ბათუმური ვოიაჟი - ქორწილი და აღელვებული შავი ზღვა

ბათუმში ისეთ დროს მომიწია წასვლა, როდესაც მთელი მასმედია აცხადებდა აჭარის დატბორვის შესახებ და შაბათ დილას თბილისშიც ისეთი თქეში იყო, ვიფიქრე, იქნებ არ წავიდე-მეთქი, მაგრამ მარტო არ მივდიოდი და თანაც, ზღვაზე საჭყუმპალაოდ კი არა, ქორწილს უნდა დავსწრებოდი ;) გავცდით თუ არა თბილისს, გზებიც მშრალი დაგვხვდა, მზემაც გამოანათა და გრძელმა გზამ სწრაფად გაიარა.

ყოველგვარი ენამჭევრობის გარეშე, ბათუმი საქართველოს ერთერთი ულამაზესი ქალაქია, სადაც სიამოვნებით ვიცხოვრებდი, მაგრამ მერე მალევე გამახსენდებოდა, რომ თბილისი კიდევ - ყველაზე ლამაზი ქალაქია საქართველოში :D

ქორწილის დღეს, როცა გოგოები სილამაზის სალონში მიდიან ხოლმე და შესაბამისად, მე და ჩემი მეგობრებიც წავედით, გზად ხელოვნების მუზეუმთან რაღაც ფრანგული ორგანიზაცია სურათების გამოფენას აწყობდა, პატარა წითელკოსტუმიანი ორკესტრიც უკრავდა და გაპრანჭული ბათუმელებიც შეკრებილიყვნენ... გამიხარდა, რომ საქორწილოდ ჩამოსულს, უცებ ჩემი პროფესიისათვის საინტერესო ღონისძიებაც აღმოვაჩინე... შადრევანის აუზში ბავშვები ქაღალდის ფერადაფრიან გემებს უშვებდნენ, ორკესტრი ვალსს უკრავდა და მზეც ყველას დაჰნათოდა :)

ქორწილს რაც შეეხება, ეს მაინც პერსონალურია, რაც მთავარია, ყველაფერმა საუცხოოდ ჩაიარა - აჭარული ხაჭაპურებით, კეცზე მომზადებული კერძებით და ლამაზი ადამიანების ცეკვით...

4საათამდე ზღვის სანაპიროზე ვისხედით... რამდენჯერაც შავ ზღვაზე აღმოვჩნდები, სულ გურამ რჩეულიშვილი მახსენდება და მგონია, რომ მისი სუნთქვა მოაქვს ზღვას... ჰალუცინაციას ჰგავს ჩემი აზრები...

ვერ შევცურე ზღვაში ღელვის გამო, მაგრამ როგორც ყველა ადამიანი, რომელიც ოდესმე ულამაზეს ქალაქში ჩასულა, დავპირდი: მე აქ აუცილებლად დავბრუნდები...

სამშაბათი :P

ერთ "მეზობელ" ბლოგს გადავხედე და გავხალისდი... ენამახვილური იყო, ქართული და თბილისური სნობიზმი კი ეტყობოდა, მაგრამ მაინც საკაიფო იყო... როცა მგონია, რომ სულ ზომბების და დებილების გარემოცვაში ვარ, აღმოჩნდება, რომ არის რაღაცები, რაც მახალისებს, ველოსიპედისა და სიცილის გარდა :P

სამშაბათი დღეა... 4 საათს მეძინა მარტო... გავიგე, რომ ფრედერიკი ბეიგბედერი კი არა, ბეგბედერი ყოფილა და გული ამიჩუყდა =)) ჟან დუჟარდანი მომენატრა და მოგვიანებით გამახსენდა, რომ მე ქერა ბიჭები მომწონს, აი, ისეთი, გუშინ ესტონეთის საელჩოს თანამშრომელი რომ იყო და მიღიმოდა... თუ ვუღიმოდი, რა მნიშვნელობა აქვს =))

ბერძნულად ცეცხლი ასე ჟღერს: "ფლოგას"... ვნების ცეცხლი... ელენი პეტას ვუსმენ: http://www.myspace.com/elenipeta ამ ბოლო დროს მუსიკის მოსმენა მიჭირს, მგონი დავჩლუნგდი. დემოკრატიისაც აღარ მჯერა და ფსიქოლოგიას ვეთაყვანები. ჟურნალისტიკა კუჭს მატკიებს, როგორც ეს ომი სამხრეთ ოსეთში (ჰმ! ადრე სამაჩაბლოსავით არ ჟღერდა?).

ყავა მეზიზღება და მაინც ვსვამ... სიგარეტი მიყვარს და არ ვეწევი, ამას ხომ ჰქვია წინააღმდეგობრიობით აღსავსე ცხოვრება??? ბიბისი ფრაიმზე "ჩემს ოჯახს" ვუყურებ და ვიცინი ჰარპერების ოჯახზე და ხან მგონია, რომ ინგლისელებივით სნობები მარტო ქართველები ვართ... მხოლოდ სნობები და სარკასტულები; ძაან ჰიუმორით დაჯილდოებული ხალხი.

მთვარეზე მინდა!!!

სამშაბათია... მინდა, დინას ვიზა მისცენ... მინდა ნაამა მალე ვნახო... [ესტონეთის საელჩოსთან გავივლი... ან იმ ბიჭს მოვძებნი, ისრაელის დროშა რომ ეკავა ;))) ]

ძალა ერთობაშია თურმე. პინკ ფლოიდმაც კი იცოდა ხოლმე ასე თქმა: together - we stand, divided - we fall.

ერთიანობის ჯაჭვი (სახალხო სეირნობა თბილისში. კომენტარის გარეშე)