მთელი ჩემი sunny კვირა

"Tuesday
Today near the subway station I saw the most hottttest homeless man I've ever seen. He looked rugged, had a nice tan, with a nice post-rain look, very "in" this season.
Not only was he exceptionally good looking, he was also a lot hotter than ANY of the other homeless men I have seen around downtown!!!
"you're a beautiful girl!" he called as I walked inside the station.
Ogling him, I screamed "you too!"
I am in love." - (c) Masha Werner

მიუხედავად იმისა, რომ ძალიან ბევრი ადამიანი წერს საკაიფოდ, განსაკუთრებით ქართულ ბლოგებს თუ გადახედავ, მაგრამ ამ ბოლო დროს ძალიან მაკლდა რამე "გემრიელი", witty პოსტი. Facebook-ზე მყავს ერთი კანადელი მეგობარი, რომელიც არ მახსოვს, როგორ დამემატა, საერთოდ. მოკლედ, ამ საყვარელმა გოგომ დაწერა ძალიან მაგარი note და სულ რამდენიმე მეგობარი აგვღნიშნა. ძალიან მესიამოვნა, რომ თავისი 100 მეგობრიდან ერთერთი მე ამომარჩია და წამაკითხა თავისი დღიური. ჩემი დღევანდელი პოსტის ეპიგრაფიც, სწორედ, მისი ნოუთიდანაა, რომლის გაზიარებაც ძალიან მომინდა თქვენთვის.

მეც ძალიან დიდი ხანია მინდოდა, მსგავსი რამე დამეწერა. სულ უმნიშვნელო ამბებზე, ყოველდღიურად რომ ხდება ცხოვრებაში. დარწმუნებული ვარ, თქვენთანაც ხდება. მოკლედ, ესეც ჩემი sunny funny განვლილი კვირა ;)
ორშაბათი:
დილიდან ისეთი ენერგიით გავიღვიძე, მეთქი, აუცილებლად უნდა გავიდე გარეთ და ვინმეს გავუღიმო. მაქვს ხოლმე ასეთი შემოტევები, როცა მინდა ადამიანებს გავუცინო და ისინიც გავაცინო. მოკლედ, გავედი გარეთ. კაკ ნა ზლო, სულ ისეთი ადამიანები მხვდებოდნენ, რომლებიც ან საერთოდ არ მიყურებდნენ, ან მოღუშული სახეები ჰქონდათ. ბოლოს, უკვე მელიქიშვილზე ვარ, ღიმილმოზღვავებული, ან ახლა, ან არასდროს - უცებ ქალი და ბავშვი მოდიან, სადღაც 4-5 წლის იყო ბავშვი და რაღაცას ეწუწუნებოდა დედამისს :ლოლ: უცებ შემომხედა და გამიცინა, maaan!!! დავდექი და მეც ღიმილად ვიქეცი. დედამისმა ცოტა უცნაურად კი შემომხედა, მაგრამ მე და ბავშვმა მაინც განვაგრძეთ სიცილების გაცვლა :)

სამშაბათი:
26 მაისი იყო, ვაპირებდი ყვავილების ფესტივალზე წასვლას. ბოლო ორი წელი სულ მივდივარ ხოლმე, მაგრამ რაღაც ამინდი იყო არეული, თან TV-ში სასწაული ამბები ხდებოდა, თან სათარგმნი მქონდა ჯიპას ბავშვების მასალა. ამიტომ სახლში დავრჩი და დღე კომპიუტერს დავუთმე, ისევე, როგორც ჩემი ცხოვრების ბევრი სხვა დღე... ფროიდს ველაპარაკე და მითხრა, ის პოსტი რომ წავიკითხე, მივხვდი, როგორ მაღლა ვდგავარ ყველაფრისგან და ტრადიციებიც არ მაინტერესებსო :| ტრადიციები იმისთვის არ არის, რომ მოგწონდეს ან არ მოგწონდეს, პროსტა შენ უყურებ ყველაფერს სერიოზულად და რთული ხასიათი გაქვსო, ჰეჰეჰე! You tell me. არადა, არ მაქვს რთული ხასიათი, ხანდახან წამომერთულება и все!

ოთხშაბათი:
კიდევ ერთხელ დავრწმუნდი, რომ პაველ ვოლია მომწონს, ისე ავადმყოფურად, რომ youtube-ზე ყველაფერს ვუყურე მისი მონაწილეობით, კლიპებს, კომედი კლაბს, გადაცემებს, სისულელეებს... პლუს, ღამე Убойной ночи-ში პაველ ვინოგრადოვმა ისე უაზრო ტიპივით გაიცინა, მივხვდი, რომ ვოლია ტყუილად არ დამსიზმრებია რაბი ავიმელეხის უკან. ბიჭები რომ ჰიენებივით იცინიან, მეზიზღება. თან კაიფი ის იყო, youtube-ზეა უმაგრესი ნომერი, ვოლია ნიუ-იორკში და ებრაელებზე ჰყვება რაღაცებს, ჰოდა ქვემოთ კომენტარებში ერთი ასეთი ბოღმიანი კომენტარი იყო: "А он же сам еврей" :ლოლ: ჰურაჰ! Never mind, ასეთი შემოტევები მაქვს ხოლმე ;) ამ დროს სერიოზულად ვფიქრობ, სად მე, სად - fuckin' ვოლია? ტუსოვშიკი მაიმუნი, რომელსაც ტიტანიკისხელა ჰამერი ჰყავს, მე კიდევ - სოციალისტი ბლოგერი :| გიჟი ვარ. Say it again ;)

ხუთშაბათი:
უნი-ში წავედი, როგორც იქნა!
გოროშიძეს ორი სემინარი ჩავაბარე, ოღონდ ისე, რომ მხოლოდ ორი სიტყვის თქმა მაცალა, გეტყობა, რომ იციო. აი, ასეთი ლექტორები მიყვარს, უბრალოდ ჩემი ღიმილით რომ ხვდებიან - რომ მზად მაქვს სემინარი ;)
ჰოი, საოცრებავ - მერე მე-6-ში გადავედი და ადამიანები ვნახე. ბათუმის მერე ამდენი ადამიანი ერთად აღარ მინახავს. რადგანაც ონლაინ-ცხოვრება მაქვს, ხანდახან მავიწყდება, რომ საუბრისას ხმის ამოღებაა საჭირო და არა თითების კაკუნი. ყველა ვნახე, ჩვენი საბაკალავროს სასტავი, უუუ, ძალიან მიყვარს ყველა - დალის ულამაზესი შაბიამნისფერი ჟაკეტი ეცვა, გოგოები უსაყვარლესები იყვნენ. ჰო, თაზო გვაკლდა, ერთადერთი მამრი ჩვენ შორის ;) ნატამ ნინო ჟიჟილაშვილის ლექციაზე "დამპატიჟა", თემურ იაკობაშვილი მოჰყავს სტუმრადო, მეთქი, hell, მინდა მაგ კაცის გაცნობა, მხოლოდ შორიდან მყავს ნანახი. თუმცა, მალევე დამავიწყდა, იმიტომ, რომ ნაომისთან მივდიოდი შავუოთის აღსანიშნავად.

პარასკევი:
ეს დღე რომ თენდებოდა მე და ნაომიმ თორიდან ის ნაწილი წავიკითხეთ, სადაც უზენაესი მოშეს მცნებებს აძლევს. აქამდე არასოდეს დავკვირვებივარ, თანაც სხვასთან ერთად თორა არ წამიკითხავს. ისეთი საინტერესო იყო. სულ რამდენიმე ფურცელი წავიკითხეთ, მერე გავარჩიეთ და კიდევ ძალიან ბევრჯერ მივუბრუნდით ერთსა და იმავე სიტყვას, იმდენად რთული იყო.
კიდევ ერთი სასწაული მოხდა პარასკევს - ხაჭაპური გამოვაცხვეთ მე და ნაომიმ ერთობლივად, აქამდე არცერთს გვქონდა მსგავსი გამოცდილება :ლოლ: აკი, სასწაულები არ ხდებაო?
თორაში იყო ასეთი ადგილი, რომელმაც განსაკუთრებით გვაგრძნობინა, რომ ბედნიერები ვართ და ყველამ თავისი წილი მადლობა უნდა უთხრას "საყვარელ სცენარისტს": ქალებს ბრძენი გული აქვთო!

შაბათი:
ეს დღე ყოველთვის გამოირჩევა თავისი განსაკუთრებულობით. შაბათს ეძახიან დედოფალს, რომელიც ყოველ პარასკევ საღამოს შემოდის (ებრაული დღე მზის ჩასვლიდან იწყება), უნდა შეხვდე საუკეთესო სამოსით, ღვინით, სადილით, სიმღერებით, რადგან ერთერთი უმთავრესი მცნება სწორედ ესაა - მეშვიდე დღეს დასვენება.
ჩვენც დავისვენეთ.
პირველად ცხოვრებაში დავლიე ვისკი 'Grant's scotch'. ნახევარი ბოთლი დავლიეთ ორმა, ნახევარ საათში ვიგრძენით, რომ ოთახი ბრუნავდა და ყველაფერი ძალიან სასაცილო იყო. Maaaan, ისეთი სასაცილო. თან მე სიცილი არ მიჭირს, you know. იმ ღამეს თორის კითხვა გადავდეთ, რა თქმა უნდა...

უკვე ახალი კვირა დაიწყო ჩემთვის :)
გადავხედე გასულ დღეებს და როგორც თორა იტყვის, ჩემი ბრძენი გულით გადავხედე იმ ადამიანებს, ვინც ამ დღეებში ჩემთან ერთად იყვნენ, ვინც უბრალოდ გავლით იყო, ან just ონლაინ საუბარი გვქონდა, პლუს პაველ ვოლია - my late muse ;)
ცხოვრება ზუსტად ისეთია, როგორც ჩვენ ვუყურებთ და გვინდა იყოს. ადრე საბას ჰქონდა საინტერესო პოსტი რწმენაზე, ჩემი აზრი რომ დავაკომენტე, ვიღაცამ მითხრა, გააჩნია, შენთვის რა არის პრიორიტეტული - სიმართლე თუ სულის სიმშვიდეო. მგონი, უკვე გამოიცანით ჩემთვის რა არის პრიორიტეტული, სიმართლე შედარებითია, სული - მარადიული.