ანგინა

I created you and I shall bear you

Isaiah 46:4

სამშაბათი მშვიდობისა!

გასული კვირა მძიმე იყო. ეზრას ანგინა დაემართა, ყელი სტკიოდა საშინლად, ახველებდა, სიცხე 38,5 და ძლივს ვუგდებდით. ცუდად ეძინა და ეს ვიზე აისახებოდა ყველაზე საშინლად? რა თქმა უნდა, დედაზე.
მთელი კვირა ნორმალურად არ მიძინია. კიდევ კარგი, შაბათი არსებობს და კიდევ ბებია, რომელიც ჩვენთან დარჩა და მე "დილით" 12 საათამდე შევძელი გამოძინება.
ახლა ანგინამ უკვე გაუარა, მადლობა ღმ–ერთს, ცოტა ხველაღა დარჩა, რომელიც საბავშვო სიროფმა უნდა დაარბილოს და გააქროს.
ჩემი ქმარი სასწაულად ფეთიანია, როცა საქმე ეზრას ჯანმრთელობას ეხება და მე ვცდილობ, უფრო cool "დავიჭირო" ხოლმე ამ მომენტებში და მეტად აღარ დავტვირთო. ამიტომ დედაჩემს უწევდა ჩემი წუწუნის მოსმენა ტელეფონით, თუ როგორი ძნელია დედობა და რა გმირები ვართ.
გამოუძინებელი დედა საშინელი რამეა, ნერვიული, აგრესიული, თმააჩეჩილი და თვალებდაწითლებული. მერე საკმარისია ზედმეტი ორი საათიც კი დავიძინო და მორჩა, უკვე ენერგიით ვარ სავსე და აღარაფერზე ვბრაზდები.

დედაჩემს, კიდევ, ყველაზე კარგად ეხერხება ჩემი დამშვიდება, არ ვიცი, როგორ შეუძლია ჩემნაირი შვილის ატანა, ზუსტად მასზეა ეპიგრაფად მოყვანილი ესაიას სიტყვები, რახან მე შეგქმენი, ისევ მე უნდა "გაგიძლოო" (ჩემი თარგმანი). ერთი სიტყვით, ბავშვები ავადობის გარეშე არ იზრდებიან, ხან ანგინა ემართებათ, ხან გრიპი, ხან კუჭის აშლილობა, ხანაც თავით გადმოხტებიან საწოლიდან და ყველაფრისთვის მზად უნდა იყო, როცა დედა ხარ – მაგრად დადგე და გაუძლო :დ
არ მახსოვს, სად წავიკითხე, დედობა იგივეა, რაც სამაშველო ან სასწრაფო სამსახურიო, ყველაფერი სწრაფად უნდა გააკეთო, ყველა "ხელსაწყო" თან გქონდეს, არ დაიბნე და არ დაიღალო (ან, უბრალოდ, არ დაგეტყოს).

ყველაზე დამამშვიდებელი მშობლებისთვის ისაა, როგორც ბრძენი ბეთ ენ ფენელი წერს, რომ ბავშვის განვითარების არცერთი ფაზაა სამუდამო; არც კარგი, არც – ცუდი. ყველაფერი იწყება და მთავრდება იმისთვის, რომ მერე სხვა, კიდევ ახალი ეტაპი დაიწყოს და ასევე, ლოგიკურად, დასრულდეს.
ეზრას ახლა უკანა დიდი კბილები ამოსდის, მილიონ ახალ რამეს სწავლობს და ბუნებრივია მოქმედებს ყველაფერზე, მის ხასიათზე, ძილზე, ქცევაზე. ამიტომ ხშირად ვახსენებ თავს, რომ ყველაფერი გაივლის; მშობლებო, არ ინერვიულოთ (მგონი, ამას საკუთარ თავს უფრო ვეუბნები)!

პრაქტიკული რჩევა:
თუ თქვენს პატარასაც უმიზეზოდ მაღალი სიცხეები დაეწყება, აუცილებლად წაიყვანეთ ექიმთან. მანამდე კი ეცადეთ, ბევრი სითხე დაალევინოთ (კომპოტი, ბულიონი) და პიურეები აჭამოთ, რომ მაგარმა საჭმელმა ისედაც გაწითლებული და გაღიზიანებული ყელი არ ატკინოს. თუ ექიმთან წაყვანამდე ბავშვს 38–ზე მაღალი სიცხე მისცა, აუცილებლად მიეცით შესაბამისი წამალი, რომ ორგანიზმი გამოფიტვისგან დაიცვათ. 
მეც კი, წამლების საქვეყნოდ მოძულე, დავემორჩილე ანგინასთან ბრძოლის თანამედროვე მეთოდებს. 
როგორც წესი, 3 წლამდე ბავშვების ანგინა "ადვილადჩაქრობადია" და ანტიბიოტიკს უნიშნავენ, ამიტომაც ერთ კვირაზე ნაკლები დასჭირდება თქვენს შვილს გამოსაჯანსაღებლად. თუმცა, ანტიბიოტიკების კურსი (პენიცილინის, მაგალითად), ჩვენთან ათ დღიანია და შეწყვეტა არ შეიძლება.

ვიცი, ძალიან ჰიპური სურათია და ბევრ ჩემს მკითხველს შეიძლება არ მოეწონოს :პ ხო ვიცი მე ქართული ესთეტიკა, მაგრამ ამ მომენტზე ლამაზად არაფერი მეჩვენება.

ახლა კი კვირის საკითხავები: ე.წ. 5 მინი–ფავორიტი :)

1. ადრე შეგპირდით, ყოველ კვირას დავწერ "5 ფავორიტს"–მეთქი, მაგრამ არ გამომივიდა, ძნელი აღმოჩნდა ყოველ კვირას ფავორიტების აღმოჩენა. ამიტომ, მხოლოდ თვეში ერთხელ დავწერ. სავარაუდოდ, ძალიან მალე. იმედია, მოგწონთ ეს წამოწყება.

2. აი, თვის ფავორიტი ბლოგი კი ელიზას დღიურებია. ძალიან მიყვარს ასეთი გრძელი პოსტების კითხვა, ადამიანი თავის სულიერ და ფიზიკურ განწყობებზე რომ ჰყვება, თანაც ასე ლამაზად და თბილად. ყველა პოსტზე მინდოდა უგრძელესი კომენტარის დატოვება, მაგრამ ერთი მხრივ ჩემი ანტიკური კომპიუტერი "გაიჭედა" და მეორე კიდევ, ვიფიქრე, გიჟივით გამომივიდოდა.
ბევრი ასეთი ბლოგი მინდა, რომ კითხულობ, კითხულობ და არ გინდა დასრულდეს კარგი ფილმივით.
[თუმცა, მიყვარს კომენტარების წერა და რა ვქნა.]

3. ჩემს ძველ საყვარელ ბლოგზე კი თი იმ თემებს შეეხო, რომლებიც ძალიან მწვავედ მიმაჩნია. აუცილებლად ნახეთ და თქვენი აზრი გამოთქვით, მაინტერესებს, თქვენც თუ ისე მოგეწონებათ, როგორც მე. მართლაც ჭეშმარიტებაა, ქალი არ უნდა "ჩაჯდეს სახლში" და ყოველთვის იქონიოს ინტერესის სფერო, ისწავლოს, იმუშაოს, თორემ დიდ დიასახლისად (=სასოწარკვეთილს) გადაიქცევა.

4. ვასასის ძალიან ჭკვიანური პოსტი. ხშირად წერე ასე, რა!

5. Last, but absolutely not least, როდეს პოსტი... დასასრულმა გამაოცა, თუმცა ველოდებოდი, რომ საქმე ასე უნდა ყოფილიყო, ისე წერს და ისეთ მახეშია გაბმული თავის მკითხველებთან ერთად.