"Will they survive?"

ისე ხდება ჩემს ცხოვრებაში, რომ თუ სადმე, რამე ტრენინგი, ფოკუს-ჯგუფი, მრგვალი მაგიდა (ან მართკუთხა) ტარდება, მიწვევენ და მეც ძალიან მიყვარს მონაწილეობის მიღება. მიუხედავად იმისა, ზუსტად ვიცი, რომ ჩვენი საუბრიდან ბევრი არაფერი გამოვა, მე კიდევ ერთხელ დავრწმუნდები ჩემი შეხედულების სისწორეში და სხვებიც იმავე, საკუთარ აზრზე დარჩებიან. ყოველ შემთხვევაში, მე ჯერ არცერთი ტრენინგიდან შეცვლილი არ წამოვსულვარ.

გასულ კვირასაც მოვხვდი ასეთ ტრენინგზე, უფრო სწორად დისკუსიაზე, რომელიც ეხებოდა "ტოლერანტობას". ბრჭყალებში იმიტომ ვსვამ ამ სიტყვას, რომ აღარ მაინტერესებს ეს საუბრები რელიგიაზე, დემოკრატიაზე, ჰომოფობიასა თუ ჰომოფილიაზე. Whatever! მაგრამ როცა დისკუსიაში/ზე ხვდები, უნდა ისაუბრო და შენი აზრი გამოხატო. ადრეც ვწერდი ამაზე, რომ ჩემს ნაჭუჭში ვცხოვრობ, თუ ვინმესთან ვურთიერთობ, ისინიც, ჩემსავით, თავიანთ ნაჭუჭებში ცხოვრობენ და ვართ ასე გამონაჭუჭებულები. ამ დისკუსიაზე აღმოჩნდა, რომ მონაწილეების 50% დასანახად ვერ იტანდა ჰომოსექსუალისტებს, დანარჩენი 50% თავს იკავებდა კომენტარისგან, მე საერთოდ არ ვითვლებოდი, იმიტომ, რომ ერთადერთი ვიყავი, ვინც თქვა, არ მაინტერესებს, ვის ქალი ურჩევნია და ვის - კაციო. ყველაზე სასაცილო ისაა ხოლმე, ზოგჯერ მთელი აუდიტორია მეტაკება და "ტფუი ეშმაკსო" იძახის, ზოგჯერ კიდევ - ყველა ჩემს აზრზე გადმოდის. აქაც, როცა ვთქვი ჩემი აზრი განსხვავებული სექსუალური ორიენტაციის ადამიანებზე, რამდენიმემ "დასძინა", პრინციპში, ჩვენც არ გვეზიზღებიან ეგენი, პროსტა არ მოგვწონანო :| ერთმა ბიჭმა ღიმილით შემომხედა (?), გეებს ვერ ვიტან, ლესბოსელების საწინააღმდეგო არაფერი მაქვსო. Yeah, well :D

როგორც ყოველთვის, საუბარი სიყვარულით და გაგებით დასრულდა, მონაწილეებმა დაასკვნეს, რომ ჩემი რელიგიური და "ერისკაცული" ხედვა ერთმანეთს ეწინააღმდეგება, მერე რა, რომ რელიგია არჩევანის თავისუფლებას ქადაგებსო...

სინამდვილეში კი ასეა: რამდენიმე წლის წინ გავიცანი ორი ფრანგი ტურისტი ქალი, რომლებიც გავლით იყვნენ "ჩემს" კუნძულზე და მიდიოდნენ კუნძულ ლესბოსზე, სადაც თურმე ყოველწლიურად ლესბოსელების შეხვედრა ეწყობა. ყველაზე უცნაური ის იყო, რომ შუაგულ ევროპასა და დემოკრატიის აკვნის დამრწევ ქვეყანაშიც კი, მათ დანახვაზე ჩურჩულებდნენ და უცნაურ მზერას აყოლებდნენ; ისე მოხდა, რომ გავისაუბრეთ, მომიყვნენ თავის შესახებ - ვეგეტარიანელები იყვნენ, ბავშვები და ადამიანებთან ურთიერთობა უყვარდათ, თუმცა ბევრს მათთან მეგობრობა აღარ სურდა. ძალიან ჩვეულებრივი საუბარი გვქონდა, გაცნობითი, როგორიც შეიძლება ტურისტს და გიდს ჰქონდეთ, მაგრამ ბოლოს დავინახე, რომ ისინიც ჩვეულებრივი ადამიანები იყვნენ და არა სექსუალური მონსტრები, რომლებიც ყველას ეკიდებიან (ჰეტეროსექსუალების უმეტესობას ისინი რატომღაც ანომალებში ეშლებათ, მანამდე ლამის მეც ასე მეგონა და ცოტა ეჭვით ვუყურებდი). უბრალოდ, მოხდა ისე, რომ სხვა გზა აირჩიეს და რახან აირჩიეს, იქ მთავრდება ჩვენგან მათ ცხოვრებაში ჩარევის უფლება.
დღემდე მგონია, რომ მაშინ, ამ ქალებთან საუბარმა ბევრი რამე მასწავლა. პირველ რიგში, ადამიანების მიღება ზუსტად ისეთების, როგორებიც არიან და კიდევ - თავისუფალი არჩევანის დაფასება.