Sleeping In The World To Come

ФЕДОР

ცივა.
იანა ფრანკის კატასავით მინდა რადიატორთან "ჩავიფუთნო" და დავიძინო.
ვითომ, ზამთარში ღამე გრძელიაო და მე მაინც არ მყოფნის. საღამოს 11 საათზე ვიძინებ და დილით 8-ზე ვდგები, მაინც მეზარება ხოლმე ადგომა. როცა ავდგები, უკვე ენერგიულად დავრბივარ, მაგრამ სანამ ლოგინიდან წამოვხტები, მანამდე რამდენიმე წამს ვფიქრობ, კიდევ ხომ არ გავაგრძელო ძილი.

რაც საათი გადაწიეს, 5 საათზე უკვე ღამეა და ისე ბნელა, ლექციიდან ფანჯარაში რომ გავიხედავ, მარკესის მოთხრობები მახსენდება. მთლად უკუნეთიც რომ არ არის, რაღაც მუქი ლურჯი ნისლისფერია.

დილას მერკელი შეაშინეს. "საჩუქრებს" გზავნიან საბერძნეთიდან.
წინა ღამეს რაღაც სასწაული ხმაური იყო ჩემს ქუჩაზე და უცებ ისეთი შეგრძნება გამიჩნდა, თითქოს ტანკები მოდიოდნენ და მეორე მსოფლიო ომი მეორდებოდა.
აქამდე არასოდეს მიგრძვნია მსგავსი რაღაც ბერლინში, იმდენად უსაფრთხო და სტაბილურ ადგილად მეჩვენებოდა.
რა საშინელებაა ეს პოლიტიკა, ადამიანს მშვიდად გინდა ცხოვრება და ახალი ამბები ცხვირში გეჩრებიან. ძალიან ვიმედოვნებ, რომ 'Olam Haba' მაინც იქნება ისეთი ადგილი, სადაც ზედმეტი ფიქრებით არ გამოგეტენება თავი და ამ თეთრი ფისოსავით მშვიდად დაიძინებ თბილ ადგილას.