Pop-Sunday

სულ სხვანაირია კვირას საკუთარ სახლში ყოფნა.
რამდენი ხანია დილით საუზმე აღარ მომიმზადებია და დღეს ენერგიულად წამოვხტი.
ცა ისეთი მოწმენდილია, როგორიც 3 თვეა აღარ მინახავს. ბერლინში მზე 11 საათზე ამოდის, მგონი, და 12-ზე ისევ ჩადის, აქ კიდევ - მთელი დღე ანათებს და ანათებს. მართალია ახლა უკვე თოვლი მინდა, მაგრამ რაც იქ მზე დამაკლდა, ახლა მინდა შევისრუტო.

მეოთხე დღეა, რაც თბილისში ვარ, ვზივარ სახლში. მეზარება გარეთ გასვლა - ტრანსპორტი. ავტობუსი აღარ შთამაგონებს. არადა ჩემი ძველი პოსტების უმეტესობა სწორედ ამ ადგილას დაიბადა/ჩაისახა :D

წიგნებს ვკითხულობ: შაბათს წავიკითხე ხასიდიზმის დამაარსებელი ბაალ შემ ტოვის ისტორიები 'Seeker of Slumbering Souls', პეისახ ჯ. კრონის წიგნიც დავიწყე და ჩე გევარას "მოტოციკლეტისტის დღიურებსაც" გადავხედე.
თბილისი და ჩემი სახლი სოციალიზმის სიყვარულს ისე აღმიძრავს, ვერ წარმოიდგენთ, როგორც კი აქ ჩამოვდივარ და ამ წიგნს ვხედავ, მაშინვე მიწითლდება თმები, გონება, აზრები... და ასეთ დასკვნას ვაკეთებ: ყველა ქარიზმატული ადამიანი ფანატიკოსია (კარგი გაგებით, რამდენადაც ეს შესაძლებელია) - მნიშვნელობა არა აქვს, პოლიტიკოსი იქნება, პოპ-ვარსკვლავი თუ წმინდანი. ფანატიკოსი იმ მხრივ, რომ თავისი უცნაური ჟინი გააჩნია და მერე ამის ისე სჯერა, სხვებსაც აჯერებს.

I WELCOME MYSELF!
კეთილი იყოს ჩემი ჩამოსვლა თბილისში - სადაც, მადლობა ღმერთს, იმდენი საზრუნავია, რომ, ძალაუნებურად, უფრო მეტს ფიქრობ, აანალიზებ და ხვდები - დღეიდან ბლოგზე უფრო მეტი უნდა წერო!