25 საათიანი დღე

შაბათი ლაიპციგში გავატარე.
წინა პოსტის მიხედვით, იცით, როგორი ხუთშაბათი საღამო მქონდა.
ამ დროს, დილით 6 საათზე უნდა ავმდგარიყავი, მაგრამ 7–ის ნახევრამდე თვალი ვერ გავახილე. მერე დავიწყე ჩემოდნის, ჩანთის შემოწმება (ფული თავის ადგილზე, ბილეთები ამობეჭდილი); თან ვცდილობდი ჩემი ოთახის მეზობელი არ გამეღვიძებინა, მაგრამ ხომ იცით, რაც უფრო ცდილობ, ჩუმად იარო და მძინარე ადამიანი არ შეაწუხო, ზუსტად მაშინ გეჯახება ყველაფერი, ხელიდან გივარდება სავარცხელი და ისეთ სასწაულ ხმას გამოსცემს, თითქოს სპილენძის გირები გიცვიოდეს, მობილურიც მაშინ იწყებს მაგიდაზე ზუზუნს... ამ დროს მე კბილის ჯაგრისს ვეძებ, რომელიც აღარ მახსოვს, სად დავდე წინა საღამოს (უცნაურად აღმოვაჩენ კარადაში)...
უძილობის გამო მცივა, მშია, იმის თავიც არ მაქვს, ჩემი საქმრო მომენატროს და მაშინ ვხვდები: სოფი, სასწაულ სტრესშია.

8–ის 15 წუთზე გავდივარ, რომ ტრამვაის მივუსწრო და ვხედავ, უკვე გაჩერებას უახლოვდება. მადლობა ღმ–ერთს, ვასწრებ. იქ ჩემზე უარესად უძინარი ადამიანები სხედან და არ იციან, სად იყურონ, ისე ეძინებათ. მესამე გაჩერებიდან "მიწისზედა" მეტროში გადავჯდები და ბერლინის მთავარ ვაგზალზე მივდივარ.
ვაგზალი, რომელიც უკვე ზეპირად ვიცი. უზარმაზარი, რკინის, ცივი... სხვა თბილ ქვეყანაში რომ ყოფილიყო, ალბათ გააფრენდი ხმაურისგან, აქ კიდევ ხალხი მშვიდად და ჩუმად დადის, თუ ვინმე ოდესმე ხმამაღლა საუბრობს, ან იტალიელია, ან ბერძენი.

8–ს რომ 5 აკლია ჩემი მატარებელი ლაიპციგისკენ დაიძვრება. მე ძილს შევეცდები. ამერიკელებისგან განსხვავებით, აქ სკამზე ფეხებს ვერ შეალაგებ (მგონი, აღმოსავლეთი გერმანიის "სენია"); მაშინ აუცილებლად უნდა გაიხადო ფეხსაცმელი, მაგრამ შეიძლება მაინც მოგახტეს ვინმე მოხუცი და ყეფა დაგიწყოს (უკაცრავად. ჰმ!). ხომ იცით, მიყვარს მოხუცები, მაგრამ გერმანელები არა. წარმოვიდგენ, როგორ უყვარდათ ჰიტლერი. დარწმუნებული ვარ, გულის სიღრმეში, ახლაც უყვართ და ოდნავი სიბრალული არ მიჩნდება მათდამი.

საათსა და ოც წუთში ლაიპციგში ვარ. კიდევ ერთი ნაცნობი ვაგზალი, ბევრად პატარა და თბილი, თან ყოველთვის მაიკლ ბოლტონის ხმა მხვდება, პლატფორმაზე როგორც დავაბიჯებ.

ხუთ წუთში ახალგაზრდულ ცენტრში ვარ, გოგოების საერთო საცხოვრებელში. მაშინვე ლოგინს ვიშლი და ძილს ვაპირებ.
რა თქმა უნდა, არავინ გაცდის ძილს. მაშინ ირთვება მტვერსასრუტი, მუსიკა, უთო...
...საზიზღარი სიზმრები მესიზმრება. საქართველო ისევ მენატრება.

4 საათამდე მძინავს.
მერე მაღაზიებში მივდივარ, ჩემს საყვარელ ლაიპციგურ შოპინგზე. ვყიდულობ ორ კაბას, ჩანთას და შარფს სასწაული ფასდაკლებით. თან მიხარია, რომ გავხდი და კაბა ზუსტად ისე მადგას ტანზე, როგორც პესახის მერე მინდოდა.
და კიდევ ახალ ფეხსაცმელებს ვნახულობ, ყვავილებიან, საზაფხულოს, რომელიც ჩემს ზარას ბოლოკაბას მოუხდება, ზამთარში რომ ვიყიდე და დიდხანს ვფიქრობდი, ღირდა თუ არა, რადგან საზაფხულო იყო.

ვბრუნდები.
ფრჩხილებს წითლად ვიღებავ.
ჩემს კოსმეტიკის ჩანთაში ვიყურები და ლილუ მახსენდება, რომელსაც არ სჯერა, რომ მე უკვე გატენილი ჩანთა მაქვს (როგორც იქნა, девушка созрела), რამდენიმე ტუში, პომადა, ფრჩხილების ლაქი, ფანქრები, ჩრდილები. დაიჯერე, ლილა, დაიჯერე.

შაბათი 8–ის ნახევარზე იწყება. სანთლების ანთებაც ამ დრომდე შეიძლება და მე მარწყვისსუნიანი სანთლები მაქვს.
სინაგოგაში მივდივარ და ვიცი, რომ ის უკვე იქ არის. ვიცი, შაბათი საღამოს ლოცვის შემდეგ, ერთად წავალთ სავახშმოდ, მერე ძალიან, ძალიან დიდხანს ვისაუბრებთ, ვიცინებთ... ცოტას ვეწუწუნები კიდეც, რადგან ვიცი, ის ის არის და მე – მე ვარ.

შაბათი 25 საათს გრძელდება. ამქვეყნად ყველაზე ლამაზი, ყველაზე უცნაური და ყველაზე ძლიერი დღეა, რადგან არ არსებობს კანონი, გარდა ერთისა, რომ ადამიანი ხარ და ირჩევ იმ გზას, რომელსაც მშვიდად მიჰყავხარ ყველაზე სანდო ადგილისკენ.
ამ დღეს გავიწყდება ყველაფერი. მადლობელი ხარ იმის, რაც გაქვს, სადაც ხარ, ვინც ხარ, ვისთანაც ხარ და საითაც მიდიხართ.

ბედნიერი ახალი კვირა გქონდეთ ყველას!!!

ნამდვილი სახლი

საქართველო მენატრება.
ისე ძალიან მომაწვა მონატრება ამ საღამოს, ვერ დავიძინე. ძველი ქართული სიმღერები მოვძებნე, ვუსმენ და მეტირება. დედაჩემი რომ მხედავდეს, გამიბრაზდებოდა, ღმ–ერთს ნუ აწყენინებ, რა გატირებსო და მე მაინც ვიტირებდი, იმიტომ, რომ ყველა სხვა გულისამაჩუყებელ მიზეზთან ერთად, დემეტრე თავდადებული გამახსენდებოდა.

სასწაულია ბავშვობა.
საქართველოსთან ერთად ისიც მენატრება.
მე–2 კლასში რომ გადავედი, ერთი წიგნი მაჩუქეს, მგონი, "საქართველოს ისტორია ბავშვებისთვის" ერქვა (არა, სხვანაირად ერქვა, მაგრამ ვეღარ ვიხსენებ). ჰოდა, იქ იყო ისტორიიდან ამოკრებილი ამბები, ბავშვებისთვის გასაგებ ენაზე. მაშინ შემიყვარდა დემეტრე თავდადებული, წარმოდგენილიც კი მყავდა, როგორი იყო: მაღალი, უთბილესი სევდიანი თაფლისფერი თვალებით და მუქი თმით, ცოტას საუბრობდა და ბევრს ფიქრობდა. მერე ვხედავდი, როგორ ადვილად შეეძლო მთებში გახიზვნა, გაქცევა და მაინც დარჩა. დარჩა თავისი სამშობლოსთვის. "რა სარგებელ არს ცხოვრება ჩემი, უკეთუ ჩემთვის მრავალი სული მოკვდეს და მე ტვირთმძიმე ცოდვითა განვიდე სოფლისა ამისაგან..." – ეს სიტყვები არასოდეს, არასოდეს დამავიწყდება, მიუხედავად იმისა, ვიცი, დღეს ასეთი სიტყვები პათეტიკურად ჟღერს. ან როგორ არ იჟღერს, როცა ყველაზე პროგრესულ საუკუნეში ვცხოვრობთ, სადაც აღარ არსებობს სიწმინდეები, ფასეულობები, სიკეთისადმი სიყვარული და საერთოდ აღარაფერი არსებობს ინფორმაციის გარდა. ოჰ, როგორ ძულს "ინფორმაციები", მძულს.

და ასე, როცა ჩე გევარასადმი მიწერილ წერილებს ჩემი კომპიუტერი ვეღარ იტევს, დავჯდები და დემეტრე თავდადებულს ვეუბნები ხოლმე, როგორ მიყვარს და მეცოდება. ვთხოვ, ცოტა ხანს კიდევ იცოცხლოს, რადგან ძალიან, ძალიან ახალგაზრდაა... მერე მრცხვენია და მახსენდება, მეორეკლასელი ბავშვი რომ აღარ ვარ, გაღიმებას ვცდილობ და არ გამომდის.
ერთმა გოგომ საინტერესო ფრაზა მომწერა, ამბობენ, ადამიანის სახლი იქაა, სადაც მისი გულია; თუმცა, ყველას სხვადასხვანაირად უცემსო.
მე მგონია, ადამიანის ნამდვილი სახლი მხოლოდ იქაა, სადაც ბავშვობა გაუტარებია, რომელ ენაზეც ფიქრობს და ძილში საუბრობს. არცერთი ქვეყანა და არცერთი ენა გახდება მისთვის ისეთი მშობლიური, როგორიც თავისი ბავშვობის, თავისი სულიერი თავისუფლების ენაა. თუნდაც თავის ქვეყანაში ვერ იპოვოს თავისი ადგილი, მაინც ყოველთვის, ყველაზე მეტად მოენატრება და ეყვარება მიწის ის პატარა, უცნაურად დაკეცილი ნაჭერი, ორი ზღვა რომ ეფარება.

შეიძლება ჩემი ემოციურობა, ცხოვრებაში მიმდინარე ცვლილებებითა და მოახლოებული "დიდი დღითაა" გამოწვეული; ან ისევ და ისევ, ჩემი ხალხისმოყვარული/სოციალისტი გული ვერ ეგუება არსებულ უსამართლობას სამყაროში, ან სულაც, ყველაფერი ერთად მაწვება და მენატრება საქართველო, მენატრება ბავშვობა, რომელიც წესიერად აღარც მახსოვს.

ვიცი, რომ ესეც გაივლის.
ისიც ვიცი, ყველაფერი რომ ამაოებაა და არაფერია ახალი მზის ქვეშ.
თქვენც იცით, მაგრამ ეს სულ არ გვეხმარება და ალბათ, უკეთესიცაა. ამის გარეშე ხომ ადამიანები არ ვიფიქრებდით, არაფერს განვიცდიდით და იმათ დავემსგავსებოდით, ვინც დემეტრე თავდადებულს იძახებდა ყაენთან, ჩე გევარას ცხედართან სურათებს იღებდა და ღამით ყველაზე ადვილად იძინებდა.
ჯობია, არ დაგვეძინოს.

ყველაზე საყვარელი ვარდკაჭაჭა

იცით როგორი დღეები მიყვარს?
გვირილის ჩაის დალევა რომ მოგინდება და გაგახსენდება მოხუცი ბებიების და მეზობლების რჩევები, თუ როგორი სასარგებლოა მცენარეული ნაყენები: პიტნის, ცაცხვის, ასკილის, გვირილის, ვარდის ფოთლების, მრავალძარღვას, ვარდკაჭაჭას (ბავშვობაში ვგიჟდებოდი მინდვრის ამ ულამაზეს მცენარეზე)... გახსენდება გრილი საღამოები, მუხლებზე რომ გცივა და მაინც არ გინდა თბილად ჩაცმა, იმდენად გიხარია ზაფხულის მოსვლა.

გიფიქრიათ, რომ ყველა მცენარეს თავისი ხასიათი აქვს და ადამიანებს ჰგავს? ადამიანებიც იმ მცენარეებს და ყვავილებს ირჩევენ, რომლებიც მათ ჰგვანან, ირქმევენ სახელებს, ფანჯრის რაფებზე ზრდიან, თმებში იბნევენ... ყოველთვის შეგიძლია გამოიცნო ადამიანის თვისებები მისი საყვარელი ყვავილის მიხედვით.

საკმაო დრო დამჭირდა იმის გადასაწყვეტად, თუ რომელი ყვავილი მიყვარს. ყოველთვის მეგონა, ტიტა მომწონდა, მაგრამ ახლა მივხვდი, რომ საშინლად ცივი ყვავილია და საერთოდ არ მგავს.
გვირილაზე შევჩერდი ბოლოს, ჩაიში და ვარდკაჭაჭაზე – მინდორში, თავის მეზობელ ბალახებში ჩაფლული.

ჩემი 2008 წლის ზაფხულის, თიანეთის, ვარდკაჭაჭა

და მენდი გლედჰილს მოვუსმენ, რომელიც ყველაფერს მიამბობს თავის გულსა და ჩემსაზეც ჩამაფიქრებს. ისეთი რბილი და თბილი ხმა აქვს, ცოტა ნამძინარევი და მზისფერი. აუცილებლად მზისფერი, რომელიც ჩემი გვირილის ჩაის ჰგავს და ბოლოს ტკბილ გემოს ტოვებს. თაფლივით.
თაფლიც ხომ თითქმის მცენარეა.
გვირილის ჩაი, ვარდკაჭაჭა და თაფლი – ჩემი დღის ბედნიერება.

სამშობლოს ნაწილი

მთელი ჩემი ცხოვრება რომ სხვადასხვა ქვეყნების საელჩოებში მიწევს სიარული, ამაზე ადრეც ვწერდი. ამიტომ, დღეს, როცა საქართველოს საკონსულოში წასვლა დამჭირდა, საკუთარი თავი ყველაზე უარესისთვის მოვამზადე.

უკვე ერთი კვირაა, რაც ვრეკავდი, რომ საბუთები შემეტანა ქორწინების დამაბრკოლებელი გარემოებების არარსებობის ცნობის (ვიცი, სისხლისგამყინავი სახელი აქვს ამ ცნობას) ასაღებად. რა თქმა უნდა, ტელეფონს არავინ პასუხობდა და ამიტომ გადავწყვიტე, პირდაპირ მიმეკითხებინა მათთვის. აღმოჩნდა, რომ ჩვენი საელჩო/საკონსულო არც ისე შორს მდებარეობს (ბერლინის მასშტაბით თუ განვსაზღვრავთ) ჩემი სახლიდან, მეტროს ორი გაჩერება + ავტობუსის 9 გაჩერება, ბუნებრივია, გერმანული ტრანსპორტის პუნქტუალობის წყალობით, 30 წუთზე ცოტა მეტი დამჭირდა საკონსულოში მოსახვედრად (ნატა, ტრანსპორტის "გრაფიკი" სპეციალურად შენთვის).
Rauchstrasse 11, 10787, Mitte - ძალიან კარგი რაიონია, მწვანე და ლამაზი შენობებით, სადაც უმეტესად სხვადასხვა ქვეყნების საელჩოებია განლაგებული. თვითონ საქართველოს საელჩოც ნორმალურ შენობაშია, უპრობლემოდ გიშვებენ (ანუ დაცვა არ ჰყავთ) და ფართო ჰოლში პრეზიდენტის სურათი კიდია. უცნაური იყო მიშას დანახვა ამდენი ხნის შემდეგ.

როგორი განწყობით მივედი, უკვე იცით, მაგრამ ყველაფერი სხვანაირად (თან ძალიან სწრაფად) გამოვიდა, მადლობა ღმ–ერთს. იმ განყოფილების მიგნებაში, სადაც ჩემი საბუთები უნდა ჩამებარებინა, ერთი ძალიან თავაზიანი და ლამაზი გოგო დამეხმარა. ის ახალგაზრდა კაცი, ვისაც ზემოთ ნახსენები საბუთების მიღება ეხებოდა, სასწაულად სწრაფად მესაუბრა და ერთი ღიმილი არ "გამოპარვია", არც იმაზე გაუცია პასუხი, საკონსულოში ტელეფონს რატომ არ პასუხობენ, მაგრამ მესმის, ვერანდაზე სხვებთან ერთად უნდოდა გასვლა და სიგარეტის მოწევა.

რაც უნდა იყოს, მაინც არაფერი შეედრება იმ გრძნობას, საელჩოში რომ შედიხარ და წამით მაინც, შეგიძლია მოდუნდე და თავი სამშობლოში იგრძნო.
ამაზე გამახსენდა, რამდენიმე თვის წინ, საკვები პროდუქტების გამოფენაზე ვიყავით მე და ჩემი საქმრო (მაშინ ჯერ კიდევ "მეგობარი") და ქართულ პავილიონთან რომ გავიარეთ, ძალიან მთხოვა, მივსულიყავი და ქართულად დავლაპარაკებოდი. მაშინაც მქონდა ასეთი, მშობლიურობის გაზიარების, შეგრძნება, მაგრამ უცნაური ის იყო, ზოგმა სულ არ იცოდა ქართული, ზოგიც კიდევ – იმდენად გაზულუქებული იყო, პასუხის გაცემა რომ ეზარებათ ხოლმე, ხომ იცით; ოღონდ ქართულად, თორემ უცხოელებს თვალების ციცინით იღებენ.

მიხარია, რომ საქართველოს საელჩოსგან პირველი შთაბეჭდილება ნორმალური დამრჩა.
ხუთ სამუშაო დღეში მზად უნდა იყოს ცნობა და გაგაგებინებთ, რამდენად კარგად მუშაობენ.

პოსტ–ჰედლაინები

გითხარით, ჩემი ფორთოხლისფერი მეგობარიც (თან ოთახის მეზობელი) რომ დაინიშნა? ახლა ჩვენს, ასევე ფორთოხლისფერ, ოთახში ორი stressed bride ცხოვრობს და ყველა გოგოს უნდა, ჩვენ როცა წავალთ, ეს ოთახი დაიკავოს.

სასწაულად კარგი ამინდი გამოვიდა დღეს და მთელი დღე საქმეებზე ვიარე. უცნაურია, რომ ყველგან, სადაც მივედი, კეთილგანწყობილი ადამიანები შემხვდნენ, გაღიმებაც არავის დავიწყებია (გერმანელებს ეს ავიწყდებათ ძალიან ხშირად). ხვალ საქართველოს საკონსულოში მაქვს საქმე მოსაგვარებელი და მაინტერესებს, როგორ მომემსახურებიან. მიწერილ ი–მეილზე პასუხი ჯერ არ გაუციათ, მაგრამ ვიცი რა ქართული "კლასიკური" მიმართება ინტერნეტთან, დიდად არ გამკვირვებია.

ზარასა და ეიჩ&ემ–ში საინტერესო ახალი კოლექციაა, ფერად–ფერადი ტანსაცმელი, ფეხსაცმელი, მანდილები (მომკალი და ახლა სხვა სიტყვას ვერ ვიხსენებ :/ თავსახვევი? შარფი?). კაბების უმეტესობა საკმაოდ მოკლეა, ან იმდენად გრძელი, ფეხებით რომ გათელო – ანუ, არასაჩემო სიგრძეებია.

ამ ბოლო დროს პოსტი–ჰედლაინები გამომდის. ყველაფერს ერთად ვწერ.
უცხოეთში ცხოვრება ადამიანს სასწაულად ადეგრადირებს, დავრწმუნდი; განსაკუთრებით მე, როცა ქართულად მხოლოდ ინტერნეტით ვსაუბრობ და დანარჩენ დროს სულ უცხო ენებზე მიწევს ლაპარაკი. შესაბამისად, ვგრძნობ, რომ გრძელი და ლიტერატურულ–ჩახუჭუჭებული წინადადებების აწყობას სწრაფად ვეღარ ვახერხებ. აღმოჩნდა, ეს პრობლემა მხოლოდ მე არ მაწუხებს, ერთი ამერიკელი გოგოც წუწუნებდა, რომ ლიტერატურული სიტყვები აღარ ახსოვს, რადგან უცხოეთში სულ სხვა სასაუბრო ენას იყენებს, ვიდრე სახლში. მადლობა ღმ–ერთს, მარტო არა ვარ.

გუშინ ჯეიმს ჯოისის "ულისე" ვიყიდე 1 ევროდ, წარმოგიდგენიათ? სასწაულ გაიაფებას შევეჩეხე და წიგნებზე მისეულ ხალხში ვიძრომიალე.
"ულისე" იმ მრავალ ნაწარმოებთაგანია, რომელიც მსოფლიო კლასიკად ითვლება და ბოლომდე კაციშვილს არ აქვს წაკითხული. ჩემთვის კიდევ იმ წიგნებს შორისაა, რომლის წაკითხვასაც საუკუნეებია ვაპირებ, "ძმები კარამაზოვების" ჩათვლით.
შკვორეცკის "მშიშრებს" რაც შეეხება, რომელიც აუღებელ ციხე–სიმაგრედ მექცა, უკვე იანვრიდან ვკითხულობ, მატარებლებით დავატარებ და მაინც ვერ დავასრულე.

ჩემს ქორწილამდე სულ რაღაც ერთი თვე დარჩა.

აქა–იქ

აცივდა.
მთელი შაბათ–კვირა წვიმიანი და გრილი იყო.
შაბათს ისე სასწაულად დაუშვა წვიმამ, გვეგონა აღარასოდეს გადაიღებდა და მე ფანჯრიდან ვერ მომწყვეტდა კაცი.

ლაიპციგში ვიყავი ამ შაბათზე.
უკვე ჩემს სახლად იქცა ეს ქალაქი და ერთი სული მაქვს, როდის გადავალ საცხოვრებლად.
ბერლინში აღარაფერი მომწონს.
მეჩვენება, რომ ლაიპციგი ბევრად ლამაზია, შედარებით თბილიც და თან პატარა.

ნახევრად სომნამბულურად ვარ ახლა.
ამ ბოლო დროს ძალიან ცუდად მძინავს, ვღელავ, სულ რაღაც 4 კვირა დარჩა.
ჩემი საქმრო სხვა ქალაქში ცხოვრობს და მუშაობს, მე – სხვაგან, ხშირად ვერ ვხვდებით; ეს უკეთესიცაა, პრინციპში, მერე დამშვიდობება და მატარებლიდან ხელის დაქნევა უარესად სტრესულია ხოლმე.

ხან რაც მომხვდება, ყველაფერს ვჭამ ნერვიულობისგან, ხან – კიდევ საერთოდ არ მშივდება.

წერა მეზარება.
ლაპარაკიც მეზარება.
დროებით ოღონდ.
ხან სასწაულად ჰიპერაქტიური (თუ რეაქტიული?) ვხდები და ყველა საქმეზე სიხარულით დავრბივარ.

ჩაი მინდა და ხრაშუნა ორცხობილები, რომ ჩავალბო და ისე გემრიელად ვჭამო.

კიდევ მინდა, ეს ბლოგი თბილ ადგილად დარჩეს, სადაც შემოვიხედავ, დავწერ, რაც მომინდება, რასაც ვგრძნობ და ის ადამიანებიც თავისუფლად შემოვლენ, ვისაც მართლა აინტერესებს და დასაწყისიდან კითხულობს, როგორ დაიწყო ჩემი sunny ცხოვრება და როგორ გრძელდება...

კიდევ იტყვიან, ცხოვრება ფილმი არ არისო, ხო?
ფილმია, აბა რა.

დისლექსია

დისლექსია (ბერძნ. δυσ „დის“ — დასუსტებული; λέξις „ლექსის“ — სიტყვა) განისაზღვრება, როგორც დასწავლის უუნარობა. ის პირდაპირ გამოვლინდება წერილობითი ენის სირთულეში, კონკრეტულად კითხვასა და დამარცვლის დროს.

ჰოლივუდის 10 მსახიობიდან 9–ს დისლექსია აქვს, დღეს კიდევ ერთხელ დავრწმუნდი; ოღონდ იმაში უფრო, რომ ალბათ იტყუებიან და თავს ისე აჩვენებენ, ვითომ რამხელა შრომად უჯდებათ იმ უაზრო ტექსტის დამახსოვრება, რაც ფილმებში აქვთ. ამ პოსტის დაწერა მალინ აკერმანმა (ა – იკითხება მგონი, შვედური წარმოშობისაა) "შთამაგონა".
იმ დღეს ვუყურებდი ახალ ფილმს მისი მონაწილეობით, "Happythankyoumoreplease", მერე მის ბიოგრაფიას გადავხედე და დისლექსიკი აღმოჩნდა. წარმოვიდგინე, რა ძნელი იქნებოდა მისთვის იმ რამდენიმე სიტყვის სწავლა, რასაც ფილმში ამბობს: "f***f***f*** why oh why".

Malin Åkerman

ამ ბოლო დროს სასწაულად მიჭირს ფილმების ბოლომდე ნახვა, ყველა იმდენად სავსეა გინებით და როცა გინდა, რაღაც აზრი გამოიტანო, მოგწონს იდეა, მოგწონს, როგორ თამაშობენ მსახიობები, ამ დროს გამოხტება ვიღაც და ყველა არსებითი სახელის წინ ან ბოლოს მალინ აკერმანის საყვარელ სიტყვას დაამატებს.
თუმცა, აუცილებლად უნდა აღვნიშნო, რომ უცენზურო სიტყვებიანი ფილმებიდან ერთადერთია "Ghost world", რომელიც ყველაზე ნაკლებად მაღიზიანებს, ალბათ იმიტომ, რომ ყველაფერი დანარჩენი ძალიან კარგადაა დაწერილი, გადაღებული და მსახიობებიც გონივრულადაა არჩეული.


არადა, მინდოდა, "Happythankyoumoreplease" მომწონებოდა და კარგი ფილმი ყოფილიყო. მიუხედავად იმისა, რომ ფილმის რეჟისორი, სცენარისტი და მთავარი როლის შემსრულებელი, ძალიან სიმპათიური ჯოშ რადნორია, ბოლომდე ვერ აჩვენებს იმას, რასაც გულისხმობდა. დარწმუნებული ვარ, წიგნი ბევრად უკეთესი გამოუვიდოდა.
ფილმის მთავარი გმირი კარგი ბიჭია, რომელსაც უნდა, წინააღმდეგობებით სავსე იყოს და არ გამოსდის. მალინის გმირი – უთმო გოგო (სასწაულად მაგონებს კამერონ დიაზს), რომელიც საინტერესოდ იხვევს შარფებს თავზე და ძველ შეყვარებულს უარს ვერ ეუბნება. ფილმი (ცხოვრებაშიც აშკარად) ყველას უნდა, ჭკვიანი იყოს და აჩვენოს, როგორი კულტურული ქალაქია ნიუ იორკი, რა ძნელია მწერლობა და რა ადვილია ერთი ღამის ურთიერთობა ახალგაზრდა წარუმატებელ მწერალსა და კაბარეს მომღერალ გოგოს შორის; სინამდვილეში, სულაც არ არის ადვილი და მთელი ფილმი ამაზეა აგებული.
საბოლოოდ, ყველა სიყვარულს ეძებს, არავინაა იდეალური, თავად მსოფლიოს დედაქალაქიც კი, სადაც იმდენნაირი ადამიანი ცხოვრობს, რამდენი ფერიცაა ცისარტყელაზე.

ისე, ვინ იცის, შეიძლება რადნორის მიზანიც ეს იყო, რომ ეჩვენებინა უბრალო ადამიანების ცხოვრება ნიუ იორკში – რეალური და ამავე დროს თანამედროვე ქართულ ფილმებს რომ ჰგავს, ყველა ერიდება გარეუბანში გასვლას და იქ მცხოვრები ადამიანების ჩვენებას. ცენტრში კი ყველას ძვირადღირებული მანქანები ჰყავს, iპედები და iფონები, მუშაობა არ სჭირდებათ, სამშაბათ საღამოს შეუძლიათ ბარში კარგად დათვრნენ და დილით საერთოდ არ გაიღვიძონ.

დისლექსია? ეს, უბრალოდ, შესავალი იყო. ვიცით მე და ჯოშმა.

მშობლებთან შეხვედრა

ცხოვრების ერთერთი გამოწვევა საქმროს მშობლებთან შეხვედრაა, მე თუ მკითხავთ.
ადრე ყოველთვის იმდენად თავდაჯერებული ვიყავი, რომ ყველა ბიჭის მშობლებს და ბებიებს ვუყვარდი, როცა ჩემს საქმროს ვხვდებოდი, ვუთხარი კიდეც, მე და დედაშენი, დარწმუნებული ვარ, დავმეგობრდებით–მეთქი.
მერე ერთმა ნაცნობმა მითხრა, არ შეიძლება ასეთი თავდაჯერებულობა, როცა ადამიანები საკუთარ შვილებს/შვილიშვილებს "კარგავენ", ამის რეალური მიზეზი სულაც არ უყვართო. რა თქმა უნდა, იმ ნაცნობთან კარგა ხანს ვიკამათე და ოდნავადაც არ შემპარვია ეჭვი, რომ ჩემი საქმროს მშობლების გულს მოვინადირებდი (ქართულ გამოთქმებს ხომ არაფერი ჯობია ამქვეყნად).

თავდაჯერებულობას მანამდე არ უღალატია, სანამ მე და ჩემი საქმრო იმ ლიფტში არ აღმოვჩნდით, რომელსაც მისი მშობლების ბინაში უნდა ავეყვანეთ.
მაშინ დამეწყო ნერვული სიცილი, გამახსენდა მსოფლიოში არსებული ყველა სტერეოტიპი, ანეკდოტი, კომედიური ფილმები, ბოროტი ისტორიები და მივხვდი, სულ სხვა სამყაროში ვაბიჯებდი, რომელზეც მანამდე ასე სერიოზულად არ მიფიქრია, რადგან ქარაფშუტულად მჯეროდა, ჩემი შეყვარება მათთვის გარდაუვალი იყო.

შეხვედრამ კარგად ჩაიარა, ბუნებრივია, რადგან მშობლებიც ჩემზე არანაკლებ ღელავდნენ. ათასნაირ კერძს მთავაზობდნენ და სასწაულად კორექტულ კითხვებს მისვამდნენ (რა კარგი იქნებოდა, შორეული ნაცნობებიც ასე იქცეოდნენ). მერე ხან ვიცინოდით, ხან ვდუმდით, ხან ტელევიზორს შევცქეროდი, რომელიც ნახევარი წლის მანძილზე არ მენახა.
მთლად ისეთი ადვილიც არ იყო, როგორც მეგონა; საერთოდაც, ცხოვრება სულაც არ არის ისეთი, როგორიც ერთი შეხედვით ჩანს. ჩემთვისაც კი, ყველაზე crazy sunny ადამიანისთვის, ბევრი ისეთი რაღაც არსებობს, რასაც გვერდს ვერ აუვლი, შენს გონებაში ისეა ჩაბეჭდილი, არ იცი, რა მოუხერხო და გემოზე იბნევი.

საქმროს მშობლებთან შეხვედრა მართლა საკმაოდ რთული იყო, განსაკუთრებით, როცა დაფიქრდები, ისინი არიან ადამიანები და ოჯახი, სადაც შენი ადამიანი დაიბადა, გაიზარდა, ჩამოყალიბდა და შენზე კარგად იცნობენ [თუმცა, მაინც გჯერა, რომ მას ყველაზე კარგად შენ იცნობ].
ჩემთვის, ალბათ, იმიტომ უფრო იყო რთული, რომ საკმაოდ პატარა ასაკიდან დავიწყე დამოუკიდებლად ცხოვრება, მოგზაურობა უცხო ქვეყნებში, დედაჩემმა ყოველთვის იცოდა ჩემი თავისუფლების მნიშვნელობა და ასე გამზარდა. ამიტომ, როცა ისეთ ოჯახებში ვხვდები, სადაც ადამიანები ერთმანეთზე ძალიან არიან მიჯაჭვულები, დამშვიდობებისას ყოველთვის ერთმანეთს კოცნიან და ეფერებიან, თავს უცნაურად ვგრძნობ და არ ვიცი, როგორ მოვიქცე, მეც ყველა ჩავკოცნო თუ უკან დავიხიო.

სასაცილო პოსტის დაწერას ვგეგმავდი და დე ნიროს ფოტოც ამიტომ ვიპოვე, მერე უცებ ჩავფიქრდი და სულ სხვანაირი გამოვიდა, ვიდრე ვაპირებდი.

ბედნიერ შაბათ–კვირას გისურვებთ!!!
როგორი ამინდია მანდ? დღეს აქ სასწაულად დათბა, სამი "გორგალი" ნაყინი მივირთვი ჩემს საყვარელ Häagen-Dazs–ში, თმის ახალი შამპუნი ვიყიდე და ახლა ნელ–ნელა შაბათისთვის დავიწყებ მზადებას. უკვე სამი შაბათია, ბერლინში არ ვყოფილვარ და უცნაურად ვგრძნობ თავს, რომ დღეს სხვა სინაგოგაში ვიქნები და შლომოს გასასვლელში არ დაველოდები.

ყველა გოგოს ოცნება ქეითს

ჩემი ყველაზე საყვარელი ფოტო ქორწილიდან

ხომ არის უცნაური დამთხვევა, რომ მე და პრინც უილიამს ერთ წელს გვექნება ქორწილი?
:))))) წლები რომ გავა და დავბერდები, ვიტყვი, ეჰ, იმ წელს გავთხოვდი, როცა ინგლისის მეფე უილიამმა ცოლი მოიყვანა–მეთქი... სანამ ამას ვიტყოდე, კიდევ თვენახევარი რჩება, სტრესი იმატებს და ისიც აღსანიშნავია, რომ ჩემს ქორწილს ბრიტანეთის სამეფო არ აფინანსებს.


ქორწილები არასოდეს მიყვარდა, სანამ რელიგიური გავხდებოდი და ორთოდოქსულ ებრაულ ქორწილებს დავესწრებოდი. მაგრამ ახლა, მე თვითონ რომ ვარ მსგავს "მდგომარეობაში", მაინტერესებდა და ველოდებოდი ინგლისის სამეფო ქორწილს. მსოფლიოს ნახევარი ხომ ბუზღუნებდა, ვინ არის ეს ქეით მიდლტონი, როცა ჩვენც შეგვიძლია პრინცესობაო; მე კიდევ – ცოტა მეცოდებოდა კიდეც ქეითი, რომ ყველაზე სკანდალური სამეფო ოჯახის წევრი ხდებოდა. ქორწილზეც ეტყობოდა, რომ სასწაულად დაძაბული იყო და ისე ნერვულად იღიმებოდა, მინდოდა, მივსულიყავი და მეთქვა: დაიკიდე, ეს შენი დღეა–მეთქი. ადვილია თქმა, როცა მთელი მსოფლიო ადევნებს თვალ–ყურს შენს ქორწილს და მომდევნო დღეს კი არა, იმავე წამს ყველა იგებს, რა გაცვია, როგორ იღიმები და შენს საქმროს თმა რომ სცვივა.
ძალიან, ძალიან ლამაზი იყო ქეითი, ყველა პრინცესაზე ლამაზი, ვინც აქამდე მინახავს. კაბაც ულამაზესი ეცვა და ძალიან ჰგავდა გრეის კელის.


მინდა, რომ ბედნიერები იყვნენ ქეითი და უილიამი. დაანებოს თავი მედიამ და აცალოს ისე ცხოვრება, როგორც თავად უნდათ.
გასაგებია, რომ მედია არ დაგვდევს მე და ჩემს საქმროს, მაგრამ ლაიპციგში, "სახალხოდ", გატარებული ორი კვირის შემდეგ, მივხვდი, რა ძნელია პირადი სივრცის შენარჩუნება, როცა ყველა ნაცნობი და ნაცნობის ნაცნობი (ვისაც კი გაუგია, რომ დანიშნულები ხართ) გიყურებს, გისმენს; თან, გარდა იმისა, რომ შენი ბედნიერების გაზიარება სურს, ასევე ძალიან უნდა შენს საქმეებში გაერკვიოს და "სასარგებლო" რჩევები მოგცეს.

პოსტის წერისას აღელვება მომემატა:
რომ გავსუქდე და კაბაში არ ჩავეტიო...
ან წვიმდეს ლაიპციგში...
ან ისე ცხელოდეს, ჩემს დახურულ, kosher, კაბაში ჩავიხუთო, პლუს მაკიაჟი ჩამომადნეს...
სოფი, სოფი, სოფი, დაიკიდე, მაინც შენი დღე იქნება! – მეტყვის ქეითი თავის ფიქრებში.

אני לדודי ודודי לי

אני לדודי ודודי לי
– I am my beloved's and my beloved is mine (Song of Songs 6:3)

დღეს ლაიპციგიდან დავბრუნდი.
მთელი 16 დღე იქ ვიყავი.

მინდოდა, მიდრაშას კარებს როგორც კი შევაღებდი, გაღიმებული ადამიანები შემხვედროდნენ და ისე მოვნატრებოდი, როგორც მე. ისე თბილად ეკითხათ, როგორი პესახი მქონდა, როგორც მე ვკითხავდი.

მერე სამი სარეცხი მანქანა გავტენე 16 დღის სადღესასწაულო ტანსაცმლით და როცა უკვე ტირილს ვაპირებდი, შლომომ დამირეკა... და მითხრა, მთავარია შენ როგორი ხარ და არა – სხვებიო. ყოველთვის იცის, რა მითხრას და როგორ გამაცინოს.
შლომო ჩემს საქმროს ჰქვია.
როგორც არაფერია შემთხვევითი მზის ქვეშ, ისევე არ არის შემთხვევითი, სოლომონ მეფის სახელი რომ ჰქვია და ჩემს შარშანდელ სნობურ მოთხრობაშიც ის იყო ჩემი საქმრო. ჯერ არ წაუკითხავს ჩემი ის მოთხრობა, მთელი ოთხი თვეა ვაპირებ, ვუთარგმნო და ვერ მოვახერხე.
მანამდე ტირილი, ალბათ, იმიტომ მინდოდა, რომ სასწაულად მივეჩვიე ლაიპციგს, ორ კვირიან სადღესასწაულო პერიოდს და ადამიანს, რომლის გარეშეც გაზაფხულს ასეთი ფერი არ ექნებოდა.
ივნისამდე თითქოს ისე ცოტა დარჩა და მთელ საუკუნეს ჰგავს.

ბერლინში სასწაული ქარია და ცივა.
1 მაისი.
სილვია პლათის "The Bell Jar" წავიკითხე. აუცილებლად დავწერ ცალკე პოსტს–მეთქი, მაშინვე გავიფიქრე, როცა კითხვა დავასრულე და მერე მივხვდი, რა სისულელე იყო ჩემი მხრიდან, ამ პერიოდში, პლათის წაკითხვა.
დავწერ და ნახავთ.

ჩემი ბავშვობის მეგობრები მომენატრნენ. თახვები და "მარშუტკის გოგოები".
ლილუ მენატრება.
ქართული ბლოგებიც მომენატრა, განსაკუთრებით ნატალია და ანუშკასი.