კახური ვოიაჟი

ახლა უკვე თავისუფლად შემიძლია ვთქვა, რომ საქართველო მინახავს. დასასვენებლად არ ვყოფილვარ შარშანდელისგან განსხვავებით, მაგრამ გარდა ყოველკვირეული "გოგოების გასვლებისა", კვირაში ერთხელ დავდივართ საქართველოს სხვადასხვა კუთხის სანახავად.

გუშინ კახეთში ვიყავით. ულამაზესი ადგილები ვნახეთ, მაგრამ წინანდალი მაინც განსაკუთრებით შემიყვარდა. ადრეც ხომ დავწერე, წარმოვიდგენ ხოლმე იმ პერიოდის ადამიანებს და ვცდილობ, გავიგო რაზე საუბრობდნენ, რას ფიქრობდნენ, როგორ ისხდნენ, როგორ დადიოდნენ... ამიტომ, მე და დინამ გადავწყვიტეთ პატარა ექსპერიმენტი ჩაგვეტარებინა (მერე მიშა და ლიკაც შემოგვიერთდნენ) ;) ვითომ ეკატერინე და ნინო ჭავჭავაძეები ვიყავით, სახლის წინ სკამზე ნაზად ჩამოვსხედით... ტატოზე და გრიბოედოვზე მოვყევით... მერე მეცინებოდა საკუთარ თავზე, სოციალიზმისკენ მიდრეკილ ადამიანს, როგორ მომეწონა თავადური როლი. ნინოს ხესთან საკუთარ თავს შევპირდი, რომ აუცილებლად დავწერ წიგნს ჩემი ცხოვრების შესახებ, "სად" ვიყავი და "სად" აღმოვჩნდი, როგორ აღმოვჩნდი და ახლა საით მივდივარ. ბესტსელერისტები სადმე ქალაქგარეთ იქირავებენ სახლს, წერენ და წერენ. რას წერენ, ეს უკვე მეორეხარისხოვანია, ფაქტია, რომ მათი ფაბლისიტი ისე მუშაობს, მილიონებს შოულობენ და გონებასაც კარგად რეცხავენ.
კარგი იყო წინანდალში; იმდენი აზრი მომივიდა, იქიდან რომ გამოვედით, სულ სხვა სამყაროში მოვხვდით. რადიკალურად განსხვავებული გარემო იყო და მაშინ მივხვდი, თუ რატომ იყვნენ თავადის ქალები ისეთი სათუთები , კაცები კიდევ - რომანტიკოსები, ისინი სხვა სამყაროს ვერ ხედავდნენ, ისევე როგორც დღეს ვილების პატრონები. ყველას თავისი კუთხე აქვს, საიდანაც იყურება, ან პირიქით, მხოლოდ ამ კუთხეს უყურებს, რადგან არ იცის, რომ სხვა ადგილიც არსებობს. ამიტომ იყო განსხვავება რომანტიკოსებს და რეალისტებს შორის.

აუცილებლად დაათვალიერეთ საქართველო. არც ევროპას ვენატრებით, არც - შტატებს, და არც სხვა ქვეყნები ფეთდებიან უცხოელებზე. ამიტომ ნახეთ საქართველო და მერე უფრო ბევრ რამეს მიხვდებით. ჩემზე ბევრ რამესაც კი, დარწმუნებული ვარ.