Hasta Luego, Maria

რამდენი ხანია სამხრეთ ამერიკაში მინდა ცხოვრება!
ვიყო სამხრეთამერიკელი, შავთმიანი და ცეცხლივითთვალებიანი მარია (სანტანას გავლენა), სულ ცეკვა-ცეკვაში რომ ატარებს ცხოვრებას...

ჩემი შარშანდელი პოსტი გამახსენდა, მაშინაც ძალიან მინდოდა სახრეთ ამერიკაში წასვლა. მე და ჩემს ერთ მეგობარს გვჯეროდა, რომ აუცილებლად წავიდოდით ჩე გევარა და ალბერტო გრანადოსავით :) ის ექიმი გახდებოდა, მე - მწერალი და ვივლიდით.
წარმომიდგენია, რა ბედნიერი იყო ჩე, რომ თავის მეგობართან ერთად გაიარა მთელი ქვეყნები - ჩილე, პერუ, კოლუმბია...
რაზე გამახსენდა: გუშინ (პარასკევს) ჩემს კურსელს და ახლო მეგობარს შევხვდი, თეას. მზიურში გავისეირნეთ და მერე საღამოს 4 საათამდე საქანელებზე იმდენი ვიქანავეთ, თავბრუ დაგვეხვა. ჰოდა, ვისაუბრეთ იმაზე, თუ რა გვინდოდა ორი წლის წინ, მეორე კურსზე რომ ვიყავით, მაშინაც მზიურის საქანელებზე ვისხედით, და რა გვინდა ახლა. აღმოჩნდა, რომ მას ის უნდა, რაც მე მინდოდა ორი წლის წინ და მე კიდევ ის, რაც მას - მაშინ :D ახლა აღმოვაჩინეთ, რომ ორივე შევიცვალეთ რაღაც დოზით, თუმცა მთავარი პრინციპი მაინც იგივე დაგვრჩა. მე მჯერა, რომ ცხოვრების წარმართვა შემიძლია, არჩევანის გაკეთება და იმ გზებიდან ერთერთის არჩევა, რომელსაც ღმერთი მიჩვენებს.

დღეს, კაკ რაზ, სელინჯერის "ფრენი და ზუის" გადავხედე მეორედ, თავიდან აშკარა იყო, რომ რაღა ფრენი და რაღა - მე. სელინჯერი მეკაიფება თუ რა ხდება, სულ "ჩემზე" წერს-მეთქი, ვიფიქრე, მერე გავბრაზდი, რომ ეს სელინჯერიც ისეთივეა, როგორიც სხვა მწერლები. წერენ, წერენ, თავგზას გირევენ, სტერეოტიპებს თავად გიქმნიან, რაღაცებს გაჯერებენ და მერე კიდევ უნდათ - ინტელექტუალური ფრიკი არ იყო, ამიტომ მინდა სადმე, ყველა პროზა/პოეზიისგან შორს, ვიარო, ვიარო და მე თვითონ დავწერო, თუ რამეა. მერე ჩემი დაწერილი დავპოსტო და თქვენ გარდა, ვინ წაიკითხავს, შესაბამისად მეც არ ვიქნები intellectual freak, ფრჩხილები მტვრით მექნება სავსე და ჩანთაში ყოველთვის მედება შოკოლადი. Hasta luego!!! ;)))

ბედნიერ კვირას გისურვებთ!