რაც ყველაზე ძალიან გინდა

გუშინ ჩემს თავს ვკითხე, სოფი, რა გინდა ყველაზე მეტად-მეთქი, რას გააკეთებდი სიამოვნებით?

ვერაფრით მოვიფიქრე, what I really really want :(
უკვე ერთი კვირაა, რაც ქალაქის ცენტრისკენ გახედვა არ მინდა, არ მაინტერესებს აქციები. პოლიტიკა იმდენად საზიზღარი რამეა, გგონია, რომ ასეა და აღმოჩნდება, რომ "ისეა", ყველა ერთად არის, არავინ იცის სინამდვილეში სად არიან და რა უნდათ. გულისამრევი სანახაობაა.
ამიტომ არ ვიცი, რას გავაკეთებდი დიდი სიყვარულით.
იქნებ, ჟურნალისტიკა არ არის ის, რაც მე მინდა?

სინამდვილეში, ჟურნალისტიკა ბავშვობიდან მინდოდა. დედაჩემს დავსვამდი და გაზეთებს ვუკითხავდი, ვითომ ახალი ამბების წამყვანი ვიყავი. ის პერიოდიც მქონდა, როცა მედეას განვასახიერებდი, სამზარეულოში ჩავიკეცებოდი ხოლმე და დედას ანტიკურად შევღაღადებდი, მაშინ მსახიობობა მინდოდა :| სულ ვიცოდი, რომ ეს იყო ჩემი საქმე: ადამიანებთან ურთიერთობა, სიცილი და ლაპარაკი :) იმ დროისთვის ჟურნალისტიკა ეს მეგონა. ყოველ შემთხვევაში, ადამიანებთან საუბარი და სიცილი, რომ თვალი ვერ მოეწყვიტათ :ლოლ: დათო პაიჭაძემ მომწერა იმ დღეს, ნუ გინდა "Всеобщая любимица" იყოო. ჟურნალისტიკაში ეს შეუძლებელია, I know, სად არის შესაძლებელი, თორემ კი. ყველას ვერ ეყვარები, იმიტომ, რომ არც შენ გიყვარს ყველა, Sun ;)

მაინც, ჩემს თავს ვეკითხები, რა გინდა? როგორი გინდა იყო და ახლა როგორი ხარ? ძალიან self centered ადამიანი ვარ, ვიცი, ყოველთვის ჩემში ვეძებ ხოლმე მიზეზს, გამოსავალს და შედეგიც სახეზეა, you know ;)

გასაგებია, სელინჯერობა რომ მსურს, რაზეც დედაჩემი ყოველთვის მეუბნებოდა, რომ მე მე უნდა ვიყო, ინდივიდუალური ადამიანი, და სხვები, თუნდაც გენიოსები, იყვნენ თავისთვის. ამიტომ აღარ მინდა გენიოსობა, არც მოხალისეობა აფრიკაში შიდსიანი ბავშვების დასახმარებლად (არადა ეს დიდი ხნის მანძილზე მინდოდა). მინდა, მშვიდ ქვეყანაში ვცხოვრობდე, დილით ვდგებოდე და არ ვფიქრობდე იმაზე, რომელ ავტობუსს გავყვე, რომ გადაკეტილ გზაში არ მოვყვე, არ მერიდებოდეს მოდაზე და მარკ ჯეიკობსზე წერა, როდესაც ადამიანებს შიათ, სცივათ, სწყურიათ, ბრმა ხო არა ვარ, რომ ვერ ვხედავდე :| ჰოდა ამ ყველაფრის მერე პასუხი მაინც არ მაქვს, რა მინდა ყველაზე მეტად...

I just wanna be The Catcher In The Rye, I guess.