ამ პოსტის დაწერა დიდი ხანია მინდოდა, მაგრამ ვერასოდეს ვპოულობდი დროს. ახლა კი, როცა ჩემს ახალ ფავორიტ ბლოგზე
ასეთი კარგი პოსტი დაიწერა, მერე ერთმა ერთგულმა მკითხველმა მთხოვა, თუ შემეძლო ამაზე საუბარი, იქნებ პატარა პოსტი დამეწერა კიდეც კონტრაცეფციაზე, ვიფიქრე, რომ აუცილებლად უნდა მეხსენებინა ფემინიზმიც.
გაფრთხილებისთვის ვიტყვი, რომ არ ვარ მედიკოსი, არც მეცნიერი და ყველაფერი, რასაც ვწერ, საკუთარი დაკვირვებისა და გამოცდილების შედეგია. შესაბამისად,
მხოლოდ კონსტრუქციული კრიტიკა და კამათი მიიღება. ასევე დავამატებდი, რომ კონტრაცეფცია იქნება,
საკეისრო მშობიარობა, ძუძუთი კვება თუ სხვა მსგავსი თემები, ძალიან ინდივიდუალურია და
არ ნიშნავს იმას, თუ მე ასე ვაკეთებ და ვცხოვრობ, სხვასაც ზუსტად ასე შეიძლება მოერგოს.
აარონის გაჩენას საკმაოდ დიდხანს ველოდებოდით. ტკივილები თითქმის 12 საათი გამიგრძელდა. შეტევები ხან ძლიერდებოდა, ხან ისე მცირდებოდა, ერთმა ექიმმა ლამის სახლში გამიშვა, მაგრამ მეთქი, არ არსებობს, დღეს
უნდა გავაჩინო. შეტევების გასაძლიერებლად მედდებმა სიარული მირჩიეს, ამიტომაც ავდექით მე და ჩემმა ქმარმა და მთელი ეს უზარმაზარი საავადმყოფო მოვიარეთ. ავდიოდით და ჩავდიოდით კიბეებზე. მოკლედ, ადვილი არ იყო.
ერთ მომენტში შეტევამ რომ ძალიან მომიარა და გზა ვეღარ გავაგრძელე, კედელს მივეყრდენი და ასეთი
სურათი დავინახე: გერმანიის შობადობის სტატისტიკა ჩარჩოში. სადაც შავით თეთრზე იყო დაბეჭდილი, თურმე 70-იან წლებში იმაზე მეტად დაბალი შობადობა ყოფილა, ვიდრე 40-იანი წლების დასაწყისში.
მერე როგორც აგვიხსნეს, ეს იმიტომ, რომ სწორედ 70-იან წლებში გახდა ჩასახვის საწინააღმდეგო აბები ძალიან პოპულარული, რომლებმაც
დაარეგულირეს და შეამცირეს შობადობა.
გიფიქრიათ ოდესმე, რომ ქალები ერთადერთი არსებები ვართ, რომლებიც ვსვამთ აბებს ან სხვა საშუალებებს ვიყენებთ იმის გამო, რომ ჩვენმა რეპროდუქციის ორგანომ
სწორად არ იმუშაოს.
სვამს ვინმე წამალს იმის გამო, რომ კუჭი კარგად უმუშავებს? ან გულს იჩერებს ვინმე?
აი, აქ მინდა ფემინიზმი გავიხსენო, რომლის რადიკალი წარმომადგენლებიც ხშირად ამბობენ, რომ საკუთარ სხეულზე ყველაფრის უფლება აქვთ. ფემინისტებს ცოტა თავს დავანებებ და მიშელ ობამაზე გადავალ, რომელიც დიდად უჭერს მხარს აბორტს და ქალების "ემანსიპაციას", რომლებიც თავად წყვეტენ, რა უქნან თავიანთ სხეულს.
არის კი სინამდვილეში ეს ქალების უფლებების დაცვა?..
შევეცდები დალაგებულად მივყვე.
მძულს კონტრაცეფცია, გულწრფელად გეტყვით.
მჯერა, რომ ქალების უფლებებს აკნინებს და ჩვენს როლს ამცირებს, რადგან "გეუბნება", მე უკეთ დაგირეგულირებ იმას, რაც ღმ-ერთმა დაგილაგაო.
აბებთან საკუთარი ცუდი გამოცდილების შემდეგ, არავის ვურჩევდი მათ მიღებას. საერთოდაც, რომ შემეძლოს და სხვებსაც რომ სიამოვნებდეთ, ვეტყოდი, ბავშვებს არაფერი ჯობია, რაც შეიძლება მეტი გააჩინეთ-მეთქი, მაგრამ...
ამ სამყაროში ვცხოვრობ და კარგად ვიცი, რომ არსებობს აბსოლუტურად
გასაგები და მისაღები მაგრამფაქტორები:
- წყვილის ერთობლივი სურვილი
- მატერიალური მდგომარეობა
- სოციალურ-საზოგადოებრივი წნეხი
ჩემი ნაცნობ-მეგობრების ნახევარი "ზის" ჩასახვის საწინააღმდეგო აბებზე, რომლებიც ისეთი ძლიერი ჰორმონალური შემადგენლობისაა, პირდაპირ ინსტრუქციის ფურცელზე წერია კიბოთი დაავადების რისკ-ფაქტორები. რაც კიდევ უფრო სამწუხაროა, ქალების კიბოთი დაავადება ყოვეწლიურად ახალგაზრდავდება, რადგანაც სქესობრივად აქტიურობას სულ უფრო და უფრო ადრეული ასაკიდან იწყებენ, შესაბამისად აბების სმასაც არ ერიდებიან.
საქართველოში რამდენიმე შემთხვევა ვიცი, როდესაც ჩემს მეგობრებს, რომლებიც სექსუალურ ცხოვრებას სულაც არ ეწეოდნენ, ასეთი აბები დაუნიშნეს ჰორმონების დასარეგულირებლად და "კეთილმა" გინეკოლოგებმა რჩევაც დაურთეს, მალე დაკავებულიყვნენ სექსით, რომ მათი პრობლემები მოგვარებულიყო (რაც საერთოდ ახალი პოსტის თემაა. სასწაულად პარადოქსულია და არ დაუჯეროთ მსგავს რჩევებს, ვისაც სულ არ გინდათ სექსი და ამისთვის თავს მზად არ გრძნობთ).
მეორე ნახევარი კი ნაცნობ-მეგობრებისა სპირალს არჩევს.
აქაური გინეკოლოგები სპირალს იმ ქალებს ურჩევენ, ვინც გათხოვილია ან მხოლოდ ერთი სტაბილური პარტნიორი ჰყავს და უმშობიარია კიდეც.
სპირალი არსებობს:
- ჰორმონალური
- სპილენძის ("კლასიკური")
პოსტში არ ვაპირებ იმაზე საუბარს, თუ რომელი საშუალებაა უფრო ეფექტური, ან რომელი უნდა აირჩიოთ ან სულაც უარყოთ. უბრალოდ ვწერ იმას, რაც არსებობს, რათა ადვილად შევძლო საბოლოო ანალიზის გაკეთება.
არის კიდევ სხვა დანარჩენი საშუალებები, ისეთი, როგორებიცაა სხვადასხვა ტიპის დიაფრაგმები, პრეზერვატივები...
არსებობს კიდევ საშუალება, რომელსაც თერმული კონტრაცეფცია ჰქვია "უცხო ენაზე" და მომიტევეთ, თუ ქართულად შესატყვისი ტერმინი არ ვიცი. ამ საშუალებას "ოჯახის ბუნებრივად დაგეგმარებასაც" (
Natural
Family
Planning) უწოდებს ზოგიერთი. ძალიან მოკლედ შევეცდები ახსნას. ამ მეთოდის საშუალებით, ადამიანი უკეთ ეცნობა საკუთარი სხეულის ნიშნებს, რომელიც ამცნობს ოვულაციის პერიოდს, პიკს და ა.შ. სამწუხაროდ, ამ მეთოდის ეფექტურად შესწავლას უნდა წლები და გამოცდილება, რომ საკუთარ ციკლს რამე გაუგო (რაც სასწაულად ძნელია, რადგან ქალების უმრავლესობას არარეგულარული აქვს), სხეულის ტემპერატურა და სხვა ნიშნები გამოიცნო, რათა შესაბამისად იქონიო სქესობრივი კავშირი და
ბუნებრივად დაგეგმო შენი მომავალი შვილები.
ჩემი ნაცნობ-მეგობრების ძალიან მცირეოდენი ნაწილი, ვინც ამ მეთოდს იყენებს, უმეტესობა ახალგაზრდები არიან. ჩემსავით ყოველგვარი ჰორმონალური კონტრაცეფციის მოძულეები, მაგრამ... შვილები ბევრად ხშირად უჩნდებათ, ვიდრე ამას გეგმავენ :-))) რადგან აქ არ არსებობს ის გარანტია, რასაც ხელოვნური კონტრაცეფცია სთავაზობს ადამიანებს.
განსაკუთრებით რთულია ლაქტაციის პერიოდი, როცა ქალების უმეტესობას მენსტრუაცია არ აქვს, მაგრამ ოვულაცია მაინც უბრუნდება და ამ პერიოდში ხშირია
სპონტანური ორსულობა (არასასურველს შეგნებულად არ ვწერ, რადგან ყველა ბავშვი სასურველია), რადგან არსებობს მითები იმის შესახებ, თითქოს სანამ ძუძუს აწოვებ, არ დაფეხმძიმდები.
ამიტომ განსაკუთრებით ყურადღებით და ფრთხილად იყავით ამ პერიოდში, ვინც კონტრაცეფციას არ იყენებთ და მხოლოდ ლაქტაციას ენდობით.
ამიტომაც, კონტრაცეფციის ძალიან მგრძნობიარე თემა ადვილად არ იშლება და იხურება. ეს არ არის დამოკიდებული მხოლოდ ერთ მხარესა და ერთის არჩევანზე.
ყველა ადამიანს გააჩნია საკუთარი გრძნობა, მორალი, ცხოვრებისეული მიმართულება, რომელთა მიხედვითაც ისახავს მიზნებს და იყენებს სხვადასხვა საშუალებებს.
ყველაზე მთავარი: ის, რაც ანგრევს ქალის ორგანიზმს და მას პოტენციურ სიმსივნით დაავადებას ემუქრება, არ შეიძლება მისი "უფლება" იყოს.
ასევე "უფლება", რაც მას ვნებების თავისუფალ ობიექტად აქცევს, რომელთანაც გექნება სექსი და არავითარი პასუხისმგებლობა, ჩემთვის საერთოდ მიუღებელია. დასაწყისში ის ფემინისტები და მიშელ ობამა ვახსენე, რომლებიც თვლიან, რომ სხეული მათ ეკუთვნით და ყველაფრის უფლება აქვთ. მე კი ვიტყვი, რომ
არაფერი ეკუთვნით ადამიანებს ექსკლუზიურად, განსაკუთრებით მაშინ, როცა შეგნებულ და ცივილიზებულ ქორწინებაში, ან ურთიერთობებში არიან: იქნება ეს ორსულობა, მშობიარობა თუ ბავშვების აღზრდა. როცა ქალი და კაცი ერთად არიან, ესე იგი, ისინი ერთმანეთს ეკუთვნიან და ცოლიც ისევე აგებს პასუხს ქმრის სხეულზე, როგორც ქმარი. შესაბამისად, უნდა ზრუნავდნენ კიდეც ერთმანეთზე.
დასაწყისში ერთერთ პუნქტად სოციალურ-საზოგადოებრივი წნეხი მოვიყვანე: საქართველოს ერთ ლამაზ ივრისპირა დაბაში, სადაც ჩემი კიდევ უფრო ლამაზი და ლაღი ბავშვობა გამიტარებია, ზაფხულობით ერთი მღვდლის ოჯახი ისვენებდა ხოლმე, რომლებსაც ყოველ წელს ახალი შვილები ჩამოჰყავდათ და ბევრი ექილიკებოდა ზურგს უკან, რომ ასე კურდღლებივით აჩენდნენ და აჩენდნენ დაუსრულებლად... ბოლოს როცა ვნახე ის ძალიან საყვარელი წყვილი, 13 შვილი ჰყავდათ. ცამეტივე ისეთი კეთილი, მოსიყვარულე, ჭკვიანი იყო, თანაც არა მხოლოდ თავისი და-ძმისადმი მზრუნველები, სხვა ბავშვებისადმიც ყოველთვის მეგობრულად განწყობილები და ბედნიერები. ზუსტად მაშინ მივხვდი, რომ არასოდეს, არასოდეს უნდა მოექცე საზოგადოებრივი "ნორმების" გავლენის ქვეშ. მხოლოდ იმიტომ რომ ჩვენთან სამი შვილი უკვე "მრავლად" ითვლება, არ უნდა დაინგრიო ორგანიზმი აბების სმითა თუ აბორტებით, რასაც ძალიან სამწუხაროდ, ბევრი იკეთებს საქართველოში (შემდეგი პოსტის თემა).
ბოლო აბზაცი ერთგვარად პასუხია ჩემი მკითხველის წუხილზე, რომელსაც ერთი შვილი ჰყავს და ძალიან უნდა მეტი, მაგრამ არ იცის, როგორ შეხვდებიან მის სურვილს ოჯახის წევრები თუ ნათესავები, რომლებიც თვლიან, რომ ჯერ "ამის დრო არ არის".
ყველაფერი კარგად იქნება. თუ ღმ-ერთი გაძლევს, ესე იგი, შეგიძლია და თუ არ გაძლევს, ესე იგი, უკეთესი დროისთვის მოგცემს.
ჯანმრთელობას, სიკეთესა და სიყვარულს გისურვებთ, ჩემი ბლოგის მკითხველო ქალებო! წარმატებები ყველას, მშვიდობა და სიხარული.
მომავალ პოსტამდე,
Sunny Mama სოფი
