინრობა" და მალე "მანიაში" გადამეზარდა, მინდოდა, კუნდერას ყველა წიგნი მქონოდა.

გუშინ გვახარიას გადაცემის ანონსი ვნახე და კუნდერაზე იყო. რატომღაც მგონია, რომ ამ მწერალს ყველა ისე იყენებს, როგორც უნდა. სინამდვილეში კუნდერა ყველაზე ობიექტურად წერს მწერლებს შორის და მერიკომ სწორედ ამიტომ გვირჩია, ნახეთ, რა საკაიფოდ წერსო. ვისაც წაუკითხავს მისი, თუნდაც, "ხუმრობა", იცის, რომ კუნდერა ფანატიკოსი ტიპი არ არის - არც კომუნისტები ადარდებს დიდად, არც პატრიოტიზმი და თავისი სამყარო აქვს. ან შეიძლება სულაც ყველა ადამიანი ისე აღიქვამს ნაწარმოებებს, როგორც თავისი ბუნება და ქვეცნობიერ-არაცნობიერი უბიძგებს. გვახარია რას მიშლის, მაგრამ მგონია, რომ ხშირად იშტამპება და მოსაბეზრებელი გახდა სულ იმაზე საუბარი, რა ცუდი იყო საბჭოთა კავშირი და რა კარგია კაპიტალიზმი. როგორც აინშტაინი იტყოდა, ყველაფერი შედარებითია, შედარებითია კუნდერაც, კაფკაც, საერთოდ ცხოვრებაა შედარებითი. ამიტომ მაღიზიანებენ ის ადამიანები, რომლებიც გამოდიან და თავს გახვევენ, თუნდაც, თავიანთ თავისუფლებას. დამაცადე, მე თვითონ ვიპოვო ჩემი თავისუფლება რა!

გირჩევთ, მილან კუნდერას წაკითხვა ნაკლებად ცნობილი წიგნით დაიწყოთ და მერე გადადით დიდ best seller "ყოფიერების აუტანელ სიმსუბუქეზე". თავისუფლებას ისე იპოვით, როგორც გინდათ ;)

დაღლილი სამშაბათი

ძველ პოსტებს გადავხედე და აღმოჩნდა, რომ სამშაბათს ხშირად ვწერ პოსტებს, ეტყობა "მაგნიტური" დღეა, ჩემს ბავშვობაში იტყოდნენ ხოლმე ასე ;) უჰ, მაგნიტური დღეაო და მე მეგონა, ღმერთს ეჭირა მაგნიტი და ადამიანებს "ამაგნიტებდა" :D პრინციპში, ვინ იცის.

დღეს უნი-შიც წავედი, როგორც იქნა. ბოლოს როდის ვიყავი, აღარ მახსოვს. დედაჩემი ხანდახან "წაიშფოთებს" ხოლმე, რატომ აცდენ ხშირადო. დღეს თაზოს კი ვუთხარი, მკიდია უნი ამ ბოლო დროს-მეთქი, მაგრამ დედაჩემს ამას არ ვუმხელ ;) არ ვიცი, თქვენც შეამჩნიეთ, თუ არა, დღეს ჰაერში რაღაც თეთრი ბუსუსები დაფრინავდნენ და ვსრუტუნებდი მთელი დღე.

ყველაფერთან ერთად - ჩემი "დაკარგული" და გამოჩნდა, ანუ მეორე ცოლთან რომ ჰყავს ჩემს მამამშობელს. თურმე ძალიან უნდა ჩემი გაცნობა :| ვცდილობ, არ ავღელდე და მშვიდად მივიღო, არადა ვგრძნობ ბრაზს, შურს, ზიზღს - ყველაფერს ერთად. ჩემი ბავშვობის მეგობრებს ვესაუბრე ამაზე, გაიცანი, იმ ბავშვის რა ბრალიაო... მე კიდევ მკიდია, ისევე, როგორც უნი. სულ სხვა ცხოვრება მაქვს, სხვა და-ძმები, სხვა ოჯახი და უცებ, ბრახ! აი, სერიალის გმირივით ვარ. ვითომ არაფერი, მაგრამ რაღაცნაირად იმოქმედა, ამერიკელები კარგად გადაიღებდნენ ახლა ამას. "გრეის ანატომიაში" იყო ასეთი სიტუაცია ზუსტად, მერედიტი რომ გაიცნობს დას, დედინაცვალს, მამას... უხ! დედაჩემმა მითხრა, შენ როგორც გინდა, ისე მოიქეციო. მე კიდევ მინდა დიდსულოვნად მოვიქცე, fuck that :(

მთელი დღე დაღლილობის შეგრძნება მქონდა, რატომ არ შეიძლება ფისო-გოგო ვიყო და ოჯახიც ასეთი მქონოდა-მეთქი. მერე ჩემი თავი დავარწმუნე, რომ ასეთ შემთხვევაში ჩემგანაც ისეთივე ჩვეულებრივი გოგო დადგებოდა, როგორიც სხვა დალაგებულიოჯახისშვილები არიან (არა, რამეს კი არ მიშლიან, პროსტა არ მიზიდავენ).

საბაკალავროსთვის მასალა უნდა მეთარგმნა :| სტატია შემესწორებინა და ლალისთვის გამეგზავნა. ნატასთვის დამემესიჯებინა. გამეღიმა და მზე როგორ მიყვარს, მეთქვა, პლუს ვაშლები :P ყველაფრის მაგივრად ახალი რუსულენოვანი ბლოგი გავაკეთე, სადაც მე და ნებისმიერი მსურველი დავწერთ სპეციფიკურ, ებრაულ თემებზე. გავიზარდე რა. ერთი სამშაბათით უფროსი გავხდი (რაღა სამშაბათი, უკვე ოთხშაბათი დამთენებია). პლუს, ხოლივუდელ პროდიუსერებს საქმე გავუჩინე.

რეკომენდებული, დამაშტერებელი ფილმები:

Persona
Cries and whispers - both by Ingmar Bergman

Golden Trip

როცა სადმე მივდივარ, წინა ღამეს ისე მეზარება, ლამის გადავიფიქრო ხოლმე, სამაგიეროდ, როცა სახლში ვბრუნდები, დავწვები და ვტირი, ისე მენატრება ის ადგილი, სადაც ვიყავი. ეს იმას ნიშნავს, რომ არავითარი homesickness მე არ მჭირს. სიამოვნებით ვმოგზაურობ, რაც უფრო გრძელი გზაა, მით უკეთესი. ხომ იცით, მიმავალი გზა ჯობია დანიშნულების ადგილს ცხოვრებაში...

ბათუმში (კერძოდ, მწვანე კონცხზე) რომ ჩავედით, ცოტა ხანს წამოვწექი დასასვენებლად და მაშინვე ჩავინიშნე რაღაცები ბლოგისთვის. ახლა ვუყურებ იმ სანიშნებს და მეცინება:
* სადარბაზოები - რიკა გდალევიჩი საუბრობდა, როგორი საშინელი სადარბაზოები ნახა თბილისში
* კულტურა - то есть НРАВСТВЕННОСТЬ, როგორი განსხვავებულები არიან ქართველები, იმავე რიკა გდალევიჩის სიტყვით.
* რიჟა ბიჭების ნაკლებობა - only fools fall for me though :(
* სულ მე მხვდება girlie girl roommate-ები. მე კიდევ ვზივარ და თავბრუ მესხმის ამდენი "დუხებისგან" და თმების ფრიალისგან :D
* STOP THINKING ABOUT MY BLOG!

ბუნებრივია, როცა ადამიანი სადღაც მიდის, განსაკუთრებით სემინარზე, აქვს მოლოდინები და ასევე განწყობა, თუ რას მიიღებს და თვითონ რას გასცემს. დიდ მოლოდინებს არასოდეს ვიქმნი, უბრალოდ ვიცი ხოლმე, რასაც მე გავცემ და როგორიც მე ვიქნები, ზუსტად იმავეს მივიღებ სხვებისგან. რა თქმა უნდა, არც ახლა შევმცდარვარ - ძალიან ბევრი ვისწავლე, სულ ვიღიმებოდი, ყველა იღიმებოდა, ერთმანეთს ვეფერებოდით, ვეხმარებოდით და ამინდიც ხელს გვიწყობდა.

თუმცა ერთერთი დიდი მოლოდინი ჩემთვის, მაინც, მეირ ლევინის ჩამოსვლა იყო სემინარზე. მეირ ლევინმა იმდენი გვაცინა :) ბევრი გვიმღერა, ქართული სიმღერები, რუსული და ყველა აღფრთოვანებული დატოვა. მე, განსაკუთრებით, მისმა ცოლმა შემაყვარა თავი - დიდი და ულამაზესი ცისფერი თვალები აქვს და ისე გესაუბრება, თითქოს წლობით იცნობდე და შენი დეიდა იყოს, ყველას მის გვერდით გვინდოდა ყოფნა და ჩახუტება. ბოლოს მეირ ლევინმა თავის წიგნზე ავტოგრაფი დამიტოვა: გისურვებ, ჩემი მომდევნო წიგნის გმირი შენ გახდეო :) ამაზე კარგი რა უნდა იყოს.

ზემოთ ვახსენე რიკა გდალევიჩი - ბეით ულპანის ერთერთი ხელმძღვანელია, ზუსტად ისეთი ქალი, როგორიც ყოველთვის მინდოდა ვყოფილიყავი - ძლიერი, საქმიანი, ჭკვიანი და ხმაც ისეთი რბილი ჰქონდა, სასიამოვნო იყო მისი მოსმენა. მოკლედ, რიკა გვიტარებდა ლექციებს სხვადასხვა თემაზე. ყოველთვის საღამოს ხვდებოდა მისი საუბრები, ამიტომ უმეტესობას ეძინებოდა... ბოლო საღამოს საუბარი უნდა გვქონოდა - სიყვარულზე, ქალისა და მამაკაცის ურთიერთობებზე, სექსზე. იმ საღამოს ვეღარ მოასწრო და ამიტომ წამოსვლის დილას გადავდეთ ის ლექცია. დილის 10-ის 15 წუთზე გვქონდა და ყველა გავრბოდით, მოვისმინოთ ერთი რაზეა ეს kosher სექსიო ;) საინტერესო იყო, I can tell you that, ის ურთიერთობები, რაც არსებობს ებრაელ ცოლ-ქმარს შორის, გაცნობიდან შვილების გაჩენამდე და სიცოცხლის ბოლომდე, თუ შეიძლება ასე ითქვას. ამაზე, პრინციპში, სხვა დროს მოვყვები უფრო გემრიელად, იმიტომ, რომ ძალიან მნიშვნელოვანია ყველაფერი ერთად - გაგება, სიყვარული, პატივისცემა და სექსის გარეშე ხომ საერთოდ некуда!

სახლში გვიან მოვედი გუშინ, ავტობუსი 10-ზე ჩამოვიდა თბილისში. ყველას დავემშვიდობე და უცებ რუთიმ დამიძახა: ჩემო მზეოო და მაშინ მივხვდი, რომ ყველაზე დიდი მოლოდინი გამიმართლდა :) სიყვარული ბავშვებისგან, ყველასგან. დასაძინებლად რომ დავწექი, გული ამიჩუყდა რაღაცნაირად, მერე ჩემს თავს ვუთხარი - ცხოვრება ძნელია უმეტეს შემთხვევაში და შენ კიდევ მასზე ძლიერი უნდა გახდე-მეთქი! მეირ ლევინის სიტყვები გავიხსენე: ყველაფერი, რაც ხდება და გვეძლევა ამქვეყნად - ცუდი თუ კარგი, ყველაფერი ჩვენთვის ხდება და მადლობა უნდა ვუთხრათ ღმერთსო. გამოწვევაა ერთგვარი, რამდენად ადამიანი დარჩები და სიძნელეს გაუძლებ, იპოვი გზას, რომ ისე მიჰყვე, ეკლებში არ გაიხლართო. ჰოდა, მეც ამ გზაზე ვარ რა :) ჯერ კიდევ დიდხანს იქნება ეკლები და საცალფეხო ბილიკები, მაგრამ არსებობენ ადამიანები და მზეები ჩემს გვერდით, thank LORD!
კიდევ ის არის ყოველთვის ჩვენს გვერდით - საყვარელი სცენარისტი, მთავარია შენ მოუშვა შენამდე და შენში.

მადლობა ყველას - აბსოლუტურად ყველას, ვინც ჩემს ცხოვრებაში არსებობს და ვისაც მზის ყურება უყვარს!

ჩვენც - ადამიანები ვართ in Georgia or as u call it

ამ პოსტის დაწერა კაი ხანია მინდოდა. ახლა ერთ ბლოგზე ვნახე პოსტი და მაშინვე მომინდა "პასუხის პასუხის" დაწერა, თუ შეიძლება ასე ერქვას.

ყველამ იცის ის, რაზეც ვაპირებ დაწერას და ვინც არ იცის, ან ვერ ამჩნევს, მაშინ აქ არ ცხოვრობს, ესე იგი. სხვები რას ეძახიან, არ ვიცი, მაგრამ მე ამას ბოღმიან ნიჰილიზმს ვეძახი.

ამ ბოლო დროს განსაკუთრებით შევამჩნიე Facebook-ზე, რომ ბევრი ჩემი ნაცნობი ადამიანი ვერ გარკვეულა თავის შეხედულებაში, იმეორებენ ცნობილი ადამიანების ფრაზებს, "ვითომ" ქილიკობენ რელიგიაზე და ყველას არწმუნებენ, როგორი ათეისტები არიან, როგორ ვერ იტანენ ქართულ ტრადიციებს, როგორი გურჯისტანია საქართველო. ამ დროს არავინ ცდილობს, თვითონ შეცვალოს რაღაც, მხოლოდ სხვების სიტყვებს არ უსმინოს და თვითონაც იფიქროს, იმიტომ, რომ აინშტაინიც არ იყო ღმერთი და მისი ბრმად დაჯერება არ შეიძლება. ეს იგივეა, რაც ოპოზიციას ან, თუნდაც, ხელისუფლებას ბრმად მიჰყვე და ყველაფერზე თავი უქნიო.

საქართველო ხალხისგან შედგება, რომლებმაც თვითონ მოიგონეს ის ტრადიციები სხვადასხვა გარემოების გავლენით, რა თქმა უნდა, ამიტომ სასაცილოა იმის დავიწყება, რომ ეს ხალხი ჩვენ ვართ. ეს მასიური ათეიზმი ან თუნდაც მასიური ეკლესიურობა და ტანჯული სახით მარხულობა - ყველა კიჩია, ყველა სიყალბეა, თუ ამას ადამიანები იმიტომ აკეთებენ, რომ "ასე ჯობიაო, ამბობენ". მაგრამ ამ დროს ის ადამიანი იჩაგრება, ვინც მართლა სულიერებას ეძებს; ოპოზიციასავით ვიქცევით, როცა ყველა ქართველის სახელით ვლაპარაკობთ. ამ შემთხვევაში, ყველა იძულებული ხდება - ათეისტი გახდეს, რადგან სხვანაირად - ჩამორჩენილად ჩათვლის განსაზღვრული სოციუმი.

ჩემს მეგობართან მქონდა ადრე საუბარი, თუ ადამიანს საკუთარი რელიგია არ უყვარს, ან სულ მარტივად, თუ პატივსაც არ სცემს, ის ვერასოდეს გახდება ტოლერანტული სხვების მიმართ. ყველასთვის ცნობილია: თუ არ გიყვარს შენი ახლობელი, როგორ შეიყვარებ სხვას?

იმ ბლოგზე იყო კიდევ მოყვანილი რამდენიმე მაგალითი, რომელიც მხოლოდ საქართველოში ხდება - რა თქმა უნდა, უკვე ნახმარი ქალიშვილობის ინსტიტუტი, მეზობლობა, ძონძო არმანი, ძმაბიჭობა და ასე შემდეგ. მე, როგორც ჩვეულებრივი ადამიანი, საკმაოდ გავღიზიანდი. რატომ უნდა ყველას, ჰგავდეს სხვებს და არ ჰქონდეს თავისი სახე? თუ კი ადამიანს სურს ქალიშვილობა, რატომ უნდა იყოს სასაცილო? როგორც წესი, ასეთ ტრადიციებს სწორედ ისინი დასცინიან, ვინც თვითონაა შინაგანად შებოჭილი. რადგანაც მთავარი ადამიანის სულიერი თავისუფლებაა - როცა შინაგანად გრძნობს თავის ადამიანობას, რომელსაც არჩევანის თავისუფლება აქვს და ამ თავისუფლებას გამოიყენებს ისე, როგორც თვითონ უნდა და არა ისე, როგორც ბოღმიანი ნიჰილისტები ურიკინებენ. მეორე - მეზობლობაში რა არის ცუდი? თუ კი იცი, რომ შაქარსაც გამოართმევ ადამიანს და გაჭირვების შემთხვევაში, კარებს არ მოგიხურავს ცხვირწინ? ბევრ სხვა სამხრეთის ქვეყანაშიც არის მსგავსი ურთიერთობები, სადაც მეზობლები ერთმანეთს განსაკუთრებულ სადილსაც აწვდიან და ერთმანეთის ცხოვრებითაც ინტერესდებიან. კონტექსტიდან ამოღებულია, მაგრამ იმ დღეს თემურ იაკობაშვილს (ჰო, ზუსტად იმას, ვიზეც იფიქრეთ) ვუსმინე რადიოში და ასე თქვა, რას ვიზამთ, ასეთი გეოგრაფიული მდებარეობა გვაქვს და ქვეყანას სხვაგან ვერ გადავდგამთო. ჰოდა, რა გვინდა ჩვენც, რომ სხვაგან გადავდგათ საქართველო?

ვერ წავალთ შორს, თუ საკუთარ თავში არ ჩავიხედავთ, თუ რა გვინდა მართლა და ამ დროს, რისკენ გვიბიძგებს სოციუმი, იქნება ეს ორთოდოქსების სოციუმი თუ წინწასული "არაქალიშვილებისა". ჩემმა მეგობარმა მითხრა, შენთვის ადვილია, კითხულობ, სწავლობ და ჩვენ არავინ გვასწავლისო :| არც ჩემთვის დაუძალებია ვინმეს, უბრალოდ მომინდა, მე თვითონ წამეკითხა და გამეცნო რელიგია, რომელიც უკეთეს პიროვნებად მაქცევდა და არა მონად, რომელსაც არჩევანის უფლება არ გააჩნია. არჩევანის თავისუფლების გარეშე კიდევ - ადამიანი არ არსებობს. ჩვენც - ადამიანები ვართ, თუ ამის სურვილი გვაქვს, რა თქმა უნდა.

დიდი მზე & Nemiroff

დღეს გესთ ბლოგერი გავხდი :) უკვე მეორე შემოთავაზება იყო. იმ დღეს თაზომ მთხოვა, მოდი, ჩემი guest იყავიო, მაშინ რაღაც ვერ მოვაბით თავი, მაგრამ ამასაც მალე იხილავთ - გოლდენი ფრილანდიაში და პირიქით. სამაგიეროდ, დღეს თინისთან დავპოსტე, თანაც ბლოგოანალიზი ;) სიამოვნებაც მივიღე. მართალია, სანამ ფაბლიშს დავაჭერდი, გული ისე ამიჩქარდა, როგორც პირველი სიყვარულის დანახვისას მიჩქარდება ხოლმე :ლოლ: (საუკუნეა აღარ მინახავს, მაგრამ ისე, მაგალითისთვის, გითხარით).

თინიზე ასეთი შთაბეჭდილება მაქვს, რომ ძალიან საყვარელი გოგოა, ჯერ ბავშვსაც კი დავუძახებდი. კიდევ ერთხელ მადლობა, თინი, რომ მიმიწვიე შენს ბლოგზე.

ყველაზე კარგი, რაც ვისწავლე უნი-ში, არის ის, რომ სხვებს არასოდეს ასწავლო ჭკუა, საკუთარ თავზე უნდა ილაპარაკო და შენ იყო ისეთი, როგორიც სხვები გინდა იყვნენ :) ძალიან попса თეორიაა, მაგრამ ჭეშმარიტი. სწორედ ამას ვეცადე თინის ბლოგზე. თანაც დიდი ხანია მაწუხებდა სათქმელი და ადგილს ვერ ვპოულობდი.

გარდა ჩემი მოწვეული ბლოგერობისა, დღეს მარჯანიშვილის მეტროსთან იასამნები ვიყიდე 1 ლარად :| დავდგი მაგიდაზე, რა თქმა უნდა, თავისი ლარნაკით და რამე, ჰოდა, ვხედავ, როგორ გადმოძვრნენ იასამნიდან ჭიანჭველები ჩემი მოდემის კაბელზე (თუ როგორ ჰქვია), მერე ერთი თითზე ამაბობღდა და ახლა მგონია, რომ ყველგან ჭიანჭველები მყავს შემძვრალი, თუ კიდევ დავინახე ჭიანჭველისმსგავსი რამე, იასამნებს გარეთ მოვისვრი, გეუბნებით. დოდკა გამახსენდა, სანამ კომპიუტერის კლავიშს ჭიანჭველა არ დავაკალიო... ჰოდა, კოშმარებმა მეც მომაკითხეს.

სხვალ სამშაბათია (აწ უკვე დღეს) - ლაგ ბა'ომერს აღვნიშნავთ გოგოები. მწვადები გვექნება? გვექნება. სალათა? გვექნება. Nemiroff - ხომ პირველ რიგში. მიხარია. ხვალ ასევე თმის ოდნავ შემოკლებას ვაპირებ, პასექის მერე 33 დღე ხომ გლოვის იყო და არ შეიძლებოდა თმის შეჭრა, ასევე მუსიკის მოსმენა და მხიარულება. ჰოდა, ლაგ ბა'ომერი ამ გლოვის დასასრულის დღეა (დეტალური ინფორმაცია, მსურველებმა იხილეთ აქ).

მზეს გისურვებთ - დიდ, გემრიელ მზეს ;) გოლდენი ვაშლივით წვნიანს და ნათელს ;)

Паша Виноградов - my PMS ;)

იმ დღეს ჩემს ბავშვობის მეგობრებთან ვიყავი, გოგოებთან. ვილაპარაკეთ, გავიხსენეთ რაღაცები, ვიცინეთ, როგორც ხდება ხოლმე, you know. ჰოდა სახლში რომ წამოვედი, ავტობუსში ჩავფიქრდი, ჩვენს საუბარში ზუსტად 50/50-ზე იყო ბიჭები და პოლიტიკა. საშინელებაა, რომ დაფიქრდე. არ არის ნორმალური, როცა ახალგაზრდა გოგოები ბიჭებსა და პოლიტიკას ერთ დროს უთმობენ. მაგრამ პრობლემა მხოლოდ ეს არაა:

ამ ბოლო დროს ТНТ-ს ვუყურებ ყოველღამე და რატომ, არის ასეთი იუმორისტული გადაცემა "Убойной ночи" და ჰყავს უსიმპათიურესი წამყვანი - ქერა (თითქმის წითური), ერთი ბეწო Павел Виноградов; ლილუს რომ ვუთხარი, ეს ტიპი მომწონს, ჯიბეში ჩავისვამდი და ისე ვივლიდი-მეთქი, ისე შემომხედა, როგორც უყურებენ სულით ავადმყოფს. გარდა პაშა ვინაგრადოვისა, კიდევ ერთი იუმორისტი ბიჭი მომწონს, რომლის სახელიც არ ვიცი, ოღონდ ის მაღალია, ძალიან მაღალი, ტანიან-ჯანიანი და წითური თმა აქვს :| აზაბოჩენი ვარ წითურებზე, ვიცი.
დისქავერიზე ვუყურე რაღაც გადაცემას და თურმე ქალის ცხოვრებაში არის განსაზღვრული დღეები, როდესაც მას იზიდავს - შავი და უხეში გარეგნობის ტიპები, არის მეორე ციკლი - როდესაც თეთრი, თითქმის ქალივით ნაზი გარეგნობის მამაკაცები მოსწონს და მათ ჯიბეში ჩასმაზე ფიქრობს :|

[ახლა ვუყურე ზუსტად ვუდი ალენის "ჰანა და მის დებს". ნიუ იორკში მინდა ცხოვრება, ოღონდ, ვუდი ალენის ფილმებში როგორი ნიუ იორკიცაა, ისეთში - ინტელექტუალ-დეპრესიულ-იპოქონდრიკებში, hell.]

Diagnosis: პმს.

Recommended movies:
'Hannah and her sisters'
'Annie Hall'
'Manhattan' - all by Woody Allen, who else, he's my pms saviour

Let The Sun Shine!

ჩემს ბლოგს რომ გადავხედე, იმდენად არამზიანი მომეჩვენა, გავღიზიანდი. ბოლო პოსტების უმეტესობა პოლიტიკურ-მოქალაქეობრივი თემებითაა გაჟღენთილი. მომბეზრდა. სამუშაო კვირა მთავრდება და მინდა, პოზიტიური დასვენების დღეები მქონდეს მეც და თქვენც.
რაბი ავიმელეხმა გვითხრა ერთხელ გაკვეთილზე, თქვენ თვითონ ქმნით გარშემო სამყაროსო. ჰოდა, იმის მერე სულ ამაზე მეფიქრება. მართლაც ხო მე ვქმნი იმ ატმოსფეროს, რომელიც არის ჩემს სახლში, მეგობრებში; თუნდაც თქვენთვის, ვინც ამ ბლოგზე შემოდიხართ და კითხულობთ. ესე იგი, მართლა შემიძლია სამყაროში ცვლილებები შეტანა. თუ ამ ცვლილებებს ჩემიდან დავიწყებ.

Like - ვისწავლი ტორტის გამოცხობას დინას რეცეპტის მიხედვით, რომელიც ურთულესად მეჩვენება :| :D :D :D
ამავე დროს, დავჯდები დიეტაზე :P
აღარ ვიფიქრებ პოლიტიკაზე.
Above it all, ლაგ ბა ომერის დღესასწაული გვაქვს გასაკეთებელი, რომელიც 12-ში მოდის.
პლუს, საბაკალავროს "მივუჯდები".

ჰო, კიდევ ამ ბოლო დროს ბიზნესმა დამაინტერესა :ლოლ: ამიტომ ვფიქრობ, რა ბიზნესის გაკეთება შემიძლია მე? ერთი, ზუსტად ვიცი, რომ ადამიანებთან საუბარი, ურთიერთობა, "სერვისი" - კარგად გამომდის, ვარ "ხელმომჭირნე", არასოდეს ვაგვიანებ, თუ საქმე მომწონს, თავფეხიანად ვეშვები. ერთი პატარა პრობლემა ისაა, რომ თვითონ ბიზნესის სახეობა ვერ მომიფიქრებია [საბავშვო ბაღის გახსნა, ჩემს სამომავლო გეგმებში ისევ შედის, ახლა ამ გეგმებს დაემატა მოხუცებულთა სახლები (პლუს, ამ ყველაფერს ემატება გადამწყვეტი ფაქტორი, თუ აბრამოვიჩი შემირთავს ცოლად :P )].

გასულ კვირას, აი, რა სასიამოვნო ამბები მოხდა: ბევრი ფილმი ვნახე, შედარებით ადრე ვიძინებდი, მივხვდი, რომ ვიზრდები და ემოციებს სულ ოდნავ უკეთ ვუმკლავდები, ბიზნესის ფსიქოლოგიაში კოლოკვიუმიც დავწერე და სემინარიც ჩავაბარე ერთ ლექციაზე, ოღონდ ისე, რომ წაკითხულიც არ მქონდა :D ჩემი რეკლამებისადმი სიყვარული დამეხმარა ;) \სიმართლე გითხრათ, მეტ სასიამოვნო ამბავს ვეღარ ვიხსენებ\.

მთავარია მზე ანათებს - ჯერ ცოცხლები ვართ (რახან მე ვწერ და თქვენ კითხულობთ) და ეს კიდევ ერთი მიზეზია იმისთვის, რომ განვაგრძოთ სიარული, გაჩერება უკანდახევას უდრის, ხომ იცით :)
__________________________________

რეკომენდებული ფილმები ამ week end-თვის:

'Duplex' - ბენ სტილერი და დრიუ ბერიმორი იდეალურ სახლში, დენი დე ვიტოს ერთერთი საკაიფო ფილმი.
'Starsky and Hutch' - ჩემი ორი უსაყვარლესი გიჟის, ბენ სტილერისა და ოუენ უილსონის სუპერ დუეტი.
'Charlie's angels' - ვისაც უყვარს დრიუ ბერიმორი და დაზეპირებული ფილმის მემილიონედ ნახვა.

Show does go on, eh?

გუშინ მეშინოდა, დღეს კიდევ ვიცინი (ეს ყველაზე საშიშია).

სიტყვებიც არ მყოფნის, რა დავწერო?
გამოსულია ამდენი ადამიანი და ბრმად მიჰყვება ისეთ ხალხს, რომელიც ყველა მთავრობაში იყო თავის დროზე, ყველას უღალატეს, ჭამეს, რამდენიც შეეძლოთ, მერე მოსწყინდათ და ოპოზიციად იქცნენ. შოუ არ არის?

ადრეც დავწერე, რომ რევოლუციები და გადატრიალებები მხოლოდ ფილმებშია მიმზიდველი თავისი სიმპათიური სამხრეთამერიკელებით, მაგრამ ეს ბოლო ერთი თვე უკვე აუტანელი გახდა. ახალგაზრდების ფსიქიკა ტრავმირებულია, ქალაქის ქუჩები გადაკეტილი, სკოლებში სწავლა შეწყვეტილი, აქციებზე კიდევ - ჩვენი სახელით ლაპარაკობენ.

უკვე შოუდ მეჩვენება ყველაფერი. გულისამრევ შოუდ. ერთ ჩემს მეგობარს ვუთხარი ადრე, მესამე სამყაროს ქვეყანა ვართ-მეთქი და ეწყინა... გვეთამაშებიან რა, აი, კატა რომ თამაშობს დაჭერილი თაგვით, ხან გაუშვებს, ხან ბრჭყალებს მოუჭერს, ვინ გვეთამაშება, თქვენც იცით. ჩრდილოეთიც, დასავლეთიც :|

დამთავრდეს რა ეს შოუ! We're mentally fucked.

90-იანების შიში

აქამდე, აგვისტოს ომის დროსაც კი არ მქონია შიში. დღეს კი ჩავრთე ტელევიზორი და კურიერში ამბობენ, რომ მუხროვანის საჯარისო ნაწილი დაუმორჩილებლობას აცხადებს. სიხარულიძე ამბობს, შესაძლოა მათ სახელმწიფო გადატრიალების სურვილიც კი ჰქონდეთო.
საინფორმაციო სააგენტოების ნიუსებს გადავხედე: ისევ ამბოხი, თბილისის ქუჩებში ქაოსური საცობები და სამართალდამცველები არ ჩანან, რომ დაარეგულირონ.

სწორედ ახლა მივხვდი, რომ მეშინია. 90-იანები მახსოვს ძალიან მწარედ და იმიტომ - უშუქობა, სიცივე, საღამოს 6-ის მერე ქუჩაში გასვლა რომ საშიში იყო, ტროლეიბუსებს და ტრამვაებს რომ უკნიდან ახტებოდა ხალხი, ან ავტობუსის კიბეებზე იდგნენ. ვიღაცისთვის შეიძლება სასაცილო შოუ იყოს, მაგრამ ასეთი პოლიტიკური ვითარება ჩვენს ფსიქიკაზე ხომ მოქმედებს, რა შეიძლება გამოვიდეს ჩვენგან? ნიჰილისტი ცინიკოსები? უკვე ვართ კიდეც, don't worry!
აღარ მინდა 90-იანები განმეორდეს!

გუშინ ორი ქალის საუბარი მოვისმინე ავტობუსში, უკმაყოფილოები იყვნენ, ვერ გავძელი და ჩავერიე. გავახსენე 90-იანები და მომდევნო პერიოდი, პურის რიგებში რომ იდგნენ, გაბრაზდნენ, "ამათი" ხარო : რატომ არ შეიძლება, უბრალოდ შევიშნოვოთ ის, რაც გვაქვს, დავინახოთ სინათლე, რომელიც მაშინ არ გვქონდა და ანეკდოტები დადიოდა იმაზე, როგორ უკვირდათ ბავშვებს ანთებული ნათურა.

ცხოვრება მართლა ზღაპარი ხომ არ არის, რომ ავი სულები და ბოროტი ურჩხულები დაგვდევდნენ და მოსვენებას არ გვაძლევდნენ? ან იქნებ არის, მე რა ვიცი :(

ცოდოა საქართველო, ესაა და ეს. [ჩვენ კიდევ უფრო მეტად.]

Updated:
check this out -  ღვალაძე: `რამიშვილი, ბოკერია, მერაბიშვილი... აი, ჯანაშვილზე ვკაჩაობ, არ მინდა, ბიჭო, ჩემთან სახლშია მოსული და დედაჩემის გამომცხვარი ხაჭაპური აქვს ნაჭამი...

ძირს მაგისტრატურა!

რიცხვი ზუსტად არ მახსოვს, მაგრამ მაისში ტარდება ერთიანი სამაგისტრო გამოცდები.
ბაკალავრების ნახევარზე მეტი მაგისტრატურაში აბარებს და ისევ უნივერსიტეტის ფესვებს უბრუნდება - ეს პათეტიკური აფორიზმი არ არის, ჩემი დაკვირვების შედეგია. საერთოდ, საქართველოში ხომ არის სტერეოტიპი, რომ სტუდენტობა ყველაზე ბედნიერი ხანაა ადამიანის ცხოვრებაში, ხოდა ადამიანები ცდილობენ, რაც შეიძლება გაიხანგრძლივონ მსგავსი ხანა. ამ დროს, ახალს ვერაფერს სწავლობენ, სამყაროს არ ეცნობიან, მზეს არ უყურებენ და ისევ უნივერსიტეტის კედლებით იფარგლებიან (მნიშვნელობა არა აქვს, რომელი უნი-ს). ხანდახან მგონია, რომ ამაში რაღაც შიშიც დევს, სტუდენტებს აშინებთ რეალურ ცხოვრებაში გასვლა, სიძნელეებთან შეჭიდება, მუშაობა, წვალება, ფიქრი და მაგისტრატურით ისევ თავის ბუდეში იმალებიან (რადგანაც ყველაფერი ზემოთ თქმული ჩემი პირადი თეორიაა, შეკამათებას სიამოვნებით მივიღებ).

იმ დღეს ჩემმა ერთმა მეგობარმა შემომთავაზა, მოდი, გავიდეთ გამოცდებზე და ვცადოთ მაგისტრატურაში ჩაბარებაო. თავიდან ვიფიქრე, ok, რას ვკარგავ. მაგრამ მერე მეექვსე კორპუსში ვნახე გამოკრული განცხადება, სადაც ეწერა, რომ გამოცდებზე დასაშვებად 50 ლარია საჭირო. რაც იმას ნიშნავს, თუ ვერ ჩააბარე, ამ 50 ლარს კარგავ. გარდა ამ (gotta see movie) შონ პენისებური მიზეზებისა, რომ მაგისტრატურაზე არ ჩავაბარო, არის კიდევ ორი: 1) რა ჯანდაბად მინდა მაგისტრატურა ქართულ უმაღლეს სასწავლებელში. 2) 50 ლარად შემიძლია ვიყიდო - უამრავი ნახმარი წიგნი ბუკინისტებთან, ასევე გემრიელი ლობიანი და ნამცხვრები ლესელიძეზე, ებრაულ საცხობში "ნეშამა" და ჩემს სტუდენტურ ბარათზე დავრიცხო სამგზავრო თანხა.

მიზეზი ორზე მეტი აღმოჩნდა, მაგრამ ამ მიზეზებს ერთი წინააღმდეგობა მოსდევს, ყველაზე ძლიერი და ანგარიშგასაწევი :| დედაჩემის ფარული სურვილი, რომ "სოფი, დედიკო, იქნებ მაინც გააგრძელო სწავლა საზღვარგარეთ".

ქართულ მაგისტრატურაზე არ ჩავაბარებ, ჟურნალისტიკის გაგრძელება არ მაინტერესებს! ჩემი სურვილი ბავშვთა ფსიქოლოგობაზე ჯერჯერობით მისუსტდა, ასევე მისუსტდა ლექტორობის სურვილი და თეთრი კაბის ჩაცმაც ;) გადავწყვიტე ვიმუშაო და სანამ ძალიან შორს წასვლას შევძლებ, ყოფილი საბჭოეთის ქვეყნები დავათვალიერო. ვთარგმნო მეირ ლევინის წიგნი, ვიშოვო ლიტერატურა ბავშვთა ფსიქოლოგიაზე, ვიმოგზაურო და ადამიანები შევიყვარო.

ამიტომ, თქვენც მოგიწოდებთ (ჰოი, დედანო (მამანოც), მარად ნეტარნო! :P ), კარგად დაფიქრდით, რა გინდათ. ძალიან ბევრ ადამიანს ვიცნობ, რომელიც მხოლოდ იმიტომ აბარებს მაგისტრატურაზე, რომ "ასეა მიღებული", რომ ამის გარეშე სახელმწიფო სტრუქტურებში ვერ იმუშავებს (!), რომ მხოლოდ ბაკალავრის დიპლომით კარგ ბიჭს ვერ გაჰყვება :| screw that! რა გაჩქარებს 20-25 წლის ადამიანს სახელმწიფო სტრუქტურაში შეძვრომა და ასე მიღებული წესებით ცხოვრება? ჯერ შენი თავი გაიცანი, ის, რაც მართლა შენშია და გეუბნება, get your ass and dash off!