პესახის და ჩემი წინაპერიოდი

პესახი როგორც კი ახლოვდება, უცნაური სევდა მიჩნდება, ისეთი, რომლის ახსნაც მიჭირს. ალბათ, გერმანიაში ცხოვრებაც უწყობს ამაში ხელს. მთელი ცხოვრება რომ ერთი დიდი let my people go–ა.
დღეს მე და ჩემი ქმარი ლაიპციგის მარკტპლაცს რომ ვკვეთდით, სააღდგომო ბაზრობას შლიდნენ და წარმოვიდგინე, წლების წინ რას ნიშნავდა ეს პერიოდი ევროპელი ებრაელებისთვის: მუდმივი შიშის ქვეშ ცხოვრება, რომ ანტისემიტები ახალ ბრალდებებს მოიგონებდნენ, კიდევ უფრო ახალი პოგრომების ჩასატარებლად.
თურმე ბევრ პოლონელს დღემდე ჰგონია, რომ ყველა ებრაელს ბევრი ფული აქვს და პროვინციებში წვერიანი მოხუცი რაბინების ფოტოები აქვთ სახლში თილისმად, რომ თვითონაც გამდიდრდებიან.
დანარჩენ მსოფლიოს კიდევ სჯერა – ყველა მასონია და მსოფლიოს მართავს. ამ დროს ის საშუალო კლასი, მე რომ ძალიან კარგად ვიცნობ, სხვებივით თავს იკლავს მუშაობით, ცხოვრებაში არაფერი მოსდის ადვილად და მხოლოდ საყვარელ სცენარისტზეა ბოლომდე დამოკიდებული.
Let my people go...

მერე მოდის პესახის წინაპერიოდი და 21–ე საუკუნისთვის "შეუფერებელი პროფესიით" დაკავებული, თეძოებდამრგვალებული ქალი, რომელიც იმ სახლში ცხოვრობს, საიდანაც 40–იანების დასაწყისში 7 ადამიანი გაასახლეს საკონცენტრაციო ბანაკში, სევდიან მუსიკას უსმენს და ხვდება, ყოველთვის აქ იყო მისი ადგილი, დასავლეთში, თავის სევდიანთვალებიან ადამიანებში, რომლებსაც არ უნდათ სიმდიდრე, უბრალოდ ბედნიერება და კმაყოფილება იმით, რაც აქვთ და ექნებათ.
/ცოტა ნერვიული ვარ დღეს/

Let my people go.