მაცივარი, ლაქტაცია და სხვა დედური რჩევები

იმდენი იდეა მაქვს პოსტისთვის, ფავორიტები, რჩევები ახალბედა დედებისთვის, ნერვიული ადამიანებისთვის, სოციალისტი იუდაისტებისთვის და ჩემი კომპიუტერი ზუსტად ახლა მიიცვალა :(
ბოლომდე არა, რადგან ახლა მასზე ვკრეფ პოსტს, უბრალოდ, როგორც კი, სურათების ატვირთვას დავიწყებ ან ორზე მეტ გვერდს გავხსნი, სუნთქვა უმძიმდება და ითიშება. ხანაც სრულიად უმიზეზოდ ითიშება და ვერასოდეს ვახერხებ სერიოზულად დავჯდე და დავწერო. მერე საათზე მეტი სჭირდება გონზე მოსასვლელად და მე დრო/ნერვები აღარ მყოფნის.

ახალ ლეპტოპს როდის ვიყიდი, არ ვიცი :/ იმდენი რამე გვჭირდება, ადრეც ხომ ვწერდი, უბრალოდ არ შემიძლია, ავდგე და ახალი ვიყიდო, როცა ვიცი, რომ ბევრად უფრო პრიორიტეტული რაღაცები გვაქვს საყიდელი, მაგალითად, მაცივარი. ჩვენი ძველი, ციცქნა მაცივარი უკვე ვეღარ იტევს პროდუქტებს და თანაც, როცა პატარა ბავშვი გყავს და მილიონი საქმე გაქვს, აუცილებლად გჭირდება ადამიანს დიდი მაცივარი უფრო მოზრდილი საყინულით. ჩვენს საყინულეში კი ცოტა რამე ეტევა, სამწუხაროდ. სხვა შემთხვევაში, ბევრ რაღაცებს გავაკეთებდი, როცა დრო მექნებოდა და გავყინავდი, რომ მოუცლელობის დროს უცებ გამომეღო და გამეცხელებინა.

ფაქტიურად, ესეც პირველი რჩევა ახალბედა დედებს და ოჯახებს, რომლებიც ბავშვს ელოდებიან:
დიდსაყინულიანი მაცივარი!

2. არ იყიდოთ საბავშვო კრემები და ლოსიონ–შამპუნები. ტყუილი ფულის ყრაა და ბავშვს საერთოდ არ სჭირდება. მანდ არ ვიცი, უბრალოდ აქ ძალიან ბევრ საბავშვო ჰიგიენური საშუალებების რეკლამებს გვიგზავნიან.
ჩემი ნატურალისტი ბებიაქალის რჩევით, ეზრას ზუსტად 8 თვემდე ჩემს რძეში ვაბანავებდი. რაც უნდა გულისამრევად ჟღერდეს სხვებისთვის, ფაქტია, რომ ყველა შამპუნს ჯობია და ქიმიის ნასახი არ ურევია. წყლით სავსე პატარა აბაზანაში (ლიტრებით არ ვიცი), რომელშიც პატარა ბავშვს აბანავებთ, 250 მლ საკუთარი რძე ჩაასხით და ნახავთ, როგორი რბილი კანი ექნება პატარას და მშვიდადაც დაეძინება.
მომდევნო თვეებიდან დღემდე კი ეზრას Penaten–ის ამ შამპუნით ვბან, რომელიც თვალებს არ წვავს და სუნიც თითქმის არ აქვს (მჯერა, რაც უფრო ტკბილი/მძაფრი/ნებისმიერი ძლიერი სუნი აქვს შამპუნს, მით უფრო ცუდი ხარისხისაა).

აქვე, მე–3 პუნქტიც:
8 თვემდე რატომ? იმიტომ, რომ ეზრა 8 თვე წოვდა ძუძუს ინტენსიურად და მერე უკვე პიურეები და ხორცები უფრო შეუყვარდა. თუმცა ეს ყველაზე ტკბილი პროცესი 13 თვემდე გავაგრძელეთ და მშვიდად დავასრულეთ.
იყო პერიოდები, როცა ვფიქრობდი, ღმ–ერთო, ექვსი თვე გამაძლებინე როგორმე, აღარ შემიძლია "მერძევეობა", მერე ვამბობდი, ჯანდაბას, წლამდე მაინც და როცა ბოლოს ეზრამ თვითონ დაანება თავი უპრობლემოდ, ცოტა მეწყინა კიდეც :ლოლ:
ყველაფერს თავისი დრო აქვს და ყველა ბავშვი განსხვავებულია.  
მთავარია ახალმა დედებმა თავი არ დაისტრესოთ!!! 
მოგწონთ ეს პროცესი და თქვენთვის მნიშვნელოვანია? აწოვეთ, მიუხედავად იმისა, რომ პირველი ორი თვე საკმაოდ რთული იქნება და ზუსტად ამ პერიოდში, ნერვების გამო, მიდი–მოდის რძე. სამაგიეროდ, ღამით საწოლიდან ადგომა და ბოთლების გათბობა არ დაგჭირდებათ, ყოველთვის თან გექნებათ თბილ–თბილი და ახალი საჭმელი.
არ შეგიძლიათ და არ გინდათ, გადადით ხელოვნურ საკვებზე, რადგან ყველაზე მთავარი თქვენი სულიერი სიმშვიდე და დაპურებული ბავშვია.

4. არ იყიდოთ Babybjörn–ის კენგურუ, ადრეც ვწერდი. სასწაულად მოუხერხებელია. მართალია, ბავშვის ხერხემლისთვის ყველაზე კარგად გაკეთებული "კენგურუა", მაგრამ დედის ბეჭების მტერი. ბეჭები კიდევ დედებს ისედაც გვტკივა ღამით მილიონჯერ გაღვიძების და ცუდად ძილისგან. ბევრი ჩემი ნაცნობი Ergo Baby–ს აქებს, მაგრამ მე ვერაფერს გეტყვით, არ მქონია და სანამ თავად არ გამოვცდი, ვერ გირჩევთ.

5. გახსოვდეთ, რომ ეს ბავშვი (რომელიც გააჩინეთ) თქვენია და შესაბამისად, თქვენ უნდა გაზარდოთ ისე, როგორც საჭიროდ თვლით. 
საერთოდ ხომ, მეტ–ნაკლებად, ყველა ადამიანმა ვიცით, მაგალითად, ვის უნდა მოვუსმინოთ და ვის – არა ;) მე, ჩემი, 29 წლის მანძილზე უკვე ვისწავლე. ვიცი, დედაჩემის რომელი რჩევები გავითვალისწინო, რომელი ქმრის დედის, რომელი  – დეიდის და საბოლოოდ, მხოლოდ ჭკვიანური და ჩემს პრინციპებთან ახლოს მდგომი დარიგებები მივიღო.
რადგან, ვიცი, ხშირად ვბრაზდებით რჩევებზე (შინაურ–გარეულებისგან), მაგრამ მშვიდად თუ მოვუსმენთ, შეიძლება ზოგი გამოგვადგეს კიდეც.
მაგალითისთვის გეტყვით, დედაჩემი მსოფლიოში ყველაზე ნატურალისტი დედაა, რომელიც სულ მიჩიჩინებდა, ბავშვს რაც შეიძლება დიდხანს უნდა აწოვო ძუძუ, მე 2 წლამდე გაჭმევდი, შენთან დააძინო, როცა მოუნდება და მოკლედ, სხვადასხვა ფეთიანობებიო :დ ჩემი ქმრის დედას კიდევ, თვითონ რომ პირველად გახდა დედა, ყველა სასწაულად სტრესავდა თურმე ლაქტაციაზე და საერთოდ, ყველაფერზე, ამიტომ, შენ არაფერზე გაგიჟდე, როგორც გამოგივა, ისე გააკეთეო, მირჩია (სხვადასხვა ფეთიანობები მასაც აქვს, ბუნებრივია, მაგრამ ჩემი დედა რომ არ არის, მაინც ერიდება ისეთი რჩევების მოცემა).
ჰოდა, მე ავდექი და ეს ორივე რჩევა შევაერთე :დ 13 თვიანი ლაქტაცია სტრესის გარეშე. რა ვქნა, დე, 2 წელი ვერ გავქაჩე =))

ეს კი ჩემი კვირის ფავორიტი პოსტები ბონუსად:

ბაბისას სუპერპოსტი, პოსტზე დიდ კომენტარს დავუწერ ალბათ. როგორი სიმართლეა!

ჩემი საყვარელი თის პოსტი, ისე მიხარია მისი სისავსეობა!!!

ტომას გემრიელი "პეჩენიები".

არ მახსოვს, თუ გამიზიარებია აქამდე კათოლიკე ჰიპი დედის ბლოგი, რომლის ეს პოსტი, ვფიქრობ, არაკათოლიკე და არაჰიპებსაც შეიძლება გამოადგეთ.

და ბოლოს, ყველას გვჭირდება ინტელექტის ამაღლება (ჩემნაირ big fat დედებსაც კი), ამისთვის კი ლინგვისტუსის ბლოგი არსებობს. მომეწონა ეს პოსტი, თუმცა ჰიპსა და ჰიპსტერს შორის განსხვავების ახსნასაც სიამოვნებით წავიკითხავდი :დ

ბედნიერ წინასადღესასწაულო პერიოდს გისურვებთ!!!

29

სასაცილოდ მინდა დავიწყო, რაღაცნაირ წიგნებში რომ წერენ ხოლმე:

1984 წლის 23 დეკემბერს ქვეყანას რომ მოვევლინე, დედაჩემისთვის მსოფლიოში ულამაზესი ბავშვი ვიყავი, თეთრი და ფუმფულა. მიუხედავად იმისა, რომ დედაჩემი უკვე სოლიდურ სადედო ასაკში იყო (35 წლის), სასწაულად ადვილად და სწრაფად გავუჩენივარ. სახელიც უკვე მოფიქრებული ჰქონდათ, სოფია ბებიის, რომელიც რუსული ენისა და ლიტერატურის მასწავლებელი იყო, ხუთი შვილი ჰყავდა და საკმაოდ მკაცრ ქალად ითვლებოდა.

პატარა რომ ვიყავი, მილიონჯერ ვაამბობინებდი დედაჩემს ჩემი დაბადების ამბავს, რადგან განსაკუთრებულად მიმაჩნდა.

დღეს კიდევ, 29 წლის რომ გავხდი, დილას საოცრად დაღლილმა გავიღვიძე და ტირილი მინდოდა. ცხოვრებაში ჩემს დაბადების დღეს გული არ აუჩუყებია და დღეს რა დამემართა, არ ვიცი, ამიტომ დავჯექი და ამ პოსტის წერა დავიწყე. ეზრას მულტფილმი ჩავურთე (საერთოდ იშვიათად ვურთავო "25-ე კადრს", ასეთი დედა ვარ, რას იზამ), რომ წერა დამაცადოს.

მოკლედ,
ის კი არ მანაღვლებს, ასაკი რომ მემატება და მასთან ერთად ნაოჭები და კილოგრამები, პასუხისმგებლობები მაშინებს, რომელიც ყოველ წელთან ერთად უფრო მეტად იზრდება. ეს მსოფლიო კიდევ ისეთი ტემპით მიდის, არ ვიცი, რამდენად მინდა ფეხი ავუწყო, არც არასოდეს მდომებია, მაგრამ ზოგჯერ ვერ გაექცევი, განსაკუთრებით მაშინ, როცა პატარა ბავშვი გყავს და ნელ-ნელა დიდი ხდება, შესაბამისად, ყველაფერი უნდა იცოდე, ყველაფერში ერკვეოდე, რომ მას სათანადოდ აუხსნა.

იმედია, ასაკთან ერთად, სიბრძნე და გონიერებაც მომემატება და 29 წლის ბევრად უფრო ჭკვიანი ვიქნები, ვიდრე 28-ის ვიყავი. ასევე ჯანმრთელი, მხიარული და წარმატებული!

ეს ლინკები კი მათ, ვისაც აინტერესებს ჩემი წინა წლების სადაბადებისდღეო ვნებები:
24, 25, 26, 27 - იმ წელს პოსტი არ დამიწერია, ეტყობა ოჯახური საქმეებით ვიყავი დაკავებული, 28 - დედური პოსტი და სადღაც ბოლოში დაბადების დღეზეც, მთავარია რეალობა.

ბედნიერ კვირას გისურვებთ!

დეკემბრის 5 ფავორიტი

როგორც იქნა მოვახერხე ამ თვეში 5 ფავორიტის აღმოჩენა და სიამოვნებით გაგიზიარებთ. სამწუხაროდ, არავის უნდა შემომიერთდეს ამ პროექტში, ისევე როგორც, როდეს არავინ შეუერთდა ჯერჯერობით XX საუკუნის ადამიანებში (როდე, ძალიან შევეცდები, როგორმე, 2013 წელს დავწერო ჩემი გავლენიანი ადამიანების შესახებ).


მაშ, ასე:

1. ხელის კრემი

Dove-ის პროდუქციის უმეტესობა ძალიან მომწონს, ხარისხი ყოველთვის შეესაბამება ფასს. კარგ ხელის კრემს კი უკვე დიდი ხანია ვეძებდი, განსაკუთრებით ზამთარში მჭირდება გემრიელად დამატენიანებელი, რადგან კანი სწრაფად შრება.

2. ზოლიანი სვიტერები, მაისურები...

ძალიან მიყვარს ზოლიანი ტანსაცმელი, მიუხედავად იმისა, რომ ჰორიზონტალური ზოლები წონას მმატებს. მაგრამ როდის იყო მე ზედმეტი წონა მაშინებდა? ნამდვილი ქალი ხომ შორიდან უნდა ჩანდეს, შესაბამისად, ესეც ჩემი ბოლო შენაძენი H&M–ში 7 ევროდ :)

3. სარეცხის კონდიციონერი/დამარბილებელი/კარგისუნისმიმცემი

ამაზე მთელი ცალკე პოსტის დაწერა შემიძლია, იმდენად საშინელი მანიაკი ვარ სარეცხის რეცხვის და კონდიციონერების ექსპერიმენტატორი. ყოველთვე ვცვლი კონდიციონერების ფირმას სურნელების მიხედვით, ბუნებრივია. გემოვნება სურნელებში კიდევ ქალებს მხოლოდ სეზონის კი არა, თვის განმავლობაში მილიონჯერ გვეცვლება. ყოველ შემთხვევაში, მე.

4. ხილი

სარეცხის კონდიციონერების გარდა, ყოველი სეზონისთვის შესაბამისი საყვარელი ხილი მაქვს ხოლმე. ზამთარში განსაკუთრებულად კარალიოკი და ფორთოხალი მიყვარს, მაგრამ ამ ბოლო დროს მივხვდი, ბროწეულს არაფერი მირჩევნია.
ეზრას ბებიამ თავის მეზობლად იპოვა პატარა ხილის მაღაზია, სადაც უგემრიელეს ბროწეულს ყიდიან იაფად და როცა სტუმრად მოდის, ყოველთვის მოაქვს ბროწეული.
ეზრასთვის - ყურძენი, რომელიც მისი ამ ეტაპის საყვარელი ხილია და შეუძლია უზომოდ ჭამოს, თუმცა ჩემნაირი დედა რისთვის ჰყავს, საზღვრები რომ არ ასწავლოს ;)

5. ბლოგი

ამ თვის საყვარელი, არა, უსაყვარლესი ბლოგი. ამერიკელებზე დიდად არ ვგიჟდები (გლასების ოჯახის გამოკლებით), მიუხედავად იმისა, რომ მეგობრებიც მყავს იქ და ყველაფერი. მაინც ვთვლი, რომ დიდად არ გადმოსდით ინტელექტი, თუმცა, როგორც ყოველთვის, სტერეოტიპებით ცხოვრება საშინელებაა და სანამ ჩემს ახალ ფავორიტს "გავლინკავ", აქვე სივრცეში მოფრიალე თამთას ეს პოსტიც უნდა მოექცეს ყურადღების ქვეშ, რადგან ძალიან საინტერესო თემას შეეხო და უფრო მეტი დრო რომ მქონდეს, ცალკე პოსტად უნდა დამეწერა გენდერული ამბები.

რაც შეეხება თავად თვის ფავორიტ ბლოგს, რომელსაც ქაღალდის წვიმის წვეთები ჰქვია, ვერაფრით ვცილდები და ამ ლამაზი, ნიჭიერი გოგოსი ყველაფერი მომწონს, განსაკუთრებით ეს პროექტი, რომელიც, წესით, თქვენც ძალიან უნდა მოგეწონოთ.

VIA

ბედნიერ კვირის დასასრულს გისურვებთ, აწ უკვე (ცოტა) დასვენებული დედა :D

მხნე პოსტი დაღლილი დედისგან

არ ვიცი, უცხოური ბლოგების გარეშე რა მეშველებოდა.
ან ბლოგი რომ არ მქონდეს, რა უნდა მექნა.
 

წინა პოსტის კომენტარში ბაბისამ მომწერა, რა კარგი დედა ხარ, ასე სენტიმენტალურ–რომანტიკულად რომ აღიქვამ ყველაფერსო. თან გამიხარდა, თან გამეცინა, იმიტომ, რომ ხან ისე ვიღლები, მგონია, მეტი აღარ შემიძლია, ხშირად ისიც მგონია, რომ არ ფასდება ჩემი შრომა, უფრო მეტს გავცემ, ვიდრე ვიღებ (პრინციპში, როგორც ყველა დედა). ხშირად ვბრაზდები, რომ საკუთარი თავისთვის დრო აღარ მრჩება, სამი თვის წინ დაწყებული წიგნი ჯერ არ დამიმთავრებია და ერთი პოსტის დაწერას სამ დღეს ვუნდები, რადგან სანამ მოვიფიქრებ, აზრებს დავალაგებ, დავწერ, მერე გავასწორებ და გამოვაქვეყნებ, შუალედში უნდა მოვასწრო სახლის დალაგება, სადილის მომზადება, ეზრას გასეირნება, დაძინება, ქმრისთვის ყურადღების მიქცევა, სარეცხი მანქანის გატენვა–დაცლა, გაფენა, გაუთოება...

მეგობრებს წერილებზე ვერ ვპასუხობ, რადგან მთელი დღის დაღლილს, საღამოს გონება აღარ მყოფნის, დალაგებული და ინტელექტუალური პასუხები გავცე, განსაკუთრებით ისეთ მეგობარს, განსაკუთრებით რომ მიყვარს და მაკლია.

ბოლოს, ეს ბლოგი მრჩება, როგორც ერთგვარი მოტივაცია, რომ რაღაცები დავწერო, სხვა დედები და არადედები გავამხიარულო, გავამხნევო და ალბათ, პირველ რიგში საკუთარი თავი [მო]ვიპოვო :) 

ადრე ერთმა მეგობარმა მითხრა, გათხოვილი ქალები მოსაწყენები არიან, ოღონდ შენ არ გეწყინოსო. რამდენჯერაც ერთ დაქალთან მივალ, რომელსაც ორი პატარა ბავშვი ჰყავს, ჩემთვის ვერასოდეს იცლის, დასდევს ბავშვებს, სულ საქმე აქვს და ნერვებს მიშლისო :/ მივახალე, ადექი და მიეხმარე, თუ მიდიხარ, შენც მასთან ერთად ირბინე და თუ არ გინდა, მაშინ სულ ნუ მიხვალ–მეთქი.

ამის შემდეგ მე და ის მეგობარი აღარ/ვეღარ ვურთიერთობთ.

ამიტომაც მიყვარს უცხოელი დედების ბლოგები, განსაკუთრებით მრავალშვილიანების, იმიტომ, რომ არასოდეს განგსჯიან, კეთილ რჩევებს მოგცემენ, გაგამხნევებენ; ყველაფერი გაივლის, მიუხედავად იმისა, რომ რთულია დედობა, ძალიან რთული, რადგან ყველა ბავშვი განსხვავებულია, თუ ერთ ქალს მშვიდი, ანგელოზი ბავშვი ჰყავს, მეორეს (იხ: მე) – მოუსვენარი და ძილის მოძულე, მესამეს – მტირალა და ჭირვეული. ამიტომაც არ არსებობს დედობის ერთი მეთოდი, სამაგიეროდ არსებობს ერთი მხარდაჭერა და ყურადღება, რომელიც ყველა დედას სჭირდება და რაღაც ეტაპზე ძალიან აკლია.

ზუსტად ამიტომ ვწერ მეც დღემდე.

ამიტომ ვკითხულობ უცხოურ ბლოგებს, თუნდაც ზოგჯერ მაკვირვებდეს, როგორ გასცემენ ადამიანები ამდენ პირადულ ინფორმაციას, სასწაულად ინტიმურ ფოტოებს (მშობიარობის, მაგალითად) აზიარებენ და ყველაფერზე წერენ. მერე ვხვდები, რომ მე და ისინი ძალიან განსხვავებული კულტურისა და მენტალიტეტის შვილები ვართ და მშვიდად ვაგრძელებ კითხვას. ბოლოს და ბოლოს, განსხვავებულობა და დივერსია ძალიან ლამაზია, მთავარია ერთნაირი მორალური ცნებები ჰქონდეთ ადამიანებს.

ამ ქალებისა და ჩემი კი, შეიძლება ყველა ცნება (ანდაც მცნება ;) ) არ ემთხვეოდეს, მაგრამ ჩემი დედობის პერიოდში ისინი უფრო მეტად დამხმარებიან და გავუმხნევებივარ, ვიდრე ნაცნობ–მეგობრებს. ბუნებრივია, არავის განვსჯი, ყველას თავისი ცხოვრება, ინტერესები და გამოცდილებები აქვს.

მინდა, ქართველი დედების ბლოგებიც იყოს (ამჟამად სულ ერთი–ორია ასეთი), ისინიც წერდნენ, გამოთქვამდნენ თავიანთ ფიქრებს, დაღლას, გულისტკივილს და ვკითხულობდეთ, კომენტარებს ვუწერდეთ და ერთმანეთს ვამხნევებდეთ. 

მხოლოდ დედებისაც არა, ქალების ბლოგები, რომლებიც წერენ და სოლიდარულები არიან ერთმანეთის მიმართ.

ბედნიერ კვირას გისურვებთ!

20 თვე

ეს პოსტი უფრო მეტად ჩემი, საკუთარი არქივისთვის მჭირდება, თანაც დიდი ხანია ეზრას ამბები არ დამიწერია, ანუ რა უყვარს ამ ეტაპზე, რას აკეთებს, რას ვაჭმევ და მე თვითონ სად ვარ, როგორც დედა; ამიტომ, არ მოგერიდოთ, წაკითხვა თუ არ მოგინდებათ და მოსაწყენად მოგეჩვენებათ :)

ადრე, სანამ მე თვითონ მეყოლებოდა ბავშვი, ნაცნობ ქალს ვკითხე, მისი უმცროსი შვილი რამდენი წლის იყო და მიპასუხა, 27 თვისო. მაშინ ვიფიქრე, რომ გიჟი იყო ის ქალი, ხომ შეეძლო ადამიანურად ეთქვა, 2 წლის და 3 თვის და თავი არ მემტვრია თვეების გამოთვლით.

ახლა კიდევ როცა მე მეკითხებიან, ხშირად "წამომცდება" ხოლმე, თუ რამდენი თვისაა ეზრა, რომელიც სინამდვილეში თვეების აღარ არის, 1 წლის და 8 თვისაა. მაგრამ ჩემთვის, დედისთვის, რომელიც ყველაფერს მაინც თვეებით თვლის, 20 თვისაა და ღმ–ერთის ძალით, 4 თვეში, როცა უკვე 2 წლის გახდება, აღარ დავთვლი თვეებს და უკვე წლებს შევეჩვევი.

 

 მე ემილის ასაკში

სადღაც მეორე–მესამე კლასში ვიყავი, როცა ჩემმა უფროსმა დეიდაშვილმა, რომელიც უკვე ხუთი წელია აღარ არის, ასტრიდ ლინდგრენის წიგნი მაჩუქა, ნარინჯისფერ–ცისფერი ყდით, რომელშიც "ლიონებერგელი ემილი", "ბიულერბიუელი ბავშვები" და "ჩვენც სალტკროკელები ვართ" შედიან. ალბათ, ბევრ თქვენგანს აქვს ეს წიგნი, უკვე გაცრეცილი და ნატალიასი არ იყოს, გატკბილულფურცლებიანი, რადგან ალუბლიან მაჭკატებს მიირთმევდით კითხვისას (მე ალუბლისმურაბიან ალადიებს, რომლებსაც მაჭკატებად მივიჩნევ დღემდე).
ყველა გოგოს უყვარს ბიულერბიუელი ლიზი და ბავშვობაში მისნაირ ოთახზე ოცნებობდა, ცოტა რომ გაიზრდება ის გოგო, მერე სალტკროკაში დასასვენებლად წასული მზრუნველი უფროსი და მალინი უყვარდება, ან სულაც პუტკუნა უცნაური გოგო ჩორვენი და მისი ძაღლი...
მაგრამ მე ლიონებერგელ ემილზე მეტად ლინდგრენის არცერთი გმირი მყვარებია. იმიტომ, რომ ემილი ჩემი ბავშვობის პროტოტიპი იყო, უბრალოდ ის ბიჭი იყო და ჩემზე ქერა. ცელქზე ცელქი, სამართლიანი, უშიშარი და საკუჭნაოში დასჯილს, შეეძლო მთელი ზამთრის მარაგი ძეხვი შეეჭამა.

ერთერთი საყვარელი მომენტი, ემილი რომ წვნიანის ქოთანს თავზე ჩამოიცმევს და გაიჭედება

ახლა ლიონებერგელი ემილი აღარ ვარ კაი ხანია, სამაგიეროდ მყავს ლაიპციგელი ეზრა, რომელიც ასევე არ არის ქერა, სამაგიეროდ ბიჭია და ისეთივე ცელქი, როგორიც მე ბავშვობაში.
მხოლოდ ეზრას შეუძლია კარადებზე დადებული საკეტების გაღება, რომლებსაც, წესით, მისი ასაკის ბავშვები ვერ უნდა ხსნიდნენ, რადგან ჭურჭლის და სხვა მსხვრევადი ნივთების, სწორედ მათგან, დასაცავადაა მოგონილი. მხოლოდ ეზრას შეუძლია ერთ წამში მაგიდიდან ჭიქის გადმოგდება და სანამ მე ჰაერში ჭიქას ვიჭერ, უკვე შორეული უჯრის იატაკზე გადმოცლა; მხოლოდ ეზრას შეუძლია თავისი პატარა სწრაფი თითებით ელექტროღუმელის ტაიმერის არევა, ჩემი ანტიკური ლეპტოპის კლავიატურის ამოჩიჩქვნა და მერე ანგელოზივით გაღიმება.
სავარაუდოდ, ყველა დედის შვილს შეუძლია მხოლოდ ასეთი რაღაცები, მაგრამ ჩვენ ხომ გვჯერა, ჩვენს შვილს მაინც ყველაზე განსაკუთრებული ოინების ჩადენა შეუძლია.

• 20 თვის ასაკში ეზრას საყვარელი წიგნია "ისტორიები დავითზე", რომელიც ჩვენმა მეგობარმა აჩუქა.

ბუნებრივია, ჩემი შვილი ჩემი მსხვერპლია და მისი საყვარელი ისტორია დავითის და გოლიათის შერკინებაა, მანამდე კიდევ ის ამბავი, სადაც დავითი თავისი კრავის გადასარჩენად, ლომსაც არ უშინდება და პირიდან ამოართმევს შეშინებულ ბატკანს.
ამ ბიბლიური ისტორიებით, მინდა, ეზრამ ისწავლოს თავისი ერის სიყვარული, სამართლიანობა და ადამიანების პატივისცემა, მათზე მზრუნველობა, რომ როგორც დავითი წავიდა თავისი ერთი დაკარგული კრავის საძებნელად და არაფრის შეეშინდა, ისევე უყვარდეს ეზრას ადამიანები და თითოეულს, როგორც ინდივიდს, აფასებდეს.
ვფიქრობ, ადამიანების სიყვარულიდან იწყება თავდაჯერებულობა, რომელიც ადამიანს ცხოვრებაში ძალიან სჭირდება. თუკი რაღაც შიშები და ეჭვებით გაიზრდება, მხოლოდ სხვებისადმი კი არ იქნება ცივი და უნდობელი, საკუთარ თავს უფრო მეტად ავნებს.
როგორც დედაჩემი მირჩევს ხოლმე, შვილი თავისუფლად უნდა გაზარდო, მაგრამ ამავე დროს საზღვრებით, უნდა ასწავლო ზრდილობა, კარგი ქცევები და აუცილებლად იცოდეს, ცხოვრებაში არის ლიმიტები და არის – ღია კარებები, რთული და მარტივი გზები, არჩევანის გაკეთება კი მასზეა დამოკიდებული, ბუნებრივია იმ აღზრდის მაგალითზე, რომელიც ოჯახიდან ექნება ნასწავლი.

• საყვარელი საჭმელი: გუფთა

ამ ასაკში კარგი უკვე ისაა, რომ ეზრასთვის ცალკე სადილების კეთება აღარ მიწევს და რასაც ჩვენთვის ვამზადებ, იმას ჭამს.

• საყვარელი სასმელი: ვაშლისა და სტაფილოს კომპოტი

ასევე ჩემი საყვარელიც. სულ უბრალოდ იხარშება, რამდენიმე მწვანე ვაშლი, წითელიც შეიძლება, გარეცხეთ და დაჭერით გულის გამოუცლელად, ჩაყარეთ ქვაბში 3–4 ცალ საშუალო სტაფილოსთან ერთად და მოადუღეთ, დაუმატეთ ცოტა შაქარი და გემრიელი, სურნელოვანი კომპოტიც მზადაა

• ბოლოდროინდელი ჰობი: მამის ფეხსაცმელების ჩაცმა

• საყვარელი მუსიკალური ნაწარმოები: შოსტაკოვიჩის ვალსი

იმ დღეს ქუჩაში უკრავდნენ და ძალიან მოეწონა. მერე სახლში რომ მოვედით, ჩავურთე და საოცარი ყურადღებით და ინტერესით უსმენდა, ერთხელაც კი არ უცდია გამორთვა, როგორც სხვა დროს იცის ხოლმე.

რაც შემეხება მე, იქით ვწერდი, რა ეტაპზეც ვარ.
დედობას რაც შეეხება, ეზრა მასწავლის მოთმინებას, მზრუნველობას და უანგარობას, იმიტომ, რომ შვილისადმი სიყვარული ზუსტად ამ სამი ძირითადი ცნებისგან შედგება.
ყველაზე საშიში კი მაინც ისაა, როცა აღმოაჩენ, ყველაზე მეტად გიყვარს შვილი ამქვეყნად და ყველაფერი/ყველა დანარჩენი ძალიან მეორეხარისხოვანია.

ადამიანობის თავისუფლების ზღვარი

რამდენი ხანია, ერთი ისტორიის დაწერა მინდოდა, მაგრამ ვერ მოვახერხე.
გუშინ საღამოს კიდევ, ისე მოხდა, ვიჯექი ჩემთვის მშვიდად (სასწაულები ხდება) და იუთუბზე სხვადასხვა ვიდეოებს ვუყურებდი. არ ვიცი, საიდან სად წავედი (აშკარად გუგლის იმპერიალისტი აგენტურა იცნობს ჩემს სოციალისტურ მისწრაფებებს) და მაიკლ მურის ამ ფილმის კლიპს გადავეყარე, რომელიც აქამდე არ მქონდა ნანახი.
თავიდან ძალიან აღვფრთოვანდი და მეორე ნაწილზე, სადაც ალეიდა თავის მამაზე საუბრობს, ცრემლებიც წამომივიდა (გეუბნებით!), მაგრამ  მერე გავიხსენე, ყველაფერი მაინც როგორი პოლიტიკაა და არაფერს აქვს ერთი მხარე.

მოკლედ, გვყავს ერთი მეგობარი, რომელიც ადრე, კვირაში ერთხელ ჩემთან ერთად დადიოდა თორის გაკვეთილებზე.
ჩვეულებრივი ბიჭია, პატარა ტანის, თეთრი, წაბლისფერი თმით და დიდი თაფლისფერი თვალებით, რომელიც მისი ოდესელი დედის ეროვნებას გასცემენ :) ეს ჩვენი ალექსი თავისუფლად საუბრობს თითქმის ხუთ უცხო ენაზე, განსაკუთრებით კი მაინც ესპანური უყვარს. დიდი ამბავი, დღეს უცხო ენები ვინ არ იცის, არასოდეს ჩავძიებივარ.
ერთხელაც, გერმანული შემოდგომის ცივ საღამოს, როცა ჩვენს თორა ცენტრში ვიყავით ვახშამზე, მოვიდა გარუჯული ალექსი, გაბრჭყვიალებული თვალებით, აღტაცებული.
ერთადერთი არ გაუმართლა, რომ ჩვენს გვერდით მოხვდა სუფრაზე (უფრო კონკრეტულად, ჩემში არ გაუმართლა) იმ საღამოს. იმდენი შეკითხვა დავაყარე, ნამდვილად არ ელოდა, მაგრამ ძალიანაც ესიამოვნა, ყველაფერი რომ მაინტერესებდა პოლიტიკურიდან დაწყებული, სოციალურ–კულტურული ამბებით დამთავრებული.
ეს ჩვენი თეთრი ბიჭი თურმე კუბაში/კუბაზე ყოფილა ორი კვირით, სადაც თავისი მამა და ნათესავები გაიცნო.
მოდი და ნუ აღტაცდები!

ერთი იმიტომ, ყოველთვის მეგონა კუბაში თეთრკანიანები მხოლოდ ფიდელ კასტრო და მისი ახლობლები არიან. 
მეორე, ჩემნაირი wannabe მწერალიც ვერ მოიფიქრებდა, თუ 80–იანი წლების დასაწყისში სიმპათიური კუბელი სტუდენტი (მე წარმომიდგენია, როგორც ახალგაზრდა ფიდელი) ოდესაში ჩამოვიდოდა სასწავლებლად, იქ შავთვალა ებრაელ გოგოს გაიცნობდა და შედეგად, ლამაზი და ჭკვიანი ალექსი დაიბადებოდა. მერე ეს კუბელი სტუდენტი ისევ უკან დაბრუნდებოდა და მხოლოდ 25 წლის შემდეგ გაიცნობდა თავის შვილს, რომელიც არსებული ფესვების გამო ესპანურს სრულყოფილად დაეუფლებოდა.

ალექსმა მიამბო იმ საღამოს, რომ კუბაში, ჩემდა გასაკვირად, მოსახლეობის უმრავლესობა თეთრკანიანია და იმას, რასაც მედია აჩვენებს, ან მე მქონდა ნანახი, უმეტესად ჰავანის ქუჩებია, სადაც ფერადკანიანები ჭარბობენ, რადგანაც ისინი განათლების მიღებაზე თავს დიდად არ იკლავენ და ცეკვა–სიმღერა ურჩევნიათ. სამაგიეროდ, ინტელიგენციის უმეტესობა თეთრია (რაღაც უხეშად ჟღერს, მაგრამ ჩემი დაღლილი გონება მეტად ვერ იძაბება).
[ბუნებრივია, რასიზმში არ ჩამითვლით, თეთრკანიან–შავკანიანს რომ ვწერ, უბრალოდ, ის ამერიკული ფსევდოპოლიტ.კორექტულობა მძულს, ლამის 70–იან წლებამდე შავებს ავტობუსში თეთრების ადგილზე რომ არ სვამდნენ და ახლა ყველა ჰუმანისტი გახდა]

ისიც აღსანიშნავია, რომ კუბაში კრიმინალი ძალიან დაბალ დონეზეა და თუ შტერი ტურისტი არ ხარ, რომელიც დოლარების თვლას ქუჩაში დაიწყებს ან ოქროს სამკაულებით ასხმული ივლის საეჭვო უბნებში, კაციშვილი არ მოგეკარება და არც ღამე სიარულია საშიში.

კუბელები ძალიან მეგობრული ხალხია, მაგრამ როგორც ყველა ქვეყანაში, იქაც სასწაულად ცდილობენ ტურისტების მოტყუებას და მეტი ფულის გამორთმევას.

რელიგიურ უმცირესობებს რაც შეეხება, ნამდვილად ტოლერანტულები არიან ყველას მიმართ, არსებობს მოქმედი სინაგოგა, ეკლესია, მეჩეთი და არავის მოუვა აზრად ვინმეს შევიწროვება. თუმცა, ბუნებრივია, რელიგიაზე დიდად არც ღელავენ და უფრო ტრადიციის, გართობის სახე აქვსო, ალექსმა მითხრა. 

კითხვაზე, როგორ ცხოვრობს კუბელი ერი, სად მუშაობს, რას აწარმოებს, ამაზე ზუსტად ის პასუხი ჰქონდა, რომელიც საბჭოთა კავშირში დაბადებულისთვის უცნაურად სულაც არ ჟღერდა, ყველა იპარავს, როგორც შეუძლიაო :/
როდამდე გასტანს ამდენი მოპარვა, კაცმა არ იცის, ისევე როგორც არავინ იცის, რამდენ ხანს იცოცხლებს დიდი ფიდელი. იცოცხლე, კომანდანტე, მტრების ჯინაზე, რატომაც არა!

ყველაზე უარესად მაინც გერმანიიდან ჩასულ ალექსს ის მოეჩვენა, რომ უხარისხო ტუალეტის ქაღალდი იყო კუბაში, ან საერთოდ არ მოიპოვებოდა და როგორც ძველ, კეთილ საბჭოთა დროს ხალხი სხვადასხვა ქაღალდს იყენებდა.

მერე ალექსმა თავის მამაზე გვიამბო, რომელიც ინჟინერია, მაგრამ აღარ მუშაობს და ჰავანის "განაპირას" ცხოვრობს თავის მეორე ოჯახთან ერთად, აქვს პატარა ფერმა და ბოსტანი. გვიამბო თავის კუბელ ბებიაზე, რომელსაც რევოლუცია ახსოვს და იმპერიალისტებისგან განმათავისუფლებელი ფიდელი და ჩე ძალიან უყვარს.
ყველანი კმაყოფილები არიანო, ღიმილით დაასრულა ალექსმა, ალბათ იმიტომ, რომ უკეთესი ცხოვრება არ უნახავთო.

მე კი გავიფიქრე, უბრალოდ, კუბას სხვანაირი, შინაგანი თავისუფლება აქვს–მეთქი.  

როცა ერთი ადამიანის თავისუფლება მეორე ადამიანის ფიზიკურ თუ სულიერ ცხოვრებას ვნებს, იქ მთავრდება კიდეც ეს ცნება და იწყება კაპიტალიზმი, სამწუხაროდ. საქართველოსთვის კი, უფრო უარესი, მისი ჰიბრიდი, რომელიც საერთოდ ურეცხავს (დარჩენილ) ტვინს ადამიანებს, უსარგებლო განათლებით აშტერებს და ყველანაირი ფასეულობის წაშლას ცდილობს. 
სრულიად ვეთანხმები იმას, რასაც ზემოთ, ვიდეოში, ჩემი საყვარელი მამის ქალიშვილი ამბობს; შეფარდებითია თავისუფლება, თანაც ძალიან შეფარდებითი. ყველაფრის თქმა, ყველაფრის ღიად კეთება თავისუფლებას და პროგრესს კი არა, ამორალურობას და ადამიანობის დაკარგვას ნიშნავს, იმიტომ რომ სრულიად თავისუფლები და "უკომპლექსოები" (ჩვენთან უყვართ ამ სიტყვის ხშირად თქმა დადებით კონტექსტში) მხოლოდ ცხოველები არიან. 
განა ცხოველებს შეურაცხვყოფ, უბრალოდ, მათ არა აქვთ ისეთი გონება, როგორიც მხოლოდ თავისუფალი ნების მქონე ადამიანებს გვაქვს, არა აქვთ შესაძლებლობა მისი გამოყენების, რითიც ინსტინქტების შეკავებაა შესაძლებელი (სამწუხაროდ, ადამიანები დღესდღეობით ვერ არ იკავებენ თავიანთ ინსტინქტებს, ხშირად ამას ხელოვნების სახელსაც არქმევენ და ბოლოს ავიწყდებათ კიდეც, რა განსხვავებაა მათსა და უსულო საგნებს შორის).

მოაზროვნე ადამიანური გონება ცხოველურ თავისუფლებას (მაგალითად, თავისზე სუსტის ჩაგვრა) ზღუდავს და ემოციებს თოკავს. 
ზუსტად ამ მნიშვნელოვან იდეოლოგიაში ვერთიანდებით სოციალისტები და ბიბლიის მოყვარულები (რაც უნდა უცნაურად ჟღერდეს), ტოლერანტობაში, ადამიანების სიყვარულსა და ნებისყოფაში. 

Hasta Siempre!!!

ეზრას ხანუკა

დღეს ხანუკის მეხუთე დღეა, ცოტაღა დარჩა.
საღამოს უკვე 6 სანთელს ავანთებთ.
წინა პოსტში დაგპირდით, ეზრას ხანუკაზე გიამბობდით.
დიდ სიამოვნებას ახლაც არ იღებს დღესასწაულებისგან (შაბათის გარდა, რომელიც სასწაულად უყვარს და ამაზე მერე ცალკე დავწერ). სავარაუდოდ, ამ ასაკის ბრალია, როცა უნდა ყველაფერს ხელი მოკიდოს, თვითონ გააკეთოს, შედეგად კი, აფუჭებს, ყრის და მერე ბრაზობს. ასეა სანთლების ანთებაზეც, მამას არ აცდის, ხან რას გამოართმევს, ხან – რას. მერე თვითონაც იღებს წიგნებს და მამასავით ცდილობს წაიკითხოს, რაც ძალიან სასაცილოდ გამოსდის.
სანთლების ანთების შემდეგ კი მაგიდაზე "დრეიდელებს" ვაბზრიალებთ ხოლმე, ესეც ხანუკის ტრადიციაა, თუმცა ეზრას ბზრიალზე მეტად მათი დაშლა და აწყობა უყვარს (ზუსტად ასეთი დრეიდელები გვაქვს, როგორიც ფოტოზე და სახურავი ეხდებათ, მათ ახდა–დაფარებაში იგულისხმება "დაშლა–აწყობა"). სასწაული ასაკია, ხომ გეუბნებით.

 დრეიდელი და ხანუკა გელდი

ვფიქრობდით, როგორ უნდა შევაყვაროთ ხანუკა და სხვა ებრაული დღესასწაულები–მეთქი, განსაკუთრებით კი ხანუკა, რომელიც ზუსტად ადვენტს ემთხვევა და მთელი მაღაზიები, ასევე ჩვენი მეზობლის კარები და ფანჯრები ნათურებითაა მორთული. რა იტაცებს ბავშვის თვალს, ბრჭყვიალა სათამაშოები თუ ზეითუნის ზეთზე დანთებული ხანუკის სანთლები, რომლებიც ისეთი თვალისმომჭრელი ვერ არის, როგორიც საშობაო–საახალწლო სათამაშოები.
ტრადიციების შეყვარება დაძალებით და ტყუილებით არ არსებობს, მივედით ამ დასკვნამდე და ყველაზე კარგი გამოსავალი მაგალითში ვნახეთ. ანუ როცა ბავშვი ხედავს მშობლებს, რომლებსაც უყვართ ხანუკა და სხვა დღესასწაულები, როცა ელოდებიან და სიხარულით ემზადებიან, მაშინ შვილებსაც აუცილებლად შეუყვარდებათ ტრადიციები. ვისაც შვილები ჰყავს, დამეთანხმება, როგორი ოჯახის სარკეა ბავშვი; სასწაულად დაკვირვებულები არიან და მშობლების, უფროსების ყოველ მიმიკას ისე იმახსოვრებენ და ითვისებენ, ვერასოდეს წარმოიდგენ ზრდასრული ადამიანი, თუ რამხელა გავლენა გაქვს პატარებზე.

ჩემი წლევანდელი სუფგანიოტები ანუ სახანუკო ფუნთუშები/"პონჩიკი"

ბავშვების უმეტესობას უყვარს ის, რაც მის მშობლებს, განსაკუთრებით – დედას. ერთი მეგობარი მყავს, რომელსაც ბავშვობაში დედამ უთხრა, რომ ქლიავის ჩირი უგემურია და დღემდე ვერ დააჯერებ სხვანაირად. უკვე დიდი კაცია და მისი მეუღლე ვერაფრით არწმუნებს, რომ ძალიანაც გემრიელია და განსაკუთრებით კარგად მომზადებულ ხორცის სოუსს უხდება.
მეც მაქვს მსგავსი "ტრავმა". დედაჩემს სასწაულად უყვარს ელტონ ჯონის სიმღერები და ისე გავიზარდე, რომ სულ მესმოდა, მისი პირადი ცხოვრება არავის ეხება, მთავარია მისი ნიჭიერებაო და დღემდე მეც სხვანაირად ვერ ვფიქრობ. ცხოვრებაში ელტონ ჯონს არ ვუსმენ, მაგრამ მასზე ცუდს მაინც ვერ მათქმევინებ :ლოლ:

ისევ ხანუკას და ეზრას ვუბრუნდებით.
ხანუკის პირველ საღამოს ჩვენი, ლაიპციგის, რაბინის ბენდის კონცერტი და ვახშამი იყო და იქ წავედით. საერთოდ, ეზრა არსად მიგვყავს ასე გვიან ხოლმე (ეზრასთვის გვიანია 19:00), მაგრამ დღესასწაული მისთვისაც ხომ დღესასწაული უნდა ყოფილიყო და ამიტომ წავიყვანეთ. თავიდან ძალიან გაოცდა ჩაბნელებულ დარბაზში ხმამაღალი მუსიკა და ბრჭყვიალა ნათურები რომ დაგვხვდა და სადღაც ნახევარ საათზე მეტი კალთაში მეჯდა და არ ინძრეოდა. მერე უკვე ისე მიეჩვია, ყველა მოხუც ბებოსთან ჩამოჯდა, იცეკვა და ფერად პროჟექტორებსაც ვერ ვაცილებდით (ამ ბოლო დროს ნათურებზე, ლამპებზე, ფანრებზე და ნებისმიერ სანათებელ საშუალებებზე გიჟდება). ბოლოს საჩუქრად "ხანუკა გელდი" მიიღო ანუ შოკოლადის მონეტები, რომლებიც ჩვენ შევუჭამეთ, რადგან ჯერ შოკოლადს არ ვაძლევთ; წინააღმდეგი არ ყოფილა, რადგან გემო ჯერ არ იცის, ადვილად გვიყოფს.
21:00–ზე დავბრუნდით სახლში და მეშინოდა, რომ საღამოსგან აღტაცებულ ეზრას ვერ დავაძინებდი, მაგრამ სასწაული მოხდა და ორ წუთში ჩაეძინა, მთელი ღამე კარგად ეძინა, ანუ მეც გემრიელად გამოვიძინე. გამოძინებული დედა კიდევ უდრის ბედნიერ, მშვიდ, თმადაწყობილ დედას :)))
ყველა გზა დედასთან და მის ბედნიერებასთან მიდის, არა? განა ეგოიზმია, უბრალოდ დედის ბლოგია და მე კიდევ ასეთი დედა, გამოძინება რომ ჰაერივით სჭირდება, თუ უნდა ადამიანად იგრძნოს თავი.

[პოსტი დაღლილ–დაქანცულ დედაზე, რომელსაც ეჩვენება, მისი შრომა საკადრისად არ ფასდება, იხილეთ მომავალში ;–) ]

ხანუკა და სასწაული დღეები

ამ პერიოდში ჩემს ბლოგზე უმეტესად ხანუკას ეძებენ ხოლმე და ვიფიქრე, თავიდან რომ აღარ ვწერო, ლინკს დავდებ და ადვილად გადავა, ვისაც აინტერესებს–მეთქი.

ესეც 2009, 2010, 2011 და 2012 წლის ხანუკები.

 

ეს წარსული (ბერლინი 2010) ხანუკის ფოტო, ოდეს ერთობ შეყვარებული ვიყავი ჩემს აწ ქმარსა და ეზრას მამაზე – ბუნებრივი პოზაა, ჩუმად გადამიღო მეგობარმა, მე ძალით ასე ვერ დამსვამდნენ სურათის გადასაღებად, ხომ იცით :)

წლევანდელი როგორი გამოგვივა, მერე მოგიყვებით, დღეს საღამოს შემოდის ხანუკა და პირველ სანთელს ვანთებთ.
ეზრასთვის მეორე ხანუკაა ქრონოლოგიურად, მაგრამ შარშან 8 თვის იყო და დიდად არ შეუნიშნავს. წელს კი უკვე წლინახევარზე ცოტა მეტისაა და მაინტერესებს, როგორ შეხვდება.

თქვენ გიყვართ დღესასწაულები? ელოდებით შობა–ახალ წელს? მე მახსოვს ბავშვობაში, როგორ ველოდებოდი ახალ წელს :) სადღაც პოსტიც უნდა მქონდეს ამაზე.
თუმცა, ახლა საქართველოში "მოდაში" აღარ არის დღესასწაულების მოლოდინი და სიხარული, ხო? რაღაც გაციებული მეჩვენება ადამიანების შეხედულებები და მოლოდინები...
ამაში შორეს პოსტმაც შემიწყო ხელი და გული დამწყდა, ხალხი თურმე ბავშვებს რომ არც კი უღიმის ქუთაისის ქუჩებში.

არადა, დღესასწაული ხომ სასწაულია თავისებურად. ნებისმიერი, მნიშვნელობა არა აქვს რელიგიურ თუ სოციალურ მიმართულებას, როცა დღესასწაულს მშვიდობა, სიყვარული და მხიარულება მოაქვს, მაშინ ყველა დღესასწაული კარგია ადამიანებისთვის.

ბედნიერ ხანუკას ვუსურვებ ჩემს იმ მკითხველებს, ვინც აღნიშნავს! ხოლო ვინც მოგვიანებით ელის დღესასწაულებს, მათ გულის და სულის (ჯიბისაც, ვიცი მე ჩვენი ქართული ამბები) სისავსეს ვუსურვებ!!!

ბონუსად კი, როგორც ყოველთვის, სხვების ბლოგების გულუხვად გამზიარებელი სოფი Sunny–ს კვირის ფავორიტი ლინკები:

1. სამყაროს უკანასკნელი და ჩემი საყვარელი, კოსმოსში მოფრიალე, ამჯერად რუმინეთში მცხოვრები თამთას ბლოგი.

2. ძალიან ლამაზსახელიანი გოგოს დაბადების დღისთვის.

3. ჩემი ერთადერთი ნატას პოსტი პავიჩზე.

4. ირინას ქმრის ოჯახის ამბები... მიყვარს ეს გიჟი გოგო.

5. ჰაჰა როდისმე თუ დაწერს ეს ბიჭი ისეთ რამეს, რომ წაკითხვა დამეზაროს და მით უმეტეს გაზიარება? ეს პოსტი მაინც განსაკუთრებით, 25 წლის ასაკის კრიზისის ამბავში ;)

ბრძოლა ბოლომდე

ზუსტად, ჩემზეა ეს ნათქვამი!

ჟული დელპის ნევროტიკობა მაღიზიანებს ხოლმე, განსაკუთრებით მას შემდეგ, რაც ამერიკაში ცხოვრობს და ერთგვარ ქალ ვუდი ალენად უნდა გახდომა.
მაგრამ ზოგჯერ ისე მაგონებს ჩემს თავს, არ ვიცი, სად წავიდე, მეც ნიუ იორკში ხო არა.

25 ნოემბერი ქალებზე ძალადობასთან ბრძოლის დღე ყოფილა, ახლა გავიგე.

ვიბრძოლოთ რა, ბოლომდე, თორემ ქალებს ხომ არასოდეს გვასვენებს საზოგადოება, ნერვებს გვიშლის და ყოველთვის ჩვენ გვადანაშაულებს ყველაფერში.

ანგინა

I created you and I shall bear you

Isaiah 46:4

სამშაბათი მშვიდობისა!

გასული კვირა მძიმე იყო. ეზრას ანგინა დაემართა, ყელი სტკიოდა საშინლად, ახველებდა, სიცხე 38,5 და ძლივს ვუგდებდით. ცუდად ეძინა და ეს ვიზე აისახებოდა ყველაზე საშინლად? რა თქმა უნდა, დედაზე.
მთელი კვირა ნორმალურად არ მიძინია. კიდევ კარგი, შაბათი არსებობს და კიდევ ბებია, რომელიც ჩვენთან დარჩა და მე "დილით" 12 საათამდე შევძელი გამოძინება.
ახლა ანგინამ უკვე გაუარა, მადლობა ღმ–ერთს, ცოტა ხველაღა დარჩა, რომელიც საბავშვო სიროფმა უნდა დაარბილოს და გააქროს.
ჩემი ქმარი სასწაულად ფეთიანია, როცა საქმე ეზრას ჯანმრთელობას ეხება და მე ვცდილობ, უფრო cool "დავიჭირო" ხოლმე ამ მომენტებში და მეტად აღარ დავტვირთო. ამიტომ დედაჩემს უწევდა ჩემი წუწუნის მოსმენა ტელეფონით, თუ როგორი ძნელია დედობა და რა გმირები ვართ.
გამოუძინებელი დედა საშინელი რამეა, ნერვიული, აგრესიული, თმააჩეჩილი და თვალებდაწითლებული. მერე საკმარისია ზედმეტი ორი საათიც კი დავიძინო და მორჩა, უკვე ენერგიით ვარ სავსე და აღარაფერზე ვბრაზდები.

დედაჩემს, კიდევ, ყველაზე კარგად ეხერხება ჩემი დამშვიდება, არ ვიცი, როგორ შეუძლია ჩემნაირი შვილის ატანა, ზუსტად მასზეა ეპიგრაფად მოყვანილი ესაიას სიტყვები, რახან მე შეგქმენი, ისევ მე უნდა "გაგიძლოო" (ჩემი თარგმანი). ერთი სიტყვით, ბავშვები ავადობის გარეშე არ იზრდებიან, ხან ანგინა ემართებათ, ხან გრიპი, ხან კუჭის აშლილობა, ხანაც თავით გადმოხტებიან საწოლიდან და ყველაფრისთვის მზად უნდა იყო, როცა დედა ხარ – მაგრად დადგე და გაუძლო :დ
არ მახსოვს, სად წავიკითხე, დედობა იგივეა, რაც სამაშველო ან სასწრაფო სამსახურიო, ყველაფერი სწრაფად უნდა გააკეთო, ყველა "ხელსაწყო" თან გქონდეს, არ დაიბნე და არ დაიღალო (ან, უბრალოდ, არ დაგეტყოს).

ყველაზე დამამშვიდებელი მშობლებისთვის ისაა, როგორც ბრძენი ბეთ ენ ფენელი წერს, რომ ბავშვის განვითარების არცერთი ფაზაა სამუდამო; არც კარგი, არც – ცუდი. ყველაფერი იწყება და მთავრდება იმისთვის, რომ მერე სხვა, კიდევ ახალი ეტაპი დაიწყოს და ასევე, ლოგიკურად, დასრულდეს.
ეზრას ახლა უკანა დიდი კბილები ამოსდის, მილიონ ახალ რამეს სწავლობს და ბუნებრივია მოქმედებს ყველაფერზე, მის ხასიათზე, ძილზე, ქცევაზე. ამიტომ ხშირად ვახსენებ თავს, რომ ყველაფერი გაივლის; მშობლებო, არ ინერვიულოთ (მგონი, ამას საკუთარ თავს უფრო ვეუბნები)!

პრაქტიკული რჩევა:
თუ თქვენს პატარასაც უმიზეზოდ მაღალი სიცხეები დაეწყება, აუცილებლად წაიყვანეთ ექიმთან. მანამდე კი ეცადეთ, ბევრი სითხე დაალევინოთ (კომპოტი, ბულიონი) და პიურეები აჭამოთ, რომ მაგარმა საჭმელმა ისედაც გაწითლებული და გაღიზიანებული ყელი არ ატკინოს. თუ ექიმთან წაყვანამდე ბავშვს 38–ზე მაღალი სიცხე მისცა, აუცილებლად მიეცით შესაბამისი წამალი, რომ ორგანიზმი გამოფიტვისგან დაიცვათ. 
მეც კი, წამლების საქვეყნოდ მოძულე, დავემორჩილე ანგინასთან ბრძოლის თანამედროვე მეთოდებს. 
როგორც წესი, 3 წლამდე ბავშვების ანგინა "ადვილადჩაქრობადია" და ანტიბიოტიკს უნიშნავენ, ამიტომაც ერთ კვირაზე ნაკლები დასჭირდება თქვენს შვილს გამოსაჯანსაღებლად. თუმცა, ანტიბიოტიკების კურსი (პენიცილინის, მაგალითად), ჩვენთან ათ დღიანია და შეწყვეტა არ შეიძლება.

ვიცი, ძალიან ჰიპური სურათია და ბევრ ჩემს მკითხველს შეიძლება არ მოეწონოს :პ ხო ვიცი მე ქართული ესთეტიკა, მაგრამ ამ მომენტზე ლამაზად არაფერი მეჩვენება.

ახლა კი კვირის საკითხავები: ე.წ. 5 მინი–ფავორიტი :)

1. ადრე შეგპირდით, ყოველ კვირას დავწერ "5 ფავორიტს"–მეთქი, მაგრამ არ გამომივიდა, ძნელი აღმოჩნდა ყოველ კვირას ფავორიტების აღმოჩენა. ამიტომ, მხოლოდ თვეში ერთხელ დავწერ. სავარაუდოდ, ძალიან მალე. იმედია, მოგწონთ ეს წამოწყება.

2. აი, თვის ფავორიტი ბლოგი კი ელიზას დღიურებია. ძალიან მიყვარს ასეთი გრძელი პოსტების კითხვა, ადამიანი თავის სულიერ და ფიზიკურ განწყობებზე რომ ჰყვება, თანაც ასე ლამაზად და თბილად. ყველა პოსტზე მინდოდა უგრძელესი კომენტარის დატოვება, მაგრამ ერთი მხრივ ჩემი ანტიკური კომპიუტერი "გაიჭედა" და მეორე კიდევ, ვიფიქრე, გიჟივით გამომივიდოდა.
ბევრი ასეთი ბლოგი მინდა, რომ კითხულობ, კითხულობ და არ გინდა დასრულდეს კარგი ფილმივით.
[თუმცა, მიყვარს კომენტარების წერა და რა ვქნა.]

3. ჩემს ძველ საყვარელ ბლოგზე კი თი იმ თემებს შეეხო, რომლებიც ძალიან მწვავედ მიმაჩნია. აუცილებლად ნახეთ და თქვენი აზრი გამოთქვით, მაინტერესებს, თქვენც თუ ისე მოგეწონებათ, როგორც მე. მართლაც ჭეშმარიტებაა, ქალი არ უნდა "ჩაჯდეს სახლში" და ყოველთვის იქონიოს ინტერესის სფერო, ისწავლოს, იმუშაოს, თორემ დიდ დიასახლისად (=სასოწარკვეთილს) გადაიქცევა.

4. ვასასის ძალიან ჭკვიანური პოსტი. ხშირად წერე ასე, რა!

5. Last, but absolutely not least, როდეს პოსტი... დასასრულმა გამაოცა, თუმცა ველოდებოდი, რომ საქმე ასე უნდა ყოფილიყო, ისე წერს და ისეთ მახეშია გაბმული თავის მკითხველებთან ერთად.

ლხინი აქა!!!

კვირას ბერლინში ვიყავით მეგობრის ქორწილში. ბერლინში არ ვყოფილვარ უკვე 2 წელიწადზე მეტია და ეს ბედნიერი ამბავი რომ არა, სურვილიც არ მქონდა იქ წასვლის.

მძულს დიდი ქალაქები და მიხარია, ევროპაში პატარა ქალაქები რომ ჯობია დედაქალაქებს და საწყალი თბილისისგან განსხვავებით, იქ არ არის "დედამიწის ჭიპი". კაციშვილი არ "გაიმარიაჟებს" აქ, რომ ბერლინიდანაა :ლოლ: ყველას თავისი მხარე უყვარს და ეამაყება. ესაა კარგი ეკონომიკა და ცივილიზაცია, რომ სოფელში ცხოვრება უფრო პრესტიჟია, ვიდრე ქალაქში.

მოკლედ, ლაიპციგი იდეალური ადგილია. არც ძალიან დიდია და არც – პატარა. სუფთა ქუჩებით, გაწმენდილი ჰაერით, სასიამოვნო ადამიანებით და ალბათ ყველაზე მნიშვნელოვანი მაინც იმითაა ჩემთვის, რომ აქ გვქონდა ქორწილი, აქ არის ჩვენი სახლი და ეზრაც ამ ქალაქში დაიბადა.

ქორწილს რაც შეეხება.

ოჰ, ადრე ხომ იცით რამდენი მაქვს ნაამბობი თქვენთვის, ჩვენი ებრაული და განსაკუთრებით, "მიდრაშული" ქორწილების შესახებ: სასწაული სიმხიარულე, უშუალობა, ხტუნვა, ცეკვა–თამაში და ყველაფერი იმის საპირისპირო, რაც, საერთოდ, ქორწილების მოძულეებს ნერვებს უშლით.

მეც ერთერთი მათგანი ვიყავი თავის დროზე და ვინ იფიქრებდა, რომ ასე შემიყვარდებოდა ქორწილები.

მაზალ ტოვ!!!

ჩაცმა – ყველა ქალის პრობლემა, ქორწილსა და მსგავს დღესასწაულებზე წასვლისას.

მეც ყოველთვის მიჩნდება ხოლმე ეს საფიქრალი, მაგრამ ეს დღე გამონაკლისი იყო, რადგან ლამის ერთი თვის წინ ვიყიდე შესაბამისი სამოსი და კვირას რომ გამოვეწყვე, არ მეგონა, თუ ასეთი კმაყოფილი დავრჩებოდი. 

ამ ტანსაცმლის არჩევისას შემდეგი პრინციპით ვმოქმედებდი, "მდიდარი არა ვარ, იაფი საქონელი ვიყიდო–მეთქი" და ნამდვილად გაამართლა. როცა კარგი ხარისხის ტანსაცმელს იყიდი და გრძნობ, როგორი რბილი და ნაზი ნაჭერი გაცვია, თანაც მოხერხებული და ელეგანტური, ესე იგი, სწორი არჩევანი გაგიკეთებია. მე კიდევ, გეტყვით, რომ ხშირად ვერ არ ვაკეთებ ასეთ არჩევანს, ზედმეტად სოციალისტური სულის ვარ.

ელეგანტურად რომ გამოვიყურებოდი, ეს ერთმა მეგობარმა მითხრა ბერლინში, ანუ მისი სიტყვებით, ახალგაზრდა რებეცინ რობერგს ვგავდი ასე გამოწყობილი და ეს კიდევ უმაღლესი კომპლიმენტია ჩემთვის.

ამ ძველ ფოტოზე (2011 წლის მარტი, მიდრაშელი მეგობრის ქორწილი) უკანა პლანზე არც ისე ელეგანტური დოინჯშემოყრილი მე და წინ – რებეცინ რობერგი, ჩემი უსაყვარლესი მასწავლებელი, იდეალური მენტორი, ქალი, მეუღლე, დედა. ზუსტად ეს რებეცინ რობერგი, თავის დროზე ნაცისტების ოკუპირებულ ჰოლანდიაში გაიზარდა კათოლიკე გლეხების ოჯახში და მხოლოდ ომის დასრულების შემდეგ დაიბრუნეს მშობლებმა (სისხლისგამყინავი ისტორიაა, რომ დაფიქრდე. წარმოიდგინეთ, რომ ვერ ეპოვნათ მშობლებს თავისი შვილი, ვგიჟდები ასეთ რამეს რომ წარმოვიდგენ და ვისაც შვილი ჰყავს, უფრო უკეთ გამიგებს ალბათ). ახლა 5 შვილის დედა და უთვალავი შვილიშვილისა და შვილთაშვილის ბებიაა, ისრაელს, ინგლისსა და გერმანიას შორის მოგზაურობაში ატარებს ცხოვრებას თავის ასევე უსაყვარლეს მეუღლესთან ერთად, ლექციებს კითხულობს და ყოველთვის აკიაფებს ვარსკვლავებს ჩემს თვალებში.

მგზავრობა – სულ რაღაც საათი და 20 წუთი უნდა ლაიპციგიდან ბერლინამდე მატარებელს, მაგრამ მაინც სასწაულად ვიღლები, არ ვიცი, რატომ. 

ამჯერად ძალიან კარგი კლასის მატარებლით ვიმგზავრეთ, ბილეთები თვეების წინ ვიყიდეთ და იაფი დაგვიჯდა ამიტომ, მაგრამ ბერლინიდან დაბრუნებამ მაინც დამქანცა. 

საზიზღარი ქალაქია, გეუბნებით – ბინძური, ხმაურიანი. ასე მეგონა, მთელი მტვერი და ნაგავი ზედ მომეწება და დავმძიმდი. ასევე თურქული მშობლიური ენასავით ისმის ბერლინის ქუჩებში, რაც უკვე დავიწყებული მქონდა (მადლობა ღმ–ერთს, 2 წელზე მეტია იქ აღარ ვცხოვრობ). თურქებს დიდად რომ არ ვწყალობ, უკვე ყველამ იცის და დამადანაშაულონ, რაშიც უნდათ – უმეტესობა, მე ვინც შემხვედრია, უზრდელი და უხეშია.

ვიცი, უცნაურად ჟღერს, შენ თვითონ უცხოელი იყო და ამ დროს სხვებს არ წყალობდე, მაგრამ გულწრფელი ვარ, ხომ იცით. სამაგიეროდ, აზიელები მიყვარს ძალიან – მშვიდი, თავაზიანი ხალხი, ირანელებიც მშვენიერი, განათლებული ადამიანები არიან... მიყვარს ადამიანები, მაგრამ ყველა არა, როგორც ვხვდები :დ

მიდრაშა – ოხ, ჩემი თაობის მიდრაშელები, როგორ მომნატრებიან! უმეტესობა უკვე გათხოვილია, შვილი ჰყავს და ზოგი უკვე "მეორე წრეზეც" წასულა. ჩემი ფორთოხლისფერი მეგობარი თუ გახსოვთ? ისეთი სასაცილო "პოსლიკა" ბიჭი ჰყავს, 10 თვის. ქორწილის ვახშამზეც წამოიყვანა და დედასთან ჩახუტებული ისე ცეკვავდა, წარბი არ შეუხრია და არც ხმაურიან მუსიკას შეუწუხებია.

ყველანი შეცვლილები და გაზრდილები არიან, ზოგი გასუქებული, ზოგი – გამხდარი, მაგრამ ყველა ახლობელი და საყვარელი ჩემთვის. იმდენ ხანს ვცხოვრობდით ერთად, ვსწავლობდით, ყოველდღე ვუყურებდით ერთმანეთს და დებივით ვხდებოდით. ძალიან კარგი იყო ყველას ნახვა, საერთოდ რაღაცნაირად არ მიყვარს reunion–ები, მაგრამ ეს სულ სხვა შემთხვევა იყო – ჩვენი საერთო მეგობრის ქორწილი – ამაზე უკეთესი კი რა უნდა იყოს.

ცეკვა – მე ვინც მიცნობს, იცის რა ფეთიანი მოცეკვავე ვარ და პირველივე ნოტზე საცეკვაოდ რომ გავრბივარ; ამ ქორწილზეც არავის დაუსწრია, მაგრამ მაინც ჩემნაირ დარბაისელ "ელეგანტურ" ქალს როგორც შეეფერებოდა, ზომიერად ვიცეკვე და სხვებს მეტად დავუთმე მოედანი :)))

რეზიუმე – მიუხედავად იმისა, რომ არ მიყვარს ბერლინი, რაღაცნაირად მაკლია ახლა. ორშაბათს უკვე ძალიან მენატრებოდნენ ჩემი იქაური მეგობრები, მიდრაშა და ყველაფერი. იქ უფრო დიდი სამეგობრო წრე გვაქვს, ხშირია ქორწილები, ბავშვების დაბადებები, დღეობები და ლაიპციგში, სამწუხაროდ, სულ რამდენიმე ოჯახი ვართ, ვინც ერთად ვატარებთ დღესასწაულებს და ერთად ვიკრიბებით.

არაფერია ლხინზე კარგი და ღმ–ერთმა სულ კარგი ამბები გაგვაგონოს!!!

პ.ს. სამწუხაროდ, ქორწილზე ერთი სურათიც არ გადამიღია, მინდოდა მომენტით მესიამოვნა და ფოტოაპარატით არ მერბინა, როგორც ადრე ვიცოდი ხოლმე. მშვენივრად კი ვისიამოვნე, მაგრამ ახლა გული მწყდება, რომ ერთი ფოტოც არ მაქვს. როდის გამომიგზავნიან სხვები, უნდა ველოდო :/

"რა მინდა გამოვიდე"

ბოლო პერიოდში ჩემს რამდენიმე მეგობართან საუბრის შემდეგ, ასევე ჩემი საყვარელი ბლოგების კითხვისა და საკუთარი გამოცდილების დამატებით, მივხვდი, თუ რა მინდა "გამოვიდე", ეზრა რომ გაიზრდება :)

ყველაფერი ჯერ კიდევ იმ ვიდეოთი დაიწყო, რომელიც ჩემმა საყვარელმა მკითხველმა ნინომ "ქალების ოთახისთვის" მომაწოდა. მერე ჩვენი ბებიაქალი გოგოს სიმპათიით, რომელიც ეზრას დაბადების შემდეგ ორ თვეს მოდიოდა, მამხნევებდა, მამშვიდებდა, როგორც ახალ დედას, ჩემს ჯანმრთელობას ამოწმებდა და ეზრასაც, თუ როგორ იმატებდა წონაში და ვითარდებოდა (ეს ყველაფერი სასწაულად კარგად დალაგებული გერმანული ჯანდაცვის სისტემის ნაწილია). მოკლედ, ყოველთვის მზად იყო, მოსულიყო და ჩვენს შეკითხვებზე გაეცა პასუხი. მოვიდოდა თავისი ველოსიპედით და დიდი ჩანთით, სადაც ყველა საჭირო ნივთი ჰქონდა, ციფრული სასწორიდან დაწყებული, მელოგინე დედის ნერვებისდამამშვიდებელი ჩაით დამთავრებული, შემომხედავდა თავისი თბილი ცისფერი თვალებით და მეუბნებოდა, რომ ყველაფერი კარგად იყო და არაფერზე ღირდა ნერვიულობა.
ჩემთვის ბევრ მეგობარზე ახლობელი და გამგები გახდა იმ პერიოდში. დედაჩემსაც კი მეგობრულად ესაუბრებოდა, მიუხედავად იმისა, რომ ერთმანეთის ენები საერთოდ არ ესმოდათ :)

სხვების არ ვიცი, მაგრამ მე ნებისმიერ სიტუაციაში მჭირდება გამხნევება და დადებითი ემოციები. არა მხოლოდ მიღება, გაცემაც, რადგან ვიცი, იმ მომენტში ამას უდიდესი მნიშვნელობა აქვს ადამიანისთვის.

თუმცა, რამდენადაც ვხედავ/მინახავს, ექიმები ამ ემოციებს ნაკლებად, ან საერთოდ არ გასცემენ. დამეთანხმებით, რომ ექიმების 50% ამაყი და არათავაზიანია. ამის მაგალითად ჩემი საკუთარი ნათესავი ექიმები მყავს საქართველოში, რომლებიც ძალიან კარგი ადამიანები და სპეციალისტები არიან, მაგრამ პაციენტებთან ურთიერთობისას ხშირად ცივები არიან და თავიანთ თანასწორებად არ აღიქვამენ. ანუ ექიმების უმეტესობა ფიქრობს, რომ მან ყველაზე მეტი იცის და ამით უნდა იამაყოს კიდეც. ბუნებრივია, ასეა და სხვანაირად არც უნდა იყოს (ღმ–ერთმა დაიფაროს!), მაშინ როგორღა ვანდობდით მათ საკუთარ ჯანმრთელობას, მაგრამ უნდა ისედაც შეშინებულ ავადმყოფს ვიღაცამ ზემოდან დახედოს თავისი დიადი განათლებით? ან დამშვიდება–გამხნევების მაგივრად, პანიკაში ჩააგდოს და სხვა წუხილთან ერთად, გულიც გაუხეთქოს?
არა მგონია, ვინმეს უნდოდეს.

ამიტომაც, ბოლო ტენდენციების თანახმად, რასაც ვკითხულობ და ნაცნობებისგან მესმის, ძალიან ბევრი ქალი იწყებს ბებიაქალებთან კონსულტაციაზე (ბუნებრივია, ექიმიც ამოწმებს) სიარულს. თუ ყველაფერი კარგად მიდის, ორსულობა ჯანსაღად ვითარდება, დედა და ნაყოფი კარგად გრძნობენ თავს, ექოსკოპიური გამოკვლევები მინიმუმამდე დაჰყავთ და უფრო მეტი ყურადღება ქალის ფსიქოლოგიურ მომზადებას, სიმშვიდეში ყოფნასა და განტვირთვას ექცევა.
შესაბამისად, პირველი მსოფლიოს ქვეყნების სტატისტიკის მიხედვით, ის ქალები, რომლებიც მსგავს კონსულტაციებს გადიოდნენ და მათ ბებიაქალები სტრესთან გამკლავებას ასწავლიდნენ, ბევრად ადვილად აჩენენ ბავშვებს და საკეისროების შემთხვევა, საერთოდ, თითქმის 1%–მდე დაეცა (საქართველოსთვის ეს შეიძლება "ტრაგედიად" ჩაითვალოს).

მოკლედ, ძალიან მინდა და მოვიფიქრე, ბებიაქალის სპეციალობა ვისწავლო.
გერმანიაში არცთუ ისე ადვილია სწავლა და მით უმეტეს, პროფესიის ასე რადიკალურად შეცვლა. ბევრად მარტივი იქნებოდა, ჩემი დიპლომით უნივერსიტეტში მივსულიყავი და ისევ ბითურული მედია ან მსგავსი ფილოსოფიური ბულშითოლოგიის სწავლა გამეგრძელებინა, მაგრამ მორჩა!!! არცერთ პროფესიას აღარ ვთვლი სერიოზულად, გარდა მედიცინისა. [სულის მკურნალობაზე არაფერი გამაგონოთ, ვითომ სხვა რომანტიკული პროფესიები რომ კურნავენ ადამიანს, ამაზე აბსურდული არაფერი გამიგია, ფიზიკურ სამყაროში ვცხოვრობთ ბოლოს და ბოლოს, ვის ატყუებენ.]
ვიცი, ცოტა ცალსახა და ზედაპირული გამოსვლა გამომივიდა, მაგრამ ამჟამად ასე ვგრძნობ თავს და არაფრის სწავლა მაინტერესებს, რაც პირდაპირ არ არის დამოკიდებული ჯანმრთელობასთან და ცოცხალ ადამიანებთან, ბავშვებთან და ყველაფერ იმასთან, რაც ჩემს საყვარელ თემებს შეეხება. ჩემი საყვარელი თემების შესახებ კი, შეიტყობდით უკვე ამ წლინახევრის მანძილზე.

ძალიან მაინტერესებს და მინდა ვიცოდე, ჩემი მკითხველისთვის რამ განაპირობა მათი პროფესიის არჩევა და თუ შეიცვლიდნენ ოდესმე? მომენატრა თქვენთან საუბარი, არ დაიზაროთ, მომიყევით რა :)

ბედნიერ დღეებს გისურვებთ!!!

პ.ს. ახლა ამ პოსტს გადავაწყდი, სანდრაზე და გამახსენდა, მანაც რომ შეიცვალა პროფესია და მედდად მუშაობდა სამშობიაროში. თან, ყველაფერთან ერთად, სანდრაც 23 დეკემბერსაა დაბადებული ;) მოკლედ, ყოველთვის მომწონდა ეს ქალი და ახლა კიდევ უფრო, ერთნაირი ინტერესები რომ გვქონია.

Such a Perfect Day...

ლუ რიდი მოკვდა.

ცოტა უფრო ახალგაზრდა რომ ვიყო, შავ ლაქს ისევ ვისვამდე ფრჩხილებზე და თითებიც ვერცხლის ბეჭდებით მქონდეს ასხმული, ალბათ უფრო სხვანაირ წერილს მივწერდი, მაგრამ ახლა აღარ გამომდის :|
მერე რა, რომ მოკვდა, მაინც მივწერდი. არაფერი ჯობია მკვდრებისთვის წერილის მიწერას. ვერ დაადანაშაულებ, რომ პასუხი არ დაგიბრუნეს.

ლუ რიდი 2005 წელს გავიცანი. ელიზაბეტ ვურცელის წიგნის მიხედვით გადაღებული ფილმიდან "პროზაკის თაობა".
მაშინ მეც ვურცელის გმირის მსგავსი პრობლემები მქონდა და სასწაულად ვაიგივებდი მასთან თავს.
გათენებამდე ვწერდი მეც და ლუ რიდს ვუსმენდი... ოღონდ ჩემთან არასოდეს მოსულა, როგორ ლიზისთან.
არც მე მიმიღწევია "როლინგ სტოუნამდე".
უბრალოდ, დღეს ავად ვარ და ეს perfect day კიდევ perfect–ად დასრულდა ლუ რიდის სიკვდილით.

მადლობა ყველაფრისთვის, ლუ!

არაფერს არაფერს არა აქვს მნიშვნელობა ამქვეყნად – მხოლოდ მუსიკა რჩება მაინც და დანარჩენები ყველანი სხვაგან მივდივართ.

5 ფავორიტი

მე, როგორც, მილიონი უცხოური ბლოგის მკითხველს, გული მწყდება საქართველოში ცოტა საინტერესო ბლოგი რომ არსებობს (ან უბრალოდ, მე არ აღმომიჩენია ბევრი). ხალხი ისეთ საინტერესო რაღაცებს წერს, მთელი სამეზობლო–სამეგობრო აქვთ შექმნილი, ერთმანეთს რჩევებს აძლევენ, სხვადასხვა პროექტებს იგონებენ, წერენ და სიამოვნებას ანიჭებენ სხვებსაც და თვითონაც გულს (ან "თავის ჭიას", როგორც ჩვენთან იტყვიან) იხარებენ :)

მუჰამედისა და მთისა არ იყოს, ავდგები და მეც განვაგრძობ რაღაცების მოგონებას, წერას და ახალ–ახალი პროექტების გაკეთებას, რომელიც ყველას გაგვახალისებს და იქნებ, ზოგმა საინტერესო რამეებიც კი იპოვოს მსგავს პოსტებში.

მოკლედ, კვირაში ერთხელ (ძალიან შევეცდები), დავწერ პოსტს "5 ფავორიტი", სადაც ვისაუბრებ ჩემს იმ პერიოდის 5 საინტერესო, მოსაწონ ფილმზე, წიგნზე, მუსიკაზე და არა მხოლოდ, ასევე ამინდზე, ბავშვებზე, მშობიარობაზე, ლაქტაციის სიკეთესა და ბუნებრივია, შამპუნებზეც (ამის გარეშე ვინ ცხოვრობს!) :))))

ესეც პროექტის პირველი 5 ფავორიტი:

1. "კაბარე"

The continent of Europe is so wide, mein Herr...

არ ვიცი, თქვენთვის სალი ბოულსის სახელი რამეს თუ ნიშნავს, მაგრამ მეც კი, ადამიანს, რომელსაც "კაბარე" მინიმუმ 10–ჯერ აქვს ნანახი და მის გმირებთან ერთად უცინია გიჟივით, ხანაც უტირია, სანამ ავტორმა სალის მწვანედ შეღებილი ფრჩხილები არ ახსენა, ვერაფრით გავიხსენე, რატომ მეცნობოდა წიგნში ეს სახელი.
თურმე იმიტომ, რომ ლაიზა მინელის სასწაულად ცნობილი სახასიათო როლი სასაცილო და ქარაფშუტა კაბარეს მომღერლისა, ინგლისელი მწერლის, კრისტოფერ იშერვუდის 1939 წელს დაწერილი მოთხრობის მიხედვითაა შექმნილი.

"ბერლინთან დამშვიდობება" ("Goodbye to Berlin"-ის ჩემეული თარგმანი) ინგლისელი მწერლის, კრისტოფერ იშერვუდის მოთხრობების კრებულია. შეიძლება ერთგვარ მემუარებადაც ჩაითვალოს, თუმცა თავად მწერალი შესავალშივე ეუბნება მკითხველს, რომ ყველაფერი რეალობას არ შეესაბამება.

კრისტოფერ იშერვუდი (და მისი წიგნის მთხრობელიც) 30–იან წლებში ბერლინში ცხოვრობდა და ინგლისურს ასწავლიდა; სწორედ ამ პერიოდის ცხოვრება აქვს კიდეც აღწერილი: ჩვეულებრივი ადამიანების ყოველდღიური ყოფა, მათი ცხოვრების ისტორია, ვნებები, მისწრაფებები, სურვილები. პარალელურად, ძალიან მსუბუქად ჰყვება ნაციზმის აღზევებაზე, ეკონომიკის დაცემასა და ებრაელებისადმი სიძულვილზე, რომელმაც გერმანელებს ელექტროშოკივით ძარღვებში დაუარათ და ბევრ რამეზე არც დაფიქრებულან.
ვისაც თანამედროვე ლიტერატურა აინტერესებს, თანაც წლინახევრის აქტიური ბავშვი ჰყავს და სწრაფად კითხვის ოსტატია, ძალიან მოეწონება.

2. H&M Conscious Initiative

ადრეც მითქვამს, რომ ხშირად ვყიდულობ ჰ&მ–ში ტანსაცმელს. ყველა საშუალო კლასის ადამიანი ყიდულობს. გასაგებია, რომ ხარისხი უმეტესად ნაგვურია, მაგრამ იაფი და თუ ჰენესი და მორიტცი კარგ ხასიათზე "დაგხვდნენ", შეიძლება კარგი ხარისხის რაღაცებიც გამოურიონ და ტანსაცმელმა იმაზე დიდხანს გაგიძლოს (არ გაიწელოს, არ აიბურძგნოს ორჯერ გარეცხვის მერე), ვიდრე იმედოვნებდი.
ეზრასთვისაც უმეტესად იქ ვყიდულობ ამ ბოლო დროს, იმიტომ რომ სასწაულად სწრაფად იზრდება და სხვა მაღაზიებთან შედარებით, ბავშვების ტანსაცმელი ყველაზე იაფია. ერთადერთი, ფეხსაცმლის ყიდვაზე აქ არც იფიქროთ, ნამდვილი ნაგავია და თანაც ბავშვს კარგი ხარისხის ფეხსაცმელი უნდა ჰქონდეს, რომ ნორმალურად ისუნთქოს ტერფმა და სირბილითაც რბილად და კარგად ირბინოს.

წინა კვირას აღმოვაჩინე, ასეთი ინიციატივა/აქცია გაუკეთებია ჰ&მ–ს, რომ მიგაქვს შენი ძველი ტანსაცმელი (დღეში 2 პაკეტის მიტანა შეგიძლია), აბარებ და ისინი 15%–იანი ფასდაკლების კუპონს გაძლევენ თითო პაკეტ ტანსაცმელზე.
ნუ განსჯით და მეც მეზარება, რამდენად მარკეტინგულად კარგად გათვლილი ნაბიჯია მათი მხრიდან, მაგრამ მე ის მომეწონა, რომ ჩემს ძველ ტანსაცმელს უბრალოდ კი აღარ გადავყრი სპეციალურ კონტეინერში, ჩვენი ქუჩის დასაწყისში რომ დგას, მაღაზიაში ჩავაბარებ და სანაცვლოდ, კიდევ ახალ "ნაჭრებს" ვიყიდი :ლოლ: ის მამშვიდებს, რომ ნახმარ ტანსაცმელს ამუშავებენ და ბევრ სასარგებლო რამეს აკეთებენ.
გერმანიაში ზემოთ ხსენებულ კონტეინერებში გადაყრილ ტანსაცმელსაც სასარგებლოდ იყენებენ, მაგრამ ადამიანების ანგარებიანობისა ხომ იცით, დღევანდელი კვერცხი/15%–იანი ფასდაკლების კუპონი გირჩევნია ხვალინდელ ქათამს, თუ როგორცაა ეგ ამბავი.

3. The Hour

ამ ეპიზოდების ყურება თავიდან რომოლა გარაის (მგონი, უფრო გერია სწორი) გამო დავიწყე, რომელიც ძალიან მომწონს. მერე გავიგე და გავოცდი, რომ ის მეორე, სასწაულად სიმპათიური შავგვრემანი გოგო, უნა ჩაპლინი ყოფილა, დიახ, დიდი ჩარლის შვილიშვილი და ჯერალდინის შვილი, ესპანეთში დაბადებული და გაზრდილი ფლამენკოს მოცეკვავე უნა, ირლანდიური მხოლოდ ბებიის სახელი რომ აქვს.

4. ბლოგი

ამ ეტაპზე ტომას ბლოგი მომწონს ძალიან. ჯერ ერთი ძალიან დიდი ხანია, რაც მისი ბლოგი არსებობს და მე ვკითხულობ. თითქოს ჩვენი ბლოგები ერთად იზრდებოდნენ, ისეთი შეგრძნება მაქვს. მეორე, სასწაული პასუხისმგებლობის მქონე და შრომისმოყვარე ადამიანი ჩანს. მესამე, უცხოეთში ცხოვრობს დიდი ხანია, ისიც გაყინულ ჩრდილოეთში და მგონია, ყველა სამშობლოდან შორს წასულის კარგად მესმის. მეოთხე, მომწონს მისი ყოველდღიური ცხოვრების პოსტები, ყვავილების სურათები, ახალი სახლის მოსაწყობი ფორიაქი... მოკლედ, ამ კვირაში ჩემი ფავორიტი ბლოგია "გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა".

5. შამპუნი

ტყუილად არ მიხსენებია.
მთელი ცხოვრება ვეძებ ისეთ შამპუნს, რომლით თავის დაბანაც მესიამოვნება. ანუ დაბანის შემდეგ თმა ზუსტად ისე იქნება, როგორც მე მომწონს: ბუნებრივად აფოფრილი.
როგორც იქნა, ვიპოვე.
საბავშვო გელი–შამპუნი, ჩვენი საყვარელი ფირმა Hipp–ისგან (ეზრას დაბადების დღეზე საჩუქრებიც კი გამოუგზავნეს, რადგან ორსულობისას დავრეგისტრირდი მათ საიტზე და სასწაულად ყურადღებიანი/ჭკვიანი ფირმა გამოდგა), რომელიც თმისა და ტანისთვისაა განკუთვნილი (არა მხოლოდ ბავშვებისათვის). ძალიან ესთეტიკური ქალებისთვის, სავარაუდოდ, ეს შამპუნი არ გამოდგება, აი, ჩემნაირი ადამიანისთვის, რომელმაც 3 წუთში უნდა დაიბანოს თავი, 2 წუთში პირსახოცით გაიშროს (წლებია ფენი გადავაგდე) და სახლი აფეთქებას გადაარჩინოს, რადგან ეზრა კარადიდან ყველანაირ საშიშ სარეცხ საშუალებას გადმოალაგებს და გასინჯვის გარდა, ერთმანეთში შერევასა და აქაფებასაც სიამოვნებით შეეცდება, პირდაპირ მისწრება აღმოჩენაა.

სულ ეს იყო დღეისთვის და ამ კვირისთვის.
ბედნიერ დასვენების დღეებს გისურვებთ, შემოდგომის თბილად და ტკბილად დასრულებას!

ტაქტიანი შემოდგომა

აქაც შემოდგომაა :)

ამ კვირაში ისეთი კარგი ამინდები გამოვიდა, ინდიელის ჟაკეტით და კედებით დავდივარ. რა ჯობია ასეთ ამინდს, სასიამოვნოდ რომ გითბობს ზურგი მზეს და ადამიანებიც კარგ ხასიათზე არიან. ნატას ვწერდი, მგონი, ან შეიძლება აქაც მიწერია, (აბა, სხვას ვის აინტერესებს მსგავსი ამბები...), სტაბილური და მშვიდი ცხოვრება რომ აქვთ აქ ადამიანებს, ალბათ ამიტომ თავადაც მშვიდები და თავაზიანები არიან–მეთქი. ძალიან სასიამოვნოა, როცა ადამიანებს ნერვები არ აქვთ მოშლილი, განსაკუთრებით ასაკოვანი ადამიანები მიყვარს, ასე 50–70 წლის ასაკის :) იმიტომ, რომ ზუსტად ამ ასაკის ხალხი ეზრას და მე განსაკუთრებით გვაქცევს ყურადღებას და რამდენიმე რჩევასაც მოგვცემს ხოლმე ერთი–ორი მხიარული ბებო. ადამიანებთან ურთიერთობა ყოველთვის მიყვარდა, ქუჩაში გამოლაპარაკება, "გამოცნაურება" (ამ სიტყვას სწორად ვერ ვიხსენებ), შორეულ ნათესავებთან შეხვედრა და სრულიად უცხო ადამიანების პირადი პრობლემების მოსმენა. იმხელა სამყარო დააქვს თითოეულ ადამიანს გულში, შეუძლებელია ამის არშემჩნევა და უგულებელყოფა (გეუბნებით, დღეს სასწაული სიტყვები მომდის).

ამაზე იმიტომ ვწერ, სასწაულად მახარებს, სრულიად უცხო ადამიანები რომ მომწერენ და ეზრას მოიკითხავენ ხოლმე. უცნაური არსებები ვართ დედები (როდეს აქვს საკაიფო პოსტი ამაზე); თავიდან, ეზრა რომ გავაჩინე, ბუნებრივია, პირველად მასზე მეკითხებოდნენ და მე მწყინდა, რომ ჩემი მეტი აღარაფერი აინტერესებდათ. ამ ბოლო დროს კი ადამიანები მომწერენ და ეზრას არც ახსენებენ; ახლა ეს მწყინს და ცივად ვპასუხობ, იმიტომ რომ ახლა ეზრა უკვე ჩემი სულის ნაწილია და არა ახალდაბადებული, სხეულისგან უცებ გაუცხოებული ჩვილი, რომელსაც არ იცი, როგორ მოექცე და როგორ აღიქვა (ყოველ შემთხვევაში, მე არ ვიცოდი). როცა მას არ მოიკითხავენ, ჩემს ძირითად ფუნქციას უარყოფენ და უკან სწევენ თითქოს, რაც მაღიზიანებს და იმ ადამიანებთან მეგობრობის სურვილს მაკარგვინებს.
დედა ვარ, აბა რა ეგონათ.
თუმცა, მეორე მომენტი: არ ვნსჯი იმ ადამიანებს, ვისაც ჯერ თავად არ ჰყავს შვილი ან საერთოდ არ უნდა ყოლა. სანამ თვითონ არ გახდები მშობელი, არ გადაიტან ყველა იმ სირთულეს, რაც ამას მოჰყვება და იმ ნერვიულობას, რასაც ბავშვის ავად გახდომა, ან გადმოვარდნა, თითის ტკენა, კბილის ამოსვლა და მსგავსი "ჩვეულებრივი" ბუნებრივი მოვლენები ჰქვია, ძნელია სხვისი გაგება. უბრალოდ, ზოგ ადამიანს მეტი ტაქტი და გონება აქვს და ზოგს – ნაკლები.

ეს ტაქტი ხომ საერთოდ ცალკე პოსტის თემაა და სხვა დროს იყოს.

ღამე მშვიდობისა!!!
საინტერესო და თბილი დღეები გ(ვ)ქონოდეთ(ს)!!! :)

კეისარს კეისრისა – ქალებს უფრო მეტი!

რამდენი ხანია ამ პოსტის დაწერა მინდოდა, მაგრამ ზუსტად არ ვიცოდი, როგორ დამეწერა. არც ახლა ვიცი, რადგან ოფიციალური სტატისტიკა ისევ არ მაქვს და არც მედიცინის ექსპერტი ვარ, მაგრამ ადამიანური კუთხიდან მოგიყვებით და ჩემმა მკითხველმა ყოველთვის მშვენივრად იცის, რა და როგორ მიიღოს, მერე კი მიპასუხოს, მეკამათოს, რაც ძალიან მსიამოვნებს და მახარებს. ამიტომ, გთხოვთ, ნებისმიერი აზრი მაინტერებს და პატივს ვცემ.

1. ერთი თვის წინ ჩემმა ახლო ნათესავმა ბავშვი გააჩინა საქართველოში.

როგორ?
საკეისრო. რატომ? ექიმების თქმით, საშვილოსნო არ იხსნებოდა, თუმცა კაციშვილს არ უფიქრია, რომ მისი პირველი ორსულობა იყო და რამდენიმე საათი სჭირდებოდა ორგანიზმს გონზე მოსასვლელად. ამასთან ერთად, საკეისრო უკვე დანიშნული იყო და მიუხედავად იმისა, რომ ახალგაზრდა დედას მუცლის ტკივილი უკვე დასწყებოდა, უკვე არავინ დააცადა და საოპერაციოში გააქანეს.

2. ორი თვის წინ ჩემმა მეგობარმაც გააჩინა ბავშვი საქართველოში.

დიახ. ისევ საკეისრო. რატომ? ვიწრო მენჯები ჰქონდა თურმე. ამაზე პარადოქსული არაფერი გამიგია ჩემი ცხოვრების მანძილზე, გეუბნებით. არადა, მთელი 9 თვე დადიოდა ექიმთან კონსულტაციაზე და მენჯები არავის უხსენებია, 23 წლის ჯანსაღი, ლამაზი გოგოა და უცებ, პირდაპირ მშობიარობის წინ "დაუვიწროვდა" მენჯები. გამანათლეთ რა, ხალხო, მე ვერაფერს ვხვდები!

3. რამდენიმე ხნის წინ ერთმა ლამაზმა ბლოგერმაც გააჩინა ასეთივე ლამაზი ბავშვი საქართველოში.

დიახ. მანაც საკეისროთი. რატომ? მშობიარობის ვადა თითქმის უკვე დამდგარი იყო, მაგრამ ბავშვი ნორმაზე ნაკლებს იწონიდა, ამიტომ ექიმმა ჩათვალა, რომ ბუნებრივად დაბადება გაუჭირდებოდა და მშობლები ლამის დაატერორა, აიძულა საკეისროზე დათანხმებულიყვნენ. სასწაული. არადა, რაც უფრო პატარაა ბავშვი, მით უფრო ადვილია მისი გაჩენა, თუკი დედისა და ბავშვის ჯანმრთელობისთვის სხვა საშიშროება არ არსებობს.

საერთოდაც, ჩემი ქართველი ნაცნობი გოგოების, თითქმის, 70%–ს საკეისროთი ჰყავს პირველი შვილი გაჩენილი (და ბუნებრივია, შემდეგებიც. სამწუხაროა, ისევ არავინ ცდილობს მეტის წაკითხვას და ინფორმაციის მიღებას, რომ საკეისროს შემდეგ მინიმუმ 3 წელში უპრობლემოდ შეიძლება ბავშვის ვაგინალურად გაჩენა).

თქვენც გადახედეთ თქვენს მეგობრებს, ნათესავებს და აუცილებლად მომწერეთ, ასეა თუ არა თქვენთანაც.

ჩემს სამივე ახალგაზრდა ქალს საერთო ის ჰქონდა, რომ ეს მათთვის პირველი შვილი იყო.
ვისაც ცოტა კითხვა უყვარს და სამედიცინო ცოდნაც (ჯობია, უფრო ინფორმაციულობა დავარქვა) მეტ–ნაკლებად აქვს, ნებისმიერ საიტსა თუ უფრო სერიოზულ, სამედიცინო ლიტერატურაში შეუძლია ნახოს, რომ პირველი ორსულობა ყოველთვის განსხვავდება მომდევნოებისგან. პირველი მშობიარობის დაწყებაც, შესაბამისად იგვიანებს და საშუალოდ, ქალები 41–42-ე კვირიდან აჩენენ ბავშვებს.
პირველი მშობიარობისას რამდენიმე რთული საათი და შეიძლება დღეც კი დასჭირდეს ორგანიზმს, რომ საშვილოსნო მოამზადოს და ბავშვი დღის სინათლეზე გამოუშვას.

ეს ნიშნავს, რომ მოთმინება და ლოდინია საჭირო.
რამდენი ექიმი იცით საქართველოში, რომელიც 24 საათს მოიცდიდა და მაშინვე საკეისროს არ გააკეთებდა?

მე, მაგალითად, არ ვიცი.
სამაგიეროდ ვიცი ევროპაში რა ხდება. ჩემი აქაური ნაცნობებისა და მეგობრების 99%–ის პირველი, ბუნებრივი, მშობიარობა 12 საათზე ნაკლებს არ გაგრძელებულა (სუსტი შეტევების დაწყებიდან ითვლება).
ბევრი მეტყვის ან თავისთვის გაიფიქრებს, რომ დიდად არ გამეგება საქართველოს სამშობიარო სიტუაცია, მაგრამ ლოგიკურად რომ ვთქვათ, რატომაა დასავლეთ ევროპაში საკეისრო ოპერაციების რიცხვი ასე ძალიან დაბალი აღმოსავლეთთან შედარებით?
მით უმეტეს, რომ დასავლეთ ევროპაში ქალების 50%–ზე მეტი 30 წელს ზემოთ აჩენს ბავშვებს და აღმოსავლეთში, განსაკუთრებით ჩვენთან, კი – მშობიარე ქალების საშუალო ასაკი 22–ს არ აღემატება. ყველამ იცის, რაც უფრო ახალგაზრდაა ადამიანი, მით უფრო ადვილია მისთვის ორსულობაცა და მშობიარობაც.
მაშინ რატომ უკეთებენ ყოველ მეორე ჯანმრთელ ქართველ ქალს საკეისროს?

მიზეზი:

1. ვისურვებდი, ის ქართული გაზეთი არ გადამეგდო და შემენახა, სადაც ერთი "ანონომი" ქართველი გინეკოლოგის ინტერვიუ იყო. ექიმი ღიად აცხადებდა, როცა მშობიარე ქალები მასთან მიდიოდნენ და ეტყობოდათ, ლოდინი ეზარებოდათ, ის მაშინვე საკეისროს სთავაზობდა და თუ ქალები არ "გაჭირვეულდებოდნენ", შეკითხვებით არ შეაწუხებდნენ, რამდენად აუცილებელი იყო საკეისრო ბავშვისა და მშობლის ჯანმრთელობისთვის, პაციენტის მოსვლიდან 1 საათში საკეისრო ოპერაცია უკვე მზად იყო.

2. ოპერაციის ფასი [სავარაუდოდ, ხარბი ექიმებისთვის ყველაზე მნიშვნელოვანი ფაქტორი]. რამდენადაც ვიცი, საქართველოში საკეისრო ოპერაციას ბუნებრივთან შედარებით ორმაგი ფასი აქვს.

ჩემი ეს პოსტი უმცირესი პროცენტით შეიძლება მოიცავდეს მეცნიერულ კვლევებს. ყველაფერი ზემოთ ნახსენები საკუთარი გამოცდილებისა და ახლობლებზე დაკვირვებების შედეგია.
პირველ რიგში, ამ პოსტის დაწერის მიზეზი ის იყო, რომ ქალებმა გაიგონ და იცოდნენ თავიანთი უფლებების შესახებ. უფლებები შეკითხვების დასმისა და დაჟინებისა, რომ უთხრან, რამდენად აუცილებელია საკეისრო მაშინ, როცა ქალი და ბავშვი ჯანმრთელები არიან, როცა ბავშვს საკმარისი წყალი, ჟანგბადი აქვს და საშვილოსნოს მომზადებამდე კიდევ მშვიდად შეუძლია დედის თბილ სხეულში დარჩენა; მაშინ, როცა ბავშვი სწორად ზის და ყველანაირი ჩარევის გარეშე გამოსრიალდება თავით და არა ტაკოთი, ზუსტად თავის დროზე და არა მაშინ, როცა ფულისმოყვარულ და უსულგულო ექიმებს მოუნდებათ.

მეორე, საკეისრო რომ ოპერაციაა, ეს უნდა გამემუქებინა, მაგრამ ისედაც ხშირად ვახსენე და მიხვდებოდით. ოპერაცია კი ყოველთვის ნიშნავს შემდეგ გართულებებს, იარებს, ტკივილებს და იმ პერიოდში, როცა ქალს სიმშვიდე სჭირდება, მან ოპერაციიდან დარჩენილი ნაიარევების წამლობაზე უნდა იფიქროს და იდარდოს. აუტანელ ტკივილს რომ თავი დავანებოთ, რაც საკეისრო კვეთის ანესთეზიიდან გამოსვლის შემდეგ იწყება.
მშობიარობა კი ბუნებრივი მოვლენაა.
არ სჭირდება ქალს ოპერაცია იქ, სადაც ღმერთმა\ბუნებამ მშვენივრად დაულაგა ყველაფერი და თავისი დრო დაუნიშნა.

...

21–ე საუკუნის ქალებს გვჭირდება მეტი ცოდნის, მოთმინებისა და ნებისყოფის გამოჩენა, რომ არავინ ჩაერიოს ჩვენი ჯანმრთელობის საქმეში და დაგვაცადონ ბავშვები ისე გავაჩინოთ, როგორც საჭიროა. ისე, როგორც ჩემი საყვარელი ბეთ ენ ფენელი წერს თავის ერთ ლექსში, გვახსოვდეს ის უნიკალური შეგრძნება, რასაც შენი სხეულის მომზადება, მასზე დაკვირვება და მისგან ახალი სიცოცხლის გამოსხივებაა.
ძალიან ლამაზია.
ძალიან ლამაზია ბუნებრივი მშობიარობა. მსოფლიოში ყველაზე მტკივნეული და ყველაზე ადვილად, უსწრაფესად დავიწყებადი; ყველაზე განსაკუთრებული, რადგან იმ დროს მხოლოდ შენ, შენი ორგანიზმი და შენი გონება ხართ, რომელმაც ეს ორგანიზმი უნდა მოადუნოთ, ხანაც – გაააქტიუროთ და თქვენზე მობმულ პატარა სიცოცხლეს გამოსვლისთანავე ნამდვილი სული აჩუქოთ.
ამ დროს გრძნობ, რომ ღმერთთან ხარ და თვითონ ღმერთის ნაწილი ხარ, ყოველ შემთხვევაში, ამას თუ იგრძნობ, ესე იგი, ზუსტად იმას აკეთებ, რასაც უნდა აკეთებდე.

თუ ჯერ ასე არ გიგრძვნიათ, შემდეგ ცდაზე იყოს ;-)

***
აუცილებლად მინდა დავამატო, რომ არავის ვნსჯი, განსაკუთრებით იმ ქალებს, ვინც თავად აირჩია საკეისრო კვეთის გაკეთება ჯანმრთელობისთვის არსებული საშიშროების გამო. 
თანაც ყველას საკუთარი არჩევანი აქვს და პატივს ვცემ. 
პოსტი კი ეხება მხოლოდ იმათ, ვისაც ამ არჩევნის უფლება არ მისცეს და ინფორმაცია სწორად არ მიაწოდეს.

6 დღე კვირაში – ორშაბათი

მეექვსე დღე – ბოლო პოსტი

(თუ სწორად მახსოვს, ეს სურათი ერთ დროს ქეთის ბლოგიდან უნდა მქონდეს შენახული)

ორშაბათი

В грозы, в бури,
В житейскую стынь,
При тяжелых утратах
И когда тебе грустно,
Казаться улыбчивым и простым -
Самое высшее в мире искусство...

სერგეი ესენინი "შავი ადამიანი" 

გუშინ სტუმრები გვყავდა მთელი დღე და საღამოსაც ვერ მოვიცალე.

სამაგიეროდ, წინა ორშაბათს დავიწყე ეს პროექტი და დღეს დავასრულებ, უკეთესიცაა.

დილას მილიონი აზრი მომდიოდა თავში და ახლა, როცა საწერად დავჯექი, ერთიც კი აღარ დამრჩა.

დღეს ქათმის ბულიონი რომ მოვხარშე და გადავწურე, ჩემი მეგობარი ნატას სიტყვები გამახსენდა, რომელმაც ჩემს წერილზე მიპასუხა, ვაიმე, ნევროზი ხომ არ გაქვს, ყველას პირდაპირ რომ ეუბნები, რასაც მათზე ფიქრობო.
ჰოდა, რაღაც დონით, მგონი, მაქვს ნევროზი :|
ნევროზი იმის, რომ ინტელექტუალურად თითქმის არ "ვმოძრაობ" და ხანდახან ძალიან ცუდად ვგრძნობ ამის გამო თავს. ერთ პოსტში ვწერდი, არ მინდა მუშაობა, ალბათ–მეთქი, მაგრამ აქ საქმე მუშაობას არ ეხება, გონებრივ აქტიურობაზე ვსაუბრობ.
იმის ნევროზი, რომ დედაჩემი მენატრება სასწაულად.
კიდევ მრავალმხრივი ნევროზი ამქვეყნიური ცხოვრებისა...

რამდენადაც მზიანი ადამიანი ვარ, იმდენად უფრო მეტი დემონი მყავს, რომლებსაც ხან მე ვაფრთხობ და ხანაც – ისინი შემომიტევენ, ესენინის "შავი ადამიანისა" არ იყოს. რომელი გენიოსი პოეტი მე ვარ, მაგრამ ასეა.

Казаться улыбчивой и простой... 

6 დღე კვირაში – პარასკევი

მეხუთე დღე

პარასკევი

როგორც ადვილად მისახვედრია, პარასკევი ჩვენთვის, თითქმის, უკვე შაბათია. ვიწყებ მზადებას, სამზარეულოში ბზრიალს და ამასთან ერთად, ეზრას გართობას.

ეს სამუშაო კვირაც დამთავრდა. რა მალე გავიდა დღეები, თქვენც შეამჩნიეთ, თუ მხოლოდ ჩემთვის გაირბინა ისე გიჟივით, რომ მოხედვაც ვერ მოვასწარი. ადრე ერთმა ნაცნობმა მითხრა, დროს გარბენაზე, ნაყოფიერად თუ ანაწილებ დროს და ასეც გაგყავს, მაშინ ისე იფიქრე, რომ დღეები კი არ გარბიან, შენს ეტლში არიან შებმულნი და ისე მიგყავსო.
მშვენიერი ფილოსოფიაა, არა? :)

ბედნიერ დასვენების დღეებს გისურვებთ!!!

შაბათ შალომ!!!

6 დღე კვირაში – ხუთშაბათი

მეოთხე დღე

ხუთშაბათი

დღეს გერმანიის გაერთიანების დღეა. დასვენების დღედაა გამოცხადებული და კაციშვილს ვერ ნახავ ქუჩაში, ყველა ისვენებს. საღამოობით სხვადასხვა ღონისძიებებს მართავენ ხოლმე ლაიპციგში ამის აღსანიშნავად, მაგრამ ჩვენ არასოდეს წავსულვართ. რატომღაც ოქტომბრის ამ პერიოდში სასწაულად ცივა საღამოობით და გარეთ გასვლას ყველაფერი ჯობია. რამდენადაც კედლის დანგრევის ინიციატივა ლაიპციგის უნივერსიტეტის სტუდენტებიდან წამოვიდა თავის დროზე, 1989 წელს, ჩვენს ქალაქს ეს ძალიან ეამაყება.
ისიც ეამაყება ალბათ, რომ ევროპის ყველაზე ძლიერი სახელმწიფოს კანცლერი ქალიც "ჩვენი" უნივერსიტეტის გამოშვებულია, სადაც ქიმიას სწავლობდა.

რამდენიმე კვირის წინ საპარლამენტო არჩევნები იყო გერმანიაში. მე მოქალაქე არ ვარ და შესაბამისად, არ შემხებია. სადაც მოქალაქე ვარ, ცხოვრებაში იქაც არ მიმიღია არჩევნებში მონაწილეობა. გეტყვით, არ მჯერა და მომკალი იმ სლოგანების, ერთ ხმასაც რომ ვითომ დიდი მნიშვნელობა აქვს და უნდა წახვიდე არჩევნებზე, შენი აზრი გამოხატო...
არა, იქნებ გერმანიის მოქალაქე რომ ვიყო, წავსულიყავი კიდეც, რადგან მეცოდინებოდა ჩემს ხმას არავინ გააყალბებდა და არავინ მომატყუებდა, მაგრამ სტუდენტობისას თავი არ შემიწუხებია და ახლა, საერთოდ, აზრზე არა ვარ ქართული პოლიტიკის. რაც მესმის და ვკითხულობ, კიდევ, ლამის ჩემი სტუდენტობის პერიოდზე უარესია.
ჩემს მოქალაქეობრივ "ვალდებულებაზე" სულ მეგ რაიანის გმირი მახსენდება "თქვენთან წერილიადან", სასწაულად პოლიტიკის მოყვარული ჟურნალისტი ბოიფრენდი რომ ჰყავს და დაშორების წინ გამოუტყდება, ბოლო არჩევნებზე წასვლის მაგივრად სალონში ფრჩხილები რომ გაიკეთა თუ რაღაც.

იმას ვამბობდი, რომ ანგელა მერკელის პარტიამ გაიმარჯვა, რა თქმა უნდა და საკმაოდ დიდი განსხვავებით.
პოლიტიკა მძულს და მასთან ერთად მედიაც (!), მაგრამ მერკელი იმიტომ მომწონს, რომ კარგი სოციალური პროგრამები აქვს, უცხოელებს ყველანაირი პირობა აქვთ შექმნილი საზოგადოებაში ინტეგრირებისთვის, სწავლის, მუშაობისთვის, ჯანმრთელობის დარგი საუკეთესო დონეზეა და რაც ყველაზე მნიშვნელოვანია, არავის უსკდება გული სამსახურის დაკარგვის გამო, რადგან არც მშიერი მოკვდება და ჯანმრთელობის დაზღვევასაც სახელმწიფო გადაუხდის. ფაქტიურად, თავისებური სოციალიზმია.
და ერთერთი საკმაოდ მნიშვნელოვანი ფაქტორი – მომწონს, რადგან ქალია :) თანაც აღმოსავლეთი გერმანიიდან და მისი წინაპრები სოციალისტები იყვნენ.

...............

შემდეგი ლინკები კი ბონუსად :)

როდრიგოს ძალიან საინტერესო პოსტი იუნგზე.

ნატალიას სიზმარი პოლონეთზე. სასწაულად ცივად მეჩვენება ეს ქვეყანა და ხალხი, ცალსახად რაღაცების თქმა არ მიყვარს ხოლმე, მაგრამ არ მესმის მათი. ნატალიამ კი მოახერხა, თავისებურად, მშვიდად გაეთბო ყველაფერი.

მარიას საკამათო პოსტი კახეთზე ადრე და ახლა. სიამოვნებით წავიკითხავდი კომენტარებს მისი პოსტის შესახებ. მე ვიტყვი, რომ ეს "ბიფორ–აფტერები" მხოლოდ ფასადური მგონია და არ მჯერა. კახეთის მოვლა ის იქნებოდა, გლეხებს კაპიკებად რომ არ ართმევდნენ ყურძენს და შრომისგან დაგლეჯილ ხელებს გულსაც აყოლებდნენ.

ბოლოს, უცხოური ბლოგის პოსტი განწყობისთვის.

ღამე მშვიდობისა!
ხვალამდე!!!