Monday's the day

დღეს საოცარი ენერგიით ვიყავი სავსე, დილიდან რომ წამოვხტი, არ გავჩერებულვარ, სახლი დავალაგე (რაც ყველაზე მეტად მეზარება), ჭურჭელი დავრეცხე, სარეცხის მანქანა ჩავრთე და ჯემპრები შევყარე. დედაჩემი მომკლავს, ვიცი, მაგრამ დაბალ გრადუსზე მქონდა და მგონი, გადავრჩი მეც და ჯემპრებიც. მერე სუპერ-მარკეტში გადავწყვიტე წასვლა. არ მითქვამს, როგორ მიყვარს პროდუქტების ყიდვა :) მომწონს იატაკის ფილები რომ პრიალებს, სულ ცეკვა მინდება. სახლში დავბრუნდი და აღმოვაჩინე, რომ "გრეჩიხაც" მიყიდია. არადა, არ მჭირდებოდა. ჰოდა ამ "გრეჩიხამ" ფრიად ჩამაფიქრა.

2003 წლის ნოემბერი გამახსენდა, იმ დროს საქართველოში არ ვიყავი და სი-ენ-ენის ყურებაში ვათენებდი. მაშინ არჩევნებში მონაწილეობა ვერ მივიღე, მაგრამ დიდი გამოცნობა არ სჭირდება, ვის მივცემდი ხმას, აქ რომ ვყოფილიყავი. არჩევნებზე არასოდეს ვყოფილვარ, სიმართლე გითხრათ, შარშან უნი-ში იყო, თვითმმართველობის, და იქაც არ წავედი, არადა მაიკო წიკლაურიც იყრიდა კენჭს თურმე. ჰოდა, ახლა ვფიქრობ, ხომ იყო არჩევნები შარშან და აირჩია ხალხმა მიშა, გაყალბებები იყო, ვიცი, მაგრამ ისიც ვიცი ზუსტად, რომ მოსახლეობის 51%-მა მაინც მისცა ხმა. რაც იმას ნიშნავს, რომ დარჩენილ 49%-ს არ აქვს უფლება, მოითხოვოს პრეზიდენტის გადაყენება, მხოლოდ იმიტომ, რომ შავკურტკიანი ბიჭები მოენატრათ. ვიცი, პოლიტიკა ბინძურია, ჩახლართული და იმის ნახევარიც არ ჩანს, რაც არის, ჩემი "გრეჩიხასავითაა" ;) გგონია, გჭირდება და ამ დროს აღმოაჩენ, რომ ტყუილად გიყიდია, როცა სახლში წიწიბურით სავსე ქვაბი გიდგას. ამ მეტაფორებიანი პოსტით იმის თქმა მინდა, რომ გადატრიალება მარტო ფილმებსა და წიგნებშია ლამაზი, წითლად შეფერილი და მომხიბვლელი სამხრეთამერიკელი იდეალისტებით სავსე.
იქაც საკმარისია!