ზუსტად რა დავწერო, არ ვიცი, მაგრამ რაღაც მაინც მინდა დავწერო.
ცოტა გიჟი ვარ ისევ :)
წითელი თმა აღარ მაქვს უკვე თვენახევარია.
გავხდი, ჭამა მეზარება.
ახლა სარკეში ჩავიხედე და ცარიელი თვალები და სიცილი ვარ :დ
ჯერჯერობით ვერ გეტყვით, რას ვგრძნობ და 26–ე წელი რამდენად მოქმედებს ჩემზე.
დილას როცა გავიღვიძე, საწოლიდან ვისკუპე და ოთახის კარი გამოვაღე, იმდენი საჩუქარი დამხვდა ჩემი მიდრაშას გოგოებისგან, თან მეცინებოდა, თან – მეტირებოდა. საჩუქრები კი არ არის საქმე, უბრალოდ ყურადღება და სითბოს გამოხატვა. ზოგმა, უბრალოდ, ბარათი მაჩუქა და გამიღიმა, ნებისმიერ დიდ საჩუქარს ჯობია. ახლა ვგრძნობ, რომ დიდი ოჯახი მაქვს და ეს ოჯახი ჩემი მიდრაშაა.
მადლობელი ვარ ღმ–ერთის ყველაფრისთვის, რაც მაქვს და რაც მექნება. 26 წელზე ცოტა ნაკლები დამჭირდა, მივმხვდარიყავი, როგორ და ვისთან ერთად მეცხოვრა.
ადრე მკითხეს, ამდენი პოზიტიური ენერგია საიდან გაქვს და ყველაფერში კარგს როგორ ხედავო. საიდან და უბრალოდ არ მაქვს უფლება, არ ვიყო დადებითი, ან სამყარო არ მიყვარდეს, როცა პატარა ანა ფრანკს, რომელმაც ცხოვრებაში ვერაფრის ნახვა მოასწრო, ადამიანები კეთილებად მიაჩნდა და ყველაფერი ახარებდა. საკმარისია ეს გავიხსენო და მაშინვე ღიმილით მევსება თვალები. ყველაფერი ხომ ჩვენშია საბოლოოდ, რწმენაც, სიყვარულიც, სიკეთეც და ჩვენი ცხოვრებაც. ჯობია გონებამახვილი გიჟი იყო, ვიდრე ჭკვიანი სკეპტიკოსი, ეს მე არ მითქვამს, სადღაც წავიკითხე, მგონი.
დიდი მადლობა ყველას მოლოცვისთვის!!!
მიყვარხართ, იცით.
ამიტომ კომენტარებს ვთიშავ, მერე თავს ცოტა უხერხულად ვგრძნობ ხოლმე, როცა ადამიანები ბევრჯერ მილოცავენ.
შეინახეთ ემოციები თქვენიანებისთვის და ის ღიმილები, რომლებიც ჩემთვის გემეტებათ, თქვენს ახლობლებს მიანათეთ :)
