ძიება, პოვნა და ისევ თავიდან

მნიშვნელობა არა აქვს, სად იქნები, მთავარია ვისთან იქნები. არც დროს აქვს მნიშვნელობა, ყველაფერი ხომ ისეთი ფარდობითია. რას ჰქვია დრო? ახალი წელი, ძველი თვე და მსგავსი რაღაცები. იმდენჯერ მქონია შემთხვევა, როცა სადღაც ვიყავი და ამ დროს ვოცნებობდი, სხვაგან და სხვა ადამიანებთან ვყოფილიყავი. მთავარია ეს გრძნობა არასოდეს იყოს ადამიანებში და ყოველთვის იქ ვიყოთ, სადაც გვინდა და ვისთანაც გვინდა. რა სადღეგრძელოსავით გამომივიდა. ვამაყობ ფესვებით.


მიყვარს გრეის კელის და კერი გრანტის ეს ფოტო. კერი გზას უყურებს, გრეისი კიდევ – მას. ვიღაცამ ხომ უნდა დაიცვას ბალანსი ოჯახში ;)


რომი შნაიდერი და ალენ დელონი კიდევ ისეთი ზღაპრული წყვილი იყო, ხან მგონია, სინამდვილეში არ არსებობდნენ.

შემაჯამაბელი პოსტი როგორ დავწერო, როცა "ჩემი" წელი ჯერ სულ ახალი დაწყებულია და 2010–ში რასაც ვაკეთებდი – ძიება, პოვნა, ისევ თავიდან ძიება, მოგზაურობა, სიყვარული, სიგიჟეები და ისევ სიყვარული, სიგიჟეები იყო.

Have fun and give your heart in all you do (ინგლისურს ისევ ვერ ვეშვები, რა ვქნა. 2011 წლისთვის გადავდოთ)!

თოვლი მერილინი

მელანქოლიური საღამოა. შუქის ანთებაც მეზარება, სიბნელეში ვზივარ და ქუჩას ვუყურებ. ამ თვეში იმდენს ვწერ, რამდენიც მთელი წინა თვეების მანძილზე არ მიწერია. ისე ვგრძნობ, რომ ჩემს ბლოგში ვარ შეყუჟული, როგორც ბავშვი თავის მაგიდისქვეშა შტაბში, შემიძლია გავაკეთო, რაც მინდა, ვთქვა, რაც მაწუხებს და ვერავინ შემოვა, იმიტომ, რომ "ბრონირებული" შტაბი მაქვს.
ბავშვობაში ვთამაშობდით ხოლმე ასე და ბედნიერები ვიყავით, რომ "ბრონირება" შეგვეძლო ჩვენი შტაბების და მტერი ვერ შემოაღწევდა.

მერე იზრდები და ხვდები, რომ მტერი შიგნითაა. როგორც ეთან ჰოუკის გმირი ამბობს "მზის ამოსვლამდეში": თვითონ ვართ ერთმანეთის დემონები და ანგელოზები.

თოვლს შევხედე და რატომღაც გავიფიქრე, რომ მერილინ მონროს ჰგავს. ისიც ხომ ისეთი თეთრი და თბილი იყო. თბილი სახლიდან რომ ჩანს, ისე კი ცივი და მარტოსულია. ჩემი თოვლი მერილინი. მომენატრა.

ხვალ უკვე 30 დეკემბერია. გოზინაყს აკეთებთ?

ვის მოაქვს თოვლი

(Photo via)

ძალიან მყუდროდ ვარ მოკალათებული სავარძელში. ისე თოვს, თვალს ვერ მოაშორებ. თან ყინავს, ყინავს და ჰაერიც ისეთი სუფთაა. ასეთი სასწაული ზამთარი კარგა ხანია არ მინახავს და უცებ ვხვდები, რომ ზუსტად იქ ვარ, სადაც ყოველთვის მინდოდა – ბევრთოვლიან ზამთარში, ჩრდილოეთში. უცნაურია, რომ ჩემს ქართველ მეგობარ–ნაცნობებზე მეტად მაქვს საახალწლო და საზამთრო განწყობა. თოვლი და განათებული ქუჩებიც მიწყობს, ალბათ, ხელს.

და კიდევ არდადეგები. 2 იანვრამდე ვისვენებ. ოთხთვიანი ინტენსიური ლექციების შემდეგ, ძალიან სასიამოვნოა ცარიელ შენობაში ხეტიალი, გვიან ადგომა, ჩაის ნელ–ნელა სმა და შოკოლადების ნაფცქვენებში ცხოვრება :) ვკითხულობ, ტომ უეიტსს ვუსმენ მთელი დღეები, თოვლს ვუცინი და უცხოურ ბლოგებს ვათვალიერებ, ბედნიერ ბლოგებს, ფერადი სურათები და თბილი წერილები რომ აქვთ. ისეთი სასიამოვნოა ადამიანების აღმოჩენა, რომლებიც შენსავით პოზიტიურად ფიქრობენ და სიცოცხლე ახარებთ.

გიხაროდეთ ახალი წელი რა! თოვლს კი არ მოაქვს ბედნიერება, თქვენ მოგაქვთ თოვლი :)

მწვანე და სტაფილოსფერქურთუკიანი ბავშვები

მიყვარს კვირა. ხან არ მიყვარს, მაგრამ უმეტესწილად მიყვარს (უმეტესწილად – რა საყვარელი სიტყვაა, წ– ასო ისე მომწონს). მგონია, კვირას ყველა ჩემი ნაცნობი თუ მეგობარი სახლშია, გვიანობამდე სძინავს, მერე დგებიან, ცხელ ჩაის, რძიან ყავას ან კაკაოს სვამენ, კომპიუტერს მიუსხდებიან, ან ტელევიზორს ჩართავენ და უინტერესო ფილმებს, ან მულტფილმებს უყურებენ. აღარც მახსოვს, რა იყო ხოლმე კვირაობით ტელევიზორში.

სასწაულია, მაგრამ ბერლინში მზემ გამოანათა, ცა ისეა მოწმენდილი, გაფრენა მოგინდება, მაგრამ საშინლად ყინავს. ჩემი ლამაზი ქუჩა ისევ ცარიელია და თხუთმეტ წუთში ერთხელ, ტრამვაი თუ ჩაივლის. მოპირდაპირე სახლის სახურავიდან ბოლი ამოდის, ეტყობა ბუხარი აქვთ სახლში და მსიამოვნებს იმის წარმოდგენა, თითქოს იქ დიდი ოჯახი ცხოვრობს, ან შეიძლება არც ისე დიდი. უბრალოდ, საყვარელი ცოლ–ქმარი და ბავშვები, რომლებსაც მწვანე და სტაფილოსფერი ქურთუკები აქვთ, მშობლებს ეხვეწებიან, საციგაოდ წაგვიყვანეთო. გუშინ დავინახე, ერთი მამა ციგით მიასრიალებდა თავის მწვანექურთუკიან ბავშვს და წარმოვიდგინე, ზუსტად ესენი ცხოვრობენ იმ ბუხრიან ბინაში–მეთქი.
რაც თოვლი მოვიდა, ხშირად ვხედავ მშობლებს, სულ ციგებით დაჰყავთ შვილები ქუჩაში. ისეთი ლამაზია ყველაფერი, სურათების გადაღებაც არ მინდა, სიმყუდროვე რომ არ დავურღვიო და დრო არ დავკარგო. უბრალოდ, ვიგრძნო და გავიხარო იმით, რასაც ვხედავ.

ბრენდი და მონიკა

დღეს 90–იანების დასასრულის ემთივის სიმღერებს ვუსმენდი და ნოსტალგია მომეძალა.
არ მჯერა, რომ ვინმეს არ უყვარდა იმ პერიოდში, ბრენდი და მონიკას დუეტი, ან "TLC" და "Destiny's child". მთელი ჩემი თინეიჯერობა იყო ჩადებული ემთივიში. ახლა, წარმოდგენაც არ მაქვს, თუ კიდევ არსებობს ეს არხი და რანაირი ფორმატისაა.

ლინდა ევანჯელისტა, უინონა რაიდერი და დემი მური – როგორ მიყვარდა სამივე, ერთნაირი ვარცხნილობები და baby faces ჰქონდათ

ენდი მაკდაუელის ტკბილი ღიმილისნაირი დიდი ხანია არ მინახავს

კიდევ სინდი კროუფორდის ხალში, ენდი მაკდაუელის ღიმილში, ბრუკ შილდსის წარბებსა და დრიუ ბერიმორის შეშლილ ახალგაზრდობაში დარჩა ჩემი თინეიჯერული ასაკი. რა მაგარია, ადამიანი რომ იზრდები, შენი role-models_იც იზრდებიან და ხვდები, სად იდექი და ახლა სად დგახარ. პრინციპში, დრიუ და მე ისევ ერთად რომ ვდგავართ, ყველამ იცით :)


ბედნიერ შაბათ–კვირას და დღესასწაულებს გისურვებთ.

Merde! I am 26

ზუსტად რა დავწერო, არ ვიცი, მაგრამ რაღაც მაინც მინდა დავწერო.

ცოტა გიჟი ვარ ისევ :)
წითელი თმა აღარ მაქვს უკვე თვენახევარია.
გავხდი, ჭამა მეზარება.
ახლა სარკეში ჩავიხედე და ცარიელი თვალები და სიცილი ვარ :დ

ჯერჯერობით ვერ გეტყვით, რას ვგრძნობ და 26–ე წელი რამდენად მოქმედებს ჩემზე.
დილას როცა გავიღვიძე, საწოლიდან ვისკუპე და ოთახის კარი გამოვაღე, იმდენი საჩუქარი დამხვდა ჩემი მიდრაშას გოგოებისგან, თან მეცინებოდა, თან – მეტირებოდა. საჩუქრები კი არ არის საქმე, უბრალოდ ყურადღება და სითბოს გამოხატვა. ზოგმა, უბრალოდ, ბარათი მაჩუქა და გამიღიმა, ნებისმიერ დიდ საჩუქარს ჯობია. ახლა ვგრძნობ, რომ დიდი ოჯახი მაქვს და ეს ოჯახი ჩემი მიდრაშაა.


მადლობელი ვარ ღმ–ერთის ყველაფრისთვის, რაც მაქვს და რაც მექნება. 26 წელზე ცოტა ნაკლები დამჭირდა, მივმხვდარიყავი, როგორ და ვისთან ერთად მეცხოვრა.

ადრე მკითხეს, ამდენი პოზიტიური ენერგია საიდან გაქვს და ყველაფერში კარგს როგორ ხედავო. საიდან და უბრალოდ არ მაქვს უფლება, არ ვიყო დადებითი, ან სამყარო არ მიყვარდეს, როცა პატარა ანა ფრანკს, რომელმაც ცხოვრებაში ვერაფრის ნახვა მოასწრო, ადამიანები კეთილებად მიაჩნდა და ყველაფერი ახარებდა. საკმარისია ეს გავიხსენო და მაშინვე ღიმილით მევსება თვალები. ყველაფერი ხომ ჩვენშია საბოლოოდ, რწმენაც, სიყვარულიც, სიკეთეც და ჩვენი ცხოვრებაც. ჯობია გონებამახვილი გიჟი იყო, ვიდრე ჭკვიანი სკეპტიკოსი, ეს მე არ მითქვამს, სადღაც წავიკითხე, მგონი.

დიდი მადლობა ყველას მოლოცვისთვის!!!
მიყვარხართ, იცით.
ამიტომ კომენტარებს ვთიშავ, მერე თავს ცოტა უხერხულად ვგრძნობ ხოლმე, როცა ადამიანები ბევრჯერ მილოცავენ.
შეინახეთ ემოციები თქვენიანებისთვის და ის ღიმილები, რომლებიც ჩემთვის გემეტებათ, თქვენს ახლობლებს მიანათეთ :)

სნობების საყოველთაო დღე

ეს გიჟური მოთხრობა (ვითომ მოთხრობაა?) თებერვალში დავწერე, თბილისში და დღემდე კაციშვილს არ წაუკითხავს. ლინტონმა შთამაგონა, გამომექვეყნებინა. ჩემს ბლოგზე უკეთეს ადგილს სად ვნახავ.


როცა 2 თებერვალი მსოფლიოს სნობების საყოველთაო დღედ აქციეს, უკვე 25 წლის ვიყავი. უმუშევარი, მარტოხელა, თმა შესაღები მქონდა, ფრჩხილები მოკლედ დაჭრილი და ინტერნეტიც ყოველ წამს მეთიშებოდა.
ჩემი ცხოვრება თებერვლიდან თებერვლამდე იცვლებოდა, მიუხედავად იმისა, რომ სნობებთან იშვიათად ვურთიერთობდი და ჩემი მეგობრობა რელიგიურ ადამიანებთან შემოიფარგლებოდა.
იმ 2 თებერვლის დილაც არაფრით განსხვავდებოდა, თუნდაც, 1 თებერვლის, ან 31 იანვრისგან. მზე ანათებდა, მაგრამ ციოდა. მაცივარში დამპალი გოგრა და არაჟანი მქონდა, მაგიდაზე - დაჭრილი ლიმონი და ჩაიდანი.
სადაც არ უნდა მიგეხედ-მოგეხედა, ვერაფერს დაინახავდი 70-იანებში აშენებული კორპუსებისა და მაღაზიების გარდა, რომლებიც ჩემი უბნის ყველა კუთხეში იყო გახსნილი. ორი-სამი დღე წაიმუშავებდნენ და მერე იკეტებოდა. მერე ახალს ხსნიდნენ და მალე იმასაც კეტავდნენ.

2 თებერვალი დიდხანს გაგრძელდა, თითქმის მთელი დღე.

ჩემი 25 წლის თავი და ტანი სტაფილოსფერ დივანზე ისხდნენ და ინტერნეტში შესვლას ცდილობდნენ. თავი დასაბანი მქონდა, მწვანე ჟაკეტი გახუნებული და ადგილ-ადგილ გამოხეული იყო, ტანზე რომ დავიხედე, ყველაფერი სტაფილოსფერი მეცვა – კუბოკრული ბოლოკაბა, ჯემპრი; ხელი რომ მედო, ის ბალიშიც კი სტაფილოსფერი იყო. შეიძლება ზოგმა ნარინჯისფერი დაარქვას, მაგრამ მე არასოდეს მინახავს ნარინჯი და არ ვიცი მისი ფერი.

2 თებერვალს მივხვდი, რომ მყავს მეგობრები, რომლებიც სინამდვილეში არ მყავს. ეს ნიშნავს, რომ უმეტესობა მათგანს მხოლოდ მაშინ ვახსენდები, როცა ჩემგან რამე სჭირდებათ, ან ნერვების დამშვიდება და თავიანთი ენერგიის ჩემთან დაცლა სურთ. ჩემზე კარგი დამცლელი კი არსად იშოვება. ჩემთან შეგიძლია ილაპარაკო ყველაფერზე, იჩხუბო, იტირო, იწუწუნო, მოიტყუო, მე არაფერს გიპასუხებ, უბრალოდ მოგისმენ და მთელი ჩემი 25 წლის ცისფერ-ნაცრისფერი თვალებით მოგისმენ. მერე შეგიძლია წახვიდე და საერთოდ, არ დაინტერესდე, მე თვითონ როგორ ვარ და რას ვგრძნობ.

მე 2 თებერვალს არდაბადებული მონსტრი ვარ.

ბორის ვიანი ოცნებობდა ჩემთან ერთად სირბილზე ყოველ დილით და მე კიდევ ვფიქრობდი, რომ მასაც თავისი ნევროზების ჩემთვის მოხვევა და დაცლა უნდოდა. ან არ ვფიქრობდი და თავს ვიტყუებდი, რომ ვიანი ჩემი მეგობარია, რომელიც მენდობა, ყველაფერს მიზიარებს და ჩემი აზრი აინტერესებს. სინამდვილეში, ალბათ ისიც იტირებდა, იწუწუნებდა, თავაზიანობისთვის მკითხავდა, ჩემკენ რა ხდებოდა და დაიჟინებდა, მისთვის მომეყოლა ჩემი ამბები. მერე კი ჩაეძინებოდა, ან გზაში დაიკარგებოდა.
მე მძულს 2 თებერვალი და ის, რომ 25 წლის ვარ და ჯერ კიდევ სულელი. მიხარია სხვების სიხარული და მჯერა, რომ სხვებსაც ასევე ვუხარივარ. სინამდვილეში არავის, ღმ-ერთის გარდა, ისიც იმალება და იმალება. მოვკიდებ ხელს და დავდივარ, ხან მავიწყდება, სად არის და რატომ არ მესაუბრება, მაგრამ მახსენდება, რომ ღმ-ერთი ჩემი "მეგობარი" არ არის, რომელიც დაჯდება და თავის პრობლემებს თავზე დამაყრის. ჩემს პრობლემებთან გამკლავებას მაცდის და თვითონ დადის, დადის. ოჰ, ღმ-ერთო, რატომ მაინცდამაინც ეს 2 თებერვალი?

2 თებერვალი გრძელდებოდა, როცა მივხვდი, ტაფა უნდა გამეხეხა. არადა, ისე ჰქონდა ზეთი მიმწვარი, იმის გარეცხვა სასწაული უნდა ყოფილიყო. ბოლოს, გადავწყვიტე გამეხეხა, დედაჩემის ნაყიდი ტაფა იყო და დედაჩემის ნაჩუქარ-ხელმონაკიდ ნივთებს, როგორც წმინდა გრაალს, ისე ვეპყრობოდი. ავიღე სახეხი, ჩავიმუხლე და ტირილით გავხეხე. გაიხეხა. სასწაულად გაპრიალდა და მეც გავიღიმე, თურმე კარგი ვქენი, ხელი რომ არ ჩავიქნიე, არადა თავიდან იმ ტაფის გადაგდებას ვაპირებდი.
ღმ-ერთმა ისევ მაგრად ჩამკიდა ხელი და მე ტირილი დავიწყე. ოღონდ უკვე სიხარულისგან, რომ ტაფა გამახეხინა და მიმახვედრა, ცხოვრება უნდა გამეგრძელებინა, მიუხედავად იმისა, რომ 25 წლის ვიყავი და იმ დღეს მსოფლიო სნობების დღე, 2 თებერვალი, იყო.
შეიძლება, ყველაფერი მეჩვენება, არც ტაფა არსებობს, არც სახეხი და ღმ-ერთიც არ მკიდებს ხელს. უბრალოდ, ნესტიანი წიწიბურა ვჭამე და ახლა გული მერევა. დღე კი გრძელდება და მე ამას ვეღარ ვიტან.

იზაბელა, სოლომონი და გერასიმე მოვიდნენ ჩემთან, მაგრამ უარი ვუთხარი, კარებს ვერ გაგიღებთ-მეთქი. ვიჯექი და ადგომა მეზარებოდა. იზაბელა მაშინვე წავიდა, გული დამწყვიტე, შენთან საუბარი მინდოდაო, გერასიმემ მხოლოდ ამოიხვნეშა, მუნჯი იყო და რას მეტყოდა. სოლომონი იქვე ჩამოჯდა და სანამ არ ადგები, არც მე ავდგებიო. სოლომონი ჩემი მომავალი საქმრო იყო, ასე კარებებიდან ველაპარაკებოდით ერთმანეთს და ამიტომ სჯეროდა, რომ მე ქერა თმა მქონდა და სტაფილოსფერი არ მიყვარდა. არაფერს ამბობდა თავის შესახებ, გარდა იმისა, რომ გიჟური ცეკვები უყვარდა. სახლში მარტო რჩებოდა ხოლმე და ხელებს, ფეხებს იქნევდა, მერე სიცილით კვდებოდა და კარებიდან მიყვიროდა, ადექიო.
ესეც 2 თებერვალს მოხდა. მაშინ გამოაცხადა "ბიბისიმ", რომ მსოფლიო სნობების საყოველთაო დღეა და გთხოვთ, ყველამ წუთიერი დუმილით მიაგოთ პატივიო. სოლომონიც ჩემს კართან იდგა ჩუმად.

ისევ სურათები, შავ–თეთრი

კაროლ ბუკე და ანჯელა მოლინა – ორი კონჩიტა. ჩემი პირველი ბუნუელის ფილმი, აჯანყება და სიყვარული.

ჩემი ფავორიტი კიმ ნოვაკი თავისი პოსტერის წინ. ჰიჩკოკის ქალი.

ოლივია დე ჰავილანდი – ზუსტად ესაა "ქარწაღებულნის" ჩუმი და უფერული მელანი ჰამილტონ–უილკსი, რომელიც სკარლეტზე მეტად უყვარდა ეშლის და მე კიდევ მძულდა.

მერილინი.

ჩრდილოეთის ზღაპრები

გერდა ჩრდილოეთისკენ

შევამჩნიე, ძალიან ბევრს ფეისბუქზე სხვადასხვა მულტფილმის გმირების ავატარი აქვს, ზოგს მძინარე მზეთუნახავის, ზოგს – კარლსონის მეგობარი ბიჭუნასი, ზოგს ქალთევზა არიელის. დიდხანს ვიფიქრე, მე რომელი მულტფილმი მიყვარს ასე განსაკუთრებით და აღმოვაჩინე, რომ არცერთი.

სამაგიეროდ ჰანს ქრისტიან ანდერსენის ზღაპრები მიყვარდა, იცით. "თოვლის დედოფლის" გერდას ავირჩევდი, რამე რომ იყოს. ვგავართ ხასიათით: დავდივართ, სულ ვეძებთ, ის თავის გათოშილ კაის და მე – ჩემსას, თუმცა არ ვიცი, გათოშილია ისიც, თუ არა.
როგორც მახსოვს, დისნეის არ გადაუღია და მგონი, ძველი რუსული მულტფილმი უნდა იყოს, რომელიც კარგად არ მახსოვს, ალბათ ბავშვობაში მექნება ნანახი. ახლა აღარ ვუყურებ ფილმებს ჩემს საყვარელ წიგნებსა და ზღაპრებზე. არ მინდა რეჟისორის და პროდიუსერების მსხვერპლი გავხდე და მერე სხვამ დაიკავოს გერდას ადგილი, როცა გერდა, ამ შემთხვევაში, მე ვარ. ყველაზე საყვარელი და ამავე დროს სასტიკი ზღაპარია, როგორც ჰანს ქრისტიან ანდერსენს შეეფერება. სხვა ზღაპრებში მხოლოდ მზეჭაბუკები მიდიან მზეთუნახავების გადასარჩენად, ანდერსენმა კი სტერეოტიპები სრულიად დაამსხვრია და თავის პატარა, ოქროსფერ გოგოებს მისცა ძალა, ირმებს მოახტნენ და პატარა, გათოშილი, შტერი ბიჭების გადასარჩენად წავიდნენ.

ცივი კვირაა ბერლინში. თოვლი თითქმის სულ გადნა.
გერდას ირემი მჭირდება, ჩრდილოეთის ციალი რომ ვნახო.

Love Uma

გუშინ ქეითმა facebook-ზე დადო ტარანტინოს და უმას სურათი, ერთად არიანო და გამახსენდა, როგორ მიყვარს უმა. ტარანტინოც მიყვარს, იცით, განსაკუთრებით მისი გიჟური ფილმები.


მაგრამ უმა ხომ მაინც განსაკუთრებულია. თითქოს იდეალური არაფერი აქვს, მაგრამ ისეთი ქალია, გინდა შენი მეგობარი იყოს და ერთად იცინოდეთ ხუმრობებზე. სახელიც ორიგინალური ჰქვია და ცხოვრებაში მეტი მნიშვნელოვანი როლი რომ აღარ მიიღოს, 'Pulp fiction'–ში შესრულებული ფეხშიშველი ცეკვა ყველას ემახსოვრება.

I love Uma.

გაუღეთ კარი

მე დღეს ამ მუსიკამ გამაგიჟა. არაბული ღამეები რა მოსატანია, მთელმა "ვეფხისტყაოსანმა" თვალწინ ჩამიქროლა. შეიშლები ადამიანი, რომ დაფიქრდე რა დღეშია ჩვენი ფსიქიკა; რამხელა გავლენას განიცდის ლიტერატურისგან და საერთოდ, ხელოვნების ნებისმიერი მიმართულებისგან. უსმენ მუსიკას და გახსენდება სხვადასხვა ისტორიები, ფილმები, ადამიანები, რომლებიც რეალურად არ არსებობდნენ, მაგრამ ისე არიან შენში გაბნეული, რომ მთელი ცხოვრების მანძილზე ვერ ამოშლი. მერე იტყვიან, რატომ იბრძვის ადამიანში ორი არსებაო. ჩემში ორზე მეტი იბრძვის, სიმართლე გითხრათ.

სასწაული მუსიკაა, ვიდეოს არ უყუროთ, უბრალოდ მოუსმინეთ და თქვენს ცნობიერს გაუღეთ კარი.

(ვიდეო, რა თქმა უნდა, ჩემს Facebook friend-თან ვნახე, სხვაგან სად შეიძლება ხელოვნებას ეზიაროს ადამიანი.)

David Arkenstone "Song of Sheherazade from myths and legends"

Sunny ხანუკა

რამდენმე იცით, რა არის ხანუკა?
უმრავლესობას ხანუკა შობის ებრაული ალტერნატივა ჰგონია და ერთხელ ვიღაცამ მკითხა, თქვენ ვის დაბადებას აღნიშნავთ ამ დღესო.

ხანუკა სინათლის და სასწაულის აღსანიშნავი დღეა.
ისტორიულად ამ პერიოდში მამაცმა მაკაბიტებმა ბერძნები დაამარცხეს და დამოუკიდებლობა მოუპოვეს ისრაელს. მაკაბიტები (იმედია, ქართულად ასე ითარგმნება), ასე ვთქვათ, თავისი დროის guerrilla მეომრები იყვნენ. რელიგიურ დღესასწაულს რაც შეეხება, სოლომონის ტაძარში, მენორაში, რომელსაც მთავარი კოენი ანთებდა, ძალიან ცოტა ზეთი ესხა, მაგრამ სასწაულად, მთელი 8 დღის განმავლობაში მაინც იწვოდა. ამიტომ ახლა მთელი 8 დღის განმავლობაში ვანთებთ სანთლებს, პირველ დღეს 1 სანთელს და მომდევნო დღეებში თითო სანთელი ემატება, რითიც სასწაულს ვიხსენებთ.

ხომ მიცნობთ, მიყვარს ისტორიები მამაც ადამიანებზე, თან წარმოუდგენელია, ადამიანი ქართულად იყო გაზრდილი და გმირები არ გიყვარდეს. ამიტომ ხანუკა ჩემი ერთერთი უსაყვარლესი დღესასწაულია, გარდა იმისა, რომ სინათლის და სასწაულების დროა, მთელი მსოფლიოს ლიტერატურა თუ მხატვრობა ამაზეა აგებული. მაკაბიტების გარდა, ამავე პერიოდს ეკუთვნის ცნობილი ივდითი (יְהוּדִית), რომელმაც ჰოლოფორნესს თავი დააკარგვინა (პირდაპირი გაგებით).


როგორც ჩემი საყვარელი რაბი იტყოდა, ყველა ადამიანშია ჩადებული გმირობის კოდი, პრინციპები და სამშობლოს, ხალხის სიყვარული. უბრალოდ, ზოგი ვერ ხსნის ამ კოდს და იკარგება იმ პოპულარული კულტურის ლაბირინთში, რომელსაც ბოლოს ეჩვევა და სურვილიც აღარ უჩნდება, რომ კედელი გაარღვიოს.

ყველაზე მნიშვნელოვანი მაინც ისაა, რომ დღესასწაულები ადამიანებისთვისაა, როგორც ყველაფერი დანარჩენი, რაც სამყაროში არსებობს. ყოველდღიური ცხოვრება ზოგჯერ ისეთი მოსაწყენია, გვჭირდება (დღე)სასწაულები, სტიმულით და ოპტიმიზმით რომ ავივსოთ. ვიცნობ ადამიანებს, რომლებიც ირონიით უყურებენ მსგავს დღეებს, არაფერი მოსწონთ, არცერთი რელიგია აკმაყოფილებთ და ჰგონიათ, სხვებზე მაღლა დგანან, რადგან არ სჭირდებათ სასწაულების დაჯერება. მე ასეთ ხალხს, უბრალოდ, შურიან ბოღმებს/ბოღმა შურიანებს ვეძახი – როცა ადამიანს არც შენი, არც სხვების სიხარული გიხარია, ცუდადაა შენი საქმე, თანაც ძალიან.

მე მიხარია ახლა ძალიან. არ შემიძლია სიხარულის დამალვა. წელს ჩემი ყველაზე გააზრებული და ნათელი ხანუკაა. მინდა ყველას უხაროდეს, ბედნიერი იყოს და რაც მთავარია, არასოდეს დაკარგოს რწმენა, რომ სინათლე ყოველთვის აქრობს სიბნელეს.

ბონუსად The MACCABEATS - One Day

პირველი თოვლი, სახელი და ბოტები

თოვს.


ახალი ებრაული სახელი მაქვს: სარა (Sarah). ხო მიხდება? ზუსტად, ზუსტად ჩემი სულის და გულის სახელია.

שרה

ახალი ბოტები მაქვს. ცხოვრებაში პირველად მაქვს ასეთი ბოტები და თავი ჯუდი ებოტი მგონია :)


ბედნიერ შაბათს და კვირას გისურვებთ ყველას!!! Treat each others with love, laugh and love as much as you can!!!

May I have this dance?

ხანდახან ხომ არის ადამიანი ისეთ განწყობაზე, რომ საუბარი არ უნდა, სამაგიეროდ მუსიკით და ფოტოებით უნდა გამოხატვა?
ზუსტად ასე ვარ, თან ეს სურათები დიდი ხანია მაქვს და ველოდებოდი, როდის ვიქნებოდი შესაბამის ხასიათზე, თქვენთვის გამეზიარებინა.

ამ ფოტოზე მგონია, მერილინი მხოლოდ იმას კი არ განიცდის, ფეხი რომ აქვს ნატკენი და ვერ ცურავს, ისიც აწუხებს, რომ ასეთი ლამაზია და ადამიანები იმის მიღმა ვერაფერს ხედავენ.

კიმ ნოვაკი და კერი გრანტი – ჩემი და ჰიჩკოკის საყვარელი წყვილი. კერი გრანტის კეფას რომ ვუყურებ, მგონია – სულ სხვა რამეზე ფიქრობს და არა იმაზე, რაზეც კიმი. გრანტი ძალიან კარგი ადამიანი იყო, მსახიობობასთან ერთად; წიგნს არ დავწერ ჩემს ცხოვრებაზე, რადგან ბევრი ადამიანის გაფარჩაკება მომიწევსო, ასე ამბობდა.

მარჩელო მასტროიანი და ფედერიკო ფელინი, gosh მეტი რა უნდა ვთქვა, თან "დოლჩე ვიტას" აფიშასთან.

როკ ჰადსონი, კერი გრანტი, მარლონ ბრანდო და გრეგორი პეკი – ან ბრმა ვარ, ან ბებერი, რადგან დღეს ვერცერთ მსახიობს ვიხსენებ, ამ ოთხეულს რომ მივამსგავსო და გული ამიფანცქალდეს. CLASSIC ჰოლივუდი ალბათ 70–იანების დასაწყისში. ჰადსონი შიდსით დაიღუპა 80–იანებში, კერი გრანტი დღემდე ჰოლივუდის ნომერ პირველ ჯენტლმენად ითვლება; მარლონ ბრანდო ყოველთვის rebellious იყო, გრეგორი პეკთან ერთად კი რამდენჯერ ვყოფილვართ რომში, ღმერთმა იცის.

რა უცნაურია, რომ მერილინ მონროს და კიმ ნოვაკის გარდა, სხვა ქალის ფოტოები არ მაქვს. ალბათ იმიტომ, რომ მერილინისნაირად არავინ მიყვარს და ნოვაკი კიდევ – ძალიან კარგი მსახიობი იყო თავის დროზე.

მაგრამ თვითონ ფოტოები ხომ რაღაცნაირი ატმოსფერულია? ანუ, გადაყავხარ ძველ პერიოდში და წარმოიდგენ, რომ შენც ასეთი "შავ–თეთრი", უკვე დაბერებული ან მკვდარი ჰოლივუდელი ხარ. ელოდები, კერი გრანტი ხელს როდის გამოგიწვდის საცეკვაოდ: 'May I have this dance?'

სიყვარულით, შაბათი

ორდღიანი გადაუღებელი წვიმის შემდეგ, დილას მზემ ცოტა გამოანათა. ეს ორი დღე ისე წვიმდა, დილიდან ღამეს ჰგავდა და გარეთ გასვლა წამების ტოლფასი იყო (რა სიტყვაა ეს ტოლფასი!).

გერმანიაში შაბათი ძალიან მალე დგება ზამთარში, 4–ის ნახევარზე. მერე სინაგოგაში მივდივართ, ვმღერით. შაბათს ყოველთვის კარგ ხასიათზე ვარ ხოლმე და სიხარულისგან ვერ ვჯდები. სადღაც 6–ის ნახევარზე სტუმრად მივდივართ სავახშმოდ და 8 საათისთვის უკვე ვამთავრებთ, როცა ზაფხულში ხან 12–მდე გრძელდება.
შესაბამისად, შაბათი საღამოც მალე მოდის. არ მომწონს, თითქმის მთელ შაბათს ძილში ვატარებ, ისე გამოდის. ზამთარში მთელი დღე ღამეა და სანამ საუზმეს მოვრჩებით, უკვე სადილის დრო მოდის და ვინც იცის, როგორი სადილები გვაქვს შაბათს, წარმოუდგენელია ყველაფრის გასინჯვა მოასწრო.
Anyway, შაბათს (პარასკევ საღამოს) ისეთი სასწაული ატმოსფეროა ხოლმე მიდრაშაში, ყველანი წინ და უკან დავრბივართ, გოგოების საერთო საცხოვრებლის წარმოდგენა ძნელი არ უნდა იყოს: ჰაერში თმის სპრეის, ფრჩხილების ლაქის და ათასი სუნამოს არომატი ტრიალებს [ერთი მკაცრი კანონი მაქვს მხოლოდ, არავითარ შემთხვევაში არ ვისვამ ლაქს საძინებელ ოთახში და არც ჩემს ფორთოხლისფერ გოგოს ვასმევინებ. სასწაულად მძაფრი ყნოსვა მაქვს, ცუდი მხედველობის ბონუსად].


სანთლებს რომ ვანთებ და მერე ფანჯრიდან ვიყურები, ვფიქრობ, რა უნიკალურია, ყველანი აქეთ–იქით მიიჩქარიან, ჩვენ – კიდევ ყველაფერს გამოვრთავთ (პირდაპირი გაგებით), საყვარელ სცენარისტს ჩავაბარებთ და მასთან სასაუბროდ მივდივართ. დედაჩემი როცა მეკითხება, მაინც რატომ გადავწყვიტე რელიგიურობა, ზუსტად ამავეს ვეუბნები და ვამატებ, ეს ზუსტად ის ცხოვრებაა, რაც მე მაბედნიერებს და საშუალებას მაძლევს, ვაკეთო ის, რაც ყოველთვის მინდოდა, ისე ვიცხოვრო, როგორც ძალიან ცოტა ადამიანი ცხოვრობს და პარასკევ საღამოს დავივიწყო რა ხდება და სრულიად მივენდო იმას, ვისიც ეშინიათ, უყვართ, ზოგჯერ არც სჯერათ და საბოლოოდ, მაინც ყველა მისკენ მიისწრაფის.
ცხოვრებაც ხომ ესაა.
ღმერთია ყველგან და ყველაფერში. როცა ადამიანები მიხვდებიან, რომ ღმერთი ღრუბლებზე წამოწოლილი, თეთრწვერა კეთილი მოხუცი კი არა, მთელი არსებობაა თვითონ ადამიანებში, მაშინ დაიწყებენ ცხოვრებას. იმას არ ვამბობ, თითქოს პრობლემები თავისით მოგვარდება და "თხა და მგელი ერთად სძოვენ"; პირიქით, მივხვდებით, რამდენი რამეა ჩვენზე დამოკიდებული, რახან დავიბადეთ, ვალდებულებაც გვაქვს, ვიმუშაოთ და რაც შეიძლება მეტი სიყვარული გამოვხატოთ ერთმანეთისადმი.

როგორც ჩემი ერთი მეგობარი მეუბნება, სოფი, მარტო შენ შეგიძლია რელიგია, სოციალიზმი და ჰიპური გაგება ერთმანეთს შეუთავსოო. მარტო მე არა, ყველას შეუძლია, ვისაც არც სიცილის რცხვენია და არც ტირილის, როცა თავს ცუდად გრძნობს.
მიყვარხართ ყველა, ვისაც ჩემი სიყვარული გჭირდებათ!

ბედნიერ შაბათს და კვირას გისურვებთ!!!

שבת שלום

ნემსების წვიმა

Если бы я был
маленький,
как океан,-
на цыпочки волн встал,
приливом ласкался к луне бы.
Где любимую найти мне,
Такую, как и я?
Такая не уместилась бы в крохотное небо!

Владимир Маяковский

საღამოს ლექციების შემდეგ, რებეცინ რობერგი სახლში გავაცილე. გარდა იმისა, რომ ერთი გზა გვქონდა, თან მასთან საუბარი მინდოდა. რებეცინთან საუბარი ყოველთვის სასიამოვნოა, ისეთი თბილი და მეგობრული ქალია, ხელს ჩაგკიდებს და გიყურებს თავისი ულამაზესი ლურჯი თვალებით, შენც გჯერა, რომ სამყარო სამართლიანია, ადამიანები კიდევ – კეთილები; რადგან თვითონაა ამის ცოცხალი მაგალითი: ფაშისტების მიერ ოკუპირებული ჰოლანდიის მომსწრე, კათოლიკე გლეხების ოჯახში გაზრდილი, სანამ მშობლები საკონცენტრაციო ბანაკიდან დაბრუნდებოდნენ... ასეთი ისტორიები, ალბათ, რამდენი გინახავთ ფილმებსა და წიგნებში.
მაგრამ ის, რაც მე მაწუხებს, სულ სხვა რამეა.
სულ სხვა რაღაცები მინდოდა რებეცინისთვის მომეყოლა, სხვანაირი პასუხები გამეცა და მე კიდევ – მხოლოდ ის ვთქვი, რაც პირდაპირ გულიდან წამოვიდა. ზოგჯერ პირიქით – რაც მინდა, იმასაც ვერ ვამბობ, რაღაც ისე მიჭერს ხოლმე ყელში. მხოლოდ მასთან კი არა, სხვებთანაც ასე მემართება ხშირად: ვერ ვამბობ იმას, რაც აუცილებელია და გულწრფელობები კი თავისით "გამორბიან". რატომ მემართება ასე, არ ვიცი. მაგრამ დღეს მაიაკოვსკის ეს ლექსი რომ გავიხსენე, თითქოს მივხვდი... აქაც არ დავწერ, რას მივხვდი, მაგრამ იმედია, ოდესმე გადავლახავ ჩემს ამ უცნაურ ჩვევას და ზუსტად იმას ვიტყვი, რაც აუცილებელია და მხოლოდ იმას არა, რაც გულწრფელად მეთქმევინება. ცხოვრება ხომ იმისთვისაა, რაღაცები ჩვენი სურვილის წინააღმდეგ გავაკეთოთ :/ სიმართლე რომ ვთქვა, გულით არ ვამბობ ამას, მაგრამ ხან აშკარაა, რომ საჭიროა.

რებეცინი რომ მივაცილე სახლში, იქიდან სხვაგან წავედი. უკვე 11 საათი იყო რომ გამოვედი, საზიზღრად რომ იცის წვიმა, წვრილად და თითქოს ნემსებს გასობს, ისე წვიმდა და გალაკტიონი დაწერდა, მეფე ლირივით ავტირდიო.

მერე დედაჩემმა მომწერა. მეც ვუპასუხე, მაგრამ ის არა, რაც მინდოდა. არასოდეს უნდა უთხრა მშობელს, როგორ ბითურულად გრძნობ თავს, განსაკუთრებით, როცა შორს ხარ.
ვიცი, ხვალ უკვე გაივლის, დილით რომ ავდგები და სარკეში ჩემს თავს გავუცინებ, მაგრამ დღეს ისევ ნემსებივით წვიმს და მეფე ლირიც ტირილის ხასიათზეა.

თვალებთან ახლოს

For three years straight, I’ve been burning the candle at both ends, and as of last December, I just didn’t have anything left.

Drew Barrymore

ახალ ფილმში სასწაულად ჩანს, რომ დრიუ დაღლილია. დაღლილია მუდმივად თავისი გიჟური ბავშვობის შეხსენებით, ტკბილღიმილიანი გოგოს იმიჯით, დაღლილია თავისი მრავალრიცხოვანი ჰოლივუდელი პარტნიორებით. 35 წლის ასაკში იმდენი რამე აქვს უკვე გაკეთებული, რასაც ხალხი ერთი საუკუნის მანძილზეც ვერ ასწრებს.

წუხელ, სწორედ, ეს ფილმი ვნახე.
"Going the distance" იმდენად რეალურია, რომ მისი ნახვის შემდეგ ცოტა ხანს გავიარ–გამოვიარე და ბევრ რამეზე დავფიქრდი. მართალია პროდიუსერები კარგად ეცადნენ გაებანალურებინათ და დასასრული გამოუვიდათ კიდეც; მაგრამ ბევრი სცენა ძალიან ლამაზადაა გადაღებული, თითქოს მოყვარულის კამერიდან. დიალოგები ცოცხალი, როგორც დრიუს ყველა ფილმში და კარგი მუსიკა. ხშირია ახლო კადრები, განსაკუთრებით, ფოკუსი დრიუს თვალებზეა გაკეთებული. ჯერ არცერთ ფილმში მინახავს დრიუ ასეთი ნაღვლიანი თვალებით. ამიტომ მისი ინტერვიუ რომ ვნახე, აღარ გამკვირვებია ის ფრაზა, რაც ეპიგრაფად მოვიყვანე.

რადგანაც ფილმი ძალიან ახალია, ვეცდები შინაარსზე არაფერი წამომცდეს, რომ განწყობა არ გაგიფუჭოთ. უბრალოდ, ფილმი ახალგაზრდა ქალზეა, რომელიც ცდილობს იცხოვროს, იმუშაოს, ისწავლოს, ურთიერთობა ჰქონდეს და ამავე დროს, დარჩეს ლაღ ადამიანად. ვისთვისაც სილაღე იმავეს ნიშნავს, რასაც ჩემთვის, მაშინ ზუსტად გამიგებთ.
დრიუ ბერიმორშიც ესაა ყოველთვის უნიკალური, რომ მისი 34 წლიანი ჰოლივუდური კარიერის მიუხედავად, შერჩენილი აქვს სიბრჭყვიალე თვალებსა და ღიმილში. რაც, სამწუხაროდ, ამ ფილმში მხოლოდ რამდენიმე სცენაში თუ ჩნდება და ისე ამზიანებს ყველაფერს, ღიმილს ვერ შეიკავებთ.


მუსიკა ვახსენე და დრიუს ფილმებში ყოველთვის კარგი ახალი ბენდების მუსიკაა.
ჯასტინ ლონგი? მიყვარს, იმიტომ, რომ დრიუს უყვარს და მეგობრები არიან (ყველანაირი გაგებით). ურთიერთობაში კი არაფერია იმაზე მთავარი, ვიდრე მეგობრობა.
ფილმის შეფასება, რამდენად ობიექტურადაც შემიძლია 7/10.

მადლობა, დრიუ!!! დაისვენე და იბრჭყვიალე რა!

Tarantino for President!

სინამდვილეში ამ პოსტს ტარანტინოს კი არა, ზოი ბელის სიყვარული მაწერინებს. პირველად დრიუ ბერიმორის ფილმში ვნახე და მაშინ დავინტერესდი, როგორ გახდა ეს ახალზელანდიელი ქალი ტარანტინოს კასკადიორი მუზა, თანაც ისე, რომ თავის Kill Bill ფილმებში უმა თურმანის დუბლიორად აიყვანა და ბოლოს 'Death Proof'–ში როლი სპეციალურად მისთვის დაწერა. მერე ეს ვიდეო ვნახე და მივხვდი: ტარანტინოა თვითონ ისეთი ტიპი, სულ აღტაცებული და ემოციური, რომ ზუსტად ზოი ბელი სჭირდებოდა ფილმებში. ჩემთვის ყველაზე სასიამოვნო ის იყო, რომ ზუსტად ტარანტინოს და მერე დრიუ ბერიმორის წყალობით გამოჩნდა ზოი ბელის სახე ეკრანზე, როცა მანამდე მხოლოდ ცნობილი ჰოლივუდელი ქალების ტანი იყო. თავის ინტერვიუებში ხშირად ამბობს, რომ საინტერესოა მსახიობობა და იმ ადამიანების გვერდით დგომა, რომლებიც ადრე ცხვირაწევით უყურებდნენ და მისი სახელიც არ ახსოვდათ, "ჩემი ახალზელანდიელი დუბლიორიო" ამბობდნენ.

მისი პროფესია, საერთოდ, ცალკე გასარჩევი თემაა, ჩემი აზრით. თვითონ ზოი კი ამბობს, რომ არცერთ გიმნასტ სპორტსმენს აქვს მასზე უსაფრთხო ცხოვრება, მაგრამ ვიდეოებს რომ ვუყურებ, გული მიჩქარდება: მანქანაზე ისე ზის/წევს/დგას და სასწაული სიმაღლეებიდან ხტება. გასაგებია, მოზღვავებული ადრენალინითაა ადამიანი დაბადებული და მისი მოწოდება ესაა, მაგრამ ძალიან საწყენი იქნებოდა მთავარი როლი რომ არასოდეს შეესრულებინა და ყველას არ გაეგო, ვინ დგას უმა თურმანის დალურჯებული სხეულის, ისევე როგორც ცნობილი მეომარი პრინცესა Xena–ს და ქალი–კატის უკან.

The Tarantino "Legs Girls" (The Grindhouse cast)

Kurt Russell as Crazy Mike

"Jungle Julia" - girl with most beautiful legs

ტარანტინოს რაც შეეხება, ამ ფილმში განსაკუთრებით ჩანს მისი ფეტიში ფეხებისადმი. ყველგან ქალების ლამაზი და შოკოლადისფერი ტერფები ჩანს. არ მინდა ბევრი დავწერო შინაარსზე, რადგან მთავარი ისაა, რა გადაიღო ტარანტინომ, კადრები, ფერები, სასწაული მუსიკა, უწმაწური დიალოგები, ბევრი სისხლი და სიცილი. თანაც თქვენ თვითონ ნახავთ და მერე მეტყვით თქვენს აზრსაც.
გიჟია ეს კაცი, როგორც დედაჩემი იტყოდა, მაგრამ მსოფლიოს ყველაზე ნიჭიერი გიჟი.

ყოფნა–არყოფნა ტავტოლოგიურად

სასწაულია რობი უილიამსი, მაგრამ ამ ვიდეოს რომ ნახავ, ხვდები, რომ ეს ტიპიც სასწაულია. გასაგებია, იმიტომაა სასწაული, რომ რობია, მაგრამ თან არ არის.

საქმე ის არ არის, ვინ ვინ არის. I mean, ეს პოსტი საერთოდ არ არის ის, რაც უნდა ყოფილიყო.
პოსტს უნდა ერქვას – "ყოფნა–არყოფნა ტავტოლოგიურად". პრინციპში, ჰქვია კიდეც ;)

It's the 80s, what you looking at, ya mong?

Sleeping In The World To Come

ФЕДОР

ცივა.
იანა ფრანკის კატასავით მინდა რადიატორთან "ჩავიფუთნო" და დავიძინო.
ვითომ, ზამთარში ღამე გრძელიაო და მე მაინც არ მყოფნის. საღამოს 11 საათზე ვიძინებ და დილით 8-ზე ვდგები, მაინც მეზარება ხოლმე ადგომა. როცა ავდგები, უკვე ენერგიულად დავრბივარ, მაგრამ სანამ ლოგინიდან წამოვხტები, მანამდე რამდენიმე წამს ვფიქრობ, კიდევ ხომ არ გავაგრძელო ძილი.

რაც საათი გადაწიეს, 5 საათზე უკვე ღამეა და ისე ბნელა, ლექციიდან ფანჯარაში რომ გავიხედავ, მარკესის მოთხრობები მახსენდება. მთლად უკუნეთიც რომ არ არის, რაღაც მუქი ლურჯი ნისლისფერია.

დილას მერკელი შეაშინეს. "საჩუქრებს" გზავნიან საბერძნეთიდან.
წინა ღამეს რაღაც სასწაული ხმაური იყო ჩემს ქუჩაზე და უცებ ისეთი შეგრძნება გამიჩნდა, თითქოს ტანკები მოდიოდნენ და მეორე მსოფლიო ომი მეორდებოდა.
აქამდე არასოდეს მიგრძვნია მსგავსი რაღაც ბერლინში, იმდენად უსაფრთხო და სტაბილურ ადგილად მეჩვენებოდა.
რა საშინელებაა ეს პოლიტიკა, ადამიანს მშვიდად გინდა ცხოვრება და ახალი ამბები ცხვირში გეჩრებიან. ძალიან ვიმედოვნებ, რომ 'Olam Haba' მაინც იქნება ისეთი ადგილი, სადაც ზედმეტი ფიქრებით არ გამოგეტენება თავი და ამ თეთრი ფისოსავით მშვიდად დაიძინებ თბილ ადგილას.

როცა სიზმარში ვერ გარბიხარ

Discover Simple, Private Sharing at Drop.io

(ზუსტად ისეთი სიმღერაა, ჩემს სიზმარს და პოსტს რომ შეეფერება. თავიდან მოგწონს და ბოლოს უკვე ღიზიანდები მოტივზე.)

ტანჯვაა, როცა გეძინება, თვალებს ძლივს ახელ და მაინც ვერ იძინებ. ან თუ იძინებ, საშინელი სიზმრები გესიზმრება: როგორ აგვიანებ თვითმფრინავზე, ვერ ასწრებ დედასთან დამშვიდობებას, სახლში გრჩება საყვარელი ბეჭედი; თან მოუხერხებელი ფეხსაცმელი გაცვია და სწრაფად ვერ გარბიხარ.


მერე ავდექი და ჩე გევარას, სეიმურ გლასს, ჰოლდენ კოლფილდს, ფრენი და ბადი გლასებს წერილი მივწერე. ყველას სათითაოდ არა, ძირითადად ჩეს და ბოლოს ბადი გლასი სახლში წამომყვა.

მაღაზიებს უკვე საშობაოდ აწყობენ.
ბავშვობას მახსენებს ეს მზადება, როცა ახალ წელს ველოდებოდი და მიხაროდა, რომ საშობაო ფილმებს აჩვენებდნენ; სკოლაში არდადეგები მქონდა, მაგრამ სიამოვნებით ვდგებოდი დილით ადრე, გავეხვეოდი პლედში, ცხელ კაკაოს დავლევდი და ფილმებთან ერთად, ასტრიდ ლინდგრენის წიგნებს წავიკითხავდი.

გუშინ მაღაზიაში ვიყავი, შამპუნების, ლოსიონების საყიდლად, შოკოლადებიც მივაყოლე და სალაროსთან რომ დავდექი, დავაკვირდი, აბსოლუტურად ყველაფერი, რაც კალათაში მედო, გერმანიის პროდუქცია იყო. სასწაული ინდუსტრია აქვთ. შემშურდა.

სავაჭრო ცენტრში რომ შევედი, დავინახე, პირდაპირ H&M–თან დაეწყოთ მაგიდები, დიდი ეკრანი დაედგათ და ხვეულთმიანი "რიჟა" ახალგაზრდა ქალის სურათი: აქცია სამუშაო ადგილებს ეხებოდა და როგორც მივხვდი, ხალხს სამსახურის მოძებნაში ეხმარებოდნენ. უკვე მერამდენედ ვამჩნევ მსგავს კამპანიებში, პოსტერზე ყოველთვის წითურ და ხვეულთმიანი ქალებია გამოსახული. ვითომ ეს იმას ნიშნავს, რომ წითურთმიან არასტაბილურ ალქაჯებსაც სჭირდებათ მუშაობა, თუ მათთვისაც კი მოიძებნება სამსახური? რას გაუგებ. Damn capitalism.

ალექსანდერპლაცზე, პირდაპირ მოედანზე, ერთი გახუნებულჯინსიანი ტიპი იდგა და გიტარაზე უკრავდა. ცხოვრებაში არ მომისმენია, ვინმეს ასე ჯეფბაკლისეულად ემღეროს. მაღაზიიდან რომ გამოვედი, უკვე ოაზისზე გადასულიყო და აღარ მომეწონა, არც ხმა ყოფნიდა და არც – ამინდს შეეფერებოდა. ბოშა მათხოვრები უვლიდნენ გარს და წადი, წადიო, ეძახოდნენ. კონკურენტები არიან თავისებურად.
მაინც არ წავიდა.

ჩემი სკანდინავიური კბილი

დღეს საერთოდ არ ვაპირებდი წერას, მაგრამ ერთმა ნორვეგიელმა ქალმა ისე შთამაგონა, ვერ გავძელი. 2009 წლის დასაწყისში ვწერდი, როგორ მინდოდა ცივ ქვეყანაში ცხოვრება. ალბათ, ზუსტად რომ დამეწერა, რომელ ქვეყანაში მინდოდა, იქ მოვხვდებოდი, მაგრამ დამავიწყდა.
ასე მოვხვდი გერმანიაში, თუმცა მთელი ბავშვობა სკანდინავიაში გავატარე. ცივ ქვეყნებში რა არის კარგი, იცით? ცივა და ადამიანებს გონებაც არ უდნებათ.
ის ნორვეგიელი ქალი, კიდევ, ან ბრუნია.
ლილას მივწერე, მესამე კბილი ჩემნაირი აქვს–მეთქი და მერე მივხვდი, რატომ მომეწონა ეს ქალი ასე: სასწაული ხმა აქვს და სიმღერებიც ისეთი, სკანდინავიას კი არა, ისლანდიას მოგანატრებს. პლუს, კბილი, არადა ბავშვობაში მოქლიბვა მინდოდა. Ain't life funny?

განსაკუთრებით ის მომწონს, ლიფტებში რომ უკრავს.



ქრისტინასთან. ნახეთ უკვე?

HAVE A HAPPY WEEK END!

ახალი ისტორიის ცენტრში

საინტერესო, ემოციებით და შთაბეჭდილებებით სავსე ცხოვრება მაქვს, უმადურობაა წუწუნი. ევროპის ყველაზე სტაბილურ, მშვიდ ქვეყანასა და ყველაზე ელექტრომუსიკალურ ქალაქში ვცხოვრობ. ქუჩაში ხან დევიდ ჰასელჰოფი, ხან – ჰაიკე მაკაჩი მხვდებიან. დილაობით ვვარჯიშობ. როცა რომელიმე ძველ ქუჩაზე გავივლი და ტროტუარზე წარწერას დავხედავ, ვხვდები: ადამიანები მიდიან, სისტემა იცვლება და ჭეშმარიტება ყოველთვის რჩება (ეს წარწერები იმ ებრაელების სახელებია, რომლებიც პირდაპირ ამ ადგილას დახოცეს).
თან მჯერა, პასპორტში რაც უნდა ეწეროს ადამიანს, მსოფლიო ექსკლუზიურად არავის ეკუთვნის და ყველას იქ შეუძლია ცხოვრება, სადაც უნდა.

სასწაულად სიმბოლური ფოტოა: "Let My People Go"

შარშან ერთი მოხუცი რაბი იყო ჩამოსული ინგლისიდან და სინაგოგიდან ერთად წამოვედით. ერთ ძველ ქუჩაზე გამოვიარეთ და რაბიმ გაიხსენა, რომ 1938 წლამდე იქ ცხოვრობდნენ, კრისტალნახტის მომდევნო დღეს, მისმა ოჯახმა ყველაფერი მიატოვა და ინგლისში გაიქცა. დღეს კიდევ – ჩვენ აქ ვცხოვრობთ, ვსწავლობთ და ვერ წარმოგვიდგენია, როგორ შეიძლებოდა ასეთ ლიბერალურ და მშვიდ საზოგადოებაში ნაციზმის "გაღვიძება".

თუმცა, შეუძლებელია ბერლინში ცხოვრობდე და ისტორიაზე არ ფიქრობდე. თანამედროვე ისტორიის ყველაზე ცოცხალი მაგალითია, განსაკუთრებით აღმოსავლეთი ბერლინი. ნებისმიერი ადგილი, სადაც კი გაივლი, მსოფლიო ომებთან ერთად, სოციალიზმის ეპოქასაც გახსენებს და ძალიანაც რომ გინდოდეს, გვერდს ვერ აუვლი.

"სირცხვილის ღამის" მოედანი – სადაც ნაცისტებმა წიგნები დაწვეს

იმ დღეს ის ადგილი ვნახე, სადაც ჰიტლერის პარტიამ წიგნები დაწვა, პირდაპირ უნივერსიტეტის წინ. იმაზე აღარ მიფიქრია, როგორ შეიძლება ადამიანების ასე დამორჩილება, რომ წიგნები დაეწვათ–მეთქი. არც იმაზე მინერვიულია, როგორი ბრმა და დაუნდობელი შეიძლება იყოს ბრბო. ეტყობა იმდენად გავიზარდე, რომ აღარაფერი მაკვირვებს. დღეს კიდევ ახალ ამბებს ვათვალიერებდი და ბერლინის ერთერთ გამოფენაზე წავიკითხე, სადაც ჰიტლერის ფოტოები, ვიდეოები, ბიუსტები და ბევრი სხვა ნაცისტური სიმბოლოები გამოიტანეს.
განსაკუთრებით, სტატიის ამ ფრაზაზე გამაჟრჟოლა: "For children, there were figures to collect of Wehrmacht troops in action, of brown-shirted SA men and even the Fuhrer himself and board games like "Air Raid -- an entertaining game for young and old."
ამის წაკითხვის შემდეგ, დავრწმუნდი, რომ უტოპიაა იმის დაჯერება, თითქოს ყველას იქ შეუძლია ცხოვრება, სადაც უნდა. სინამდვილეში, არავის აძლევს სისტემა უფლებას, ისე იცხოვროს და იქ გაიხაროს, სადაც მოსწონს. არსებობს კანონები, საზღვრები და რაც ყველაზე საშინელია, იდეოლოგიები, რომლებიც ხალხს აბრმავებენ და იქამდე მიჰყავთ, სადაც რამდენიმე წლის წინ ამ ქვეყანაში მივიდნენ.

რა არის პროპორციული?

კვირას დაწერილი პოსტები მიყვარს.
ჩემს არქივს გადავხედე და აღმოჩნდა, რომ არც ისე ხშირად მიწერია კვირაობით და უფრო სხვა ბლოგების კითხვა მიყვარდა. სულ ორი პოსტი აღმოვაჩინე, რომელიც მომეწონა. განსაკუთრებით swinging 60–იანებზე და ფილმზე, სადაც მიშელ უილიამსმა კიდევ ერთხელ (მანამდე "Dawson's Creek" იყო, ჩემი საყვარელი თინეიჯერობის სერიალი) შეძლო ჩემი გულის მოგება.

გუშინ იუთუბმა შემთხვევით ამომიგდო ერთი ჰოლანდიელი გოგოს, მარტინ ბონდის, ვიდეო და მთელი ღამე ვუსმენდი. დღესაც გავაგრძელე. მომინდა ჰოლანდიის ნახვა. ეს შემოდგომა რაღაც ისე გადის, არსად წავსულვარ. დასავლეთ ევროპაში უკვე ისე ცივა, რომ მოგზაურობა არ ღირს, გარდა ალპებისა, ალბათ.

შაბათს მივხვდი, რომ კეთილი საქმეები და დადებითი შედეგები ერთმანეთის პროპორციული არ არის; ისევე როგორც ეს ფრაზა ამ პოსტში ;)



ამ ბოლო დროს ყველა ჩემს ოთახში შემოიხედავს ხოლმე, სოფი, რას აკეთებ, რაღაც უნდა მოგიყვეო. მეც ენერგიით ვივსები, ვუსმენ, მერე რჩევასაც ვაძლევ, თუ საჭიროა და ისეთი აღტაცებული ვარ ხოლმე. მაგრამ ზოგჯერ, როცა ჩემთვის ვზივარ, ვგრძნობ, ენერგია აღარ მაქვს და მავიწყდება, როგორ ვიგრძნო რაღაცები. ლილი ალენს აქვს ერთი სიმღერა ასეთი ტექსტით და შეიძლება სულელურად ავიჩემე მეც.

ცა სასწაულად მოიწმინდა.

Be Your Own Hero

დრიუ და სტივენ სპილბერგი ცნობილი "E.T."–ის გადაღებებზე

'You know, it's all just humor. Don't take life so seriously. Don't take fashion too seriously. Don't take the movie industry too seriously. Don't take love and your relationship so goddamned heavy all the time. Laugh, laugh, laugh. Life is high school and it's small and everybody talks about everybody, so just laugh your ass off

Drew Barrymore

დრიუ ბერიმორი ის ქალია, კომბლებს თლის და ჭერში აწყობს, ჩვენებურად რომ ვთქვათ. ჰოლივუდში დაიბადა, გაიზარდა და ფილმების კეთების მეტი არაფერი იცის. ან რაში სჭირდება, იცოდეს, როცა 11 თვიდან დაიწყო კარიერა ეკრანზე. მისი წინაპრები თეატრის ცნობილი მსახიობები იყვნენ, ნათლია სტივენ სპილბერგი ჰყავს (ვერასოდეს მივხვდები, როგორ მონათლა სპილბერგმა დრიუ და რა რელიგიაში არიან საერთოდ? =)) ), თვითონ კურტ კობეინის და კორტნი ლავის ბავშვის ნათლიაა, ჰოლივუდის ყველაზე სიმპათიურ და ჭკვიან კაცებს ხვდებოდა, 10 წლიდან სვამდა, ეწეოდა, 14 წლისამ რეაბილიტაცია გაიარა და 25 წლამდე საკმაოდ არასერიოზულ, თუმცა ზოგჯერ საკულტო ფილმებში იღებდნენ. 25–დან კი – დრიუ ისე შეიცვალა, სპილბერგიც ვეღარ ცნობდა. საკუთარი საპროდიუსერო სტუდია დააარსა და საკმაოდ ძლიერი ფილმები გამოუშვა: "Donnie Darko", "Charlie's Angels", "Duplex" & etc. 28 წლიდან მისი სახელობის ვარსკვლავი გახსნეს. დღეს უკვე 35 წლის ვარცხნილობაცვალებადი დრიუ ბერიმორი ერთერთ გავლენიან რეჟისორ, პროდიუსერ და მსახიობად ითვლება ჰოლივუდში.

როგორ შემიძლია არ მიყვარდეს ასეთი ადამიანი, რომელმაც ყველანაირი სიძნელე გადალახა ცხოვრებაში, გაიარა გიჟური და ავადმყოფური ეპოქა, მაინც შეძლო ფეხზე დადგომა და იმ სასწაული ღიმილის შენარჩუნება, რაც სხვა ჰოლივუდელებისგან განასხვავებს. თვალებით ღიმილი :)


გუშინ რაღაც ფოტოებს ვათვალიერებდი და აღმოვაჩინე, რომ დრიუს ფილმებში ყველგან არის სცენა, სადაც გოგოები სავარძლებზე სხედან და საუბრობენ. თანაც ყველა ეს ფილმი დრიუს პროდიუსერობითაა გამოსული. Ain't it cool?

"Going the distance" with Christina Applegate

"He's just not that into you" with Scarlett Johansson

The 'Whip It' cast

ეს დრიუს სადებიუტო (როგორც რეჟისორის) ფილმის მსახიობები არიან, იმდენად კარგი აურის ფოტოა, არ შემიძლია, არ განახოთ :) სხვათა შორის, ყვითელკაბიანი ქერა ქალი ზოი ბელია – ტარანტინოს საყვარელი კასკადიორი, რომელიც "Kill Bill"–ში უმა თურმანის დუბლიორია. "გაბარჯღნული" კაცი – ენდრიუ უილსონი, ცნობილი ლუკ და ოუენის უფროსი ძმა, რომელსაც დრიუ ბერიმორის, თითქმის, ყველა ფილმში აქვს როლი :)) ძველი "ახლობლობის" გამო, ალბათ. თუ ჯერ არ გინახავთ ეს ფილმი, აუცილებლად ნახეთ, განსაკუთრებით გოგოებმა.

Oh.
And HAVE A GREAT WEEK END!!!

ჯუდი ებოტი და მე ცაცხვების ქუჩაზე

დღეს მომწერეს, კარგი იქნებოდა, ყოველდღე რომ წერდეო. ერთი პერიოდი, გახსოვთ, რა ხშირად ვწერდი? მაშინ უზრუნველი–იდეალისტი ჟურნალისტიკის სტუდენტი ვიყავი და ვერავინ დამარწმუნებდა, ჟურნალისტიკა ყველაზე უსინდისო და უპრინციპო პროფესიააო. ერთი ახალი ამერიკელი რაბი გვყავს, უნივერსიტეტში მეორად სპეციალობად ჟურნალისტიკას სწავლობდა და გაზეთშიც მუშაობდა. მოვუყევი ჩემი ამბები, თვითონაც მომიყვა ამერიკული ჟურნ. stuff და საბოლოოდ იმ დასკვნამდე მივედით, რომ უნივერსიტეტში ყველაფერი იდეალიზმზეა აგებული და მხოლოდ ნამდვილ სამყაროში "გასვლის" შემდეგ ეჯახები იმ პრობლემას, რასაც მიკერძოებულობა, ფრთხილად, ან პირიქით, ყველანაირი ეთიკის გარეშე წერა ჰქვია. მერე ვიცინოდით, ამიტომ არცერთისგან დადგა ჟურნალისტი და ორივე რელიგიაში წავედით.

ჩემი დღევანდელი "მონაპოვარი"

ერთადერთი, "ცაცხვების ქვეშ" (ქუჩაა ასეთი ბერლინში) ტელევიზიის შენობას რომ ჩავუვლი, გული რაღაცნაირად მიცემს. ყოველთვის მინდოდა იქ მუშაობა და დედაჩემი სასწაულად ამოწმებდა, სწორად მემეტყველა. მერე ბლოგზე ხომ მქონდა ვიდეოპოსტები და თითქოს ამით ვინაზღაურებდი ვიდეოკამერის სიყვარულს.
"მზის ჩასვლამდეში" ჟული დელპის გმირი გემახსოვრებათ: "როცა ვამბობდი მწერლობა მინდა, მამაჩემი მეუბნებოდა: ჟურნალისტი. მხატვრობა – არქიტექტორი; მსახიობი – ტელეწამყვანიო."
სულ ეს მახსენდება, როცა ჩემს პროფესიაზე ვფიქრობ, არავის დაუძალებია ის მესწავლა, რაც არ მინდოდა, უბრალოდ დამთავრების მერე მივხვდი, რომ ყოველთვის მწერლობა მინდოდა და მე კიდევ – ახალ ამბებზე დაფეთებულ ჟურნალისტებში ამოვყავი თავი. Isn't life just swell?

"გრძელფეხება მამილოში" ამბობს ჯუდი ებოტი: "წუხელ დამესიზმრა, წიგნების მაღაზიაში შევედი და ჩემი ავტობიოგრაფია ვიყიდე. 'სხაპასხუპით' ვშლიდი და ბოლომდე მაინც ვერ მივედი, რომ ჩემი საფლავის ქვა მენახა და გამეგო, რა გვარის კაცს გავყვები ცოლადო". საყვარელი ჯუდი – ჩემი ბავშვობის გმირი და მსოფლიოში ყველაზე სასაცილო გოგო. თუ რომელიმე ჩემსავით იცნობთ, ვერ წარმოიდგენთ, როგორ გამიხარდება.
მე კიდევ ძალიან მაინტერესებს, კიდევ რამდენ ხანს გავაგრძელებ ბლოგზე წერას და ბოლოს რა იქნება :)))

გულისცემა, ანუ ცხოვრება "უ_ჩემ_ოდ"

Discover Simple, Private Sharing at Drop.io

წინა პოსტი ზუსტად ის იყო, რასაც მთელი კვირის განმავლობაში ვგრძნობდი და ვგრძნობ. მერე ჩემს ერთ მეგობარს დაველაპარაკე, მერე – სხვას და მივხვდი, არჩევანის უფლება რომ მოეცათ, ისევ საკუთარ პრობლემებს ავირჩევდი.

შაბათს ჩემი საყვარელი მასწავლებელი გვყავდა მიდრაშაში სტუმრად და იმან ისაუბრა ადამიანის იღბალზე, თავისუფალ არჩევანზე. ერთადერთი, რასაც ცხოვრებაში ვერ აირჩევ შენი დაბადების ადგილი და დროაო. დანარჩენზე უკვე თავად უნდა აგო პასუხი და ფროიდით არ გამოიჭედო თავი, ჩემი მშობლები ამას შვრებოდნენ და ამიტომ ვარ ახლა ასეთი ტრავმირებულიო. ფროიდი როგორ მიყვარს, ყველამ იცის, მაგრამ ჩემი მასწავლებელი ბევრად ჯობია. კიდევ იმაზე ვისაუბრეთ, ყველა ადამიანს ზუსტად ის გარეგნობა და ინტელექტუალური შესაძლებლობები აქვს მიცემული, რაც ცხოვრებაში სჭირდება. მთავარია ამ ყველაფერს როგორ გამოიყენებს. ასეთი რაღაცები როცა მესმის, კიდევ უფრო მწყდება გული, რადგან მახსენდება ის ხალხი საქართველოში, ვისაც გარეგნობაც აქვს, გონებაც, მაგრამ მაინც რაღაც უშლით ხელს.
მე თითქოს გამოვიყენე ყველაფერი, რაც ღმერთმა მომცა და წავედი კიდეც შორს... არც ვიცი, როდის დავბრუნდები. აგვისტოში რომ მოვდიოდი, დედაჩემმა მითხრა: ცხოვრება რთული იქნება, განსაკუთრებით შენი, როცა სხვა გზა აირჩიე და სხვა სამყაროში გინდა ცხოვრებაო.

ალბათ, ფეისბუქელ მეგობრებს გემახსოვრებათ ჩემი სტატუსი: დიალოგი ჩემ, ისრაელელ და მოლდაველ გოგოს შორის. მაშინ მითხრეს, როცა საქართველოზე საუბრობ, რაღაც საოცრებების მხარედ წარმოგვიდგენია, ან ვფიქრობთ, სოფი ზედმეტად პატრიოტიაო. მართლა ასე ვარ. როგორც მშობელს თავისი ავადმყოფი შვილი უფრო უყვარს და სულ მასზე ეფიქრება, ისე ვარ საქართველოზე. ხან რომ ვიხსენებ, რამდენი ხალხი მიდის მანდედან, ვზივარ და ვტირი. ჩემი მეგობრების უმრავლესობა საზღვარგარეთ წავიდა და ვინც დარჩა – უიმედო და დაღლილები არიან: მუშაობენ, ცდილობენ საკუთარი გარემო მაინც შეცვალონ, მაგრამ სულ ეჯახებიან ისეთ პრობლემებს, რასაც უფულობა, უსამართლობა, უიმედობა ჰქვია. რამდენიმე წლის წინ ჩემი ისრაელელი მეგობარი ზუსტად იმავეს მწერდა, საქართველოს რომ ვიხსენებ, სულ მეტირებაო და მაშინ ვერ ვხვდებოდი, ეს პარადოქსების მხარე როგორ გიყვარს ასე–მეთქი. ალბათ რაც უფრო იზრდები ადამიანი, მით უფრო გიყვარდება შენი მიწა. ამქვეყნად მხოლოდ ორ სახელზე მივლის ტანში ჟრუანტელი: იერუსალიმი და საქართველო. ალბათ, თვითონ "ჩემის" შეგრძნება მენატრება, როცა მეცოდინება, რომ აქ რაღაც ჩემია და შემიძლია ხელით შევეხო. ხო ხვდებით?

დაბადების ადგილს და დროს არ ირჩევენ–მეთქი, ზემოთ ვთქვი და ალბათ, არც იმას ირჩევ, გული რამდენად სწრაფად გიცემს შენი ქვეყნისთვის.

?אַיֶּכָּה

וַיִּקְרָא יְ־הֹוָ־ה אֱ־לֹקְים אֶל הָאָדָם וַיֹּאמֶר לוֹ אַיֶּכָּה

(And the Lord God called to man, and He said to him, "Where are you?" Genesis 1:1-6:8)

აქ ვარ.

კიდევ ერთი დრიუ

Reading a book is re-writing it for yourself

Unknown

"Toronto at Dreamer's Rock" რომ წავიკითხე, მერე დავაკვირდი ავტორს. დრიუ ჰეიდენ ტეილორი – უცნაური დამთხვევაა, რომ მასაც დრიუ ჰქვია; დედით ინდიელია, მაგრამ ლურჯი თვალები და ქერა თმა აქვს. რეზერვაციაში გაიზარდა და არაინდიური გარეგნობის გამო, ბავშვობაში სულ ბოროტი კოვბოის როლის შესრულება უწევდა. ისეთი ავტორია, რომლის ბიოგრაფია ბევრად საინტერესოა მის პიესებზე. პრინციპში, ასეც წერს, თავის ბავშვობაზე, მოზარდობაზე, იმ სტერეოტიპებზე, რაც ინდიელებისადმი არსებობს და საერთოდ, იმ პრობლემაზე, რომ ინდიელები თითქმის აღარც არსებობენ.


ზემოთ ნახსენებ წიგნში ძალიან ჭკვიანური საუბრებია აღწერილი სამ მოზარდ ბიჭს შორის, რომლებიც ზუსტად ამ სიზმრების (თუ მეოცნებეების) კლდესთან ხვდებიან. Toronto კიდევ – ნებისმიერი შეხვედრის, ვაჭრობის ადგილს ერქვა ინდიელების ენაზე. როგორც რელიგიით დაინტერესებული ადამიანისთვის, საკმაოდ საინტერესო იყო იმის აღმოჩენაც, რომ ინდიელებისთვისაც მხოლოდ სამყაროს ერთი შემქმნელი არსებობს (დეტალებს არ ჩავძიებივარ).
შაბათს ჩემს მასწავლებელთან წავედი სტუმრად, რომელიც სასწაულად გონებაგახსნილი ადამიანია და მოვუყევი დრიუ ტეილორის შესახებ, რადგან ახალი წაკითხული მქონდა მისი წიგნი და მინდოდა, ვინმესთვის გამეზიარებინა. მითხრა, შენ იმიტომ მოგეწონა, რომ "მსგავსად" შერეული სისხლი გაქვს და გარეგნობითაც არ გავხარ ქართველს ან ებრაელსო. ნამდვილად. კიდევ რა იყო განსაკუთრებული ამ წიგნში და თვითონ დრიუში, იცით? რაღაცნაირი სისადავე, ბუნებრიობა და ჰუმანიზმი. გულიც უფრო იმიტომ ამიჩუყა ალბათ, რომ ავტორიც დიდხანს ეძებდა, მოგზაურობდა, წერდა და ცდილობდა მისულიყო ცნობიერ ლოგიკამდე, თუ სად/ვისთან იყო მისი ადგილი.

Drew Hayden Taylor

რაც ყველაზე უცნაურია, ეს წიგნი სარდაფში ვიპოვე და წარმოდგენა არ მაქვს, ვის ეკუთვნის. ჩვენი სკოლის სარდაფში ისეთი ნივთები ინახება, რომლებიც სხვადასხვა სტუდენტებს ოდესმე დარჩენიათ და იმედი გვაქვს, რომ მოაკითხავენ... ახლა რომ ვფიქრობ, კიდევ უფრო ვრწმუნდები, რომ შემთხვევითობა არ არსებობს, ყველაფერს თავისი მიზეზი, დრო და ადგილი აქვს. იმ ერთის გარდა, ვინ იცოდა ბერლინში, რომ მე ინდიელები და "დრიუ" მიყვარს? დღეს კი – უკვე ლურჯთვალება ინდიელ მწერალ დრიუს ვიცნობ, რომელმაც სტიმული მომცა, ადამიანები და სამყარო კიდევ უფრო მიყვარდეს.

"ანათემის ბარიერები"

Discover Simple, Private Sharing at Drop.io

დღეს "ანათემას" ვუსმენდი. 2 ევროდ ვიყიდე დისკი საკვირაო ბაზრობაზე. ერთი სიმღერა ისე მომეწონა, არ შემეძლო თქვენთვის არ გამეზიარებინა. იუთუბზე ვცადე ატვირთვა, მაგრამ კოპირაითის გამო, საქართველოში არ აჩვენებდა. მერე გამახსენდა, რომ სხვა საშუალებებიც არსებობს. აი, თურმე ზოგჯერ ტუტორიალებიც საჭიროა და ასე ავტვირთე "Barriers".

არდადეგები როცა დაიწყო, მაშინ ვწერდი, წიგნები მოვიმარაგე–მეთქი. ბევრი წიგნი მიდევს წინ, სამის კითხვა უკვე დავიწყე კიდეც, მაგრამ ბოლომდე ვერ ვუდებ გულს. ხან გარეთ გამირბის გონება, ხან – კომპიუტერისკენ და ხანაც ისე მეძინება, თვალს ვერ ვახელ.


რაც ერთი თვის მანძილზე არ მეცალა, ახლა ყველა ბლოგი გადავიკითხე. ზოგი უკვე შემიყვარდა, ზოგმა – საერთოდ, შემაძულა ყველაფერი. განსაკუთრებით ერთმა, სადაც ბლოგის ავტორს პრეტენზია ჰქონდა, რომ წერის განსაკუთრებული სტილი აქვს და "ერთობ" ინტელექტუალია. მერე ვიღაცამ უთხრა, ახმატოვას მაგონებო და ბლოგერმა "კუდი ყავარზე გაიდო" (ვაფრენ ამ ანდაზაზე), სამწუხაროდ არ ვიცნობ მის შემოქმედებას, მხოლოდ ის ვიცი, რომ რთული ცხოვრება ჰქონდა და ბოლოს თავი ჩამოიხრჩოო. ჩემნაირ რუსული პოეზიის ფრიკს და სნობს როგორ გაუფართოვდა თვალები, ხომ წარმოგიდგენიათ. არა, მესმის, ყველას სულაც არ უნდა უყვარდეს რუსული პოეზია და შეიძლება ახმატოვას ცვეტაევასგან ვერც არჩევდეს, მაგრამ ამის დამალვა მაინც უნდა შეეძლოს, თუ უნდა, რომ ინტელექტუალად ჩათვალონ. ამის მერე კიდევ უფრო გამძაფრდა ჩემში Enid-ის ფრაზა "Ghost World"–დან: "I just hate all these extroverted, obnoxious, pseudo-bohemian losers."

ხო, ისე სხვა ყველაფერი კარგადაა :)))