უფრო მეტად მშობლები, ვიდრე მეგობრები
ზოგ წიგნს პირადი ადრესატები ჰყავს, 14 წლის მოზარდები, თავიანთი უსაზღვრო სევდით და სამყაროს შეცვლის მათეული გეგმით, მერე მათი დედები და მამები და ზოგიერთი ადამიანი, ვისაც 14 წლის მუწუკიანი ვაჟიშვილები არ ჰყავთ, არც მათი პრობლემები იციან, არც ის იციან თუ ისინი საიდუმლო დღიურებს აწარმოებენ. ალბათ, როგორც ყველა ბოთლში ჩაგდებული და ზღვაში გადაგდებული წერილი ვერ აღწევს თავის ადრესატამდე, ასევე ვერ აღწევს ზოგიერთი წიგნი დანიშნულების ადგილამდე, პატრონის გულამდე, რომელიც მას წაიკითხავს და შეიყვარებს. მე მიხარია, რომ ეს წიგნი და გასაოცარი ბიჭი აღმოვაჩინე, რომელიც თურმე ისევე ცნობილია თავის მშობლიურ ბრიტანეთში, როგორც შერლოკ ჰოლმსი და ვინი პუჰი. სიუ ტაუნსენდის ეს წიგნი, რომელიც ერთი ამოსუნთქვით იკითხება უკვე თვალსაჩინო ადგილზეა ჩემი წიგნების თაროზე და ელის დროს, როცა მას ჩემი შვილი წაიკითხავს. იქნებ განსაკუთრებით საჭირო დროს წაიკითხოს და მიხვდეს, რომ წიგნები ადამიანების შემდეგ ყველაზე კარგი მეგობრები არიან. მე კი ცდას არ დავაკლებ მისი სამაგალითო და ერთგული მეგობარი ვიყო.
შვილებზე ზრუნვა მათზე დაკვირვებიდან იწყება, როცა მისთვის დრო გაქვს, მარტივად ხვდები როდის შია პატარას, როდის აწუხებს მუცელი, როდის ეძინება, ეს განსაკუთრებით დედებს ეხება, რადგან დედების უმეტესობა დროს თავიანთ ბავშვებთან ერთად ატარებს. შეიძლება პრიმიტიული მაგალითებია, მაგრამ სწორედ ამ ასაკიდან, როცა "გარგარის კურკასავით პაწაწინა გულისცემა ექოა შენი მაჯისცემის" /ი.კორჩაკი/ სწორედ იქიდან ყალიბდება შენს თვალწინ მისი ხასიათები და უნარები, მერე ნელ-ნელა ადგომას სწავლობს, სავარძლებს ეჭიდება, დივანზე აფორთხდება, თან ფრთხილობს, ეშინია არ ჩამოვარდეს, იშვიათად რისკავს, მერე მაგიდას ეტანება, ნელ-ნელა კოვზს გართმევს და უნდა თვითონ მოახერხოს კოვზის პირში ჩადება. მოკლედ, ის ასე ცდილობს გახდეს ჩვენნაირი, დამოუკიდებელი ადამიანი.
გადის დრო, როცა უკვე ისინი იზრდებიან, თავად წყვეტენ როდის დაიძინონ, როდის ჭამონ, არც მუცლის ტკივილი აწუხებთ ისე ხშირად როგორც პატარაობისას, ისინი თითქოს დამოუკიდებლად ცხოვრებას იწყებენ, თითქოს კი არა დამოუკიდებლები ხდებიან, თავიანთი სურვილები აქვთ და ამ სურვილების განხორციელების გზებსაც თავად ეძებენ, პრობლემებსაც თავისით აგვარებენ, მაგრამ ხანდახან საჭიროა ჩარევა, ხანდახან საჭიროა მშობელი-მეგობარი, რომელიც მარტო მშრომელი კომბაინი არ არის, არც ჯადოსნური ხალიჩაა , რომელიც დილას, შუადღეს და საღამოს უგემრიელეს სუფრებს აწყობს, იდეალურად აუთოებს თეთრეულს და ტანსაცმელს და იდეალურად გამოიყურება ყოველთვის , ქმარ-შვილის დასანახად :)
ხანდახან , დედებიც ძალიან იღლებიან, ხანდახან კი არა დედები ყველაზე მალე იღლებიან, საღამოობით ძლივს მილასლასებენ საწოლამდე, ყველაზე მოწყვლადად მიიჩნევენ თავს და სულ მარტივ რამეებზე ბრაზდებიან, იმიტო რომ მათ უკვე აღარ დარჩათ ნერვები. დედად ყოფნა ძალიან ძნელია, მათი ღვაწლის და შრომის გააზრება და დაფასება კი უფრო მეტად ძნელი სხვებისთვის, რომელიც ხშირად დედებს ლამის მოჯამაგირედ აღიქვამენ. ვიცი სხვაგან გამირბის პოსტი, მაგრამ ალბათ საჭიროა ბავშვი თავიდანვე მიეჩვიოს იმას, რომ მისი დედა და მამაც ჩვეულებრივი არსებები არიან, მათაც აქვთ სურვილები და მიზნები, მათაც ჭირდებათ შვილის გვერდით დგომა კრიტიკულ მომენტებში, მათაც ჭირდებათ ურთიერთ ზრუნვა და დახმარება. ზოგისთვის შეიძლება ირაციონალურ სურვილად ჩანდეს ჩემი წინადადება, მაგრამ მე იმედი მაქვს რომ ჩემი შვილი ჩემი მეგობარიც იქნება, რომლისთვისაც არა მარტო მე ვიქნები გაჭირვების ტალკვესი, მასაც შეეძლება ჩემი დახმარება თავისი სიყვარულით.
მგონია, რომ ეს მარტივია და გამომივა.
ედრიანს განა ბევრი რამე სჭირდება?! მას თითქმის ყველაფერი აქვს: მშობლები, მეგობრები, შეყვარებული, ბებია, საყვარელი ძაღლი, სახლი ლონდონში, ველოსიპედი და ა.შ მაგრამ ხანდახან ის ძალიან უბედურია და მარტოა. ედრიანი განსაკუთრებული ბიჭია, თავისი ასაკის მიუხედავად საკმაოდ კარგად ესმის თუ რატომ უნდა იყო პასუხისმგებლობის უნარით აღჭურვილი ადამიანი, როგორ შეიძლება შრომისგან მიიღო ის შედეგი, რომელზეც ოცნებობს, მან ყველაფერი გასაოცრად იცის, თუმცა ხანდახან მას ცოტა მეტი ყურადღება ჭირდება მშობლებისგან, ცოტა მეტი სიყვარული და დროის გამონახვა, საუბარი პრობლემებზე, რომელსაც შეიძლება ასე მტკივნეულად მარტო 14 წლის მოზარდი თუ აღიქვამს, მას სჭირდება საკუთარი ღირსების გრძნობის გაღვივება და ამ მხრივ წახალისება, მას სჭირდება მოტივირება და წაქეზება, რომ 14 წლის ედრიანს ყველაფერი გამოუვა, რომ მის ლექსებს აუცილებლად დაბეჭდავენ ერთ მშვენიერ დღეს, რომ პანდორას გამო აუცილებლად უნდა გააგრძელოს ბრძოლა, რომ სიყვარული ყველაზე მთავარია.
“ედრიან მოულის საიდუმლო დღიური “ მართლაც, ძალიან კარგი წიგნია. რამდენიმე ადამიანს წავაკითხე, მაგრამ ჩემი აღფრთოვანება ვერ გაიზიარეს, შეიძლება იმიტომ, რომ როცა ვკითხულობდი სულ ანდრიაზე ვფიქრობდი, ათასნაირ სიტუაციას წარმოვიდგენდი, როდესაც მას ჩემი დახმარება დასჭირდებოდა და მე მეცოდინებოდა რა მექნა. კრიტიკული და რთული მომენტები კი ნამდვილად ბევრი იქნება და ეს სულაც არ მაშინებს, უბრალოდ ამისთვის სათანადოდ უნდა მოვემზადოთ და ვეცადოთ საჭირო მომენტში ჩვენი ჩარევა იყოს სწორი და თან ძალიან მეგობრული გრძნობით გამსჭვალული.
ედრიან მოულის საიდუმლო დღიური კი ძალიან ბევრ რამეზე დაგაფიქრებთ, მის მიმართ თანაგრძნობის გრძნობითაც განგაწყობთ, მოგინდებათ მასთან მეგობრობა, ზოგჯერ დახმარება და განსაკუთრებით ის, რომ მას თავისი სურვილები აუხდეს.
ალბათ თავისებურად ეგოისტებიც არიან, მაგრამ თუ კარგად დავაკვირდებით მათ, ისინი მხოლოდ სიყვარულს და ყურადღებას ითხოვენ, ჩვენც იმიტომ ვაჩენთ მათ, რომ გვინდა გვიყვარდეს და ვიზრუნოთ მათზე. თუ ეს ყველაფერი მათთვის არ გვემეტება და არც დრო გვრჩება მათი პრობლემების მოსასმენად, მაშინ საერთოდ რად გვინდა ბავშვები, დედამიწაზე, ხომ ისედაც უამრავი სევდიანი და კომპლექსებით დატანჯული ბავშვია, რომელთათვისაც დრო არავის აქვს. თუმცა, შეცდომის გამოსწორების უფლება ყველას აქვს, ნებისმიერ დროს და ნებისმიერ ვითარებაში, ამიტომ ყურების ჩამოყრა არ ღირს.
ალბათ ყველაფერს შევძლებთ.
.jpg)
