იჯექი და იყავი შენთვის, დათა თუთაშხია

როცა რაღაცაზე გავბრაზდები, ჩემს თავს ვეტყვი ხოლმე, მაშინ გაჩუმდი და შენთვის იჯექი, სადაც ზიხარ–მეთქი.
გიფიქრიათ, რომ ფეისბუქი რეალურ ცხოვრებაზე უარესი რამეა? დაწერ სტატუსს, ათი კაცი დაგიწერს კომენტარს და იქიდან რვა ნერვებს მოგიშლის თავისი რჩევებით ან სულელური შეკითხვებით. ზუსტად ასეთ დროს ვეუბნები ხოლმე ჩემს თავს, სოფი, თუ სხვისი აზრის გაგება არ გინდა, მაშინ ნურაფერს წერ და თუ წერ, მაშინ ნებისმიერი აზრის მოსმენა/წაკითხვა მოგიწევს–მეთქი.
დიდად არ მშველის.
მაგალითად, იმ დღეს, ეზრა პაუნდზე დავდე ლინკი, რომელიც ცნობილი ამერიკელი პოეტი იყო, თავისებური იდეალები ჰქონდა, ჰემინგუეის წიგნების გამოცემაში ეხმარებოდა, მოსოციალისტო იყო ვითომ, მერე ადგა და რუზველტი რომ ნერვებს უშლიდა, ევროპაში წავიდა, სადაც მუსოლინის და ჰიტლერს დაუმეგობრდა.
მოკლედ, ებრაელები სძულდა და ორივე ომის დაწყების მიზეზად კაპიტალიზმს თვლიდა.
არის რაღაცები, რაშიც ვეთანხმები და კაპიტალიზმი რომ იყო ყველა ბოროტების სათავე, ამაშიც არის სიმართლის მარცვალი. მაგრამ ჰიტლერთან მეგობრობა და მისი პოლიტიკის მოწონება როგორ შეიძლებოდა, ამას ვერასოდეს გავიგებ.

ეზრა პაუნდზე სასაუბროდ არ "მოვსულვარ", უბრალოდ, იქ დამიწერა ერთმა ქალმა, რომელსაც გავლით ვიცნობ/მიცნობს, შენი შვილისთვის სხვა მაგალითი უნდა მოძებნოო.
ტაში!
რა მაგალითი, ადამიანო, ბოლომდე წაიკითხე, რას ვწერ.
ცხოვრებაში არ მიფიქრია, რომ ჩემი ეზრას მაგალითი პაუნდი გახდებოდა, როცა ეს სახელი სულაც იბნ ეზრას და ეზრა ჰა–სოფერის გავლენით დავარქვით.
რატომ გავბრაზდი?
არ ვიცი.
არა, ვიცი.
იმიტომ, რომ იმ შტერმა ქალმა ვერ გაიგო, რას ვგულისხმობდი. მარტო ის ქალი არ არის საქმე, ადამიანებს ისე აქვთ დახშული გონება, გაგიჟდები.
რა მნიშვნელობა აქვს, რა დაგიცობს გონებას, ფაშიზმი თუ რომელიმე სხვა, ვითომ ნაკლებად საზიანო, –იზმი.
დაცული აქვს ხალხს ტვინი. მიუხედავად იმისა, რომ ეს ფაქტი სამყაროსავით ძველია, მაინც ახლიდან აღმოაჩენს ხოლმე თითოეული ჩვენგანი და ამაზე დიდხანს შფოთავს. მე ვშფოთავ.

დღეს ეზრას ორი საათი ვაძინებდი. ბანაობის მერე ადვილად იძინებს ხოლმე, მაგრამ დღეს არაფრით უნდოდა დაძინება.
ძალიან რომ ავღელდი, ჩემს თავს ვუთხარი, როცა მშვიდადაა, იცინის, დივანზე კოტრიალობს და პატარა გაქუცულ ყავისფერ ცუგას უყურებს თავისი ღილებივით თვალებით (ერთადერთი სათამაშო, რასაც ყურადღებას აქცევს), მაშინ ხომ შენც ბედნიერი ხარ და რა კარგი ბავშვიაო, ამბობ; როცა აღელვებულია, ვერ იძინებს, იკლაკნება და ჭირვეულობს, მაშინ შენც ბრაზობ, ღმ–ერთო, ეს რა ბავშვია, ჩქარა დააძინე, ნერვიულობ, უსამართლობაა ბავშვის მიმართ და ამიტომ ახლავე დამშვიდდი–მეთქი!
დავმშვიდდი.
ხომ ვიპოვე თვითდაწყნარების სასწაული მეთოდი? :)

ლაიპციგში გრილა. დღისით შეიძლება 25 გრადუსამდე ავიდეს, დილაობით კი ისე ცივა სახლში, ეზრას ქუდს ვაფარებ.
დილაობით, სანამ ეზრა თავის გაქუცულ ცუგას რაღაცებს ეჭყიპინება, მე სადილს ვამზადებ ხოლმე. კენგურუთი ჯერ ერთხელ გავასეირნე, ექიმმა გვითხრა, ბავშვის ხერხემლისთვის არ არის კარგი, სამ თვემდე მოიცადეთო. არადა მოეწონა, აქეთ–იქით იყურებოდა, ეტლი კიდევ არ მოსწონს, რომ წევს და ცის მეტს ვერაფერს ხედავს. ჩვენი ეტლით სეირნობა ბოლოს იმით მთავრდება, ეტლი ცალკე მოგვყავს და ეზრა – ხელში აყვანილი.
კიდევ რა?
მშობიარობიდან თითქმის 2,5 თვე გავიდა, 10 კილო დავიკელი და ერთი ამდენი კიდევ მჭირდება, მაგრამ დიეტას არ/ვერ ვიცავ. ისე ვიღლები და იმდენი ენერგია მეცლება, სულ მშია და ვჭამ. ის 10 კილოც, ალბათ, სულ წყალი იყო, იმდენი წყლით გავიჭყიპე ფეხმძიმობისას. არ დალიოთ ამდენი წყალი და საერთოდ, ყველაფერს ნუ მოისმენთ, რასაც ექიმი გეტყვით. ჩემი ვერდიქტით, საკუთარ სხეულს უფრო უნდა უგდოთ ყური (რა ფრაზებით ვსაუბრობ!) და დედას, რომელსაც მეტი გამოცილება აქვს და ამქვეყნად ყველაზე მეტად უყვარხართ.

რა კარგია ბლოგი. რამდენი ვწერე და ისეთი შეგრძნება მაქვს, ჩემს საუკეთესო მეგობრებს ვესაუბრები, თუმცა ისიც ხომ ვიცი, ისინიც წაიკითხავენ, აი ფეისბუქზე ნერვებს რომ მიშლიან თავისი გონებადახშულობით. მაგრამ მაინც, ჩემი მკითხველის უმეტესობა უკვე ახლობელია ჩემთვის და ვიცი, იმიტომ კითხულობენ ჩემს პოსტებს, რომ მართლა ესმით.

წარმატებულ კვირას გისურვებთ!!!