H – რძე

ძალიან მიყვარს რძე. ჩემს ყოველდღიურ საუზმეს ამზიანებ-არძიანებს. ყავასაც მხოლოდ რძით ვსვამ და კარაქიან–ყველიან პურს ვაყოლებ (ამაზე გემრიელი საუზმე არ არსებობს მსოფლიოში). გერმანიაში ხომ უგემრიელესი პური იყიდება, ყველანაირი ფორმის, ზომის, ხარისხისა და ფერის. მართალია, ჩვენი კოშერი კვების გამო, პურს უმეტესად სახლში ვაცხობ (საცხობში ერთი პური 2,50 ევრო ღირს, ja genau, კაპიტალიზმს ხომ ვერსად გაექცევი!), მზესუმზირას ვურევ და ისეთივე გამოდის, როგორიც ცნობილი გერმანული პურები. როგორც ყველაფერს, აქაც ხარისხის მიხედვით აქვს პურს ფასი. სუპერმარკეტში, რა თქმა უნდა, პური ყველაზე იაფია, Bäckerei–ში ორჯერ ძვირი, სამაგიეროდ ისეთი სურნელის და გემოსი, რომ ვერაფერი შეედრება.

ეს რძე, მაგალითად, რომელსაც ვსვამ, 51 ცენტი ღირს, საკმაოდ გემრიელია

პურზე საუბარს საერთოდ არ ვაპირებდი, უბრალოდ, საუზმეზე საუბარს მოჰყვა. რძეზე მინდოდა მომეყოლა. დღეს სახლში წიგნი ვიპოვე რძის პროდუქტებზე და ძალიან გამიტაცა. თუმცა, ბევრი ისეთი რამე გავიგე, რასაც დიდად არ გავუხარებივარ. თურმე ჰომოგენიზირებულსა და პასტერიზებულ რძეში, რომელსაც უმეტესობა ვსვამთ, არავითარი ვიტამინი აღარ არის და "ერთი მკვდარი საკვები პროდუქტიაო", ეწერა. თუმცა ინტერნეტი და პრესა ასეთ რძეს საკმაოდ აქებს და ორსულებსაც ურჩევს, რადგან ყველანაირი ბაქტერია დახოცილია. ახალმოწველილ რძეზე ეწერა, რომ აუდუღებლად მისი დალევა არ შეიძლება. მახსოვს, პატარა რომ ვიყავი, სოფელში, ვგიჟდებოდი რძის მოწველის პროცესზე და ზუსტად ის ქაფმორეული და ვედროში ახალჩაჩუხჩუხებული მომწონდა, მაგრამ დალევას გვიშლიდნენ; ადუღებული და თავზე ნაღებმოდებული რძე კიდევ – გულს მირევდა. სამაგიეროდ, ახლა ვსვამ ბევრ, მუყაოს პაკეტში გამომწყვდეულ რძეს, რომელშიც იმდენი დანამატია (და დანაკლისი კიდევ), რომ ვინ იცის, საბოლოოდ რისი დალევა გამომდის. მაგრამ მაინც ვიმედოვნებ, რომ საჭირო ვიტამინებსა და ქიმიურ ნივთიერებებს მაინც ვიღებ. ბოლოს და ბოლოს, მთელი ჩვენი ცხოვრება ქიმიაა და ეს სიტყვა ყველას ასე რატომ გვაშინებს, არ ვიცი. თუნდაც, საყვარელი წყალი ქიმიური ელემენტი არაა? H2O, nice to meet you.

Keine Sachsen Milch!!!

გერმანიაში მილიონნაირი რძეა: Vollmilch, იგივე მოუხდელი რძე, ზემოთ ნახსენები ჰომოგენიზირებულ–პასტერიზებული, ცხიმის ძალიან მაღალი და დაბალი შემცველობებით; მოკლედ, საბოლოო არჩევანი უმეტესად ფასსა და ფირმაზე რჩება. აღმოვაჩინეთ, რომ "ჩვენი" ადგილობრივი "საქსონიის რძე", ნაცისტური პარტიის ლობისტია პარლამენტში, შესაბამისად მათი კარაქის შეძენა შევწყვიტეთ, არადა, სიმართლე უნდა ითქვას, ძალიან გემრიელი იყო და ახლა უკეთესი კარაქის ძებნაში ვარ. შეიძლება ცოტა სასაცილოდაც მოგეჩვენოთ, მაგრამ ასეთი პოლიტიკურ–პრინციპული რაღაცები ადამიანებს გვჭირდება ცხოვრებაში და მე მნიშვნელოვნად მიმაჩნია. მაგალითად, ჩემს აფროამერიკელ ჯგუფელ გოგოს საღამოობით ლაიპციგის რამდენიმე რაიონში მარტო გავლის ეშინია, რადგან ცნობილია, რომ ნაცისტები ცხოვრობენ, ამის შემდეგ, რატომ უნდა ვიყიდო იმ მარკის პროდუქცია, რომელიც ასეთ გონებაშეზღუდულ ხალხს ლობირებს.

სიამოვნებით წავიკითხავდი პოსტს ქართულ რძესა და მის პროდუქციაზე, საერთოდაც, მომენატრა ისეთი კარგი ბლოგი, სადაც "აღზევებული" თემების გარდა, მატერიალურ–სოციალურ–ეკონომიკურ–სამომხმარებლოც იქნება და უკვე იმ ასაკის ადამიანებს, რომლებსაც მე მივეკუთვნები, დააინტერესებს.
ვიცი, ამ ბოლო დროს ორსულობის, ბავშვების, რძეების და ჯანსაღი კვების მეტი აღარაფერი მაინტერესებს და ჩემი ბლოგიც ამ მიმართულებით მიდის.
მომწონს კიდეც, ცხოვრება უნდა იცვლებოდეს და ეს ბლოგი კიდევ ხომ ჩემი ცხოვრების ნაწილია, 2008 წლიდან რომ დაიწყო და იქით წავიდა, საითაც საყვარელმა სცენარისტმა წაიყვანა.