ორშაბათი და ყვითელი სამშაბათი

ორშაბათი ბავშვობიდან არ მიყვარს. ახალი სამუშაო კვირა რომ იწყება და არანაირი რომანტიკის დრო არ გრჩება. მაღაზიები დილიდან იღება და გული გერევა იმაზე ფიქრით, რამდენ ფულს ხარჯავს ცივილიზებული მსოფლიო საკვებში, კიდევ უფრო მეტს ძონძებში. მეინსტრიმი მაღაზიები თითქმის ყოველ კვირას ცვლიან კოლექციას და კიდევ უფრო მეტი ნაგავი გამოაქვთ, ხან აიაფებენ, ხან აძვირებენ და ადამიანების ნერვებზე თამაშობენ, რომლებმაც აღარ იციან, რა ფერია წელს მოდაში – იისფერი თუ ყვითელი? ან იქნებ ორივე და კიდევ ბევრი სხვაც?

ლაიპციგი ერთი პატარა ქალაქია, უფერული ადამიანებით, ძველებური ტრამვაით და გოთებით სავსე. გოთების გარდა, პირველად ვნახე ამდენი ბერძენი და კვიპროსელი გერმანიაში; როგორც ბერლინში ყოველ ნაბიჯზე თურქული Döner–ია გახსნილი, ისე ლაიპციგში ბერძნული რესტორნები და მაღაზიები.

ცენტრში, სადაც კვირასა და სამშაბათს ბაზრობაა ხოლმე, ახლა კლასიკური მუსიკის ფესტივალი მიმდინარეობს, ღია ცის ქვეშ უზარმაზარი სცენაა დამონტაჟებული, სადაც საღამოობით კონცერტები იმართება, დღისით კი საზაფხულო კაფის როლს ასრულებს. ისეთი სიმშვიდეა, ხანდახან ადამიანს მოგინდება, ჯანმრთელი სიცილი გაიგონო და დაივიწყო მთელი გერმანული დეპრესიული ლიტერატურა და მუსიკა, რომელსაც მხოლოდ ბერლინში თუ გაექცევი, ჩემს ყოფილ უბანში, სადაც ყველაზე ალტერნატიული და უზრუნველი ხალხი ცხოვრობს.

არც სამშაბათი მიყვარს, სტრესული დღეა და ყვითელი ფერის. ასე მაქვს წარმოდგენილი კვირის ყველა დღე – სხვადასხვე ფერებში. სამშაბათი კიდევ ყვითელია, მზესავით და ოქროსავით კი არა, გულისამრევი კვერცხისგულისფერი და გერმანელების თმისფერი.
წერა მომენატრა და დრო არ მაქვს. ამ პოსტს თითქმის ერთი კვირაა ვწერ, მანამდე დიდხანს ვგეგმავდი და როგორც კი კომპიუტერს მივუჯდებოდი, მაშინ იწყებოდა ყველა საქმე, ავეჯის მაღაზიაში წასვლით დაწყებული, სახლის დალაგებითა და სადილის მომზადებით დამთავრებული.

ამ ბოლო დროს ეს ამეკვიატა "კაბარედან": 'Life is a Cabaret old chum, come to the Cabaret!'

...
...
...