1 თვე და ახალი გმირი

ეზრა უკვე 1 თვისაა და მიუხედავად იმისა, რომ არ მინდა იმ ქალებს დავემსგავსო, მხოლოდ თავის შვილებზე რომ საუბრობენ, სხვანაირად მაინც არ გამომდის. თითქოს მთელი სამყარო გაჩერებულია და ჩემი ტემპით მიდის. ჩემი ტემპი კიდევ ეზრას ტემპია, მისი დაძინება, გაღვიძება, ჭამა, გამოცვლა, ბანაობა და მერე ისევ ყველაფერი თავიდან.
ჩემმა მეგობრებმა წიგნები გამომიგზავნეს თბილისიდან და ეზრას როცა ვაჭმევდი, მაშინ ვკითხულობდი, მერე თავი დავანებე, რადგან უსამართლოდ მომეჩვენა სხვების ამბების წაკითხვა, როცა ჩემი "ამბავი" ჭამდა და ჩემგან ემოციურად მასთან ყოფნა სჭირდებოდა.
ახლა ვესაუბრები. ქართულად ძალიან სასაცილო რაღაცებს ვუყვები, ამ დროს დედაჩემი ცდილობს, მისი სახელი მოფერებით შეკვეცოს და ჯერჯერობით  არ გამოსდის, ამიტომ, "ჩემი პატარა ლამაზი ბიჭით" შემოიფარგლება და სახელის შეკვეცის მაგივრად, საბანს მაგრად უკეცავს და უნდა, ჩათბუნული მყავდეს.

ზოგჯერ მოსაწყენია ყველაფერი. თანაც ძალიან. ზოგჯერ მგონია, რომ დავიღალე და მერე მახსენდება, ჯერ რა დროს დაღლაა, როცა ყველაფერი სულ ახლახან დაიწყო.
უცნაურია დედობა.
ხშირად მეძინება.
ბოლო დროს ნაკლებად მახსენდება მშობიარობის ტკივილები, როცა ძალიან დავიღლები ან გამოუძინებელი ვარ, გულიც მხოლოდ მაშინ მიჩუყდება.

მინდა, ისე ძალიან დათბეს, ეზრას თბილად აღარ ჩავაცვა და ქუჩაშიც უქუდოდ ვასეირნო, რომ მზემ მოუღუტუნოს პატარა, რბილ თავზე. მეც მინდა, მზე ისევ მადგეს სახეზე და მაღიმებდეს, როგორც აქამდე იყო ხოლმე და საერთოდ, რაც უფრო ვიზრდები, მით უფრო მეტი რამე მინდა და განსაკუთრებით მზისგან ვითხოვ ხოლმე ამ ყველაფერს: სითბოს, სიხარულს და სიცილებს.

დღეს ეზრას რაღაცები ვუყიდე და სახლში რომ მოვდიოდი, ჩემს თავს ვუთხარი, სოფი, თითქოს ისევ იგივე ადამიანი ხარ, როგორიც აქამდე იყავი, უსამართლობა გძულს და ის ტენდენციები, ადამიანები ერთმანეთს რომ დასცინიან, გულს წყვეტენ და საკუთარი თავის გამოჩენა უნდათ, ყველაზე შტერულ რაღაცებზე ისევ გემრიელად გეცინება და დრიუ ბერიმორის სიხარულიც საკუთარივით გიხარია; მაგრამ მაინც, მაინც, მაინც, სოფი, შენი ცხოვრება ძალიან შეიცვალა და ახლა სახლში გეჩქარება, რადგან ეზრა გელოდება, რომელიც ჯერ მხოლოდ რძის სუნით გცნობს და შენ თავი იმ ზღაპრის გმირი გგონია, თავისი ბეკეკებისთვის რომ საჭმელი მიაქვს სახლში და ისინიც კარს მხოლოდ ასე უღებენ.

ეზრა ჯერ კარს ვერ მიღებს, სივრცეში იცინის თავისი უკბილო პირით და მაშინ ვიცი, რომ ცხოვრება კი არ იცვლება, ჩვენ ვცვლით, არჩევანს ვაკეთებთ ცხოვრებაში და როცა რაღაც ძალიან გვინდა, აუცილებლად მოდის ჩვენთან.

მსოფლიოს ყველაზე სოციალისტ იუდაისტთან თუ მოვიდა, სხვებთანაც მივა, ვისაც სჭირდება.