ქალაქობანა

რა კარგია, ვინც ახერხებს და ყოველდღე პატარა პოსტს მაინც წერს თავის ბლოგზე და ცოცხლობს. არაფერი განსაკუთრებული, მაგრამ მაინც წერენ და ფილოსოფიების თავი რომ არ გაქვს, შეხვალ და მოდუნდები, ვიღაცა გემრიელ ნამცხვარს გამოაცხობდა, ზოგი ნაყინს ჭამდა, ვიღაც ხელფასს ელოდება და კიდევ სხვა – თავის გადაღებულ ფოტოებს დადებდა.

ჩემი ცხოვრება ეზრასეულად მიმდინარეობს.

ტვინის უჯრედები ყოველდღე მიკვდება და მერე ისევ მიცოცხლდება (იმედია). შაბათს ჩემი ქმრის ძმა გვყავდა სადილზე სტუმრად და მერე "ზეპირი ქალაქობანა" ვითამაშეთ (იმიტომ, რომ წერა შაბათს არ შეიძლება). რა ვთქვა, დაიჯერებთ, რომ ადრე ქალაქობანაში ბადალი არ მყავდა და ახლა საქართველოს ქალაქებსაც დიდი ფიქრის შემდეგ ვიხსენებდი? ეს ლაქტაცია, როგორც ჩვენმა ბებიაქალმა თქვა, მართლა მინი–ალცჰაიმერი ყოფილა.
ბოლო თვეების მანძილზე არ დამჭირვებია სწრაფი ინტელექტუალური აზროვნება და უცებ, იმ ფაქტის წინაშე დადგომა, რომ ქალაქობანაში ჩავფლავდი, ძალიან ძნელი იყო. ხან მგონია, რომ ვიღაც სხვა ადამიანი მიყურებს სარკიდან და სულ სხვა სოფი ვარ. მერე მიხარია კიდეც, ჩემი ცხოვრება რომ შეიცვალა, მეც შევიცვალე და ჯანდაბას, ქალაქობანაში თუ ისეთი სწრაფი აღარ ვარ.
სინამდვილეში, "არაჯანდაბას", მაგრამ თავს ხომ არ მოვიკლავ ამის გამო. დავჯდები ამის მერე და დრო როცა მექნება, ჩამოვწერ მთელ ქალაქებს და ქვეყნებს და ვივარჯიშებ, რომ აღარ დამავიწყდეს.

სამაგიეროდ, ბრაუნის' გაკეთება ვისწავლე. მართალია, ნამდვილი ამერიკული "ბრაუნები" არ გამოვიდა, ეტყობა დიდხანს დავტოვე ღუმელში, მაგრამ მე მაინც აღტაცებული დავრჩი.

ეზრას შუადღის ძილებს შორის მარკესის "სიყვარული ქოლერის დროს" ვკითხულობ. ისეთი კარგი წიგნია. ისეთი, საყვარელი ლათინური სერიალივითაა. ლამაზი წიგნია. ხომ არის წიგნები, შავ–თეთრი და ცივი, ეს კიდევ ლამაზია, ფერადი და ზღვისფერი. მარკესს სხვანაირი წიგნები არც აქვს, პრინციპში, სულ ასე ფერადოვნად წერს.

დრიუ და მისი ქმარი, უილ კოპელმანი, ბავშვს ელოდებიან :) ეზრას წელს იმდენი მეგობარი გაუჩნდა/გაუჩნდება, საით წავიდეთ, აღარ ვიცით.

გასულ კვირას ისე ცხელოდა, ლაიპციგს ცხოვრებაში რომ არ ახსოვს. 30 გრადუსი სიცხე აქ ისეთი აუტანელია, არ დაიჯერებთ. სასწაულად ჩახუთული ჰაერია და სუნთქვა ჭირს. ეზრა კიდევ სულ სხვანაირად ფიქრობს, ჩემთან ჩახუტება და ხელში ტარება უნდა, რაც კიდევ მეტად აძნელებს სუნთქვას და მეგონა, სადაცაა ნაყინივით დავდნებოდი. დღეს გემრიელი ჟუჟუნა წვიმა მოვიდა (რა ვიცი, მე ჟუჟუნად მეჩვენა), ეზრასაც ადვილად დაეძინა და მეც დრო მომეცა, ბლოგებისთვის გადამეხედა და აქაც რამე დამეწერა.

უნდა დამეწერა, ცხოვრება ისეთი ლამაზი და მშვენიერია–მეთქი და არის კიდეც, მაგრამ მე ახლა ისევ იმას განვიცდი, ჩემი ტვინი რომ ძველი ტვინი აღარ არის და ნამცხვრების რეცეპტებს უფრო ადვილად იმახსოვრებს, ვიდრე ადის–აბებას ან ანაპას.
მოკლედ, მაინც კარგია ყველაფერი, რაც არის და სანამ არის.

აღზრდა, გაზრდა და სხვა ამბები

 დილას ეზრამ 8 საათზე გაიღვიძა და ყველა დედა დამეთანხმება, ეს რამხელა ბედნიერებაა. სამაგიეროდ, გუშინ დილის 5 საათიდან აღარ უნდოდა ძილი, ჭყიპინებდა და ჩემს საწოლში უნდოდა გადმოძვრომა, მე კიდევ ზუსტად ამ დროს მეძინება ხოლმე ყველაზე მეტად; ჩემი ქმარიც ერთ საათში უნდა ადგეს და უნდა ცოტა გამოძინება კიდევ მოასწროს.
ეზრა უკვე 3 თვისაა, დამოუკიდებლად დაძინებას სწავლობს, სათამაშოებისთვის ხელისჩავლებას "ვარჯიშობს" და მუცლიდან ზურგზე სასაცილოდ კოტრიალდება.
არ მახსოვს, სად წავიკითხე, ბავშვის აღზრდა პირველივე დღიდან უნდა დაიწყოო, ერთი კვირის ბავშის დედას რომ უთხრა ვიღაც ბრძენმა (თუ ნიუტონი იყო?), შენ უკვე დაგაგვიანდაო. მოკლედ, მე ეზრას აღზრდას 3 თვიდან ვიწყებ. აქამდე (და ხანდახან ახლაც) კოლიკები ჰქონდა, რაც ნიშნავს მუცლის შემობერვას, გაზებს და შესაბამისად, როცა ტკივილი წამოუვლიდა, საშინლად ტიროდა და სულ ხელში უნდოდა ჭერა. ამიტომ, ხელში იძინებდა და მერე ვაწვენდით საწოლში. დედაჩემი სანამ აქ იყო, კარგ დროს ვატარებდი, სულ იმას ეკავა, აძინებდა, არწევდა... თვენახევრის შემდეგ ეზრას ბებო წავიდა და მაშინ ვიგრძენი, თურმე რა ძნელია დედობა.

ახლა უკვე თვეზე მეტია, რაც დამოუკიდებლად ვუვლით ბავშვს და ნელ–ნელა ყველაფერი გაიოლდა. ჩემი დაკვირვებით, რაც მეტი დამხმარე გყავს, მით უფრო ძნელია ბავშვის გაზრდა, მარტო კი – ბევრად მობილიზებული და ორგანიზებული ხარ, შენს შვილსაც კარგად ეცნობი და საკუთარ თავსაც. ზუსტად ასე ვარ ახლა.
მოკლედ, მე და ეზრა ძალიან დავმეგობრდით. ახლა უკვე იცის, როცა ჭამს და გამოიცვლის, თავის საწოლში უნდა ჩაწვეს; მუსიკალურ სათამაშოს ჩავურთავ და ძილსაც იწყებს. ბუნებრივია, ყველაფერი ასე მარტივად არ არის; ყოველთვის (საკმაოდ ხშირად), არ უნდა ძილი, მიუხედავად იმისა, რომ ამთქნარებს და თვალებს იჭიჭყნის, რაც მერე ცხვირის ჩამოკაწვრით მთავრდება, წუწუნს იწყებს და თუ ძალიან ძლიერ ტირილში არ იზრდება, ვტოვებ და გამოვდივარ.

 ეზრას დაბადებიდან თავის საწოლში სძინავს, მაგრამ ხანდახან, გამთენიისას რომ იღვიძებს, ვეღარ ისვენებს თავისთან, მაშინ ვიყვან და ჩემთან ვაწვენ. მერე დილამდე ტკბილად გვძინავს ერთად. "ტკბილად" ეზრას და მე – ცალ გვერდზე და ცალი თვალით, სულ მეშინია, არ გავჭყლიტო. ყველა დედამ იცის, ბავშვის გაჩენის მერე რომ მთავრდება ღრმა და ტკბილი ძილი, ასევე მთავრდება გრძელი და სასიამოვნო აბაზანები და შხაპების მიღება; ზოგჯერ შეიძლება საერთოდ ვერ მოასწრო დაბანა და საღამოს ისეთი დაქანცული მილასლასდე საწოლთან, ერთი სული გქონდეს, დაწვე და ამ დროს ბეჭები ისე გტკივა, არ იცი მოხერხებული ადგილი როგორ იპოვო.

არ მჯერა "ლეგენდების", რომ ბავშვი ხელში არ უნდა აიყვანო, შენთან არ ჩაიწვინო, ძუძუ სამ საათში ერთხელ მოაწოვო და ასე შემდეგ. რამდენ ხანს იქნება ასეთი პატარა? ახლავე უნდა იგრძნოს, რომ უსაფრთხოდაა, რომ სამყარო საშიში არ არის, თავდაჯერებული და მშვიდი იყოს. ბავშვს აუცილებლად უნდა ჰქონდეს რაღაც გრაფიკი, შეეძლოს მარტო დარჩენა და თამაში, დროულად დაძინება. ჩვენი ექიმიც ამბობს, არ არსებობს "უნდა", ყველა ბავშვი ინდივიდუალურია დაბადებიდან, უკვე გააჩნია ტემპერამენტი და მშობელმა ეს უნდა დაინახოს და დაეხმაროს ამ ხასიათის განვითარებასა და უკეთესად წარმართვაში.

ახლა უკვე 11 საათი ხდება, სანამ ეზრას ეძინა და მერე ცოტა ხანს სათამაშოებით ერთობოდა, მე მოვასწარი აჯაფსანდალის გაკეთება, ლიმონის კექსის გამოცხობა და ამ პოსტის დაწერა; მერე რა, რომ რძიანი ყავა გამიცივდა და წყლის მაცივარში შედგმაც დამავიწყდა. ცხოვრება მაინც ისეთი საინტერესო და კაი ტიპია, როგორც საყვარელი სცენარისტი.
ბედნიერ შაბათ–კვირას გისურვებთ!!!

Shabbat Shalom!!!