ძველი ფილმი

მომენატრა ჩემი ბლოგი :) რა სიგიჟეა, მაგრამ ასე მეჩვენება, შორს ვარ წასული და წერილებს ვიწერები... ლოლ. მგონი, რაღაც მეშლება. ბლოგში სახლს ვგულისხმობ, ალბათ, ჩემს ნათესავებს, ბავშვობას და იმ ადგილებს, სადაც პატარაობაში დავდიოდი. მდინარეს, სადაც დაბადებიდან ვცურავდი, ადგილს, სადაც ველოსიპედის ტარება მასწავლა ჩემმა პატარა დეიდაშვილიშვილმა; მხლის ქადებს (ასეთი მხალია აღმოსავლეთში, მინდორში მოდის და სანამ ძალიან გაიზრდება, უნდა მოკრიფო, მოხარშო, ზეთით შეანელო და ცომში გამოაცხო. სასწაულად აგიხსენით), როგორსაც მარტო ჩემი უმცროსი დეიდა აცხობდა, ბავშვობის მეგობრები და MTV :))
ერთმა ახალმა მეგობარმა მითხრა, ბავშვობაზე იმიტომ გეფიქრება ალბათ, რომ რაღაც მომენტში მომავლის ცვლილებების გეშინია და მარტო იქ შეგიძლია გაქცევა – ბავშვობის უსაფრთხო და მშვიდ მოგონებებშიო. ჭკვიანი მეგობარი მყავს, ვერაფერს იტყვი.

ჰოდა, ვზივარ ეს რამდენიმე დღეა, ძველ სურათებს ვათვალიერებ, რაც კომპიუტერით წამომყვა და თვალებს რომ დავხუჭავ, თონის პურის სურნელის შეგრძნებაც არ მიჭირს. საქმე მართლა საჭმელში კი არ არის, უბრალოდ ადამიანი რომ იზრდები, იცვლები და ცხოვრებაც სხვანაირად მიდის, წარსული გახსენდება მთელი თავისი არომატებით.

სევდა არ მაწვება ოღონდ, მინდა გითხრათ. უბრალოდ, ძველი ფილმი რომ გაქვს ადრე ნანახი და მერე ღიმილით გახსენდება, ისე ვარ.

Spice up your life, right? :)