სკრეპბუქინგი

გაზაფხულამდე 2 დღით ადრე შემიპყრობს ხოლმე პანიკა, რომ ვერაფერს ვასწრებ.
ამ დროს მახსენდება ყველა დედლაინი.
ამ დროს მიშლიან ადამიანები ნერვებს, განსაკუთრებით ვითომ გონებამახვილი გოიმები.
მოკლედ, რთული პერიოდია.

აპრილში ეზრას პირველი დაბადების დღეა და უკვე რამდენი ხანია, მისთვის "სკრეპბუქის" გაკეთებას ვაპირებ, სახელწოდებით: "პატარა ბაყაყუნადან პატარა უფლისწულამდე", ეს იმიტომ, როგორც კი გავაჩინე და სისხლიან–გაწებილი გულზე დამიწვინეს, პირველი რაც ვიფიქრე, იყო, ბაყაყს ჰგავს–მეთქი (ისე, ხომ იცით ჩემი სიყვარული ბაყაყებისადმი).

სკრეპბუქი კი ის არის, როგორც ჩვენს ბავშვობაში სურათების ალბომი იყო, ადამიანური, ქაღალდის და სურათების ჩამაგრება შეიძლებოდა. ახლაც იგივეა, სურათების გარდა, ტექსტიც ჩაწერაც შეგიძლია და სხვადასხვა სიმბოლური ნივთის ჩაწებება–მიმაგრება.
მე, მაგალითად, პარკინგის ბილეთის ჩაკვრასაც კი ვაპირებ და შენახული მაქვს, სადაც წერია ზუსტი დრო და რიცხვი, როცა მანქანა სამშობიაროსთან დავაყენეთ და არც ველოდით, რომ ეზრა ასე სწრაფად გაჩნდებოდა ქვეყანაზე.
აქ ძალიან მოდაშია ციფრული ალბომები, ანუ სურათებს კი აღარ ბეჭდავ, პირდაპირ კომპიუტერში ირჩევ ალბომის დიზაინს, ფოტოებს და მერე მთლიან წიგნს, ე.წ. Fotobuch–ს ბეჭდავ. ჩვენი ქორწილის ალბომი გაგვიკეთეს ასე და ლამაზიც გამოვიდა, მაგრამ რაღაცნაირია, ხელს ვერ ახებ სურათებს და წიგნს ჰგავს (რაც არის კიდეც მისი არსი). გულს არ მითბობს.

დილას კიდევ ეზრას დაბადების დეტალურ ისტორიას ვიხსენებდი და ვწერდი, რომელსაც ასევე ამ სკრეპბუქში შევინახავ. გაიზრდება და წაიკითხავს, როგორი ემოციები და განცდები ჰქონდათ მის მშობლებს აპრილის იმ წვიმიან დღეს, როცა სპონტანურად გადაწყვიტა ჩვენი განცვიფრება (ეს ზმნა 100%–ით შეეფერება ჩვენს მაშინდელ ემოციას).

კარგი რამეა განცვიფრების უნარი რომ გვაქვს ადამიანებს. მაგალითად, ახალდაბადებულ, თოთო ბავშვებს რომ ვხედავ, მიკვირს, მშობლებს როგორ უჭირავთ ეს რბილი არსებები. ჩემი მეგობარი მეუბნებოდა, რომელმაც მესამე ბავშვი ორი თვის წინ გააჩინა, ღმ–ერთი სპეციალურად გვავიწყებს ჩვენი შვილები პატარები როგორები იყვნენ, რომ ყოველი ახალი ბავშვი სასწაულად მოგვაჩვენოს და გაგვაკვირვოსო. ნამდვილად.
როცა ადამიანი ამ ემოციას კარგავს და აღარაფერი ანცვიფრებს (ჩემი დღის ღამის სიტყვა იქნება ეს), მაშინ მიდის ალბათ დეპრესიისკენ.

სკრეპბუქით დავიწყე და საით წავედი... ოჰ, სოფი.

• სკრეპბუქი აპრილისთვის – შესაბამისად, უნდა დავბეჭდო ეზრას სურათები, ტექსტები ამოვბეჭდო, წებო და ფლომასტერები/ფანქრები ვიყიდო. ასევე დავბეჭდო ეზრას საყვარელი სათამაშოების და ცხოველების სურათები, მერე გამოვჭრა და ასე ჩავაწებო ალბომში.
• ეზრას პასპორტის სურათი გადავუღო – მალე 11 თვის იქნება და საქსონიას არ გასცილებია. Not fair.
• ვარჯიში გავაგრძელო.
• 6–ის მერე აღარ ვჭამო. 
• პესახისთვის (იგივე პასექი) მომზადება დავიწყო. ჯერ ფსიქოლოგიურად მაინც (გუშინ ეზრას რომ ვუცვლიდი და სახელოებიდან "პეჩენიის" ნაფხვენები გადმოსცვივდა, მივხვდი, იმ დედების კლუბს შევუერთდი, პესახის წინ პანიკა რომ იპყრობთ). უფრო ზუსტად ამაზე მერე მოგიყვებით.
• DON'T LET THE SYSTEM GET YOU DOWN! – ამას ვეუბნები ჩემს თავს მას შემდეგ, რაც ჩემი პოლიტიკური ორიენტაცია ჩამოვაყალიბე. ხან გამომდის, ხან – ვერა, მაგრამ ცდა ბედის მონახევრეაო.

ჯერჯერობით სულ ეს იყო :)
წარმატებულ სამუშაო კვირას გისურვებთ!!!