My 2009 life + pics

2009 წელი ჩემი გარდატეხის წელი იყო... დავწერე თუ არა ეს წინადადება, მაშინვე მივხვდი, რომ ძალიან წიგნებიდან გადმონაშთია :) მაგრამ მაინც არ წავშლი; ყველაზე მნიშვნელოვანი, რაც ამ სამუშაო წლისა და ცხოვრების მანძილზე ვისწავლე - გულწრფელობა და გაცინებაა. საკუთარ თავსა და სიტუაციებზე სიცილი.

ჩემმა ბლოგმა რა ისწავლა?

იანვარი - დაიწყო ჩემი სერიოზული დაინტერესება ბლოგინგით, მიუხედავად იმისა, რომ 2008 წლის აპრილიდან ვბლოგავდი, იმას ბლოგი ნაკლებად შეიძლება დავარქვა.

თებერვალი - დედაჩემის ოცნება ახდა და შონ პენმა ოსკარი აიღო.

მარტი - პირველი ვიდეოპოსტი ჩავწერე და კიდევ ყველაზე სკანდალური პოსტი ჩემი ბლოგის ცხოვრებაში.

აპრილი - ჩემი ცხოვრება ერთი დიდი ბლოგი გახდა. საკუთარი თავის ძებნა დაიწყო და დაიწყო...


მაისი - გავაპარტახე მაგისტრატურა (დღემდე ამ აზრზე ვრჩები) და აღმოჩნდა, რომ კრისტინა ვარ, ვისაც აქამდე სოფი გეგონეთ.

ივნისი - ყველაზე ნაყოფიერი თვე იყო ვიდეპოსტებისთვის. უკანმოუხედავად დავამთავრე თსუ.


ივლისი - ბაიდენი ჩამოვიდა და კბილის ექიმთან მისავლელად კილომეტრების გავლა დამჭირდა. ჰემინგუეის დაბადების დღე აღვნიშნე და ჩემი ოცნების მამაკაცი დავსახე.


აგვისტო - ვიყავი ყაზბეგში და ამის გახსენებაზე ახლაც მიფრიალებს გული - სიმაღლე, ღრუბლები და ყველაზე სუფთა ჰაერი...
სექტემბერი - კიმმა გაიმარჯვა. წავედი ბერლინში.

ოქტომბერი - დავიკარგე ანტვერპენში, ჩავფლავდი (ჩავზეთდი) კუგელის გამოცხობაში, გავიცანი იანა ფრანკი.

ნოემბერი - პირველად ვიყავი ორთოდოქსების ქორწილში, ლაიპციგში და თმა შევიჭერი (რასაც დღემდე ვნანობ).

დეკემბერი - თბილისში დავბრუნდი და დიდხანს წყალი არ მოდიოდა.

დაივიწყეთ ყველაფერი, რაც აქამდე ყოფილა, 2010 მოდის.

მე მჯერა, რომ რაც უნდა ხდებოდეს, ВСЕ К ЛУЧШЕМУ.
გუშინ განვიცდიდი რაღაცებს.
დღეს დამავიწყდა.
ხვალ კიდევ ახალი დღე იქნება, ask Scarlet if you don't believe me.

'Away we go' - იქ რას ვიტყვით?

რამდენი ხანია ფილმების რევიუ აღარ გამიკეთებია. იმიტომ, რომ არც მინახავს ფილმები, I mean, ახალი ფილმები. უფრო მეტად ძველ მიუზიკლებს ვუყურებ, ჯერი გოლდსმითის მუსიკით და ქერა, ცხვირპაჭუა გოგონებით. მიყვარს გრანდიოზული სახელები (ჰოლდენს მაინც წააკითხა ეს სიტყვა) და ტიპები, დიდი მსახიობები რომ ჰქვიათ, მაგრამ ხან იმდენად არაბუნებრივები არიან, რომ გინდა ვინმე უბრალო ადამიანი ნახო და გემრიელად გაიცინო.

საბას პოსტი მომეწონა ძალიან, "რაც ყველაზე ძალიან გიყვარს 2"-ზე რომ დაწერა. შეიძლება რამდენიმე წლის წინ, მელანქოლიური მზერით აღსავსე მე, ვიტყოდი, რომ მხოლოდ ფელინის და ბუნუელს ვუყურებ, რომ ფერადი და პრიალა ფილმები ისეთი ზედაპირულია... დღეს, ყოველ შემთხვევაში, ამ ეტაპზე არ შემიძლია მძიმე ფილმების ყურება - არ მჯერა იმ მუქი და კუთხოვანი რეალობის, როგორსაც ის რეჟისორები ქმნიან. ჩემს რეალობას მე თვითონ ვქმნი, თუ არ ვქმნი, მინდა დავიჯერო, რომ ვქმნი და იმას ვირჩევ, რაც არ მამძიმებს და ცუდ განწყობაზე არ მაყენებს. საბოლოოდ, ხომ ყველამ ვიცით, რომ დავიხოცებით და მოგვიწევს რაღაც-რაღაცებზე პასუხის გაცემა; მადლობის გადახდა მაინც შეგვეძლება საყვარელი სცენარისტისთვის, რომ იქ კარგ ხასიათზე ვიყავით და ცხოვრება მშვენიერთან ერთად, სასაცილოც იყო. You know I love fun.

წუხელ გვიანობამდე ვუყურებდი ახალი ფილმების ტრეილერებს. რამდენიმე დავაფავორიტე კიდეც, მაგრამ დღეს რომ გადავხედე, მივხვდი, ამ ფილმებიდან ნახევარზე მეტს ბოლომდე ვერ გავუძლებ და შესაბამისად, არც გადმოწერა ღირს, კინოში წასვლაზე ხომ არც მიფიქრია.
აი, ჩემი რამდენიმე "გაძლებული" ფილმი:

"ნაკიანი წელიწადი" - წითელთმიანი ემი ადამსი და უსაზღვროდ მიმზიდველი მეთიუ გუდი - ფილმის სიუჟეტი უბანალურესია (who cares), მაგრამ დარწმუნებული ვარ, მაინც ყველა გოგო უყურებს ;)

I love men cooking

"ჯული და ჯულია" - ისევ ემი ადამსი, ოღონდ არაწითელი თმით და მერილ სტრიპი - "სოფის არჩევანის" შემდეგ, ყველაზე მეტად აქ მომწონს!

"რაც შორს მივდივართ" (ეს ზუსტი თარგმანი შეიძლება არც იყოს, ჩემი პირადია) - უფრო იმან მიმიზიდა, რომ ფილმის მთავარი გმირის მშობლები ანტვერპენში, ჩემს უსაყვარლეს ქალაქში, მიდიან, საუნდთრექებია უტკბილესი და თვითონ წყვილის ურთიერთობაა ძალიან საკაიფო. + ელისონ ჯენი - ჩემი აზრით, საუკეთესო არაკომერციული მსახიობი.

იმიტომ მიყვარს ამერიკული ფილმები - ადამიანებზე და მათ შესაძლებლობებზე, რომ არ არსებობს წაგებული ამ ცხოვრებაში, თუ თვითონ ადამიანს სჯერა, რომ მოიგებს. ბოლოს და ბოლოს, ყველაფერი ჩვენს თავშია.

როცა თოვლი არ მოდის

მთელი ცხოვრება თოვლს ვნატრობ და გუშინ აღმოვაჩინე, რომ ყველაზე თოვლიან და ცივ ზამთარშიც კი არ მყოფნის თოვლი. შეიძლება ჩემს ამ სურვილს ფსიქოლოგიური ახსნა ჰქონდეს, ის, რომ ზამთარში ვარ დაბადებული და თბილი ტანსაცმელი მიყვარს; და ნამდვილი კატა ვარ, სითბოში ჯდომა რომ უყვარს და როცა მოუნდება, მაშინ ადგება და გაიზმორება....

დღეს ორი ფილმი ვნახე, ჰეილი მილსის მონაწილეობით ('Summer magic' & 'The trouble with angels'). Man!

როგორც კი მოსაღამოვდა, წარმოვიდგინე, რომ გარეთ თოვლია და მე, უბრალოდ, ვერ ვხედავ.

წარმოდგენა ძნელი არ ყოფილა ჯეინ ბირკინის ფონზე:

Holiday Movie With Bloggers

ალბათ მომდევნო რამდენიმე დღის განმავლობაში ყველა დაწერს, როგორ დაგვპატიჟეს ბლოგერები კინო "რუსთაველში", რა საკაიფო ფილმი ("რაც ყველაზე ძალიან გიყვარს 2") ვნახეთ და რა სასიამოვნო იყო ერთმანეთის ნახვა და გაცნობა.

მე რაზე შეიძლება დავწერო?
სიმართლე გითხრათ, საშინლად მეზარებოდა წასვლა, მაგრამ ბლოგერების ნახვა მინდოდა და საბოლოოდ დავძლიე. ყოველი შემთხვევისთვის, დარბაზში ისეთ ადგილას დავჯექი, თუ ფილმი არ მომეწონებოდა, სხვების შეუწუხებლად გავიდოდი. არ დამჭირდა. ნამდვილად ღირდა - სასაცილოც იყო, მსახიობებიც ლამაზები და თბილქართულთვალებიანები იყვნენ (მომნატრებია ცივი გერმანიის მერე), საუნდთრექებიც საკაიფო ჰქონდა. და პლუს, ისეთი განწყობა გამიჩინა, მომინდა თოვლი, მეგობრებთან ერთად გართობა და მხიარულება.
სახლში რომ დავბრუნდი, ლილუს ვუთხარი კიდეც, ამ ბოლო დროს გადაღებულ ძალიან ბევრ ამერიკულ თუ რუსულ ფილმს ჯობდა-მეთქი. არ მეგონა, თუ ასე საკაიფოდ გადაიღებდნენ. მშვენიერი გასართობი holiday movie-ა.

საქართველოში პირველად მივიღე რაღაც ბლოგერობის გამო. ბერლინში ჩემი მიდრაშას გოგოები კითხულობდნენ და სულ აინტერესებდათ, ცნობილი პიროვნება ვიყავი თუ არა :ლოლ:
წინწასულ ქვეყნებში ბლოგერები ლამის სელებრითები არიან და ბლოგებიდან, მატერიალურ მოგებასთან ერთად, ბევრი პრივილეგიაც აქვთ.
თუმცა, ინტერნეტმომხმარებლების (განსაზღვრული ჯგუფი) უმეტესობა აქაც იცნობს ჩემს ბლოგს;
და ისეთი სასიამოვნოა, როცა გწერენ და გეუბნებიან, რომ მოსწონთ, როგორც წერ, ან სულაც შენი ბლოგის ნახვის შემდეგ თვითონაც გადაწყვიტეს ბლოგერობა :happy&sunny:

დღეს ბევრი ახალი და ძველი ბლოგერი ვნახე. განსაკუთრებით გამიხარდა ნატოშას ნახვა, ისეთი საყვარელი გოგოა, ვგიჟდები მის საუბარზე. სულ მგონია, რომ კატაა, ფუმფულა და კრუტუნა. Oh, my goodness, როკო - რომელიც პირველი კურსის მერე არ მინახავს & so cute გამხდარა. მისტერ პიკასოს აქამდე არ ვიცნობდი და საოცრად მეგობრული და გახსნილი ადამიანის შთაბეჭდილება დატოვა ჩემზე. ქრისტინე - რომლის ბლოგიც არ მქონდა ნანახი :(

აუცილებლად, ცალკე უნდა აღვნიშნო Just Simple Guy, ახალბედა და ახალგაზრდა (სკოლის მოსწავლე, IX) ბლოგერი, რომელიც საინტერესო თემებზე წერს. მგონია, რომ მე უკვე ძალიან დიდი ვარ და მაინტერესებს, რითი სულდგმულობენ სკოლის მოსწავლეები, როგორები არიან და რითი განსხვავდებიან ჩემი თაობისგან. ძალიან მახარებს მსგავსი ბლოგები, ვიგებ იმას, რაც ასე მაინტერესებს.

აი, რა კარგია ბლოგი. გარდა იმისა, რომ [банально говоря] ჩემი მწვანე და მზიანი სახლია; ჩემი ცხოვრებაა მთელი თავისი მიზნებით, შეგრძნებებით, სურვილებით, ქვე- და არაცნობიერებებით, man, I'm happy to be me.

Thanks everyone who made this life Happen ;))

2009 წლის ფრანგული დასასრული

სადაცაა 2009 დასრულდება, სამუშაო წელიწადი, როგორც ჩემი ერთი მასწავლებელი იტყოდა.

ვიდეოპოსტის ჩაწერა მინდოდა, მაგრამ ამ ბოლო დროს მეზარება.

ჩემი 2009 წლის აღმოჩენებზე მინდა დავწერო, სასწაულ მუსიკოს ქალებზე, რომლებმაც ჩემზე საკმაოდ დიდი გავლენა მოახდინეს:

Regina Spektor

რეჯინა სპეკტორმა მას შემდეგ მოიცვა ჩემი შთაგონება, რაც ლალენას ვიდეო-კომენტარი ვნახე რომელიღაც ბლოგზე, თუ არ ვცდები. 12 დეკემბერს ბერლინში ჰქონდა კონცერტი, მაგრამ ვერ მოვახერხე წასვლა, ზუსტად ხანუკას დაემთხვა და სხვადასხვა საღამოებს, რაც მიდრაშაში გვქონდა. იმედია, კიდევ მომეცემა მსგავსი შესაძლებლობა.

Jeanne Cherhal

ჩემი მეორე აღმოჩენა ფრანგი ჟან შერალია - ტიპური ფრანგული გარეგნობის, მოკლეთმიანი გამხდარი ქალი. ისეთი ტიპია, ძალიან ბევრ ფილმში რომ მთავარ როლს შეასრულებდა, მაგრამ აქ უნდა დაჯდე და უსმინო... აქ კი არა, პარიზში, პარიზში.

Francoise Hardy

მესამე აღმოჩენა - ფრანსუაზ არდი - რომელიც ადრე ჯეინ ბირკინში მეშლებოდა. ისეთი ნაზი და სიფრიფანა გოგოა ამ ვიდეოებში... ხმაც ისეთი 60-იანების საფრანგეთის აქვს, მე რომ მიყვარს და სულ მგონია, იმ პერიოდში ვცხოვრობდი.

Charlotte Gainsburg

კიდევ დიდი სიურპრიზი იყო ჩემთვის, როცა შარლოტ გენზბურგს მოვუსმინე. დედამისზე (ჯეინ ბირკინი) ბევრად ტკბილი ხმა აქვს და მამამისს (სერჟ გენზბურგი) კიდევ რეჯინა სპეკტორისნაირი ისტორია... შემიყვარდა ეს ოჯახი და ალბათ ოდესმე ერთ პოსტს გენზბურგ-ბირკინს მივუძღვნი, ისევე როგორც რომი შნაიდერს და ალენ დელონს ეკუთვნით ჩემგან პატივის მიგება.

რეჯინას თუ არ ჩავთვლით, tres ფრანგული კვირა მქონდა ;) სიმღერები, ფილმები, ფოტოები, სიზმრები...
[თან ერთმა სტრასბურგელმა ბიჭმა მომწერა, შენს ინგლისურ ბლოგს და ტვიტერს "ვედევნებიო" (follow - ყველაზე კარგად ასე ვთარგმნე)... გამიხარდა, გამიხარდა. ბუნებრივია, რაღაც დოზით წამეპირფერა, მაგრამ მაინც მეტი სტიმული მომეცა, რომ ვისწავლო და უფრო მეტი ვწერო. იქნებ, მალე პარიზიც ვნახო, იყოს ბანალური და არაბებით სავსე, მაინც უნდა ვნახო.]

რა ბიზნესი ჰ_ყვავის თბილისში ანუ ბანალური Georgia's on my mind

ფოტო განწყობისთვის

გქონიათ ისეთი შემთხვევა, როცა ინსტინქტურად ჯდებით ტრანსპორტში, მიდიხართ და დანიშნულების ადგილზე რომ მიხვალთ, მერე ხვდებით, რომ მთელი ეს პერიოდი (რუსულად საკაიფოდ ჟღერს - промежуток) გაუაზრებლად მიდიოდით?

დღეს ზუსტად ასე დამემართა, როცა ლესელიძეზე წავედი იულიასთვის იანა ფრანკის წიგნების გადასაცემად.
როზენბლატების სახლის წინ რომ აღმოვჩნდი, მერე გავაანალიზე, საერთოდ არ მიფიქრია მთელი გზის განმავლობაში. ალბათ უფრო იმიტომ გამიკვირდა, ბერლინში სადმე თუ მივდიოდი, სულ დაძაბული ვიყავი მეტროსა თუ ტრამვაში, რომ ჩემი გაჩერება არ გამომეტოვებინა, ან სხვა ავტობუსში არ ჩავმჯდარიყავი. ქუჩებშიც სულ თვალებს ვაცეცებდი და ვიმახსოვრებდი, აჰა, ეს ქუჩა აქაა, ის - იქ, თავიდან ხომ სულ რუკით დავდიოდი.
თბილისში კიდევ - არც ვფიქრობ, რომელი ავტობუსი მინდა ზუსტად, ახლა სად უნდა ჩავუხვიო, რომელი ქუჩით მივიდე ადგილზე... რაღაცნაირად [ლაღად] ვიგრძენი თავი.

მერე საღამოს საქართველოს რაბინს, არიელ ლევინს სტუმრები ჰყავდა ამერიკიდან და მეც დამპატიჟეს. იქ ერთმა ქალმა მკითხა, საქართველოში ხალხი სად მუშაობს, რას აკეთებენო, რისი ბიზნესიაო? :| რა უნდა მეთქვა, ბანკის ან სლოტ-კლუბების-მეთქი; მერე თვითონ მიხვდა, რომ უხერხულ მდგომარეობაში მაგდებდა და სხვა თემაზე გავაგრძელეთ საუბარი.

ჰოდა, ახლა რომ მოვედი სახლში და პოსტის დაწერა გადავწყვიტე, თან სასიამოვნო შეგრძნება მქონდა, რომ აი, ჩემს მშობლიურ თბილისში თვალდახუჭულს შემიძლია სიარული, მაგრამ მეორე მხრივ - რეალურად რომ დაფიქრდე, როგორ ცხოვრობენ ადამიანები??? სად მუშაობენ (ან საერთოდ თუ მუშაობენ), როგორი ცხოვრება აქვთ, რას ჭამენ და რისი მოლოდინი აქვთ?

ყოველთვის, როცა ვლოცულობ და სურვილებს ჩავიფიქრებ ხოლმე, საქართველო არასოდეს აკლდება, მაგრამ მხოლოდ ლოცვა რომ კმაროდეს. მეტი ჯერ ვერაფერი მოვიფიქრე, რა ვქნა.

სად არის თხის რქა?

ერთი წელი მომემატა.

23 - რიცხვი ბავშვობიდან მიყვარდა და ზუსტად ვიცოდი, რომ სხვა არცერთ რიცხვში შეიძლებოდა ჩემი დაბადება.
კიდევ ის, რომ ჩემი ზოდიაქო თხის რქაა და ბავშვობიდან ვკითხულობდი, როგორი მისტიკურ-გამოუცნობი ხასიათი აქვს ამ ნიშნის ქვეშ დაბადებულ ადამიანს. ძალიან დიდხანს ზუსტად ისე ვიქცეოდი, როგორც ჰოროსკოპების წიგნში ეწერა და ამის მერე მივხვდი, რომ ადამიანები უმეტესად ჩვენივე ფსიქიკის მონები ვართ.

1 წლის წინ ჩემი ცხოვრება შეცვალა რელიგიასთან დაახლოებამ და იმის გაცნობიერებამ, რომ ზოდიაქო ზოდიაქოდ და საკუთარი ცხოვრების, ხასიათის და ქცევების შეცვლა მე თვითონ შემიძლია, მიუხედავად იმისა, მარსი მზის ეტლშია თუ სატურნი ვენერასთან მოგზაურობს.

ყოველ წელს ნელ-ნელა ვიზრდებოდი, მაგრამ 24-დან 25-მდე, მგონია, 1 წელი კი არა, მთელი საუკუნე გავიდა და უკვე დიდი ხანია ის სოფი ვარ, რომელიც ბოლო პერიოდის მანძილზე გავხდი: მშვიდი, ოპტიმისტი და კომუნიკაბელური.

პატარა რომ ვიყავი, ჩემი ტოლი გოგოები ძალიან დიდები მეგონა.
სარკეში როცა ვიხედები, ვხვდები, რომ პატარა აღარ ვარ და არც მინდა, მაგრამ ხასიათის ძირითადი თვისებები იგივე დამრჩა, რაც დაბადებიდან მქონდა. ესე იგი, ბოლომდე მაინც ვერ ცვლის ადამიანი ამას, უბრალოდ აბრუნებს იმ გზაზე, რომელიც თვითონ უნდა და ღმერთმა მისცა ასარჩევად.
როცა თავისუფალ ნებაზე ვფიქრობ და ჩემს ბოლო წელიწადზე, როცა წითელთმიანი შარვლიანი ჟურნალისტიდან kosher-კაბიან ბლოგერად ვიქეცი - ვხვდები, აი, ჩემი ნამდვილი ადგილი, ჩემი ტანსაცმელი, ჩემი საკვები. That's where I got to be!

Mazal Tov to myself! :)

ჩემი იშვიათი სურათები

Unbelievable Cary Grant (at least for me)

One & only Marilyn

პატარაობიდან ვაგროვებდი მსახიობების/მომღერლების სურათებს; უფრო სწორად, ჟურნალ-გაზეთებს, მერე სურათებს ვჭრიდი და რვეულებში ვაწებებდი. რადგანაც შორეულ 90-იანებში არცთუ ისე ბევრი ჟურნალი გამოდიოდა, ძალიან ვწვალობდი, როცა ზოგჯერ გაზეთებიდან მიწევდა უხარისხო და სახეწაშლილი სურათების ამოჭრა. ეს რვეულები დღემდე მაქვს შენახული და წელიწადში რამდენჯერმე გადავხედავ ხოლმე, რომ გავიხსენო, როგორი ვიყავი და ვინ მომწონდა მაშინ.

Linda Darnell

Ava Gardner

ახლა ინტერნეტი მაქვს. VIVA!
ნებისმიერი სურათის მოძიება შემიძლია, რაზეც ბავშვობაში ვოცნებობდი. გაზეთებს აღარ ვჭრი, მაგრამ გვიანობამდე ვიgoogleები და მერე ვინახავ. ვფიქრობ, ნელ-ნელა ბლოგზე გავაკეთო ჩემი ბავშვობისდროინდელი რვეულივით და დავაწყო სურათები.

Ann Harding

Wanda Hendrix

Brigitte Helm

ზუსტად გუშინ ვნახე იმ პერიოდის და მსახიობების სურათები, რომლებიც ყველაზე ძალიან მომწონს, მიუხედავად იმისა, რომ ნაკლებად ცნობილები არიან.
ადრე ნატოშამ ერთი საკაიფო პოსტი დაწერა იმაზე, რატომ მოგვწონს ესა თუ ის მსახიობი ადამიანებს და გამარკვია, თუ რატომ მიყვარს დრიუ ბერიმორი.
ამ შემთხვევაში მეც ვიპოვე რაღაც საერთო ხასიათსა თუ გარეგნობაში, რის გამოც ვინახავ ამ სურათებს... და მერე ხშირად მავიწყდება კიდეც, რისთვის მინდოდა. ქალების ცვალებადობა ხომ იცით. You never know.

Pop-Sunday

სულ სხვანაირია კვირას საკუთარ სახლში ყოფნა.
რამდენი ხანია დილით საუზმე აღარ მომიმზადებია და დღეს ენერგიულად წამოვხტი.
ცა ისეთი მოწმენდილია, როგორიც 3 თვეა აღარ მინახავს. ბერლინში მზე 11 საათზე ამოდის, მგონი, და 12-ზე ისევ ჩადის, აქ კიდევ - მთელი დღე ანათებს და ანათებს. მართალია ახლა უკვე თოვლი მინდა, მაგრამ რაც იქ მზე დამაკლდა, ახლა მინდა შევისრუტო.

მეოთხე დღეა, რაც თბილისში ვარ, ვზივარ სახლში. მეზარება გარეთ გასვლა - ტრანსპორტი. ავტობუსი აღარ შთამაგონებს. არადა ჩემი ძველი პოსტების უმეტესობა სწორედ ამ ადგილას დაიბადა/ჩაისახა :D

წიგნებს ვკითხულობ: შაბათს წავიკითხე ხასიდიზმის დამაარსებელი ბაალ შემ ტოვის ისტორიები 'Seeker of Slumbering Souls', პეისახ ჯ. კრონის წიგნიც დავიწყე და ჩე გევარას "მოტოციკლეტისტის დღიურებსაც" გადავხედე.
თბილისი და ჩემი სახლი სოციალიზმის სიყვარულს ისე აღმიძრავს, ვერ წარმოიდგენთ, როგორც კი აქ ჩამოვდივარ და ამ წიგნს ვხედავ, მაშინვე მიწითლდება თმები, გონება, აზრები... და ასეთ დასკვნას ვაკეთებ: ყველა ქარიზმატული ადამიანი ფანატიკოსია (კარგი გაგებით, რამდენადაც ეს შესაძლებელია) - მნიშვნელობა არა აქვს, პოლიტიკოსი იქნება, პოპ-ვარსკვლავი თუ წმინდანი. ფანატიკოსი იმ მხრივ, რომ თავისი უცნაური ჟინი გააჩნია და მერე ამის ისე სჯერა, სხვებსაც აჯერებს.

I WELCOME MYSELF!
კეთილი იყოს ჩემი ჩამოსვლა თბილისში - სადაც, მადლობა ღმერთს, იმდენი საზრუნავია, რომ, ძალაუნებურად, უფრო მეტს ფიქრობ, აანალიზებ და ხვდები - დღეიდან ბლოგზე უფრო მეტი უნდა წერო!

ძილი და წყალი - რომელიც არ მოდის

ახლა ვფიქრობ, როგორ დავწერო საინტერესო პოსტი, როცა მეორე დღეა წყალი არ მოდის. მშურს იმ ადამიანების, რომლებსაც შიმშილსა და სიღატაკეში შეეძლოთ დიდებული ნაწარმოებების შექმნა. მე კიდევ მხოლოდ წყალი მაკლია და ცუდ ხასიათზე ვარ. თავს ვარწმუნებ, რომ ესეც კარგია და ალბათ ღმერთი რაღაცას მანიშნებს.
დილას მარტო ვიყავი და გაზის კაცები არ შემოვუშვი სახლში :D საეჭვო ხმა და აქცენტი ჰქონდათ, რა ვქნა. მეჩხუბნენ გემრიელად.

ქართულ ბლოგებს გადავხედე და მგონი, სხვებსაც ეძინებათ.
რამდენიმე საათში შაბათი იქნება და წიგნებს წავიკითხავ, ახლა აღმოვაჩინე, რომ სახლში პეისახ ჯ. კრონის წიგნი მაქვს 'Echoes of the maggid', უსაყვარლესი კაცია, ბერლინში მის ლექციებს ვუყურებდით ხოლმე.

ა, ხო, თბილისში ვარ :D
16-ში დილით ჩამოვედი.
მზეა და მე მეძინება.
ძალიან მენატრება მიდრაშა, არ მეგონა, ასე თუ მივეჩვეოდი. მენატრება იქაური შაბათები, გოგოები, მასწავლებლები.

აღარ მახსოვს, ბერლინში წასვლამდე რას ვაკეთებდი და როგორი ვიყავი.
ეს პოსტი ყველაზე უღიმღამოა ჩემი ბლოგის ცხოვრებაში ალბათ. სამაგიეროდ ბევრად თბილი და ცოცხალი დავწერე სხვა ბლოგზე.

მიხარია სახლში ყოფნა. რა ჯობია მძაფრ შეგრძნებებს, განსაკუთრებით წყალს რომ ელოდები.

My Movie-Like Life

Community Women Chanuka Party - with the Nekrich girls

ჩემს ბლოგს შევხედე და რაღაცნაირად მესიამოვნა :)
2008 წლის აპრილში დავიწყე წერა. ჟურნალისტურ რაღაცებს ვწერდი და ჩემი ძველი პოსტებით მიხვდებით კიდეც, როგორ ჩარჩოში ვყავდი ჩასმული ჩვენს (და საერთოდ) ჟურნალისტურ სკოლას.

ბოლო პოსტზე ანონიმმა ვიდეო დამიტოვა...
2005-2006 წლებში მიყვარდა Сонечка, ცვეტაევა, რუსული პოეზია და სევდა, როგორც ოლგა იტყოდა, ахматовская печаль.
ის ვიდეო რომ ვნახე და ძველ სიმღერებსაც მოვუსმინე, თბილი ჩაივით ჩამეღვარა.

მერე მე და ნაომი რაღაც ფართიზე წავედით. ვითომ ხანუკა-party იყო :| just another clubbing spot.

გუშინ კიდევ მიდრაშაში გვქონდა საღამო community-ის ქალებისთვის. პაულა და Louise ვიოლინოზე უკრავდნენ, კერენი - keyboard-ზე.
სურათებში ისეთი სახე მაქვს - ბედნიერი, გაბრწყინებული და მშვიდი.

მიყვარს ეს community! მიყვარს მიდრაშა! მიყვარს აღმოსავლეთი ბერლინი!
3 თვეა რაც აქ ვარ და უკვე დიდი ოჯახის წევრად ვგრძნობ თავს. არსად მიგრძვნია თავი ასე კარგად, როგორც აქ. სულ სხვა სამყარო გვაქვს, თუნდაც ზოგი ვერ ხვდებოდეს, რატომ ავირჩიე ეს გზა.

როგორ შევიცვალე!!!

მხოლოდ რუსული პოეზიის სევდის დავიწყება კი არ ითვლება, არც რელიგიით აღტაცება, როგორც 1 წლის წინ, სუკოტის მერე მქონდა.
უბრალოდ, ახლა ვიცი, ამას ვისთვის ვაკეთებ. და ვინ აკეთებს ჩემთვის ამდენ სიკეთეს...

ყველაფერი დაიწყო ი-მეილით, რომელიც ჯოშს (the boss) მივწერე, არადა ადგილი აღარ ჰქონდათ. მაშინ დავუწერე, უნდა მიმიღოთ, იმიტომ, რომ მიდრაშაში სინათლის შემოტანა შემიძლია... და ჩემთვისაც შანსი იქნება, უკეთესი ადამიანი გავხდე-მეთქი.

ადრე ვიღაცას ვუთხარი, ჩემი ცხოვრება ამერიკული კინოა-მეთქი და არ დამიჯერა. ჯოშივით ჭკვიანი არ იყო.
And here I am.

ჩემი წუწუნიც მახსოვს ბერლინში ჩამოსვლის პირველ დღეებში.
ახლა მთავრდება სემესტრი და მიხარია, რომ მიმიღეს. უამრავი ადამიანი გავიცანი, ურთიერთობები ვისწავლე და ზუსტად ის მივიღე, რაც მე მჭირდებოდა და თავიდან ვერ ვხვდებოდი - ნებისყოფა და მოთმინება.
ბავშვობაში დედაჩემი ყოველთვის მეუბნებოდა, როცა რაღაც ძალიან გინდა, აუცილებლად აგისრულდებაო.
სულ მინდოდა, რომ სიყვარული მეგრძნო. ამისრულდა - ღმერთს ვუყვარვარ და დანარჩენები კიდევ - მე თვითონ მიყვარს :)

ჩემი ბლოგი და ადამიანები

გუშინ ერთმა ჟურნალისტმა გოგომ მომწერა, რომ ჩემგან ინტერვიუ უნდა ბლოგის შესახებ - სტანდარტული კითხვები გამომიგზავნა, როდის დავიწყე, რატომ დავიწყე, რაზე ვწერ, ვისთვის ვწერ...
ბავშვობაში მიყვარდა "მეგობრობის დღიურების" შევსება და ახლა სერიოზულად მომეცა ამის საშუალება.
დიდხანს ვიფიქრე, როგორ შეიძლება განისაზღვროს, თუ რაზე და ვისთვის ვწერ.
დღეს, ჩემი ახალი მეგობარი ელა რომ გავაცილე მეტრომდე და წვიმა დაიწყო, მაშინ მივხვდი - ჩემი ბლოგი ეხება ადამიანებს, პირველ რიგში.

ელა - წარმოშობით აზერბაიჯანიდანაა, დიდხანს ცხოვრობდა შეერთებულ შტატებში, მერე ინგლისში დაამთავრა უნივერსიტეტი და ზუსტად ისეთი გოგოა, როგორიც წარმოგიდგენიათ ინგლისელი ინტელიგენტი: უბრალო, თავმდაბალი, თავაზიანი, კეთილი და თბილი, ხანდახან მასთან საუბრისას ქართული სიტყვები წამომცდება ხოლმე, იმდენად ახლობლად ვგრძნობ. ისეთი თვალები აქვს - მუქი და ღრმა, ქართულ-ებრაული.

ზუსტად დღეს რაბი როუზთან (our dean) მქონდა შეხვედრა; რადგან სამშაბათს უკვე ვამთავრებ ამ სემესტრს, მკითხა Lauder Midrasha-ში სწავლის შთაბეჭდილების შესახებ, ვის დაუმეგობრდიო და უცებ ვერავინ გავიხსენე ელას გარდა.

თითქმის 3 თვეა, რაც ბერლინში ვარ და ჯერ არცერთ გოგოსთან არ დავახლოებულვარ ასე. რამდენადაც კარგი მსმენელი ვარ და ადამიანები ადვილად მიყვარდება, მე თვითონ რთულად ვიხსნები და იშვიათად ვსაუბრობ ბევრს. ელასთან პირიქით - მინდა სულ ველაპარაკო, მოვუსმინო...
ვისთან გრძნობ ადამიანი თავს ყველაზე კარგად? იმასთან, ვის თვალებშიც საკუთარ ანარეკლს ხედავ <- ჩემი საყვარელი ფრაზაა. ზუსტად ასეა ელასთან (იმის გამოკლებით, რომ ჩემზე ბევრად განათლებული და ჭკვიანია).
დღეს ვსაუბრობდით იმაზე, როგორ უნდა მიიღოს ადამიანმა ის შედეგი, რისი ავტორიც ყოველთვის საყვარელი სცენარისტია. როცა ერთნაირად მივიღებთ კარგსაც და ცუდსაც, ბოლოს მივხვდებით, რომ ყველაფერს თავისი მიზეზი ჰქონდა. ასეთი ადამიანი ყოველთვის ბედნიერი იქნება. და ვინ არის უბედური და მელანქოლიკი? ის, ვინც რაღაცას ვერ მიიღებს, უკმაყოფილოა, მარტოდ გრძნობს თავს მთელ ქვეყანაზე და მსოფლიოს სევდა ისე ბოჭავს, როგორც ადამიანს კაპიტალიზმი ;) :P გგონიათ, აქამდე არ ვიცოდი? უბრალოდ, ადამიანებს ის გვახარებს, როცა ჩვენნაირად მოაზროვნე ადამიანებს ვნახავთ ხოლმე, თან თუ ეს ადამიანები მაღალ ინტელექტუალურ საფეხურზე დგანან, ვხვდებით, რომ that's a place to be. ამის შემდეგ თუ ვინმეს გაუჩნდება კითხვა, რაზე წერს სოფი გოლდენი, ან რატომ ჰგონია, რომ სამყარო მზიანია, მაშინვე ეს პოსტი დაულინკეთ.

I AM HAPPY FOR WHAT I'VE GOT & I'VE GOT EVERYTHING I NEED!

Something on your head - "თმაა და გაიზრდება"

ამ პოსტის დაწერა დეგას ნახატმა შთამაგონა და ასეთი სიტყვებით უნდა დამეწყო: ძალიან მიყვარს თმა... მერე უცებ, როგორც ეს ჩვენს pop-ish საუკუნეს შეეფერება, გამახსენდა "ჩარლის ანგელოზებში" რომ არის ტიპი ქალების თმებზე დაფეთებული და მთელი მისტიკა-რომანტიკა გამიფუჭა.

მაგრამ მაინც დავწერ იმაზე, როგორ მიყვარს თმა. თებერვლის პოსტიც ვიპოვე, სადაც თმის ფერზე ვწერდი. ახლა იმდენად დარწმუნებული აღარ ვარ, რამდენად მოქმედებს თმის ფერი ადამიანის ხასიათზე. სამაგიეროდ, მგონია, რომ თმის აგებულება - სწორია თუ ხვეული მეტ-ნაკლებად გამოხატავს ადამიანის პიროვნებას.

მიუხედავად იმისა, რომ ძალიან გრძელი თმა არასოდეს მქონია, მაინც მჯერა, გრძელი თმის მისტიკურ-სიმბოლური მნიშვნელობისა. მეცნიერებიდან რელიგიამდე, ყველა აღიარებს - რომ ქალის თმა ენერგიითაა დატვირთული, ამიტომაც იფარებდნენ თავს გასულ საუკუნეებში, განსაკუთრებით აღმოსავლეთის ქვეყნებში.

ბიბლიური გმირი სამსონიც ხომ თმის შეჭრის შემდეგ კარგავს ძალას. კიდევ გამსახურდიას "მთვარის მოტაცებაში" თამარი თმას რომ იჭრის, პირველად როცა წავიკითხე, გული დამიმძიმდა.
ვითომ არაფერია, "თმაა და გაიზრდება" :|
რამდენიმე კვირის წინ მეც შევიჭერი თმა, არც ისე მოკლედ და ვიცი, მალე გამეზრდება, მაგრამ ძველ სურათებს რომ შევხედავ, გული მაინც მწყდება. ალბათ თმას მიჰყვება ჩვენი ფარული ენერგია, მიჰყვება განცდები და რაც მთავარია, ფსიქოლოგიურად შეჩვეული ხარ, შენს თავზე რომ იზრდებოდა იმდენი ხნის განმავლობაში :)

ქალების დღიურები

ცხოვრება და ადამიანები რომ მიყვარს - ფაქტია.
ღმერთს რომ ძალიან ვუყვარვარ და მეც ვცდილობ, ოდნავ მაინც დავემსგავსო, ესეც ფაქტია.

მაგრამ დღეს ქეთიმ რომ სტატია გამომიგზავნა, კიდევ უფრო მეტად ვიგრძენი, როგორი მადლობელი უნდა ვიყო საყვარელი სცენარისტის, რომელმაც ყველაფერი მომცა, რაც მჭირდება.
ქეთიმ (რომელიც თვითონაც ბლოგერია) დაწერა სტატია ქალებზე, რომლებიც საუკუნეების მანძილზე დღიურებს, ახლა კი - ბლოგპოსტებს წერენ... განსხვავება ისაა, რომ მაშინ ვერავინ ნახულობდა მათ ნაწერებს და ახლა ჩვენს ბლოგებს რამდენიმე ათეული ადამიანი კითხულობს. ადამიანების ოცნებაც ხომ ყოველთვის ის იყო, რომ მათი დღიურები ვინმეს ენახა და თანაეგრძნო [ან დაეცინა... ასეც ხდება]. ქეთიმ ძალიან საინტერესო პოსტები ამოიღო რამდენიმე ბლოგიდან და ისეთი სტატია დაწერა, როგორის დაწერაზეც ბევრი პროფესიონალი ჟურნალისტი იოცნებებდა და მე უცებ ვიფიქრე, რომ "როლინგ სტოუნის" შესაფერისი story-ა ზუსტად. მადლობა, ქეთი! (იმედია, დაბეჭდავს ის გამოცემა, რომლისთვისაც დაწერე!!!)

რახან დღიურებზე დავიწყე -
სანამ წერას ვისწავლიდი, უბრალოდ ვიგონებდი ზღაპრებს და ოჯახის წევრებს ვუყვებოდი, მაგალითად "ძირგავარდნილ ავტობუსზე", ჩემს უფროს დეიდაშვილებს ემახსოვრებათ. მერე დავიწყე დღიურის წერა: "დღეს დედამ 8 საათზე გამაღვიძა, მაგრამ ტროლეიბუსი ისეთი გატენილი იყო, ვერ ავედით (ესეც 90-იანები)"; მომდევნო პერიოდში ვწერდი: "ვერავინ მიგებს, ყველანი ისეთი ზედაპირულები და გულგრილები არიან!", სტუდენტობისას: "Hasta La Victoria Siempre!", დღესდღეობით - იხილეთ ჩემი fresh პოსტები.

საკმაოდ ბევრს წერენ იმაზე, რა არის ბლოგი, როგორ უნდა გამოიყენოს ადამიანმა, PR და მსგავსი ბულშითოლოგია. მაგრამ ჩემთვის ბლოგი ზუსტად ისაა, რაც ვირჯინია ვულფის და კიდევ ადრე, სხვების დღიურები იყო - საკუთარი ნააზრევის, ემოციების, შთაბეჭდილებების გამოხატვა; და არა - წესების მიხედვით წერა, რომ ეს აბზაცი "დავაბულეტო", მომდევნო ფრაზა ქვეტექსტით გავავსო და რეიტინგში პირველ ადგილას ავიწიო. Screw that!

თბილისი vs Los Angeles

ბლოგებს გადავხედე და დღევანდელი პოსტების უმეტესობა ეძღვნება ასოციალურობას (და "ბათუმელებისადმი" მხარდასაჭერ აქციას).

მე კიდევ პირიქით - მივეჩვიე ხალხმრავლობას და ყოველდღე 15 გოგოს დანახვას, ამიტომ მარტოობას უკვე ვეღარ ვიტან. მთელი დღე ჩვენს ინსტიტუტში (ეს სიტყვა ინსტიტუტი გამოსასწორებელ დაწესებულებას მაგონებს) ისეთი ხმაურია, გოგოების ამბები ხომ იცით.
ვსწავლობთ და დილიდან წიგნებში ვართ. თან იმდენს ვიცინით და ვმხიარულობთ; აბა რა იქნება, ყოველდღე ვიღაცის დაბადების დღეა და ერთი საყვარელი გოგო, ხანა, სულ ნამცხვრებს აცხობს...

17-ში მთავრდება ეს სემესტრი და ყველა გოგო სახლში ბრუნდება, ჩემი ჩათვლით. ჰოდა, ერთი უსაყვარლესი გოგოა ლოს ანჯელესიდან. როცა სადმე მივდივართ და გვეკითხებიან, საიდან ხართო, ისე საყვარლად პასუხობს, მოგინდება შენც იქიდან იყო. გუშინ ვხუმრობდით, მე სცენარს დავწერ და შენ ჰოლივუდში წაიღე-მეთქი. ხოდა, დღეს ვფიქრობდი, რა იქნება, მეც ახლა ლოს ანჯელესში ვბრუნდებოდე, დიდი ოჯახი, სითბო და მზე მელოდებოდეს. მერე გადავწყვიტე, რა მინდა ლოს ანჯელესში? საქართველოში ხომ ჩემი სახლია, ჩემი საყვარელი ადამიანები და ძველი თბილისი, მსოფლიოს ყველაზე ტოლერანტული რაიონი.

საღამოს რაბი როუზის გაკვეთილი გვქონდა და რა თემა მოიტანა, guess: თალმუდიდან (Talmud - Sotah 47a - R. Yochanan) მოიყვანა ტრაქტატი იმის შესახებ, როგორი განსაკუთრებული მიზიდულობა და სიყვარული აქვს ადამიანს იმ ადგილისადმი, სადაც დაიბადა და ცხოვრობს. იმ დღეს ვსაუბრობდით, რატომ ხდება, როცა ადამიანს რაღაც გაწუხებს, ფიქრობ და უცებ ზუსტად იმ კითხვაზე იღებ პასუხს, რაც გაწუხებდა. ლოგიკურად თუ ავხსნით, უბრალოდ, ადამიანი იმ დროს იმაზე ამახვილებ ყურადღებას, რაც გაწუხებს და გგონია, რომ ზუსტად შენთვის ლაპარაკობს ის ადამიანი. ამ დროს, შეიძლება სხვა დროსაც ამბობდა ამას, უბრალოდ, შენი ტვინის ის ნაწილი მაშინ პასიური იყო.

Anyways, 2 თვეზე მეტია, რაც აქ ვარ. გემახსოვრებათ თავიდან როგორ მიჭირდა გერმანიაში ცხოვრება და ხანდახან ახლაც ძნელია, მაგრამ სწორედ ასეთი გაკვეთილები და მასწავლებლები მაძლებინებენ, როგორიც რაბი როუზი, რაბი ფაბიანი, ოლგა და სხვები არიან.

Baruch Hashem!

Wish you a happy...

გუშინ წავედით ბერლინის ებრაულ მუზეუმში, სადაც სახანუკო ბაზარი და უფასო თოჯინების თეატრი მოეწყო.

თეატრი ბავშვობიდან მძულს. მსახიობები რომ თამაშს იწყებენ (პრინციპში, სხვა რა უნდა დაიწყონ), ხმებს იცვლიან, პლუს ამას დავუმატოთ მარიონეტები და გაქცევა მოგინდება ადამიანს.

ამ სახანუკო სპექტაკლში ყველაზე სასაცილო ის იყო, რომ ყველას ეცინებოდა ჩემი და ბავშვების გარდა :| მე - გერმანული არ მესმოდა და ბავშვებს კიდევ - დიდური იუმორი, რომ თოჯინებს ძმები კოენები და ვუდი ერქვათ. ეს საერთოდ მაგიჟებს, მშობლებისთვის რომ დგამენ სპექტაკლებს. ბოლოს სპექტაკლი დამთავრდა საშობაო მელოდიაზე მოგონილი სიმღერით: "We wish you a happy Hanukkah... and merry jew year!", so dumb, man!

კიდევ ერთხელ დავეთანხმე ჰოლდენს, რომ კინო, თეატრი - ბითურული სანახაობებია. იმის მაგივრად, რამე თბილი და საყვარელი ზღაპრები გაუკეთონ ბავშვებს, ხმებს სასწაულად იცვლიან - ღრიალებენ, ოხრავენ, ხითხითებენ და დარბაზში დარჩენა მარტო მშობლებს უნდათ. რამდენიმე ბავშვმა კი მოახერხა და მშობლებს გარეთ გააყვანინა თავი.

არ ვიცი, ხანუკა იმდენად კომერციული დღესასწაული გახადეს, რომ სულიერად ვერ აღვიქვამ და თავში სულ ამერიკული ფილმები მიტრიალებს. თვითონ ბაზარს რაც შეეხება, ისიც ჩვეულებრივი წინასადღესასწაულო ბაზრობა იყო, უინტერესო ნივთებით, რომელსაც ცეცხლის ფასი ადევს და რომც არ ედოს, ყიდვის სურვილი მაინც არ გაგიჩნდება.

ჩვენ რაბი როუზის ბავშვები გვყავდა წაყვანილი სპექტაკლზე და იქიდან რომ წამოვედით, სიხარულით მოხტოდნენ. მე კიდევ მათზე მეტად მიხაროდა - რომ ბავშვი აღარ ვარ და მსგავს სპექტაკლებზე არავინ წამიყვანს.

'I wish you a happy whatever you like... :lol: '

All the small things

მოკლედ:

ვარჯიში დავიწყე. სარდაფში სავარჯიშო ველოსიპედი გვიდგას, რომელსაც არავინ იყენებს. 3 წუთიდან დავიწყე, რომ კუნთები არ დამეძაბა, დღეს უკვე 10 წუთზე ავედი და ისეთ ძალას ვგრძნობ კუნთებში. Like Kim Clijsters. ჩემი ბავშვობის, სპორტსმენობის, ოცნება ლაუდერის ინსტიტუტში ხორციელდება. გელით სარდაფში :P

გასულ კვირაში უცნაური სიზმრები მესიზმრებოდა. მაგალითად, დილით მეგონა, რომ ჩემი ოთახის მეზობელ გოგოს ვეჩხუბე და რომ გამეღვიძა, ვეღარ ვხვდებოდი მართლა ვუთხარი რამე უხეშად თუ დამესიზმრა... ბოლოს აღმოჩნდა, რომ მხოლოდ დამესიზმრა. ბავშვობიდან უცნაური სიზმრები მაქვს... და თუ ძალიან მომინდა წინა ღამით დაწყებულ და გაწყვეტილ სიზმარს მეორე ღამეს ვაგრძელებ.

დღეს მიდრაშაში შაბათონი გვაქვს, მთელი გერმანიის მასშტაბით ჩამოდიან გოგოები, ხვალ დილით დვარ თორა უნდა ვთქვა მათთვის. Gosh! სულ მე მხვდება, როცა ბევრი ხალხი უნდა მოვიდეს. კი, მიყვარს სახალხოდ გამოსვლა, მაგრამ მერე მგონია, რომ ჩემს ისედაც მაღალ თვითშეფასებას კიდევ უფრო მაღლა სწევს და თავი მომწონს. მე კიდევ ამაზე მინდა ვიმუშაო, უფრო თავმდაბალი გავხდე.

ჩემი ახალი haircut on Sunday, დღეს უკვე ჩემებურად curly

ბერლინში ისეთი კარგი ამინდებია, მზე, მზე, მზე (მოიცა, რა მზე, დილას ხო წვიმდა??? მგონი, ისევ მესიზმრება)!

Have a great week end!!!

ჩემი არა-პოლიტიკა

დღეს ბიბლიოთეკაში წიგნებს ვათვალიერებდი და ისრაელის პოლიტიკური წიგნი მომხვდა თვალში, უფრო სწორად დედაჩემის საყვარელი მოშე დაიანის ფოტო და ჩემი ჟურნალისტის პროფესია გამახსენდა. ზოგს სიმღერები ეკვიატება, მე კიდევ - მთელი დღე პოლიტიკაზე ვფიქრობ. ერთმა გოგომ მკითხა, არ გინდა ამაზე წერდეო? არ ვიცი, man.

გუშინ საღამოს ბუნდესტაგის დასათვალიერებლად ვიყავით. რიგში რომ ვიდექით, უკან მივიხედე და იმხელა სივრცე დავინახე, რაღაცნაირი შიში ვიგრძენი. არ ვიცი, აურა ჰქვია ამას თუ ისტორიის ფსიქოლოგიური გავლენა, მაგრამ წარმოვიდგინე, როგორ იდგა ხალხი და წვავდა წიგნებს, როგორ უსმენდნენ ჰიტლერს. საერთოდაც, დიდი ქვეყნის ფობია მჭირს, ჩემს თავს გამოვუტყდი. გუშინვე დავასკვენი, რუსეთი და გერმანია ჰგვანან ერთმანეთს, ორივეს დათვის გამოყენება უყვარს თავის სიმბოლოებად და გაბრაზებული დათვი კიდევ ძალიან საშიშად მეჩვენება.

Thanks Meira for the photo - ალტერნატიული ბერლინი

თუ ბერლინში მოხვდებით, შეიარეთ ბუნდესტაგის სანახავად. სადაც ჩვენ შეგვიშვეს, უზარმაზარი სარკეების შენობაა გარშემო ასასვლელი ბილიკით (სხვა სიტყვას ვერ ვიხსენებ), გაძლევენ ყურთსასმენებს და ბრიტანული აქცენტით გიყვებიან ბერლინის ისტორიას, ნელ-ნელა ადიხარ ამ "ბილიკ-გზაზე" და ბოლოს იხედები ქვემოთ, სადაც ჩანს პარლამენტის დარბაზი, ლურჯი სკამები. დემოკრატიის ზეიმი, hooray! შეგიძლია ნებისმიერ დროს მიხვიდე და ჩახედო პოლიტიკოსებს, რომლებიც ამ უზარმაზარ, ევროპის ლიდერი ქვეყნის ბედს წყვეტენ... მე კიდევ ალტერნატიულ უბანში ვცხოვრობ, სადაც საშობაო ნათურებიც კი არ დაუყენებიათ და პიტ დოერტის მსგავსი ტიპები დადიან. ჰოდა, ვფიქრობ, იმ გოგოს შეკითხვაზე, მინდა მე პოლიტიკა? ან როგორ განისაზღვრება საერთოდ? ისიც ხო პოლიტიკაა, რაც მე მომწონს.

Someone like this...

ხანდახან ისე მჭირდება ხოლმე გასვლა და ჰაერის ჩაყლაპვა.
ყველას სჭირდება. განსაკუთრებით, მთელი კვირის განმავლობაში დილიდან საღამომდე რელიგიას როცა სწავლობ უცხო ენებზე, გენატრება მშობლიურ ენაზე ემოციის და განწყობის გამოხატვა. ზოგჯერ, მარტო მშობლიური ენაც არ არის, უბრალოდ ახალი ადამიანების და გარემოს ნახვა გინდა.

გახსოვთ იანა ფრანკზე რომ დავწერე?
დღეს საღამოს სტუმრად დამპატიჟა.
შაბათი რომ გავიდა, წავედი პანკოვში. როგორ მიყვარს ტრამვაით მგზავრობა, რომ იცოდეთ. ერთადერთი ბილეთის ფასი (2,10 ევრო) მაგიჟებს, მაგრამ მაინც სიამოვნებას მანიჭებს 20 წუთიანი მგზავრობა.
როგორი სასიამოვნო სახლი აქვს, უკვე მოგიყევით. დღეს სხვა სტუმრებიც ჰყავდა, ყველა მისი ინტერნეტნაცნობი იყო (და უცებ მე კიდევ უფრო მომინდა, დეკემბერში ანუშკასთან მისვლა), რომლებიც მის შემოქმედებას იცნობენ, წიგნებს, ნახატებს ყიდულობენ, მის შესახებ ყველაფერი იციან. ისეთი საინტერესო ტიპები იყვნენ, ხმადაბლა საუბრობდნენ; ინტელექტუალი რუსულენოვნები, ვგიჟდები: სათვალიანი ქალები და კაცები, ბავშვობაში მოთხრობებს ვწერდი ასეთ ადამიანებზე, კაცებს ინგლისურ სტილზე რომ აცვიათ და ქალებს კიდევ - მოკლედ შეჭრილი თმა და კუბოკრული შარვალი. წინა ცხოვრებაში მარინა ცვეტაევა ვიყავი, открою секрет. სტუმრებს შორის ერთი წყვილი იყო, კაცი თბილისელი აღმოჩნდა, ქართველი მამა ჰყავს, რომლის სანახავად ხშირად ჩადის თბილისში. მომიყვა, ბერლინში რომ ჩამოვიდა, ბინას დიდხანს ეძებდა და ბოლოს ქართული რესტორნის თავზე იქირავა, იცინოდა, "რაღაც არსებობსო". კიდევ ერთი მოსკოველი გოგო იყო, რომელსაც ძალიან უნდა საქართველოს ნახვა; მერე კიდევ ერთი მკითხველი შემოგვემატა, სიმპათიური ახალგაზრდა კაცი... [ან უბრალოდ სიმპათიურად მომეჩვენა :D დიდი ხანია ბიჭებთან ურთიერთობა არ მქონია. ხანდახან სინაგოგიდან ერთად მოვდივართ, ლაიპციგშიც ვნახე 'რამდენიმე', მაგრამ 2 თვის განმავლობაში გოგოების დაწესებულებაში რომ ვსწავლობ/ვცხოვრობ/ვსაუბრობ, დამავიწყდა, რომ არსებობს საპირისპირო და მიმზიდველი სქესი. Man!!!] იანასგან რომ წამოვედი, იმ სიმპათიური ტიპისგან შთაგონებული (მე ხო ყველაფერი შთამაგონებს, bless me), ტრამვაის გაჩერებაზე ჩამოვჯექი და მობილურში ჩავინიშნე. მერე ჩემი წიგნისთვის გამომადგება ;)

Someone like this :) Picture by Jana Frank

იანა ფრანკი კიდევ უფრო დავაფასე, რაც გავიგე, რომ მძიმე დაავადება ჰქონია და ყოველი დღე მისთვის სასწაულია. ზოგს კიდევ არ სჯერა, რომ სასწაულები არსებობს. თან ასეთ პროექტს აკეთებს, დაბეჭდა რვეულები, სადაც ნებისმიერ მსურველს შეუძლია გააკეთოს ნახატი, გააფერადოს თავისი სურვილის მიხედვით და მერე გაუგზავნოს მეილზე. მონაწილეობა ბევრს შეუძლია. დეტალური ინფორმაცია შეგიძლიათ აქ ნახოთ. ორი რვეული მეც მაჩუქა, რომელსაც დეკემბერში (With G-d's help) თბილისში ჩამოვიტან; ერთი, უსიტყვოდ, იულიას ეკუთვნის და მეორე შემიძლია გავუზიარო ყველა მსურველს, ვისაც მოუნდება თავისი შეგრძნებები ამ ფურცლებზე გადმოიტანოს.

საით ვარდება ბურთი

მიყვარს ექსპერიმენტები. რისკი არა, მაგრამ - გულისამაჩქარებელი სიახლეები.

ბავშვობიდან მიყვარს, როცა ბნელ ოთახში შევდივარ და არ ვიცი, იქ რა დამხვდება :D
ზუსტად ასე ვარ ჩემს თმებზეც.
ალბათ იმიტომ მიყვარს ცდები და "შეცნობები", რომ საკუთარ თავს უკეთესად ვეცნობი და მერე სხვებთან ურთიერთობაც მიადვილდება.
24-ში ორი თვე გახდება, რაც ბერლინში ვარ და ისეთი აშკარაა ჩემი ცვლილება.
ის კი არა, რომ თმა შესაღები მაქვს და დილას ჭაღარები დავითვალე, უბრალოდ გავიზარდე და მომთმენი გავხდი.
ყოველდღე იმაში ვრწმუნდები, რომ ღმერთს ძალიან ვუყვარვარ.

ადამიანებს მაინც მატერიალური და ხელჩასაჭიდი ფაქტები გვიყვარს. ჰოდა, დღეს ზუსტად ასეთი დღე მქონდა, როცა ვიგრძენი, რომ არსებობს ყველანაირი გამართლება (luck), არსებობს მისტიკა... ოქეი, შეიძლება ცოტა სასაცილო იყოს ზოგისთვის, მაგრამ ჩემთვის იმდენად სასიამოვნოა, რომ YEAH! =))

კვირას ჩვენთან მოდის სტილისტი, რომელიც ერთ გოგოს გაუკეთებს მაკიაჟს, თმას და ყველაფერს. რადგანაც მიდრაშაში 20 გოგო ვართ, ერთერთი უნდა აგვერჩია, რომელსაც უფასოდ დავარცხნ-შეღებავს...
მადრიხებმა ჩამოწერეს ყველას სახელი რიცხვების მიხედვით, ყველა უნდა შევთანხმებულიყავით და ერთი ციფრი გვეთქვა. 5, 7, 2, 9... დაიწყეს გოგოებმა, თავიდან დავფიქრდი 5 თუ 8-მეთქი??? გამახსენდა, რომ იუდაიზმში 8 - სიმბოლური რიცხვია, ღრმა შინაარსის მქონე; მეთქი, 8-ს ვამბობთ და უცებ ყველა დამეთანხმა. ალბათ დანარჩენებმაც ზუსტად ის იფიქრეს 8-ზე, რაც მე =))

ვუდი ალენის 'Match point' იცით? რაც უნდა იძახოს ალენმა ათეისტი ვარო, მაინც არის მის ფილმებში ებრაული inner სიბრძნე. ჰოდა, ის ფილმი ზუსტად ასე მთავრდება, ჩოგბურთის ბურთი ან გადავარდება ბადის იქით, ან - არა...
რა ძალა აგდებს ბურთს? ჩოგბურთშიც კი გამართლებას ეძახიან ამას, რაც უნდა გამოცვივდნენ ფიზიკოსები და ნიუტონის თუ არქიმედეს კანონები ამიხსნან. ზუსტად ასე მოხდა, ყველას 8 ნომერი უნდოდა, მაგრამ ეს 8 ნომერი მარტო მე აღმოვჩნდი. იცით, როგორ გამიხარდა? ღმერთმა იცოდა, როგორ სჭირდება ჩემს თმას ახლა შეღებვა და დავარცხნა, მე კიდევ აქ ამისთვის ფული მენანება. აიღო და ბურთი ბადესთან ისე დააგდო, როგორც მე მინდოდა. თუ გგონიათ, რომ ღმერთი ასეთ წვრილმანებზე არ ფიქრობს, ძალიან ცდებით, He's everywhere!!!

დედაჩემი ბავშვობიდან მეუბნებოდა, როცა რაღაც ძალიან გინდა, ღმერთი აუცილებლად დაგეხმარება და ზუსტად ისე იცხოვრებ, როგორც შენ აირჩევო. მადლობა, ma!!!

Gotta Believe!!!

"BUG" Named SOPHIE

წეღან ჩემს ინგლისურ ბლოგზე ვწერდი და მომინდა, თქვენთვისაც გამეზიარებინა.
მგონი, ყველას თავი მოვაბეზრე ჩემი თეორიებით სიკეთეზე, სითბოსა და მზიან ღიმილზე-მეთქი, იქ ვამბობდი, მაგრამ, სინამდვილეში მართლა ეს თეორიებია, რისიც მჯერა და რისთვისაც ვცხოვრობ.

ყოველდღე დილის ლექციების შემდეგ სასადილო ოთახში ვიკრიბებით გოგოები, სია გვაქვს და ყველა ამბობს სიტყვას, რომელსაც "Dvar Torah" ჰქვია, ანუ რაღაც იდეას ვიღებთ თორიდან და საკუთარ ისტორიებს ვუკავშირებთ. დღეს ჩემი ჯერი იყო და რადგან გუშინ ვერ მოვახერხე სიტყვის მომზადება. დღეს ბედად პირკეი ავოტს გავდიოდით, გადავშალე და ჩემი საყვარელი ჰილელისა და შამაის დისკუსიას გადავხედე. ჰილელი ცნობილია, როგორც შედარებით ლიბერალი, ვიდრე შამაი, და რელიგიურ სწავლებაში ერთერთ უმნიშვნელოვანეს ასპექტად ადამიანების სიყვარულს მიიჩნევს. დღეს ზუსტად ამაზე ვისაუბრე, რომ შეიძლება ადამიანი მთელი ცხოვრება სწავლობდეს, იცოდეს ყველაფერი, რისი სწავლაც შესაძლებელია, მაგრამ ამავე დროს არ უყვარდეს ადამიანები, არ სურდეს მათთან ურთიერთობა. რა აზრი აქვს მაშინ ასეთ სიბრძნეს???

შეიძლება სხვა მხრიდან სწორად არ ჟღერდეს, რასაც ვამბობ, მაგრამ თუ არ გიყვარს ადამიანები, როგორ შეიყვარებ იმას, ვინც არასოდეს გინახავს? ზუსტად ესაა იუდაიზმში მნიშვნელოვანი, რომ სულ სწავლობ, ნელ-ნელა უახლოვდები სამყაროს შემქმნელს, სწორედ იმით, რომ ახლობელი ადამიანები გიყვარს, მათ ეხმარები და მერე მიდიხარ სამყაროს მასშტაბით, როცა ხვდები, რა არის ადამიანის ცხოვრების მიზანი.

რა თქმა უნდა, დვარ თორის შემდეგ ყველამ მითხრა, რომ ძალიან მოეწონა, რაც ვთქვი და ისინიც ასე ფიქრობდნენ, მაგრამ არ ვიცი, ზუსტად ისე აღიქვეს, როგორც მე, თუ თავისებურად. ბუნებრივიცაა, რომ ყველამ ისე დაინახოს ერთი სურათი, როგორი თვალიც აქვთ, გადატანითი მნიშვნელობით, ბუნებრივია.

So, even if I bug you - you know what to do :LOVE:

BONUS:

"მაგნიტური" დღის პოსტი

ხომ იცით, რაღაცნაირი დღეები რომ არის, ჩემს ბავშვობაში მაგნიტურს ეძახოდნენ. მოთენთილი ხარ, თვალები გეხუჭება, ამინდი არ მოგწონს, სასაუბრო თემას ვერ პოულობ, უაზროდ ჭამ და ინტერნეტშიც ვერ გიპოვია ადგილი.
ზუსტად ასე ვარ დღეს :| წერაც მეზარება, კითხვაც და თვალების გახელაც, მაგრამ ვიცი, რომ სიზარმაცე მერევა; ამიტომ მაშინვე ვდგები, შევდივარ ჩემს მეილზე და ხალხს წერილებს ვწერ :) მაგალითად, ვიპოვი ვინმე ადამიანის მისამართს, რომელთანაც დიდი ხანია არ მისაუბრია და თბილ-ტკბილ წერილს მივწერ ხოლმე. მერე წარმოვიდგენ, როგორ უხარია იმ ადამიანს ჩემი წერილის ნახვა. მე თვითონ უფრო მიხარია :)

ერთი ბრაზილიელი გოგო იყო მიდრაშაში 2 კვირის წინ, Nina, ერთად ვარჩევდით თორას კვირის ნაწილს და მერე კიდევ რაღაც წიგნს, რაღაცნაირად დავახლოვდით, მიუხედავად იმისა, რომ ჩემზე საკმაოდ პატარაა. დღეს მივწერე წერილი, კიდევ იაელს მივწერე, სექტემბერში რომ გავიცანი, გახსოვთ?

5 საათიც ახლოვდება და შუადღის შესვენება მთავრდება.
წეღან ერთი საინტერესო ბლოგი ვიპოვე და გამახსენდა, რომ ადრე მეც მსგავსად ვწერდი, ახლა კიდევ შევიცვალე და ხან საკუთარ თავსაც ვერ ვცნობ. ჩემი ახლობლები ხომ საერთოდ ვეღარ მიცნობენ ალბათ. არადა, ადამიანი არ იცვლებაო, ჩემთვის რომ გეკითხათ.

პ.ს. ასევე დღეიდან გადავწყვიტე, რომ ცოტა შევცვლი ბლოგის სახეს, მეტს დავწერ და უფრო ხშირად [რეკორდი მაინც სექტემბერში მოვხსენი - 24 პოსტი თვეში].

Tweet me right!

TWEET ME RIGHT HERE!

ტვიტერზე რამდენიმე თვის წინ დავრეგისტრირდი. მგონი, საქართველოში საერთოდ არავინ იყენებდა, სულ რამდენიმე ბლოგერი ვიყავით და იშვიათად ვწერდით რამეს. მერე დამემატნენ უცხო ადამიანები, ერთერთი მათ შორის იყო ინგლისელი ქალი, რომელიც ქართულად წერდა.
დღეს ჩემი ტვიტერი უკვე გატენილია სხვადასხვა ტვიტებით, სპამ-ლინკებით და ა.შ.

საიდან გამახსენდა ტვიტერი? :D

გუშინ, შაბათი დილის სადილზე მიდრაშაში სტუმრად მოვიდნენ მოსკოველი რაბინი და მისი ცოლი; კანადელ-ინგლისელები არიან, მაგრამ 5 წელია რაც რუსეთში ცხოვრობენ. ბუნებრივია, სტუმრები იმიტომ მოდიან ჩვენთან, რომ ბოლოს ლექცია წაგვიკითხონ, საინტერესო ისტორიები გვიამბონ. რაბი მენდელი და მისი მეუღლე ერთერთი ყველაზე მხიარული და ჭკვიანი სტუმრები იყვნენ, ვინც აქამდე გვყოლია.

რაბი მენდელი გვეკითხება, ვის გაქვთ ტვიტერიო? არავინ ელოდა და მე დიდი აღტაცებით ვუპასუხე, მე მაქვს-მეთქი. ისეთი კითხვა იყო, პასუხი სულ რომ არ უნდა, უბრალოდ რიტორიკულის პონტში :embarrassed:

საუბარი ტვიტერზე არ გაგრძელებულა, უბრალოდ გვითხრა, რომ თორა ზოგჯერ იგივეა, რაც მესიჯები ტვიტერზე - ადამიანური ისტორიებით, აბრაამი იქ მიდის, იაკობს ცოლი მოჰყავს, ზღვა შუაზე გაიყო... ძალიან მოკლედ გეუბნება ყველაფერს და თუ რა არის ამის მიღმა, შენ უნდა მიხვდე, ნახო კომენტარები, ისწავლო, იკითხო და გაიგებ. მიყვარს ასეთი რაბები, ყოველთვის უყვართ თანამედროვე ტექნოლოგიების "გამოყენება" საუბარში. მერე ლექცია ცოცხლად მიდის, რადგან ყველამ იცის, რა არის - ტვიტერი, ფეისბუქი და უადვილდება მოსმენა.

თორა რომ დიდი წიგნია, ამას ჩემი მტკიცება არ სჭირდება, მაგრამ აი, ტვიტერის ფუნქციაზე სერიოზულად დავფიქრდი.

ზუსტად ასეა ტვიტერიც :ლოლ: ახლაც არ ვწერ ხშირად მესიჯებს; მაგრამ ნამდვილად მომავლის წიგნია, ადვილად მიხვდება ადამიანი, რამდენ სისულელეში ვხარჯავთ დროს, ამ დროს ეს სისულელეც ჩვენი ცხოვრებაა და დიდზე დიდი აზრი დევს :whatalogicman:

-3 და ორთოდოქსული ქორწილი

Louise & Yehoshua's wedding Berlin, Germany 01/11/09

ახლა გამახსენდა, რომ მაშინდელ ქორწილზე თქვენთვის არაფერი მომიყოლია :)
+3 ერქვა იმ პოსტს და ამას შემიძლია -3 დავარქვა, ვაშა!!!

ჩემი ფეისბუქელი მეგობრების უმეტესობამ ალბათ ნახეს სურათები ლუისას და იეოშუას ხუპიდან, რომელიც 1 ნოემბერს იყო ზუსტად. ჩემი პოსტების მიხედვით, ალბათ ყველამ იცით, რომ ორთოდოქსი იუდაისტი ვარ და შესაბამისად, ახლა ვსწავლობ ბერლინში, რელიგიურ სკოლაში.
ორთოდოქსული იუდაიზმის შესახებ ბევრი ინფორმაციის მოძიებაა შესაძლებელი, ამიტომ მე აქ ისტორიას არ მოვყვები, ან რა ისტორია უნდა მოვყვე, ბიბლია მაინც ყველას გექნებათ წაკითხული/ნანახი/გაგონილი.

როგორც სხვა რელიგიებს, იუდაიზმსაც აქვს თავისი განშტოებები, ზოგი რეფორმისტია, ზოგი - ლიბერალი, კონსერვატორი, ორთოდოქსულშიც იყოფიან ლიტვაკები, ხასიდები და ა.შ. რადგანაც ქართველი ებრაელები თავის დროზე (26 საუკუნის წინ) ბაბილონიდან მოვიდნენ საქართველოში და მიიღეს ყველაფერი რელიგიის გარდა - გვარი, ენა, მენტალიტეტი; საერთოდ განსხვავებული ხალხია, მიუხედავად იმისა, რომ ზოგი სეფარდებად თვლის. ვერ ნახავთ ერთ ქართველ ებრაელს, რომელიც თავს ქართველად არ თვლის და ქართული ენა არ იცის. ამიტომ, კიდევ უფრო ვრწმუნდები, რომ ერთმორწმუნეობა საერთოდ არაფერს ნიშნავს, ერების მსგავსებას ამით ვერ გაიგებ. რადგანაც დღესდღეობით საქართველოში ძალიან ცოტა ებრაელია დარჩენილი და რელიგიურ ცხოვრებას, სამწუხაროდ, იშვიათი მისდევს, საჭიროდ ჩავთვალე, რომ იმ ცოდნას, რაც მჭირდება ჩემი მომავლისთვის (რომელიც უკვე არჩეული მაქვს), სწორედ ბერლინში მივიღებდი.

რახან ბერლინი ვახსენე, გადავალ ქორწილზე.
ეს იყო ჩემი პირველი რელიგიური ქორწილი - როცა ცერემონია საკმაოდ უბრალოა, ადამიანებს აცვიათ უბრალოდ, ივრითზე ამას ცნიუტი ჰქვია; ხუპის ცერემონიის შემდეგ, დარბაზი ორად იყოფა, ქალები ცალკე ცეკვავენ და კაცები - ცალკე. ორთოდოქსული კანონების მიხედვით, კაცებმა არ უნდა ნახონ მოცეკვავე ქალები, არ უნდა მოისმინონ ქალების სიმღერა.
თუ თქვენთვის ეს გაუგებარია, არ ინერვიულოთ, დედაჩემსაც კი უჭირს "ამ უცნაური წესების" გაგება, ისევე როგორც გათხოვების შემდეგ თავზე დაფარების. კინო მაინც გექნებათ ნანახი, გათხოვების შემდეგ რელიგიური ქალები თმას აღარ აჩენენ, იხურავენ პარიკებს ან სპეციალურ თავსახვევს, ქუდს. (ნახეთ ფილმები, მაგალითად, "დატოვებული ბარგი")
თავიდან მეც მიკვირდა, მაგრამ როცა ახლა ამ წრეში მიწევს ცხოვრება, ვხვდები, ესაა ზუსტად ის, რაც მომწონს. რაც ყოველთვის იყო ჩემს სულში, გულში, ბედნიერი ვარ და ჩემი ყოველი დღე იმით იწყება, რომ უკეთესი იქნება, რადგან დღითიდღე მეტს ვსწავლობ და სცენარისტთან დაახლოებას ვცდილობ.

ერთმა მკითხა, რა მოძველებული წესია, კაცებმა და ქალებმა ცალ-ცალკე იცეკვონ, ერთმანეთს არ შეეხონო და უცებ გამახსენდა, ყველაზე კარგი ახსნა, რომელიც ოლგამ გვითხრა. რამდენ ქორწილში ყოფილხარ, ყველგან შენი მეგობარი უნდა გყავდეს, ან იჯდები მოწყენილი, იჭორავებ მარტოხელა დაქალებთან, მოიგერიებ ტიპებს, თავს რომ გაბეზრებენ, ამ დროს წყვილები ცეკვავენ და ცეკვავენ გემოზე =)) წარმოიდგინეთ, რელიგიურ ებრაულ ქორწილში კიდევ, გოგოები ყველანი ერთად ვცეკვავთ, არ გვაინტერესებს, ვინ კარგად ცეკვავს, ვინ - ცუდად, ვის ჰყავს მეგობარი და ვის - არა, ამ დროს ყველა თანასწორია. დედაჩემსაც ასე ავუხსენი და როგორც შენ გინდა, მთავარია ბედნიერი იყოო. მესმის, ძნელია საბჭოთა კავშირში გაზრდილი ადამიანისთვის უცებ ასეთი მკაცრი წესების მიღება. მაგრამ რაც უფრო მკაცრი ჩანს კანონი, მით უფრო ზრდის პიროვნებას შენში და გაძლევს ძალას წინ იარო.

პ.ს. ჩემი ზედმეტი 3 კილოგრამი წარსულს ჩაბარდა და ბერლინში ამინდიც უკეთესია ;)

მტირალა ბლოგერი

დღეს აღმოვაჩინე, რომ გავიზარდე, შევიცვალე, მაგრამ ძირითადი ხასიათი იგივე დამრჩა.

ბავშვობაში ჩემს ერთ მეგობარ გოგოს დედა ავად გაუხდა და დიდი ხნის განმავლობაში ყველაფრის გაკეთება თვითონ უწევდა სახლში, ვეღარ გამოდიოდა სათამაშოდ. ძალიან ძალიან მიკვირდა, რომ დედამისი ავად იყო და 5-6 წლის ბავშვს უწევდა დედის მოვლა. ახლაც ვერ წარმომიდგენია, მაგრამ ფაქტია. ჰოდა, ყოველღამე სანამ დავიძინებდი, დედაჩემს ვუყვებოდი მის ამბავს და ვტიროდი. რატომ უნდა უხდებოდეს ბავშვს დედა ავად-მეთქი...

ჩვენს შენობაშია ბავშვების ოთახი, სადაც ძიძა უვლის მასწავლებელი ქალების შვილებს. დღეს დილით ჩემი ერთერთი მასწავლებელი მოვიდა სიცხიანი ბავშვით :(
ჩემი მასწავლებელი ახალგაზრდა ქალია, 30 წლამდე, ქმარიც მუშაობს, პლუს სწავლობს, ამიტომ დილით სამსახურში უწევს ბავშვის მოყვანა, საღამოს ქმარს უტოვებს. იშვიათად დადიან სადმე, რადგან ფინანსურად უჭირთ და ძიძას ვერ გადაუხდიან. აქ ძალიან ძვირია კარგი ძიძის დაქირავება. ჰოდა დღეს რომ დავინახე სიცხიანი ბავშვი, ჩემი მასწავლებელი... უცებ მომინდა დედაჩემთან გავქცეულიყავი და მეტირა, რატომ არის ასე-მეთქი...
რა უსამართლობაა, არსებობენ ადამიანები, რომლებსაც უამრავი ფული აქვთ და არ უწევთ სიცხიანი ბავშვების ტარება, რომ მერე სამსახური არ დაკარგონ და საერთოდ უხელფასოდ დარჩნენ.

გაკვეთილმა, როგორც ყოველთვის, საინტერესოდ ჩაიარა. ისეთი თბილი და საყვარელი მასწავლებელია, აბსოლუტური რწმენის და იმედის მქონე; ვიფიქრე, აი, უნდა მივბაძო და უფრო მეტი ვისწავლო-მეთქი, ვიდრე მარტო ტირილი და უსამართლობაზე წუწუნია.
ვერასოდეს მივხვდებოდი, რა უჭირდა მასწავლებელს, შემთხვევით რომ არ გამეგო მისი ნაცნობისგან, ცოლ-ქმარი ვერსად მიდის, ძიძის ფული არ აქვთო. იმდენი ვიფიქრე, იქნებ შევთავაზო, რომ მე მოვალ და უფასოდ მივხედავ ბავშვს, თუ თქვენ სადმე წასვლა მოგინდებათ-მეთქი. ვერ გავუბედე. შემეშინდა, შეურაცხყოფილად არ ეგრძნო თავი და ის ადამიანიც, ვინც მითხრა, უხერხულ მდგომარეობაში არ ჩამეგდო.

იქნებ იმიტომ არ ვუთხარი, რომ ქვეცნობიერად საფასურის გარეშე მიხმარება მეზარება და იმდენად კარგი ადამიანი არა ვარ?
ან იქნებ, პირიქით, ყველაფერი გულთან ახლოს მიმაქვს და მინდა, ყველა სრულყოფილ სამყაროში ცხოვრობდეს, სადაც ჯიბის წონას/ბანკის ანგარიშს მნიშვნელობა არ ექნება?
არ ვიცი :|

მერე საკუთარი თავი წარმოვიდგინე ჩემი მასწავლებლის ადგილას და მთელი საღამო ამაზე ვფიქრობდი... It's so scary; ალბათ, არცერთ ჩვენგანს წარმოუდგენია, რომ შეიძლება თვითონაც მოუწიოს ფულის დაზოგვა, რომ ოჯახი არჩინოს. ყოველ შემთხვევაში, აქამდე არ მიფიქრია ამაზე :(

ჯერ კიდევ სად ვარ.

თავისუფლება და kristallnacht

ბერლინში ეს კვირა საკმაოდ სიმბოლურია.

გუშინ (09/11/09) 20 წელი შესრულდა, რაც ბერლინის კედელი დაანგრიეს და ქვეყანა ისევ გაერთიანდა. ჩვენი გოგოები წავიდნენ კედელთან, რომელიც კილომეტრებზე გრძელდება. ამერიკელ გოგოებს განსაკუთრებით უხაროდათ, ეს ხო თავისუფლების დღეა, ყველა წამოდითო. სურვილიც არ გამჩენია იქ წასვლის, სიმართლე გითხრათ. ერთი იმიტომ, რომ კედლის ჩამონგრევა არ ნიშნავს იმ კედლის დაშლას, რაც ადამიანებს თავში მაინც რჩებათ; მეორე, ამერიკელებისთვის შეიძლება იყოს თავისუფლება :ლოლ: მე ნებისმიერ შემთხვევაში ვნახავდი აღმოსავლეთ გერმანიას, კედლის თუ უკედლობის შემთხვევაში ;) მესამე, ყველაზე ლოგიკური მიზეზი - საშინლად დაღლილი ვიყავი, წვიმდა და გარეთ გასვლა მეზარებოდა.

ამასთან ერთად, გუშინ და დღეს (09-10/11/09) 71 წელი გავიდა იმ საშინელი პერიოდის დაწყებიდან, რომელსაც "იუდეველთა საქმის საბოლოო გადაწყვეტა" მოჰყვა. "კრისტალნახტ" - ანუ ბროლის ღამე, დამსხვრეული მინის ღამე, სხვადასხვანაირად უწოდებენ ამ ორ დღეს, როცა მთელი გერმანიისა და ავსტრიის მასშტაბით დაიწყო სინაგოგების და ყველაფერი ებრაულის განადგურება.
დილას სასადილო ოთახში რომ ჩავედი, მაგიდაზე დაუწებებიათ სწორედ ამ დღის, 1938 წლის 9-10 ნოემბრის სურათები, დიდხანს ვუყურე და ბოლოს მაინც ვერ მივხვდი, როგორ შეიძლება ადამიანებს ისე დაეხშოთ გონება, რომ მსგავსი მოძალადეები გახდნენ. ბოლოს იმ დასკვნამდე მივდივარ, რომ ადამიანები არაფერს წარმოადგენენ და საბოლოოდ, მათ ცნობიერებას ისევ სცენარისტი მართავს, რომელმაც ალბათ საჭიროდ ჩათვალა ის მომხდარიყო, რაც ხდებოდა საუკუნეების მანძილზე ევროპაში, და გაგრძელდა ყველაზე პროგრესულ მე-20 საუკუნეშიც. კიდევ იტყვიან, რომ ადამიანები უფრო ჭკვიანები გავხდითო. ამ საკითხზე, არც კი ვიცი, მეტი რა ვთქვა ხოლმე :|

წარმოიდგინეთ, რა რთულია გერმანიაში ცხოვრება ჩემთვის, საქართველოდან ჩამოსული ადამიანისთვის, რომელიც ყველაზე ფილოსემიტურ გარემოში გაიზარდა. აქ კიდევ ყოველ ნაბიჯზე შეიძლება გადააწყდე წარწერას, რომ აქ, ზუსტად ამ ადგილას, ადამიანებს ხოცავდნენ. მჯერა, შევეცდებით კარგი ადამიანები ვიყოთ, რომ მსგავსი საშინელებები აღარ განმეორდეს.

ოხ, ლაიპციგ, ლაიპციგ!..

რაღაცნაირად გულს მიჩუყებს ეს ფოტო :) თბილისს მაგონებს

ლაიპციგის ცა

მთელი ცხოვრება გავიძახი, თავგადასავლები მიყვარს-მეთქი და უკვე ისე მოვაბეზრე ღმერთს, რომ დღეს მშვენიერ თავგადასავალში ამომაყოფინა თავი, თანაც "მასოვკაში" :P

პარასკევ დილით ლაიპციგში წავედით მე და სამი რუსი გოგო.
გადასარევი შაბათი გავატარეთ, სიმპათიური ადამიანები გავიცანით (oh, yeah), მაგიდის ჩოგბურთი ვითამაშეთ. თითქმის ყველას გავაგებინე, რომ მათი რუსული გადმონაშთი ხუმრობები ქართველებისთვის მიუღებელი იყო ;) ხომ უნდა იცოდნენ, რომ არ იხუმრონ ჩემთან.

სანამ თავგადასავალზე გადავალ, უნდა გითხრათ, რომ ლაიპციგში გავიცანი ჩემი თავი :| აქამდე მეგონა, რომ ძალიან "ფრთხიალა" და თავისუფალი ადამიანი ვიყავი. მაგრამ ლაიპციგის უმაგრესი მაღაზიებით დახუნძლული ვაგზლის დალაშქვრის შემდეგ, მივხვდი, რომ მატერიალისტი ვარ. ვიყიდე კაბა შაბათისთვის და სუფრაზე ისეთი წელში გამართული ვიჯექი, ჩემი თავი ვიღაც სხვა მოწიფული ქალი მეგონა. ლაიპციგში მივხვდი, რომ ამაყი ვარ :| მგონია, რომ ბევრს ვჯობივარ; ჩემს ღიმილსაც ვიყენებ ამისთვის და ყველაფერი. მაშინვე ჩემს თავს შევუძახე, რაც გაქვს, ყველაფერი ღმერთის მოცემულია-მეთქი და დავმშვიდდი. მერე გადავწყვიტე, რომ კარგი ადამიანი ვარ და ცუდი არაფერია იმაში, თუ ჩემი თავი მომწონს, ვაღიარებ და მადლობას ვუხდი საყვარელ უზენაეს სცენარისტს ყველაფრისთვის. ხან, ვერც წარმოიდგენთ, ისეთი სასწაულები ხდება ჩემს ცხოვრებაში, როცა ვგრძნობ, ღმერთმა ამწია და გადამსვა უფსკრულზე... უფსკრული ჭვავის ყანა მეგონა და როცა გადამსვა, მერე მივხვდი, თურმე რაც ყოფილა, hell.

Yours truly :D

ნებისმიერ ადგილას, სადაც უნდა წავიდე, ყველგან რაღაცნაირად ვიცვლები, საკუთარ თავს და ხასიათს ვიცნობ ხოლმე; ამიტომ მიყვარს მოგზაურობა და თავგადასავლებიც. ხომ იცით, თუ არ ცდი, ვერ გაიგებ - მოიგე თუ წააგე. წაგება ჯობია ჯდომას და შიშს, ახლა რომ წავაგო, რა მეშველებაო. ზუსტად ამას ვფიქრობდი დღეს საღამოს ლაიპციგიდან ბერლინში რომ ვბრუნდებოდით მატარებლით.
მოვასწარი გაფიქრება და მატარებელიც გაჩერდა.
გამოაცხადეს, რომ ჩვენს წინ მიმავალ მატარებელში უპატრონო ჩემოდანი აღმოაჩინეს და ევროპული პანიკა ხომ იცით, გადმოგვსვეს ცოტა ხნით, წავიდა ის მატარებელი უკან; მერე მეორე მოვიდა და ბოლოს, ოთხსაათიანი ლოდინის შემდეგ, როგორც იქნა, ბერლინში ჩავედით [ამ დროს საათნახევარი უნდა ლაიპციგიდან]. ჩემი თანამგზავრი რუსი გოგოები მეკითხებოდნენ, შენ ხომ ფსიქოლოგია ნასწავლი გაქვს, გვითხარი, ახლა უნდა დავპანიკდეთ თუ არაო? სასაცილოები არიან :ლოლ: პანიკა არავის დამართნია, ბოლოს და ბოლოს, მთელი კვირების განმავლობაში თორას იმისთვის ვსწავლობთ, რომ მსგავსი შემთხვევების არ გვეშინოდეს.

ახლა დავჯექი ჩემი ლიმონიანი ჩაით კომპიუტერთან, სურათებს გადავხედე და მივხვდი, რომ ბედნიერი ვარ :) ბედნიერი ვარ, რომ ვმოგზაურობ, ადამიანებს ვეცნობი, ვსაუბრობ და ახალი კაბის ჩაცმა მიწევს შაბათის სუფრასთან, სადაც უამრავი ადამიანი ზის და ვიცი, საკუთარი ბნელი მხარეების შეცნობის დრო იწყება... =))

ჰო, კიდევ ის გავიგე, რომ სადაც უნდა ვიყო, მარტო არასდროს ვარ, if you know what I mean!