შე_ხმა_ტკბილებულნი

ხმა დავკარგე. აი ასე, ზოგი წითელპერანგა ბიჭს რომ კარგავს. ჰოდა, წუხელ ვიჯექი და სევდას ვეძლეოდი ამ სიმღერის ფონზე.
ვერასოდეს წარმოვიდგენდი, რომ ხმას ვერ ამოვიღებდი. მარტო ვჩურჩულებ და ვზივარ ასე, ანდერსენის ზღაპრის გმირივით, ჩუმად რომ უნდა ყოფილიყო და თავისი მოჯადოებული ძმებისთვის ჭინჭრის პერანგები მოექსოვა. როგორ იცის ისე, ხო? ადამიანს ყველაფერზე რომ ფილმები, წიგნები და სიმღერები გახსენდება და თავი გეცოდება, მერე გეცინება და იცი, ხვალ გაგივლის, ხმაც დაგიბრუნდება და მზეც გამოვა.
მაგრამ სანამ ეს ყველაფერი მომხდარა და თაფლიან რძეში ცურავ, ხომ უნდა ისევდიანო, სოფი Sunny Sarah გოლდენ.

გუშინ (ხმის დაკარგვამდე) გამოფენაზე ვიყავი, International Green Week ჰქვია და სინამდვილეში "ჭამა–სმის კვირა" უნდა ერქვას. მართალია ყვავილები და სხვადასხვა მცენარეებიც აქვთ "გამოფენილი", მაგრამ უმეტესად მაინც მსოფლიოს ყველა ქვეყნის სამზარეულოს ჩვენებაა.
საქართველოსაც აქვს პატარა პავილიონი მიჩენილი, აზერბაიჯანის და სომხეთის გვერდით. ერთი ძალიან საყვარელი ქართველი "მეღვინე" გავიცანი, თავისი ნაცნობის ნომერიც კი ჩამაწერინა, kosher ღვინოები იმას აქვსო.
მაგრამ გულდასაწყვეტია, მარტო ის იყო ქართველი, დანარჩენი მეწარმეები ყაზახეთიდან იყვნენ, ქართულ ღვინოს წარმოადგენდნენ და ქართულად ვერც ლაპარაკობდნენ. თავიდან რომ მივედი და დავუწყე საუბარი, ერთერთს არ უნდოდა გამჟღავნება, რომ არ ესმოდა ქართული, მხოლოდ მიღიმოდა და თავს მიქნევდა, მერე ახლოს მოვიდა და ჩუმად მითხრა, ბოდიში, ჩვენ არ ვიცით ენა, ინვესტორები ვართო. ყაზახეთიდან ხართ–მეთქი და როგორ გამოიცანითო. თითქოს დიდი გამოცნობა უნდოდა, გარეგნობას რომ თავი დავანებოთ, დღეს საქართველოს სოფლის მეურნეობა (და არა მხოლოდ) სხვა ვის უკავია.

ყველაზე ლამაზი და მასიური გამოფენა აქვს რუსეთს. გასაგებია, რომ უზარმაზარი ქვეყანაა, მაგრამ ხომ არიან სხვა დიდი ქვეყნებიც, რუსეთი მაინც სულ სხვაა, ყველაზე სივრცული პავილიონი აქვთ და პროდუქციაც ისე უწყვიათ, მაშინვე მიხვდები, სად ხარ. აბსოლუტურად ყველაფერი ჰქონდათ გამოტანილი – ალკოჰოლი, წვენები, ტკბილეული, ხორცი...
ძალიან საკაიფო პავილიონი ჰქონდა უკრაინას, თან მხიარულ სიმღერებს უკრავდნენ და მონაწილე გოგო–ბიჭებიც სულ ცეკვა–ცეკვით დადიოდნენ (ეს კიდევ როგორ მოქმედებს ჩემზე, ხომ იცით). ამიტომ ყველაზე მაღალ ქულას მათ დავუწერდი, რომ შეიძლებოდეს, ყველანი იღიმებოდნენ და კალენდარიც კი მაჩუქეს, ერთ განყოფილებასთან რომ მივედი. ამათ გარდა, შვეიცარიაც მომეწონა. და კიდევ მაროკო – ულამაზესად ჰქონდათ გაფორმებული ყველაფერი: დეკორაციები, მუსიკა, სუნელები, საჭმელები და ყველას იქით მიუწევდა გული და ყველაზე მეტი დამთვალიერებელი ჰყავდათ, მაინც ეგზოტიკაა ევროპისთვის.

კარგი კვირა დღე მქონდა და მაშინ რა ვიცოდი, თუ ღამე ასე შეიცვლებოდა და ორშაბათ დილას უკვე ვეღარ ვილაპარაკებდი. ვიღაცამ მითხრა, მწერალს რად უნდა ხმა, შენი იარაღი კალამიაო. ჰოდა, ვართ ახლა მე და ჩემი იარაღი ასე შე_ხმა_ტკბილებულნი. ვწერთ და ვწერთ.