როგორც ილია იტყოდა ;)

დღეს მთელი დღე ვფიქრობ იმაზე, როგორ განვაგრძო ჩემი ბლოგის წარმოება. ჯერ ისიც კი ვიფიქრე, იქნებ პირველი აპრილია და საკუთარი თავი რაღაცებს მატყუებს-მეთქი. საერთოდ, ღირს თუ არა წერა, როცა ნატა მეუბნება, შენს ბლოგს უკვე ბევრი კითხულობს და ცოტა ფრთხილად წერეო. როგორ უნდა წეროს ჟურნალისტმა ფრთხილად, მე არ ვიცი. რატომ უნდა იფრთხილოს, რომ ვიღაცებს არ აწყენინოს, როდესაც უმეტეს შემთხვევაში ეს ვიღაცები, საჯარო პირები არიან და ვალდებულები არიან, ანგარიში ჩვენ ჩაგვაბარონ.

უნივერსიტეტში რომ წავედი, ჩემს თავს ვარწმუნებდი, ყველაფერი კარგადაა, მზეს შეხედე, შენს სამყაროში ჩაიხედე და გაიცინე-მეთქი. გამომივიდა. თუმცა, არცთუ ისე კარგი განწყობა მქონდა მას შემდეგ, რაც მეექვსე კორპუსის დიასახლისმა, როგორც თაზო იტყოდა, გუშინ მითხრა, რომ ჩემი ბლოგი უნახავს და ვერ მიხვდა, რა საერთო ჰქონდათ ქალებისა და ხუბუას სურვილებს. ვერ ვიტყვი, ისეთი ძლიერი ვარ, რომ სტრიქონებს შორის ვკითხულობ, მაგრამ აშკარა იყო თათიას ტონიდან, რომ დიდად არ მოსწონებია ჩემი პოსტი. ამიტომ ახლა არ გამიკვირდება, ბელქანიასაც წაკითხული ჰქონდეს ის “მრავლისმსურველი” პოსტი ქალების ლიბიდოსა და ხუბუას შესახებ, სადაც მასზე მეწერა, რომ დატუქსული ბავშვივით იყო.

გგონიათ, ის მაკვირვებს, რომ ყველა ადამიანი თავის კეთილდღეობასა და იმ ხელფასზე ზრუნავს, რაც უნივერსიტეტში აქვთ? არა, მხოლოდ ის მაოცებს, რატომ მოსწონთ ადამიანებს გაფუჭებულ ჰაერში ცხოვრება, თავაზიანად რომ ვთქვა, და რატომ გვაიძულებენ, ჩვენც ასე ვიცხოვროთ, თანაც მოგვწონდეს კიდეც. ილია ჭავჭავაძის არ იყოს, მე იმიტომ ვწერ, რომ მიყვარს უნივერსიტეტი, მიყვარს საქართველო და გული შემტკივა ადამიანებზე, მინდა საუკეთესო იყოს ჩვენი უნივერსიტეტი და სხვა “უმაღლესი სკოლები” არ გვესნობებოდნენ, როგორც ეს ძალიან ხშირად ხდება ხოლმე. მხოლოდ ჩემი ენამახვილობის გამო არ ვაწარმოებ ამ ბლოგს, ფეხებზე რომ მეკიდოს ყველა ის ფასეულობა, რაც ჩამოვთვალე და საქართველო, უნივერსიტეტი, ადამიანები – ჩემთვის ფასეულობებს წარმოადგენენ, მაშინ ვიყიდდი გემისხელა ჯიპს, მინებს ჩავამუქებდი და ვივლიდი. ჩემთვის უმნიშვნელოა ხუბუაც, ბელქანიაც და მთელი “ადმინისტრაცია”, ეს უნივერსიტეტი, ქვეყანა – ჩემია და დავწერ, რასაც მინდა და სადაც მინდა. ხოლო მათ, ვისაც აქამდე ჟურნალისტიკა ლექსების მხატვრულად წარმოთქმა და “ქვათა ღაღადის” კონსპექტირება ეგონათ, შეუძლიათ საერთოდ არ წაიკითხონ ჩემი ბლოგი და განაგრძონ გაფუჭებუ, ლ ჰაერში ცხოვრება, სადაც თვითმართველობის წევრები და მათი მეგობრები ჰარვარდში დადიან, გრანტებს იღებენ და ცისფერ პერანგებს იცვამენ!

მე კი - მკიდია ჰარვარდი, მინდა, ჩემი უნივერსიტეტი იყოს საუკეთესო!